เจ้าสาวพลิกล็อก สนพ. sugar beat (ซีรีส์ชุดMY Bride Sweetheart Series)

ตอนที่ 14 : เมียพยศ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    9 ก.พ. 61

                                      


              “เห็นไหม ไม่ดื้อก็ไม่เจ็บ ผมไม่ใช่พ่อพระหรือว่าพระเอกละครที่คนไทยชอบดูกันหรอกนะมินนี่ ผมเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่มีจิตใจ มีความรู้สึกเหมือนคนทั่วไป เจ็บได้ โกรธเป็น เพราะฉะนั้นอย่ายั่วผมให้ขาดสติเข้าใจไหม


                น้ำเสียงอ่อนโยนของเขา ทำให้คนใต้ร่างนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะช้อนสายตามองเขาด้วยความงุนงงและประหลาดใจ เพราะมองไม่ออกว่าจริงๆ แล้วโทนี่เป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ตบหัวแล้วลูบหลังหล่อนให้ตายใจอย่างนั้นหรือเปล่า


                ฉันเปล่ายั่วหล่อนโพล่งขึ้นมาด้วยความโมโห เป็นเขาเองไม่ใช่หรือ ที่โมโหอาละวาดหาเรื่องรังแกหล่อนอยู่ในตอนนี้ หาใช่เป็นเพราะหล่อนให้ท่าเขาเสียที่ไหน


                หญิงสาวหันไปคว้าผ้าห่มข้างกายขึ้นมาปกปิดร่างกาย ทว่าคนตัวใหญ่กลับแย่งมันออกไปแล้วเหวี่ยงทิ้งลงข้างเตียงเหมือนต้องการเอาชนะ


                เอ๊ะ!” มินตราเสียงเขียว มองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเลยทีเดียว


                แบบนี้ก็สวยดีโทนี่บอกด้วยสายตาวับวาว อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยเมื่อสามารถเอาชนะม้าพยศอย่างหล่อนได้


                บ้าสิ ฉันไม่ใช่ชีเปลือยนะ” 


                 มินตราโวยวาย ทั้งเนื้อทั้งตัวของหล่อนมีแค่เสื้อเชิ้ตของเขาคลุมกาย แต่ก็ถูกคนคลุ้มคลั่งฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดีไปแล้ว จะให้หล่อนเอาอะไรปกปิดเนื้อตัวกัน คิดขึ้นมาแล้วก็เจ็บใจชะมัด โทนี่เอาชุดสวยกับชุดชั้นในที่สวมใส่ในคืนนั้นของหล่อนไปทิ้งที่ไหนกันนะ ทำไมปล่อยให้หล่อนล่อนจ้อนเปลือยเปล่าอยู่แบบนี้


                หรือเขากลัวหล่อนจะหนี ก็เลยแกล้งทิ้งเสื้อผ้าชุดนั้นของหล่อนไป หากหล่อนจะไป ก็ต้องไปแบบตัวเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีผู้หญิงบ้าๆ คนไหนกล้าทำแน่


                สะใจคุณพอหรือยัง ถ้าพอแล้วก็ลุกออกไปจากตัวฉันเสียที


                ไม่อยากลุกเขาตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะยิ้มให้หล่อนอย่างยั่วยุ


                เอ๊ะ!” มินตราชักหัวเสีย มาถึงขนาดนี้เขายังไม่พอใจอีกหรือไร เขารังแกหล่อนจนป่นปี้ไปหมดแล้ว ยังมีหน้าจะมาบอกว่าไม่ลุกอีกหรือ


                ให้ตาย! นั่นแผลคุณเลือดไหลนี่มินนี่โทนี่ทำน้ำเสียงตกใจ ก่อนจะรีบกลิ้งลงจากร่างนุ่ม แล้วรีบลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าตื่นๆ จนมินตราเองก็พลอยตื่นเต้นและตกใจไปด้วย


                บ้าจริง! นี่ผมทำคุณเจ็บงั้นหรือชายหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสีย แผลที่หัวไหล่ขวาของมินตรามีเลือดซึมออกมามากทีเดียว ทั้งที่มันเพิ่งจะมีอาการดีขึ้นมาอยู่แล้วแท้ๆ


                ชายหนุ่มเปิดผ้าพันแผลออก ก่อนจะพบว่าแผลของหล่อนฉีกขาดจนเลือดไหลทะลักออกมา โทนี่รู้สึกอยากจะฆ่าตัวเองทันที เขาไม่น่าเอาแต่ใจจนลืมว่าหล่อนกำลังบาดเจ็บอยู่เลย


                ลุกขึ้นมินนี่ เราต้องรีบเข้าฝั่ง” 


                ชายหนุ่มออกคำสั่ง ก่อนจะรีบก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่มินตราลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยสีหน้างงๆ โดยไม่ลืมที่จะยื่นมือลงไปคว้าผ้าห่มที่พื้นขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่า


                คุณจะปล่อยฉันไปหรือคะ” 


                 ดวงตากลมเศร้ามีแววสดใสขึ้น เมื่ออีกฝ่ายบอกจะพากลับเข้าฝั่ง ในขณะที่คนตัวโตเดินเข้ามาหาหล่อนอีกครั้ง โดยมีเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ของเขาและเสื้อแจ็กเก็ตตัวใหญ่ติดมือมาด้วย


                ผมไม่เคยคิดจะกักขังคุณนะมินนี่ ไปเอาไปความคิดนี้มาจากไหนโทนี่บอกอย่างอ่อนใจ วางทุกอย่างลงบนเตียง แล้วเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาอย่างรวดเร็ว


                ผมช่วยคุณ เพราะคุณช่วยผม และที่พาตัวมานี่ ก็เพียงแค่อยากคุยอยากอยู่กับคุณเงียบๆ โดยไม่มีใครมารบกวนเท่านั้น โดยเฉพาะไอ้ผู้บังคับบัญชาบ้าๆ ที่สั่งคุณให้ไปทำเรื่องเสี่ยงอันตราย


                เขาพูดเหมือนโกรธผู้บังคับบัญชาของหล่อนอย่างไรอย่างนั้น มินตราแอบคิดด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะปล่อยให้เขาทำแผลให้อย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ


                ผมขอโทษนะ เจ็บไหม


                น้ำเสียงที่แสดงถึงความกังวลและห่วงใย ทำให้มินตราเกิดอาการร้อนผ่าวที่ใบหน้า ทั้งที่อุณหภูมิในห้องก็แสนจะเย็นฉ่ำด้วยซ้ำไป แต่ทำไมหล่อนถึงรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดก็ไม่รู้


                มะ...ไม่ค่ะหล่อนตอบเสียงสั่น หารู้ไม่ว่าน้ำเสียงแบบนั้น มันทำให้โทนี่ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีเข้าไปกันใหญ่ เพราะคิดไปว่าหล่อนน่าจะเจ็บแผลมากจนทนไม่ไหว


                ใส่นี่ก่อนชายหนุ่มรั้งผ้าห่มออกจากร่างหล่อน ก่อนจะค่อยๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองให้หล่อน พร้อมกับตามด้วยแจ็กเก็ตตัวใหญ่ของเขาอีกชั้น


                เดินไหวไหม


                ยังไม่ทันที่มินตราจะตอบ เจ้าพ่อซอฟต์แวร์ก็ช้อนอุ้มหล่อนขึ้นมาในอ้อมอกเสียก่อน ทำเอามินตราถึงกับทำหน้าเหวอ แต่ถึงกระนั้นก็อดรู้สึกแปลกๆ กับการดูแลและเอาใจใส่ของเขาไม่ได้


                เมื่อครู่นี้ยังเกือบจะตีกันตายอยู่เลย มาตอนนี้หล่อนกลายเป็นนกน้อยปีกหักที่ต้องให้เขาประคบประหงมแล้วอย่างนั้นเหรอ เออ...น่าแปลกจริงๆ สรุปแล้วเขาจะเอาอย่างไรกับหล่อนกันแน่


                โกรธ จนแทบอยากจะฆ่าให้ตาย หรือว่าห่วง กลัวว่าหล่อนจะเป็นอะไรไปกันแน่


                โรเจอร์มองเจ้านายหนุ่มกับภรรยาแล้วถอนหายใจ เมื่อทั้งคู่อุ้มกันออกมาจากห้องหลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน เมื่อครู่ก่อนยังสู้กันแบบเอาเป็นเอาตายอยู่ไม่ใช่หรือ


                 แล้วตอนนี้มันคืออะไรกัน


                ไปเก็บของโทนี่สั่งลูกน้องคู่ใจทันที


                อะไรนะครับเจ้านาย ให้ผมเก็บของไปไหนครับโรเจอร์ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยอาการงงงวยในทันที


                ฉันจะพาคุณมินตรากลับเข้าเมืองคนเป็นเจ้านายตอบสั้นๆ


                เอ้า! ทำไมถึง...


                แผลฉีก ดูท่าจะไม่ดี ฉันกลัวมันจะอักเสบและเรื้อรังกันไปใหญ่ ที่แผ่นดินมีหมอและโรงพยาบาลคอยอำนวยความสะดวกได้ดีกว่าโทนี่อธิบายสวนขึ้นมา ก่อนที่โรเจอร์จะถามอะไรมากไปกว่านั้น ซึ่งเขาไม่อยากเสียเวลาสาธยาย


                แต่ตอนนี้มันค่ำแล้วนะครับ แล้วลมก็แรงด้วย


                ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ทำตามนั้นโรเจอร์ หากเมียฉันไข้ขึ้นและเป็นอะไรขึ้นมา แกจะรับผิดชอบไหวไหมโทนี่หันมาแยกเขี้ยวใส่ลูกน้อง พร้อมกับสวมรองเท้าแตะที่ถอดไว้หน้าบ้านด้วยความเร่งรีบ


                ครับๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับโรเจอร์วิ่งกลับเข้าไปในบ้านทันที โดยไม่ต้องให้เจ้านายสั่งซ้ำ


                ไหวไหม เจ็บหรือเปล่าโทนี่ก้มลงมาถาม ระหว่างที่พาหล่อนเดินไปยังริมหาดหน้าบ้าน ซึ่งมีเรือส่วนตัวของเขาจอดอยู่หน้าสะพานไม้ที่ทอดยาวออกไปในทะเล


                ฉันไม่เป็นไรหล่อนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะหล่อนไม่เจ็บจริงๆ แผลแค่นี้ทำอะไรหล่อนไม่ได้ สายตาวิตกบวกกับห่วงหาของคนตัวโตนี่ต่างหาก ที่ทำให้หัวใจหล่อนไหววาบชอบกล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร


                คุณจะอ่อนแอบ้างก็ได้นะมินนี่ ไม่จำเป็นต้องทำตัวแข็งแกร่งตลอดเวลาหรอก โดยเฉพาะต่อหน้าผม คุณสามารถเจ็บและร้องไห้ได้ อย่าลืม...ว่าคุณไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้เพียงลำพัง


                มินตราหลุบเปลือกตาลงต่ำ คำพูดของเขาทำให้หล่อนถึงกับทึ่งจนพูดอะไรไม่ออก ตั้งแต่เด็กจนโต หล่อนไม่เคยรับความรักและความสงสารจากใคร เพราะหล่อนไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้องที่ไหน จะมีก็แต่เทวา ผู้ที่ส่งเสียและชุบเลี้ยงหล่อนให้โตมาในฐานะหน่วยกล้าตาย และไม่ว่าเขาจะสั่งให้หล่อนทำอะไร มินตราก็พร้อมจะบุกน้ำลุยไฟทำทุกอย่าง


                ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน...


                หญิงสาวถามตัวเองในใจด้วยความสับสน หล่อนร้องไห้และเจ็บได้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาอย่างนั้นเหรอ แต่ทำไมกันล่ะ ยามที่อยู่กับเขา มินตราถึงได้แพ้เขาทุกทาง ยอมให้เขาบงการออกคำสั่ง และยอมให้...


                นึกถึงเรื่องบนเตียงเมื่อครู่แล้วมินตราก็รู้สึกละอาย มันเกิดขึ้นได้อย่างไรหล่อนเองก็ตั้งตัวไม่ทัน รู้เพียงแต่ว่าสัมผัสวาบหวามนั้น มันทำให้หล่อนกลายเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งได้เลยทีเดียว


                หัวคุณมินตราพูดขึ้นมา เมื่อเขาวางหล่อนลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งบนเรือของเขา


                โทนี่ยกมือขึ้นลูบศีรษะตัวเองเบาๆ ก่อนจะบอกหล่อนด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ


                ช่างเถอะ แผลนิดเดียว


                แต่คุณควรทำแผลก่อน


                ประโยคต่อมาของหล่อนทำให้คนตัวโตลอบยิ้ม ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าหล่อน แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยดุที่ชอบทำหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลา จนเขารู้สึกเมื่อยหน้าแทนในบางครั้ง


                ห่วงผมชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม มองใบหน้างดงามที่ซีดลงอย่างรู้สึกเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน


                เปล่ามินตราตอบสั้นๆ ก่อนจะเสไปมองทางอื่น ทั้งที่หัวใจเต้นแรงกับสายตาคมกริบที่จ้องมองหล่อนราวกับจะให้ทะลุถึงหัวใจ


                งั้นจะสนทำไม ผมตายคุณก็น่าจะดีใจ


                ปากอย่างนี้ไง น่าต่อยอีกสักสองหมัดมินตราบ่นอุบ หล่อนเตือนเขาด้วยความหวังดีแท้ๆ แต่กลับถูกประชดประชันตอบกลับมา มันน่าปล่อยให้ตายไปจริงๆ นั่นแหละ


                คนสวยใจดำโทนี่โพล่งออกมาหลังจากนั้น พร้อมกับหัวเราะเสียงใส ก่อนจะเดินออกไปสตาร์ทเครื่องรอ ในระหว่างที่โรเจอร์กำลังเก็บของที่จำเป็นออกมาจากบ้าน


                กินยานี่ก่อนเร็ว เพราะอีกเกือบชั่วโมงจะถึงท่าเรือโทนี่ยื่นขวดน้ำขวดหนึ่งให้หล่อนหลังจากนั้น พร้อมกับแบมือที่มีเม็ดยาสีขาวสองเม็ดมาตรงหน้าหล่อน


                ยาอะไรหญิงสาวเหล่ตามองด้วยความไม่ไว้ใจ


                ไม่ใช่ยานอนหลับ หรือว่ายาปลุกเซ็กส์อย่างที่คุณกลัวหรอกน่า


                นั่นปากหรือที่พูด! มินตราฉุนกึก หล่อนเปล่าคิดบ้าๆ แบบนั้นเสียหน่อย


                ยาแก้ปวดน่ะ ผมกลัวคุณปวดแผลมากจนทนไม่ได้โทนี่บอกออกมาด้วยสีหน้าขบขัน เมื่อเห็นหล่อนทำหน้าหงิกงอคล้ายไม่พอใจที่โดนเขาแกล้งเย้า


                ฉันไม่กินมินตราปฏิเสธ มองค้อนเขาด้วยความหมั่นไส้ปนฉุนเฉียว


                กินหน่อยเถอะ แป๊บเดียวเอง มาผมป้อนชายหนุ่มจับเม็ดยาไปจ่อที่ปากหล่อน พร้อมกับคะยั้นคะยอให้หล่อนกินด้วยสายตาแกมบังคับ


                ฉันไม่เจ็บและก็ไม่ปวด และก็ไม่กิน คุณได้ยินไหมหล่อนหันมาโวยวายเสียงแข็งใส่เขาทันที คนไม่อยากกินจะมาบังคับอะไรนักหนา


                โทนี่ถอนหายใจ ดูเหมือนไม้อ่อนจะใช้กับคนอย่างมินตราไม่ได้จริงๆ


                ชายหนุ่มวางขวดน้ำลงที่พื้นเรือ ก่อนจะหยิบยาเม็ดหนึ่งมาขบไว้ที่ริมฝีปากหยัก และหลังจากนั้นเพียงชั่ววินาที ใบหน้าหล่อเหลาก็ยื่นเข้าไปหาใบหน้าสวยซีด ก่อนจะฉกริมฝีปากลงบนปากเจ่อๆ ของหล่อนอย่างรวดเร็ว โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว


                อื้อ...มินตราครางในลำคอ ริมฝีปากบวมเจ่อถูกบังคับให้เผยอออกจากกัน ก่อนปลายลิ้นดุดันจะสอดแทรกล่วงล้ำเข้ามา โดยมีเม็ดยาขมๆ เป็นของแถมมาด้วย


                กลืนลงไป ใครคายจะจูบซ้ำให้ปากบวมกันไปข้างโทนี่ออกคำสั่ง หลังจากที่ผละออกมา แต่ใบหน้าก็ยังคลอเคลียกับแก้มสาวเนียนนุ่มไม่ยอมถอยห่าง


                มินตราอยากจะกรี๊ดแทบคลั่ง แต่ก็จำยอมกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว ทั้งโกรธทั้งแค้นเขาจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด


                อีกหนึ่งเม็ดโทนี่แบมือมาตรงหน้า จ้องมองหล่อนไม่วางตา ทั้งขบขันทั้งสงสารเด็กดื้อจนแทบหลุดหัวเราะ


                คงไม่ต้องให้ป้อนอีกใช่ไหม


                คำถามนั้นทำให้มินตรารีบหยิบอีกเม็ดไปใส่ปากทันที ท่ามกลางสายตาพึงพอใจของคนจอมบงการ ที่หันไปหยิบขวดน้ำมาส่งให้หล่อนดื่มหลังจากนั้น


                ขมจะตายมินตราบ่นอุบ มองเขาตาคว่ำด้วยความคับแค้นใจหลังจากดื่มน้ำไปถึงครึ่งขวด


                เอ้า! ผมก็เต็มที่สุดฝีมือ ตั้งใจจะเอาให้หวาน


                คุณโทนี่!” มินตราอยากจะบ้า ทำไมเขาต้องหยาบคายกับหล่อนแบบนี้ด้วยนะ


    ****กรี๊ดดดดดดดดด ป๋าอ่ะ เค้าเขินนะ เดี๋ยวๆๆโอบ แกไม่ใช่มินนี่นะ ฮ่าา ชอบมโนว่าตัวเองคือนางเอกอยู่เรื่อย

    ****ป๋าก็มีมุมหวาน

    ****วิธีการป้อนยาแบบใหม่หรือป๋า อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย

    ***มินนี่ อย่าดื้อสิลูกกก หรืออยากให้ป๋าจูบคะ แหม่ๆๆๆๆ อยากเป็นนางในอ้อมกอดของป๋า  มีปั๋วดีเล่นตัวทำไมลูกกกกก

   ****ฝากเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ ฝากโหวต กดให้กำลังใจ แอดแฟนกันไว้ด้วยเน้ออ จุ๊บ 

       ***อีบุ๊คสองภาคก่อนก็มีนะคะ โหลดเล้ยยย หวานทุกเรื่องจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

171 ความคิดเห็น

  1. #36 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:21
    ผัวห่วงหนักมากๆๆๆ บอกเลย
    #36
    1
    • #36-1 โอบ (จากตอนที่ 14)
      9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:23
      รักเมียจนจะโงหัวไม่ขึ้นแระ
      #36-1
  2. #35 Jvar J. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:34
    อิป๋าาาาา บทจะหวานก็หวานซ้าาาา
    #35
    1
    • #35-1 โอบ (จากตอนที่ 14)
      9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:23
      หลงเมียมาก
      #35-1
  3. #34 สายลม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:25
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย

    มันก็น่าจะหวานอ่ะเนอะ
    #34
    1
    • #34-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 14)
      9 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:27
      55555 ยามันขมนะป๋า จะให้หวานได้ไง
      #34-1