ดวงใจในปกครอง (สนพ.เขียนฝัน ในเครือ ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 24 : โทษที่รัก 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

 

แพรไหมหันไปไหว้ขอบคุณเอกราช เมื่อเขาขับรถมาจอดที่หน้าหอพักของโรงเรียนในตอนสายของวัน ในขณะที่เอกราชหันมามองคนข้างๆ แล้วถอนหายใจดังเฮือก

 

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็มีหน้าที่ต้องช่วยดูแลเธอเหมือนกัน ว่าแต่อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ฉันเห็นแล้วไม่สบายใจนะ” 

 

เอกราชหนักใจ แพรไหมซึมเศร้าตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว ซึ่งหากเอกราชเดาไม่ผิด สาเหตุก็คงจะหนีไม่พ้นพี่ชายคนรองของเขาอย่างแน่นอน

 

“หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูโอเค”

 

 แพรไหมบอกเสียงสั่น ในใจเป็นทุกข์จนไม่อาจฝืนจิตใจให้สดชื่นร่าเริงได้ เธอเป็นห่วงเอกฉัตรมาก เพราะเขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนที่เกิดเรื่องกัน จนกระทั่งเช้าวันนี้ที่เธอต้องกลับเข้าโรงเรียน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

 

แพรไหมไม่รู้ว่าเขาโกรธเธอเรื่องอะไร รู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นห่วงเขามาก เลือดเขาออกมากขนาดนั้น เธอกลัวเหลือเกินว่ามันจะอักเสบและติดเชื้อได้ ไม่รู้ว่าเขาไปหาหมอหรือยัง โทร. หาอย่างไรก็ติดต่อไม่ได้ มันทำให้เธอเครียดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว

 

“ยังจะทำมาพูดดีอีก เป็นอย่างนี้เพราะพี่ชายฉันอย่างนั้นสินะ”

 

 เอกราชอ่อนใจ เด็กกับผู้ปกครองคู่นี้คงมีอะไรที่ไม่ปกติอย่างที่เขากังวลแล้ว ไม่อย่างนั้นจู่ๆ พี่ชายคงไม่หนีหน้าไปดื้อๆ อย่างนี้แน่

 

“หนูไม่เป็นอะไร” เธอยังปากแข็ง ทว่าสีหน้าดูไม่ดีเลยในสายตาของเอกราช

 

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า” เอกราชถามตามตรง

 

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” เธอส่ายหน้า ตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ออกมาทุกที

 

“ไม่มีอะไร แต่ก็ดูเหมือนพี่ชายฉันจะเจ็บหนักเลยนะ”

 

“ว่าไงนะคะ คุณฉัตรเจ็บมากเลยหรือคะ”

 

“มาก” 

 

เอกราชย้ำ พร้อมกับมองหน้าหวานที่ปล่อยน้ำตาออกมาดวงตากลมโตทันทีที่เขาพูดจบ หากไม่บังเอิญตื่นมาเจอพี่ชายคนรองมานั่งทำแผลกลางดึกในบ้านฉัตรากานต์ เอกราชเองก็คงแปลกใจเหมือนกัน ที่เอกฉัตรหายตัวและไม่มาส่งเด็กในปกครองที่โรงเรียนด้วยตัวเองในวันนี้

 

“เป็นยังไงบ้างคะ แล้วคุณฉัตรไปหาหมอแล้วหรือยัง”

 

อาการเป็นห่วงของคนข้างๆ ทำให้เอกราชถอนหายใจ ทั้งคู่เป็นห่วงกันและกันมากขนาดนี้ ทำไมถึงได้มีแต่ความไม่เข้าใจก็ไม่รู้

 

“บอกได้ไหมว่ามีอะไร” 

 

เอกราชอยากรู้ คิดว่ามันคงเป็นเรื่องร้ายแรงมาก พี่ชายของเขาถึงได้รู้สึกผิดและทำร้ายตัวเองแบบนั้น เอกฉัตรบอกเพียงว่าตัวเองทำผิดต่อแพรไหม แต่ก็ไม่ยอมปริปากบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

“หนู...” 

 

แพรไหมไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เธอเองก็สับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมเอกฉัตรถึงได้ทำกับเธอแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ได้โกรธและเกลียดเขาเลย หากแต่รู้สึกเป็นห่วงเขามากกว่า

 

แพรไหมยกปลายนิ้วขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเองอย่างลืมตัว เมื่อถึงสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับจากผู้ปกครองเมื่อคืนก่อน แม้จะตกใจและหวาดกลัวกับการรุกรานนั้น แต่หัวใจของเธอหวามไหวและอุ่นซ่านแปลกๆ

 

เอกราชขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นอาการแปลกๆ ของแพรไหม ก่อนจะกลายเป็นอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เมื่อพอจะคาดเดาเหตุการณ์บางอย่างที่เขาสงสัยมาตั้งแต่คืนที่เกิดเรื่อง

 

หรือว่า...

 

เอกราชยอมรับว่าตกใจจนขนลุก ทว่าการแสดงออกของแพรไหมก็แปลเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากนี้ เป็นชายหญิงทั่วไปเขาคงไม่รู้สึกตกใจ แต่นี่เป็นเอกฉัตรกับเด็กในปกครองของตัวเอง เอกราชบอกตามตรงว่าอึ้งจนใบ้กินไปชั่วขณะเหมือนกัน

 

“แพรไหม”

 

“คะ” เธอหันมาสบตาเอกราชด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

 

“รู้ใช่ไหมว่าพี่ชายฉันห่วงเธอมาก”

 

“หนูรู้ค่ะ เห็นดุๆ อย่างนั้น ที่จริงแล้วคุณฉัตรใจดีกับหนูมาก”

 

“งั้นก็ตั้งใจเรียน จะได้รีบจบรีบกลับไปดูแลพี่ฉัตรเป็นการตอบแทน” รีบโตด้วยจะยิ่งดี เอกราชไม่อยากให้พี่ชายเป็นทุกข์มากไปกว่านี้แล้ว

 

“หนูเข้าใจค่ะ หนูจะทำทุกอย่างที่คุณฉัตรต้องการทั้งหมด และหนูจะไม่มีทางทำให้คุณฉัตรผิดหวังเด็ดขาด”

 

“ก็ดี ในชีวิตของพี่ชายฉันมีไม่กี่คนหรอก ที่จะรักและหวังดีด้วยจริงๆ เธอเป็นคนเดียวที่ฉัตรทุ่มเทให้ทุกอย่าง เพราะฉะนั้นเธอเองก็ห้ามทิ้งเขาเด็ดขาด”

 

“แค่คิดว่าจะไม่มีคุณฉัตรในชีวิต หนูก็เจ็บแทบขาดใจแล้วค่ะ”

 

 แพรไหมสะอื้น รู้สึกเสียใจที่ไม่อาจอยู่กับเขาในทุกๆ วันได้ เธอยังเด็กและมีหน้าที่ต้องเรียนหนังสือ เพราะฉะนั้นต้องทำหน้าที่ของตัวเองนี้ให้ดีก่อน ไม่เช่นนั้นเอกฉัตรจะเหนื่อยเปล่า

 

“โธ่เอ๋ย เด็กน้อย” เอกราชพึมพำ ยื่นมือไปวางบนศีรษะของสาวน้อยวัยใสด้วยความสงสารจับใจ แพรไหมยังเด็กมากนัก ทำให้คิดและพูดอะไรตามที่ตัวเองรู้สึก ต่างจากอีกคนที่ต้องกักเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจตามลำพัง

 

“พี่ฉัตรจะอยู่ข้างหลังความสำเร็จของเธอนะแพรไหม ฉันเองก็ด้วย พวกเราทุกคนจะรอดูวันที่เธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีอนาคตที่ดีในวันข้างหน้า เพราะฉะนั้นตั้งใจเรียนให้ดี เป็นเด็กดีให้พวกเราได้ภาคภูมิใจ”

 

“ค่ะ หนูรู้ หนูเข้าใจแล้ว หนูจะทุกอย่างที่คุณฉัตรต้องการค่ะ”

 

 เธอพยักหน้า พร้อมกับปาดน้ำตาออกจากสองแก้มอย่างรวดเร็ว เธอต้องเข้มแข็ง ต้องไม่อ่อนแอให้ทุกคนเป็นห่วง โดยเฉพาะเอกฉัตร

 

“อยากเช็ดน้ำตาให้ แต่ไม่ดีกว่า ใครบางคนรู้เข้าจะไม่ชอบใจเอา” 

 

เอกราชยิ้มมุมปาก มองสาวน้อยด้วยความสงสารปนเอ็นดู เอะอะอะไรก็คุณฉัตร เพราะแบบนี้อย่างไรล่ะ คุณฉัตรของหนูแพรถึงได้ลงโทษตัวเองด้วยการเตลิดเปิดเปิงหนีหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

 

“ใครบางคนหรือคะ” เธอเลิกคิ้วสงสัย ไม่เข้าใจว่าเอกราชกำลังพูดถึงใครอยู่

 

“ไม่มีอะไรหรอก” เอกราชยิ้มขัน 

 

“ฝากคุณฉัตรด้วยนะคะ พาไปหาหมอด้วย ป่านนี้ไม่รู้ว่าแผลเป็นยังไงบ้าง”

 

“แผลที่กายไม่เท่าไรหรอก แผลที่ใจนี่สิ ดูท่าจะรักษาไม่หาย”

 

“คะ...” แพรไหมเอียงคอมองเอกราช เมื่อเขาพูดให้เธองุนงงอีกแล้ว

 

“รีบโต รีบเรียนให้จบ แล้วกลับมาดูแลเองเถอะ ฉันไม่ดูให้หรอก” เอกราชทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ อดขำเด็กที่ช่างไร้เดียงสาจนกลั้นยิ้มไม่ได้

 

“ถึงตอนนั้นคุณฉัตรคงไม่อยากให้หนูดูแลแล้วล่ะค่ะ คงมีใครที่คุณฉัตรต้องการทำหน้าที่นั้นแล้ว”

 

“พี่ฉัตรไม่ต้องการใครหรอก เธอเชื่อฉันสิ” เอกราชมั่นใจว่าตัวเองคิดไม่ผิดแน่

 

“หวังว่าอย่างนั้นค่ะ เพราะคุณฉัตรบอกว่าจะขออนุญาตหนูก่อน”

 

“หือ...” เอกราชหันขวับไปมองคนพูดทันที คล้ายได้ยินเรื่องแปลกที่สุดในชีวิต

 

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งหนู แล้วยังช่วยรับฟังและปลอบใจหนูด้วย ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะตั้งใจเรียน จะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนทำให้ทุกคนกังวลเด็ดขาด”

 

เธอยิ้มให้เอกราช พร้อมกับบอกตัวเองให้เข้มแข็งและใช้ชีวิตให้ดีอย่างที่ทุกคนต้องการ จะไม่ทำตัวเป็นภาระให้ใคร และจะไม่ให้เอกฉัตรต้องเป็นห่วงเธอมากไปกว่านี้ แม้จะไม่รู้และไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาก่อนหน้านี่ก็ตาม เธอเชื่อว่าเอกฉัตรก็มีเหตุผลของเขาเหมือนกัน เช่นเดียวกับเธอที่ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

 

“เป็นเด็กดีให้พี่ฉัตรคนเดียวก็พอ คนอื่นไม่ต้องหรอก ไม่ต้องสนใจคนอื่นด้วย สนใจแค่พี่ฉัตรของฉันก็พอ แล้วก็ไม่ต้องมองใครที่ไหนล่ะ มองแค่พี่ฉัตรของฉันก็พอ เพราะจะไม่มีผู้ชายคนไหน ที่ทำเพื่อเธอได้เท่ากับพี่ฉัตรของฉันอีกแล้วเข้าใจไหม”

 

เอกราชหันมากำชับ พร้อมกับอดยิ้มให้กับหน้างงๆ ของคนข้างๆ ไม่ได้ ไม่รู้จักราชมือชงเสียแล้ว ในเมื่อช่วยอะไรไม่ได้ ก็คงต้องเล่นมันแบบนี้ล่ะนะ

 

ราชมือชง!!!!

ฉายานี้ไม่ได้มาง่ายๆ นะคะ ฮ่าาา

มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ

ลุงใจร้ายยยย ขอคนละเมนต์ให้กำลังใจลุงด้วยน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

457 ความคิดเห็น

  1. #151 Pun Arun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 08:50

    ตอนหน้าขอเป็น

    แพรไหม เรียนจบปริญญา เลยได้มั้ยคะไรต์

    สงสารลุงจัง 5555

    #151
    0
  2. #150 sorninee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:27

    สงสารคุณฉัตร
    #150
    1
    • #150-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 24)
      22 เมษายน 2563 / 19:33
      สงสารทั้งคู่เลย
      #150-1
  3. #149 kaew_1980 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 12:57
    ชงดีๆนะค่ะคุณราช สงสารลุงจังรักน้องแต่ทำอะไรไม่ได้
    #149
    1
    • #149-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 24)
      22 เมษายน 2563 / 19:33
      มือชงในตำนาน 555
      #149-1
  4. #148 ParinParinyaphas (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 12:40
    ชอบๆ ถูกใจจังกับคำว่า ราชมือชง
    ไรท์คิดได้งัยเนี่ย
    #148
    1
    • #148-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 24)
      22 เมษายน 2563 / 19:33
      ชงจนเค้าได้กันจ้า
      #148-1
  5. #147 silk19 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 11:34

    ลุุ๊งงงงทำให้หนูแพรไหมเป็นห่วง

    #147
    1
    • #147-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 24)
      22 เมษายน 2563 / 19:33
      ใจร้ายมากค่ะ
      #147-1
  6. #146 kittyphoon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 10:57

    ราช มือชง เก่งๆๆ


    #146
    0
  7. #145 Engboy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 10:46


    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #145
    0
  8. #144 ฺฺBLACKKNIGHT (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 10:46

    คุณราชชงเก่งขนาดนี้คุณฉัตรรู้จะเป็นยังไงนะ555555. //อยากให้แพรไหมโตไวๆแล้ว คุณฉัตรจะได้ไม่ต้องหนี
    #144
    0