ดวงใจในปกครอง (สนพ.เขียนฝัน ในเครือ ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 36 : กำแพงหัวใจ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 395 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

แพรไหมคุกเข่าและเท้าคางมองเขาอย่างเงียบๆ ที่ข้างเตียง ปีนี้เธอยี่สิบสองปีแล้ว เอกฉัตรเองก็คงสามสิบห้าแล้วสินะ ทว่าเขาในวันก่อนกับตอนนี้ ก็ไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิด เธอไม่รู้สึกว่าเขาแก่ลงเลย ตรงกันข้ามกลับดูหล่อเหลาและดูภูมิฐานน่าเกรงขามมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป เขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว และเธอก็จะได้มองเขาแบบนี้ไปทุกวัน จะไม่มีเหตุผลใดมาขวางกั้นไม่ให้เธออยู่กับเขาได้อีก เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการทุกอย่าง เขาสัญญากับเธอแล้วนี่นา เธอจะไม่ยอมให้เขาผิดคำพูดโดยเด็ดขาด หากเขากลับคำหรือเบี้ยวสัญญาละก็ เธอจะเอาเรื่องเขาแน่

คนดีของหนู...

แพรไหมมองเขาไปยิ้มไป ไม่ว่าคิ้ว จมูก แก้มสากหรือริมฝีปากหยักหนาของเขาล้วนน่ามองไปหมด น่าเสียดายที่เขาชอบทำหน้าบึ้งตึง หากยิ้มสักหน่อยคงหล่อจนโลกหยุดหมุนเชียวล่ะ

ใบหน้าหวานค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าคมที่หลับสนิท ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ใกล้จนอยากสัมผัสให้สาสมกับความคิดถึงที่ต้องทนกักเก็บมานานหลายปี อยากซึมซับความอบอุ่นที่เคยได้รับจากเขาเพื่อคลายความเจ็บปวดและทรมานกับการถูกผลักไสอย่างไม่ไยดีมาตลอด

ไม่ได้หรอก เธอจะทำแบบนั้นไม่ได้!

แพรไหมถอยห่างออกมา เพราะสัมผัสบ้าๆ แบบนั้นไม่ใช่หรือ เธอถึงถูกเขาไล่ให้ออกจากชีวิตของเขาไปเสียหลายปี หากเกิดเรื่องบ้าๆ แบบในคืนนั้นอีก เธอจะไม่ต้องเสียเขาไปอีกหรือ

หญิงสาวเตือนสติตัวเองในใจ ไม่ให้ความต้องการของหัวใจอยู่เหนือความถูกต้อง เธอเป็นเด็กในปกครองของเขาก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะมีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับเขาได้ ต่อให้เธอจะรักและเคารพเขาเหมือนพ่อเหมือนพี่ชาย แต่ถ้าเขาไม่ชอบ เธอก็ไม่ควรจะทำตามใจตัวเอง

แพรไหมถอนหายใจ แต่สุดท้ายก็ขยับขึ้นไปบนเตียงกว้างข้างๆ เขา ซุกตัวเข้าไปใกล้ๆ อกอุ่นที่เธอโหยหามาตลอด อย่างน้อยขอนอนข้างๆ สักคืนก็ยังดี วันนี้เป็นวันแรกที่เธอกับเขาได้กลับมาเจอกัน เธอขออยู่กับเขาให้หายเหงาหน่อยคงไม่ผิดมากใช่ไหม

หญิงสาวหลับตาลงแล้วนอนหลับไปในที่สุด ท่ามกลางอากาศเย็นสบายและไออุ่นของผู้ปกครอง หารู้ไม่ว่าหลังจากนั้นไม่นาน ผู้ปกครองของตนกลับลืมตาโพลงขึ้นมา ก่อนจะตะแคงตัวมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกล้ำ ทั้งปะปนไปด้วยความกังวลและหนักอึ้งในอก

ยายบ้า!

เอกฉัตรก่นด่าเธอในใจ มีอย่างที่ไหนกัน แอบเข้าห้องผู้ชายยังไม่พอ ยังจะกล้าขึ้นมานอนกับเขาหน้าตาเฉย โดยไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรเลยสักนิด นี่เธอคิดว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายหรืออย่างไร หรือคิดว่าเขาคือพระอิฐพระปูนไม่มีความรู้สึกอย่างนั้นใช่ไหม

เด็กน้อยเอ๊ย!

เอกฉัตรดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างอ่อนอกอ่อนใจ ในความคิดของแพรไหมเขาคือผู้ปกครอง เพราะฉะนั้นจึงไม่เคยกลัวหรือหวาดระแวงใดๆ เธอไว้ใจเขามากเกินไปแล้ว ทั้งที่ครั้งหนึ่งเขาก็เคยทำร้ายเธอมาแล้วไม่ใช่หรือ

เขาไม่อยากเป็นไอ้ชั่วอีก เอกฉัตรบอกตัวเอง ก่อนจะนอนมองเธอเงียบๆ ด้วยความคิดที่วุ่นวายและสับสน ภาพความสนิทสนมของเธอกับน้องชายยังติดตา แม้จะบอกว่าเธอเป็นผู้ใหญ่แล้วและมีสิทธิ์เลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง ทว่าในใจก็อดเจ็บแปลบไม่ได้ ทั้งเจ็บและรู้สึกผิดที่เลี้ยงเธอมาด้วยความคิดที่อกุศลมาตลอด

เขาไม่อยากเป็นแบบนี้ และอยากละทิ้งความทรมานที่ยาวนานไปเสียที อยากปล่อยวางและปล่อยเธอเป็นอิสระ อยากให้มีอนาคตและคู่ชีวิตที่ดีสักคน สร้างครอบครัวและมีความสุขในแบบที่เธอต้องการ ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเอกราชหรือใครคนอื่น ขอแค่เป็นคนดีและดูแลเธอได้ เขาก็พร้อมจะสนับสนุนเธออย่างเต็มที่

“คุณฉัตรขา”

เสียงพึมพำดังขึ้นในความมืด ก่อนจะซุกตัวเข้าหาร่างใหญ่แล้วสวมกอดเอาไว้อย่างเผลอไผล เอกฉัตรจำต้องอยู่นิ่งๆ ให้เธอกอด พร้อมกับอมยิ้มด้วยความขบขันและเอ็นดู

“คิดถึงคุณฉัตรนะคะ คิดถึงที่สุด”

“รู้แล้ว ได้ยินแล้ว ฉันก็คิดถึงเธอ คิดถึงใจจะขาด”

เอกฉัตรตอบกลับคนละเมอเสียงนุ่ม กระชับร่างหอมกรุ่นในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอย่างเผลอตัวเช่นกัน หากนี่คือขุมนรก เขาคงตกลงมาแล้วหลายชั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พร้อมจะรับกรรมทุกอย่าง เพื่อแลกกับความสุขเพียงชั่วคราวที่ไม่นานก็จะจางหายไป

 

“คุณฉัตรออกไปไร่ตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ส่วนคุณราชเองก็กลับกรุงเทพฯ ไปแต่เช้ามืดแล้วเหมือนกัน ป้าเห็นหนูแพรกำลังนอนหลับสบายก็เลยไม่อยากกวน คิดว่าสักพักก็จะขึ้นไปปลุกอยู่พอดี”

สายตาที่จ้องมาของสายหยุดทำให้แพรไหมหน้าร้อนผ่าว สายหยุดพูดแบบนี้ก็หมายความว่านางรู้แล้ว ว่าเมื่อคืนนี้เธอนอนที่ไหน สายหยุดจะดุเธอหรือเปล่านะที่เธอหน้าไม่อายแบบนั้น แล้วเอกฉัตรล่ะ เขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อตื่นแล้วพบเธอนอนอยู่ข้างๆ

“หนูขอโทษค่ะ พอดีหนูยังปรับเวลาไม่ค่อยได้เลย” เธอบอกอายๆ ยังดีที่ตื่นมาแล้วไม่เจอเจ้าของห้อง ไม่อย่างนั้นก็อาจจะโดนดุหรือบ่นจนหูชาแน่

“ไม่เป็นไรค่ะ เพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ ก็ต้องเพลียเป็นธรรมดา ป้าว่าเราไปกินข้าวกันดีกว่า วันนี้มีข้าวต้มปลาด้วยนะคะ”

“ดีค่ะ หนูหิวมากเลย” เธอเดินตามสายหยุดไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะพบอาหารหน้าตาน่ากินจัดวางรอก่อนแล้ว

“คุณฉัตรตื่นมาทำตั้งแต่เช้าค่ะ ไม่รู้นึกยังไงถึงขยันมาสองมื้อแล้ว” สายหยุดแกล้งว่า ทั้งที่รู้อยู่ในใจดีว่าเจ้านายหนุ่มทำแบบนี้เพื่ออะไร คงมีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่ยังดูไม่ออก

“คุณฉัตรทำหรือคะป้า” แพรไหมทำตาโตด้วยความตื่นเต้น

“ค่ะ ลองกินดูสิคะ” สายหยุดนั่งลงข้างๆ แล้วมองหญิงสาวตักข้าวต้มเข้าปากด้วยความขบขันแกมเอ็นดู

“อร่อยจังค่ะ” เธอยิ้มจนตาหยี รีบตักกินต่อด้วยความเอร็ดอร่อย อาจเป็นเพราะรสชาติดีและคนทำคือเอกฉัตรด้วยก็เป็นได้

“อร่อยก็กินให้เยอะๆ ค่ะ อยู่ที่โน่นคงไม่ค่อยได้กินอาหารไทยเท่าไรสินะคะ”

“ค่ะป้า อยู่ที่โน่นหนูคิดถึงอาหารฝีมือป้ามากๆ เลย” เธอบอกตามตรง ทุกครั้งที่สายหยุดโทร. ไปหา เธอก็จะอ้อนบอกอยากกินขนมและอาหารฝีมือนางทุกครั้งไป

“กลับมาก็ดีแล้วค่ะ ป้าอยู่ที่นี่ก็เหงาจะตาย คุณฉัตรเองก็เอาแต่ลุยงานในไร่ กลับมาก็ตะวันตกดินทุกที”

“ป้ามาอยู่ที่นี่กับคุณฉัตรตั้งแต่ต้นเลยหรือคะ” แพรไหมหันมาถามด้วยความสงสัย

“ค่ะ ก็ตั้งแต่รู้ว่าคุณฉัตรมาสร้างตัวที่นี่ ป้าก็ขอคุณภพตามมาดูแลคุณฉัตรเลย คุณฉัตรตัวคนเดียวมาตลอด ป้าก็เลยห่วงมากกว่าใคร”

“แล้วคุณฉัตรเอาเงินมาจากไหนมาทำไร่ที่นี่หรือคะป้า” แพรไหมอยากรู้ หากเขาไม่ได้เอาทุนจากบิดาตามที่ภาวิชเล่าจริง แล้วเขาจะเอาเงินมาจากไหนกันมากมายมาซื้อที่ทำไร่ที่นี่

สายหยุดหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินคำถามนั้น ไม่ใช่แค่แพรไหมคนเดียวที่ตั้งคำถามแบบนี้ หากแต่ทุกคนในฉัตรากานต์เองก็สงสัยเช่นกัน โดยเฉพาะสินีที่อยากรู้มากกว่าใคร เนื่องจากกลัวว่าเอกฉัตรจะเอามรดกของเอกพลมาใช้ส่วนตัวโดยที่นางและลูกไม่รู้

“คุณฉัตรได้มรดกจากทางคุณตาที่อเมริกาไม่ใช่น้อยเลยค่ะ ค่อนข้างมหาศาลเลยทีเดียว ทุกคนไม่เคยรู้ว่าคุณมารีน่าเธอเป็นทายาทนักธุรกิจที่ร่ำรวย อาจเป็นเพราะคุณมารีน่าไม่เคยเล่าชีวิตส่วนตัวด้วยให้ใครฟังด้วย พอเธอเสียไปทุกอย่างก็ตกเป็นของคุณฉัตรหมด คุณฉัตรเองก็ไม่เคยบอกใครอีก ก็เลยไม่มีใครรู้ว่าคุณฉัตรมีเงินมาก”

“จริงเหรอคะ” แพรไหมตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ อย่างนั้นที่เขาบอกเธอว่าต้องลำบากหาเงินส่งเธอเรียนก็เป็นเรื่องโกหกสินะ มิน่าล่ะ...เขาถึงมีบ้านให้เธออยู่ที่อเมริกาและหาพี่เลี้ยงมาดูแลเธอได้อีก

“คุณฉัตรไม่ชอบงานที่บริษัทของคุณพ่อหรอกค่ะ แต่ก็จำใจทำตามคำสั่งของท่าน คุณพลท่านอยากให้ลูกๆ ปรองดองกัน ช่วยกันดูแลกิจการต่อจากท่านให้รุ่งเรือง คุณฉัตรเองก็ไปทำบ้างไม่ทำบ้าง จนใครๆ ต่างพากันลือว่าไม่เอาถ่าน ไม่มีใครรู้ว่าที่คุณฉัตรหายตัวไปบ่อยๆ นั่นก็เพราะแอบมาสร้างไร่เป็นของตัวเอง”

“อย่างนี้นี่เอง คุณฉัตรถึงหายตัวบ่อยๆ เอ...เป็นแบบนี้สาวๆ ที่มองข้ามคุณฉัตรไปจะเสียใจไหมคะ หากมารู้ทีหลังว่าคุณฉัตรมีเงินมากอย่างนี้”

“เอ๋...นี่หนูแพรหมายถึงใครหรือคะ” สายหยุดหันมามองหญิงสาวด้วยสีหน้าสงสัยทันที

“เอ่อ คือหนู...” แพรไหมอึกอัก เผลอหลุดปากถึงใครบางคนที่เคยทิ้งเขาในอดีต

“หมายถึงคุณดาใช่ไหมคะ”

“หนูเอ่อ...ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงคุณดาเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ จริงๆ ใครก็รู้เรื่องนี้กันทั้งบ้านนั่นแหละ เพียงแต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเท่านั้น คุณภพกับคุณฉัตรเองก็ไม่ชอบให้พูดถึงเท่าไร”

“หนูขอให้คุณราชเล่าให้ฟังเองค่ะ คุณดามีเหน็บคุณฉัตรให้ได้ยินตอนที่มีเรื่องกันเมื่อหลายปีก่อน”

“จะว่าไปตอนนั้นคุณฉัตรกับคุณดาเองก็ยังไม่ได้คบกันจริงจังหรอกนะคะ บังเอิญคุณดาเธอเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณท่าน ก็เลยได้แนะนำให้รู้จักกัน คุณดาเจอคุณฉัตรก่อนและชอบคุณฉัตรมากจึงตามมาหาที่บ้านบ่อยๆ เลยได้สนิทกับคุณภพอีกคน แต่ก็นั่นแหละค่ะ ในสายตาของทุกคนในตอนนั้น คุณภพย่อมมีภาษีดีกว่าคุณฉัตรแน่นอน พ่อแม่คุณดาก็เลยอยากให้ลูกสาวคบกับคุณภพมากกว่า คุณสินีเองก็ส่งเสริมลูกชายเต็มที่เพราะอยากเอาชนะคุณฉัตรด้วย”

“คุณสินีไม่ชอบคุณฉัตรหรือคะป้า” แพรไหมถือโอกาสถามเรื่องในครอบครัวนี้เสียเลย ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เธอก็อยากรู้เรื่องส่วนตัวของทุกคนบ้าง โดยเฉพาะสินี ที่ดูจะเก็บตัวและมีท่าทางแปลกๆ อยู่ตลอด

“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ เพราะคุณสินีเองก็ไม่ชอบหน้าคุณมารีน่ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เมียใหญ่กับเมียเล็กๆ ก็เป็นของธรรมดาอยู่แล้ว กับคุณรังรองนี่ไม่เท่าไร เพราะเธอเป็นคนอ่อนน้อมและเรียบร้อย แต่กับคุณมารีน่าเธอทันคนและไม่ยอมก้มหัวให้ใครด้วย ก็เลยทำให้ไม่ลงรอยกัน จนพาลไปถึงคุณฉัตรด้วย”

“คุณฉัตรคงเสียใจมากสินะคะ” แพรไหมคิดอย่างนั้น

“ไม่รู้สิคะ เพราะคุณฉัตรเองก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมาก จนป้าคิดว่าไม่สนใจด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละค่ะ คุณฉัตรเก็บความรู้สึกขนาดนั้น คงมีแต่เก็บงำเอาไว้คนเดียว”

“สงสารคุณฉัตรจังค่ะ” แพรไหมบอกออกมาด้วยสีหน้าสลด

“สงสารก็อยู่กับฉัตรไปตลอดนะคะ อย่าให้คุณฉัตรเหงา คุณฉัตรมีแค่ป้ากับหนูแพรเท่านั้นเอง นอกนั้นก็ไม่มีใครแล้ว ญาติสนิททางอเมริกาก็ไม่มี เพราะคุณมารีน่าเป็นลูกคนเดียว จะมีก็ญาติห่างๆ ที่แยกย้ายกันไปทำมาหากินที่อื่นหมด”

“ไล่ให้ตายก็ไม่ไปแล้วค่ะ” แพรไหมพูดไปยิ้มไป ตอนนี้เขาบังคับเธอไม่ได้แล้ว เพราะฉะนั้นเธอจะทำอะไรที่อยากทำ และเขาก็จะต้องตามใจเธอด้วย

“ต้องอย่างนั้นสิคะ” สายหยุดยิ้มขัน เด็กคนนี้รักและเทิดทูนผู้ปกครองมาก คิดว่าคงไม่จากไปไหนแล้ว แพรไหมเองก็ตัวคนเดียวไม่มีใคร นางเชื่อว่าทั้งคู่จะเติมเต็มกันและกันอย่างสมบูรณ์ได้

“อิ่มแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปหาคุณฉัตรดีกว่า ต้องเรียนรู้งานให้ไวที่สุด จะได้ช่วยคุณฉัตรทำงานได้”

“ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าเก็บโต๊ะเอง” สายหยุดยิ้มขัน มองร่างเล็กคล่องแคล่วเดินขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็ว ดีใจแทนเอกฉัตรที่แพรไหมเป็นเด็กดี กระตือรือร้นที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของเขาโดยไม่เกี่ยงว่าจะเป็นงานในไร่ก็ตาม

 

*****มีความงอนหนีเข้าไร่ 

*****ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 395 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

457 ความคิดเห็น

  1. #348 Sandy2520 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:00
    มาต่อเร็วระ
    #348
    0
  2. #347 bossbomb2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:46

    หลานจะแหย่ลุงให้ตื่นหรือวางยาลุงแน่

    #347
    0
  3. #346 bossbomb2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:44

    มารอหลานร้ากกกก💖💖💖💖💖💖💖💖💖

    #346
    0
  4. #345 taomali (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 07:59

    คนแก่ ขี้หึง ขี้งอน ปากแข็ง 😜

    #345
    0
  5. #344 หนูเปิ้ล (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:50

    คคุณฉัตรขี้งอน คนแก่ขี้งอน คนแก่ปากแข็ง จะคอยดูสิจะแข็งได้ถึงเมื่อไหร่

    #344
    0
  6. #343 Kannika Moolchawee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 19:25

    คุณฉัตรขาาาา ยิ้มให้น้องพูดดีๆกับน้องบ้างก็ได้นะค่าา

    #343
    0
  7. #342 sorninee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 18:02

    อีบุ๊คจงมา555อยากอ่านแล้ว
    #342
    0
  8. #341 kubiak (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 14:56
    คุณฉัตรงอนอัไรน้องละทีนี้
    #341
    0
  9. #340 Bowwan (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 14:04

    รอลุ้นต่อไป

    #340
    0
  10. #339 kung_mekaroon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:12
    มาเร็วๆนะไรท์
    #339
    0
  11. #338 pretty-p (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 12:23

    อุ๊ยได้นอนกอดทั้งคืน ชื่นใจไหมคะ

    #338
    0
  12. #337 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:22
    จับกินๆๆๆ ไปเลยลุง
    #337
    0
  13. #336 Jomsri_Kaew (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:59
    ตื่นมาก็ตามเข้าไร่อีก จะโดนดุ

    มั่ยเนี้ยยยย
    #336
    0
  14. #335 Panpan2015 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:48
    รอ E-book อยู่นะคะ
    #335
    0
  15. #334 nana hana (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:19
    ตายแน่คุณฉัตร เจอสาวรุกไม่รอแล้วนะ 555
    #334
    0
  16. #333 bossbomb2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:10

    คิดถึงเฮียกอดแน่นๆๆลู๊กก

    #333
    0
  17. #332 OilKateetee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:08
    อาเก็บกด ยาม อยู่ๆข้างๆเด็ก
    #332
    0
  18. #331 aiwss2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 09:49
    มีแอบไปนอนกับลุงด้วย... เดี่ยวลุงตะบะแตกพอดี5555
    #331
    0
  19. #330 Pun Arun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 09:40
    คือนางเอกบรรลุนิติภาะวะแล้ว จบการศึกษาจากต่างประเทศ แต่ทำไมเราอ่านแล้ว ยังรู้สึกเหมือนเธอยัง
    มีความคิด ความรู้สึกเท่าเดิมก็ไม่รู้
    #330
    0
  20. #329 อ้ายตัวกลม (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 09:37
    ตายยย.. อินู๋กระโดดขึ้นเตียงผู้ชาย.. แถมไปกอดด้วย.. ปล.แต่ก็อยากทำเหมือนอินู๋เหมือนกัน.. 5555ได้นอนกอดด้วย
    #329
    0