ดวงใจในปกครอง (สนพ.เขียนฝัน ในเครือ ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 13 : ผู้ชายเย็นชา 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    13 ก.พ. 63

 

“คุณฉัตร”

“ไหน เธอมีอะไรจะคุยกับฉัน”

ใบหน้าหวานแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งก่ายเกยด้วยหัวใจที่เต้นรัวและเร็ว เธอใกล้ชิดเขาแบบนี้ แล้วจะให้เธอพูดอะไรออกไปได้กันเล่า

“ตกลงจะเป็นเด็กในปกครอง หรือจะเป็นแม่ฉันกันแน่ฮึ” ชายหนุ่มทำเสียงในลำคอ จ้องแก้มใสๆ ของคนบนตักด้วยอารมณ์หงุดหงิดแกมขบขัน

“หนูยังไม่แก่พอที่จะเป็นแม่ของคุณได้สักหน่อย” เธอบ่นอุบ ทั้งที่เนื้อตัวกำลังร้อนผ่าว การใกล้ชิดแบบนี้เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้รับจากเขา อาจเป็นเพราะว่าเขาคงกำลังโกรธที่เธอเรียกร้องมากเกินไปหรือเปล่าก็เป็นได้

“ไม่แก่ แต่ก็ทำตัววุ่นวายจัง รู้ไหมว่าฉันมีงานต้องรีบจัดการรีบเคลียร์ให้เสร็จ”

“หนูทำข้าวเช้าไว้ให้คุณ ช่วยกินสักหน่อยก่อนไปก็ได้นี่คะ” เธอสบตาเขาแล้วเถียงทันที

“ก็แล้วทำไมต้องลำบาก”

“ไม่ลำบากอะไรเลยค่ะ วันๆ หนูแค่ช่วยงานบ้านใหญ่กับทำอะไรๆ ให้คุณเท่านั้นเอง มันไม่เหนื่อยเลยสักนิด ปิดเทอมทั้งทีคุณจะให้หนูนอนตีลังกาเล่นอย่างเดียวหรือไงคะ”

เอกฉัตรหลุดหัวเราะออกมากับคำพูดของเธอ ก่อนจะเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อข้อมือข้างซ้ายไม่มีนาฬิกาเจ้าปัญหาเรือนนั้นที่ทำให้เขารู้สึกขุ่นใจ หากแต่มันถูกแทนที่ด้วยสร้อยทองเส้นเล็กๆ ที่เขาให้เป็นของขวัญเมื่อวานนี้ และที่สำคัญข้อมือข้างขวาของเธอก็ว่างเปล่าอีกด้วย

แพรไหมหลบสายตาเขาทันที คิดว่าเขาคงสังเกตเห็นแล้วว่าเธอไม่ได้สวมนาฬิกาของเอกภพ หากแต่สวมสร้อยข้อมือที่ได้จากเขาแทน จะเพราะเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาโกรธก็ตาม แพรไหมก็พร้อมจะแก้ไขและทำทุกอย่างให้เขาหายขุ่นเคืองใจได้ทั้งนั้น แม้จะชอบของขวัญที่เอกภพให้มากก็ตาม แต่เธอก็ชอบของขวัญที่เอกฉัตรให้มากกว่า มากกว่าจนเลือกที่จะสวมมันเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น

เอกฉัตรมองสร้อยทองบนข้อมือของเธอแล้วเงียบไปชั่วอึดใจ รู้สึกผิดขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นสาวน้อยยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเขาถึงขนาดนี้ ต่างจากเขาที่หัวร้อนและหงุดหงิดเอาแต่ใจตัวเองไปหมด

“เธอกินข้าวหรือยัง” เขาถามอย่างอ่อนใจ กลายเป็นว่าให้เธอนั่งบนตักอยู่อย่างใจเย็น และพูดคุยกับเธอด้วยอารมณ์ที่ต่างจากเมื่อคืนนี้ลิบลับ

“หนูจะกินพร้อมคุณ แต่ว่าคุณแอบหนีมาที่รถก่อน หนูก็เลยต้องรีบตามมา”

“ใจคอเธอจะเฝ้าฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงให้ได้งั้นเหรอ” เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้ ตกลงเขาเป็นผู้ปกครองเธอหรือว่าเธอจะเป็นผู้ปกครองของเขากันแน่

“หนูไม่รู้จะคุยกับใคร กับคนในบ้านใหญ่ก็ไม่สนิทด้วย”

จริงๆ แล้วแพรไหมเบื่อที่จะได้ยินคนในบ้านนั้นนินทาผู้ปกครองของเธอมากกว่า บ้างก็ว่าเขาเอาแต่เที่ยวเตร่สำมะเลเทเมา บ้างก็ว่าเขาไม่สนใจการงานในบริษัทของบิดา เอาแต่ออกนอกบ้านหายตัวไปทั้งวัน โดยไม่รู้ว่าไปไหนทำอะไรอย่างไร

“เรียนพิเศษเพิ่มไหม”

“ไม่เอาค่ะ เปลืองเงินคุณเปล่าๆ”

“กลัวฉันไม่มีเงินจ่ายเหรอ”

“ก็คนบ้านนั้นซุบซิบว่าคุณไม่ค่อยไปทำงานที่บริษัท อีกหน่อยคงต้องแบมือขอเงินพี่ชายใช้เหมือนคุณราชแน่ๆ”

เอกฉัตรหัวเราะออกมาทันที เมื่อแพรไหมช่างเป็นคนตรงไปตรงมาและกล้าพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าพูดแน่นอน อาจจะเพราะเธอยังเด็กและใสซื่อตามประสา คิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น ไม่มีจริตจะก้านใดๆ ให้ต้องเสริมแต่ง

“ฉันไม่ใช่ประธานบริษัทเหมือนพี่ภพ ไม่มีตำแหน่งหรือเงินเดือนมากมายขนาดนั้น ฉันถึงต้องออกไปทำงานข้างนอกทุกวันไงล่ะ แค่เงินเดือนในบริษัทไม่พอกินหรอก”เขาทำหน้าจริงจัง พร้อมกับลอบมองสีหน้าของคนบนตักด้วยความขบขันอยู่ในใจ

“คุณไม่ค่อยมีเงิน แต่ต้องมารับเลี้ยงส่งเสียหนูอีก คุณคงลำบากมากเลยใช่ไหมคะ” เธอทำหน้าเศร้าขึ้นมาทันที เพราะอย่างนี้สินะ เอกฉัตรถึงไม่ค่อยมีเวลาว่างไปหาเธอที่โรงเรียนประจำ เพราะเขาต้องทำงานหาเงินอยู่ตลอดเวลา

“ก็ลำบาก แต่ไม่เป็นไรหรอก นานๆ จะมีเด็กหลงทางมาให้เลี้ยงสักคน”

เอกฉัตรยิ้มขัน ไม่ได้ยี่หระกับการต้องเลี้ยงดูเธอเลยสักวินาทีเดียว หากแต่หนักใจเพราะไม่รู้จะเลี้ยงดูเธออย่างไรมากกว่า เนื่องจากเขาไม่เคยเลี้ยงเด็กที่ไหนมาก่อน กับน้องชายอย่างเอกราชก็ต่างคนต่างโตด้วยมาด้วยการเลี้ยงดูจากมารดาของแต่ละฝ่าย

“ต้องมาซื้อของขวัญให้หนูอีก แพงไหมคะ แล้วถ้าเอาไปขายคุณฉัตรจะเหนื่อยน้อยลงไหมคะ” เธอบอกด้วยสีหน้าเครียดๆ ก่อนจะมองสร้อยข้อมือของตนด้วยความรู้สึกวิตกกังวล

“จะบ้าเหรอไง ไม่ต้องเลยนะแพรไหม ห้ามขายห้ามทิ้งห้ามเอาออกจากตัวเด็ดขาดนี่เป็นคำสั่ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันจะต้องอยู่กับเธอตลอดไป”

“แต่ถ้า...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ถ้ารู้ว่าเธอทิ้งมันเมื่อไหร่ละน่าดู” เขาข่มขู่ ก่อนจะจิ้มปลายนิ้วลงบนจมูกเล็กดื้อรั้นที่ทำให้เขารู้สึกมันเขี้ยวเหลือเกิน

“หนูก็ไม่เคยคิดจะทิ้งสักหน่อย” เธอย่นจมูกใส่ รู้สึกสบายใจเมื่อได้คุยเล่นกับเขาอย่างสนิทใจบ้าง ก่อนหน้านี้ดูสถานการณ์อึมครึมอย่างไรชอบกล ทำให้เธอคิดมากจนนอนไม่หลับเอาเลย

“คุณฉัตรไปกินข้าวกับหนูก่อนนะคะ” เธอรบเร้า วางฝ่ามือบนแผงอกภายใต้เสื้อเชิ้ตสีน้ำทะเล ก่อนจะเผลอลูบไล้เบาๆ อย่างลืมตัว

เอกฉัตรตัวแข็งไปชั่วขณะ พร้อมกับร้อนระอุบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นมาในกาย จู่ๆ ความไม่ประสีประสาของเธอก็ทำให้เขาพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว

“หนูทำงานช่วยคุณหาเงินยังไม่ได้ แต่หนูก็ทำกับข้าวให้คุณกินได้นะคะ” เธอสบตาเขาด้วยอาการเว้าวอน ทำให้คนที่กำลังขบกรามหักห้ามความชั่วร้ายของตัวเองถึงกับแทบคลั่ง

บ้าเอ๊ย!

นี่เด็กอายุสิบหกนะ เด็กในปกครองด้วย นี่แกคิดบ้าอะไรวะไอ้ฉัตร!

“คุณฉัตรขา”

***อิชั้นขอสวดภาวนาให้ลุงเข้มแข็งและอดทนกับเด็ก ฮ่าาา

ลุ้งงงง ตบะแตกแล้วม้ายยยย เด็กมันอ่อยเบอร์น้านนนน ลุงโฉดจะไหวม้ายยย

***เด็กมันไร้เดียงสา ไม่ได้อ่อยหรอกเนอะ  และคิดว่าลุงคือทุกอย่างที่ตัวเองมีเพียงอย่างเดียวในชีวิต คงไม่คิดว่าทุกอย่างที่ทำคือการกระตุ้นให้ลุงหวั่นไหว ชีวิตนางก็มีแค่ลุงไง มีแต่ลุงนั่นแหละที่ใจเต้นแรงจนจะกลายเป็นคนโฉดไปแล้ววว

****สงสารลุง สู้ๆนะลุง สู้กับความรู้สึกและความต้องการของตัวเองนั่นแหละ555 น้องยังเด็ก ลุงจะกินน้องไม่ได้

***เอ๊ะ! หรือว่าจะได้

****ฝากเมนต์ด้วยนะค้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

457 ความคิดเห็น

  1. #456 chanmala (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 09:35
    ปวดใจกับนาง ถ้าไม่ใช่ในนิยายนางเสร็จผู้ไปแล้วละ
    #456
    0
  2. #455 lek lek (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 17:02

    สนุกมากคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #455
    0
  3. #65 Pun Arun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:25

    อายุ 16 นี่ ไม่เด็กแล้วนะคะ

    สมัยก่อนอายุเท่านี้ มีลูกคนที่ 2 ได้แล้ว

    #65
    0
  4. #64 pretty-p (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:45

    เอ้า ตายแล้วอีหนู เหมือนจะปลุกอะไรๆของลุงแกตื่นแล้วไหมว้า 555555+

    #64
    1
    • #64-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      20 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:00
      ตื่นๆๆๆ
      #64-1
  5. #63 chanyawan36 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:52
    คุณฉัตรขาาาาาาาา
    #63
    1
    • #63-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      14 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:19
      ช่วยลุงด้วยยย 555
      #63-1
  6. #62 aiwss2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:03
    สงสารลุง5555
    #62
    5
    • #62-3 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:16
      งั้นก็หาหลักทรัพย์เตรียมประกันตัวลุงเด้อ555
      #62-3
    • #62-5 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:18
      โอ๊ยน้อ
      #62-5
  7. #61 Nuging18 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:12
    อย่าเพิ่งกินนะคะลุง ให้เด็กโตอีกนิดเถอะ 16เอง คุกนะคะคุก ท่องไว้คะคุณฉัตร
    #61
    1
    • #61-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:13
      เตรียมหลักทรัพย์ไปประกันตัวลุงด้วยนะคะ 555
      #61-1
  8. #60 silk19 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:33

    ตบะอันแก่กล้าของลุงจะแตกมั้ยน้อ

    #60
    1
    • #60-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:13
      ลุงไม่มีตบะแล้วค่ะ มีแต่ตัณหา 555
      #60-1
  9. #59 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:36

    รออีกนิดนะลุง อีกสัก 2 ปีให้นางบรรลุก่อน 555

    #59
    2
    • #59-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 13)
      13 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:15
      ไหวไหม ถามใจลุง
      #59-1