เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 6 : อย่านะหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 มิ.ย. 59



ถ้าไม่อิ่ม ขอเพิ่มได้ไหมคะหล่อนเงยหน้าจากชามมาถามเขาด้วยสีหน้าวอนขอ

ก็เพิ่มไปสิ ผมจะว่าอะไรดนัยภัทรหัวเราะ

ก็ต้องถามคนเลี้ยงก่อนไงคะธารธาราทำหน้าเจื่อนๆ

เลี้ยงไหวน่า มากกว่านี้ก็ยังไหว กินๆ ไปเถอะดนัยภัทรตอบหล่อนเหมือนรำคาญ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินของตัวเองไปโดยไม่สนใจหล่อนอีก ทั้งที่ในใจกำลังแอบขันหล่อนเป็นอย่างมาก

ผู้หญิงอะไรกินจุ ระวังจะอ้วนจนหาสามีไม่ได้นะคุณดนัยภัทรแกล้งแขวะ เมื่อธารธารากำลังจัดการข้าวซอยชามที่สองเข้าไปในปากอย่างเอร็ดอร่อย

สมัยนี้ผู้หญิงเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชาย หาสามีไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ซีเรียส

แต่ผมว่ายังไง ผู้ชายก็ยังอยากเป็นที่พึ่งให้ผู้หญิงอยู่ดีนะครับ

ธารธาราเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที ประโยคนี้ของดนัยภัทรทำให้หล่อนรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็เพียงแค่ชั่ววูบเท่านั้น เพราะหล่อนจำต้องหันหนีสายตาคมกริบของเขาที่จ้องมองมาด้วยความประหม่าอย่างรวดเร็ว

อร่อยมากเลยนะคะหล่อนบอกอ้อมแอ้ม ก่อนจะหันไปสนใจกับข้าวซอยแสนอร่อยต่อ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอีกแล้ว เนื่องจากกลัวว่าตัวเองจะหวิวๆ ในหัวใจเหมือนเมื่อครู่อีก

ขอบคุณมากนะคะคุณภัทร ที่ให้เกียรติมาอุดหนุนที่ร้านของเรา

สาวเจ้าของร้านเดินมาขอบคุณด้วยตัวเอง หลังจากที่ดนัยภัทรกับธารธาราเดินออกมาหน้าร้านหลังจากรับประทานอาหารกันจนอิ่มแปล้ด้วยกันทั้งคู่ โดยเฉพาะธารธารา ที่อิ่มจนไม่รู้จะอิ่มยังไงแล้ว

ก็ร้านของคุณอิงดาวอาหารอร่อยนี่ครับ เจ้าของร้านก็สวย ผมก็ต้องมาอุดหนุนอยู่แล้วดนัยภัทรชื่นชมพร้อมกับหันมาส่งสายตาอ่อนหวานให้อิงดาว สาวเจ้าของร้านที่เป็นคนมีชื่อเสียงในเชียงใหม่พอสมควร

ธารธาราเบ้ปากแล้วหันไปมองทางอื่นเสีย เพราะไม่อยากหมั่นไส้คนชอบหว่านเสน่ห์มากไปกว่านี้ ดนัยภัทรนี่ทั้งเจ้าเล่ห์และกะล่อนจริงๆ สมแล้วที่น้องสาวอย่างดาวิศาบอกว่าเขาคือคาสโนว่าตัวพ่อของเชียงใหม่เลย

ปากหวานจริงนะคะคุณภัทร ว่าแต่คนนี้ใช่ไหมคะ ที่เป็นตัวจริงของคุณ อิงได้ข่าววงในมา ว่าตอนนี้คุณภัทรพาคนรักมาอยู่ที่เชียงใหม่ด้วย

ธารธาราถึงกับหันมาทำหน้าเหลอหลาทันที ก่อนจะหันมามองหน้าดนัยภัทรด้วยแววตาตื่นตกใจ กับข่าวลือบ้าๆ ที่ไปไวราวกับสายน้ำไหล ทั้งที่หล่อนเพิ่งจะมาอยู่เชียงใหม่ได้เพียงสองวันเท่านั้น

อ๋อ...ใช่แล้วครับคุณอิง นี่คุณน้ำ ธารธาราครับ รู้จักกันไว้สิ

ดนัยภัทรเออออห่อหมกทันที ก่อนจะหันมาสะกิดแขนให้ธารธาราหันมาหาอิงดาว ในขณะที่ธารธาราได้แต่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ที่ต้องเอออตามเขาไปแบบนี้

                ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณธารธาราอิงดาวหันมาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เอ่อ...ค่ะ ยินดีเช่นกันค่ะคุณอิงดาวธารธาราแทบอยากจะบ้าตาย ทำไมดนัยภัทรถึงได้ใช้หล่อนแอบอ้างไปทั่วอย่างนี้นะ จะถามความเห็นหล่อนก่อนพูดสักหน่อยก็ไม่ได้

ใช้หล่อนเป็นไม้กันหมา คอยกันท่าผู้หญิงที่จะมายุ่มย่ามกับเขาอยู่เรื่อยเลยนะอีตาดนัยภัทร

รู้ไหมคะ ว่าตอนนี้สาวๆ ในเมืองนี้ ต่างก็อิจฉาคุณน้ำกันทั้งนั้น ที่ได้หัวใจคนอย่างคุณภัทรไปครอบครอง อิงเข้าใจแล้วล่ะคะ ว่าทำไมคุณภัทรถึงไม่ยอมตกลงปลงใจกับสาวๆ คนไหนที่เคยควงสักที ที่แท้ก็มีตัวจริงน่ารักๆ อย่างคุณน้ำอยู่แล้วทั้งคนนี่เอง

ดนัยภัทรหัวเราะเบาๆ หลังจากที่อิงดาวพูดจบ ก่อนจะหันไปมองหน้าคนข้างๆ ด้วยความรู้สึกขบขันที่สุดในโลก เมื่อเห็นว่าธารธารากำลังยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก และคล้ายจะกำลังโมโหเขาอย่างหนักอีกด้วย

พูดเรื่องสาวๆ ไม่ได้ครับคุณอิง คนแถวนี้เขาไม่ค่อยชอบครับ เอาเป็นว่าผมกับคุณน้ำขอตัวกลับเลยดีกว่า เอาไว้วันหลังจะมาอุดหนุนใหม่นะครับ

ได้เลยค่ะ ร้านอิงดาวยินดีต้อนรับเสมอนะคะ

ทั้งสามกล่าวลากัน ก่อนที่ดนัยภัทรจะแกล้งจูงมือธารธาราเดินกลับไปขึ้นรถ ในระหว่างที่หล่อนกำลังงงๆ ท่ามกลางสายตาอิจฉาของอิงดาวที่มองตามทั้งคู่ไป

โอ๊ย! อะไรกันคุณ ทุบผมทำไมกันนี่ ดนัยภัทรร้องเสียงหลง เมื่อธารธาราทุบกำปั้นน้อยๆ ของหล่อนลงบนหัวไหล่ของเขารัวๆ หลังจากที่ทั้งคู่เข้ามานั่งประจำอยู่ในรถแล้ว

ใครใช้ให้คุณบอกใครต่อใครว่าฉันเป็นแฟนคุณมิทราบ มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณดนัยภัทร แบบนี้คนอื่นเขาจะคิดยังไง เขาจะไม่คิดเหรอว่าฉันกับคุณ...

ตกล่องปล่องชิ้นกันไปแล้ว อยู่คอนโดฯ ด้วยกันสองต่อสองจะให้คนอื่นเขาคิดยังไงล่ะดนัยภัทรสวนตอบออกมาเสียก่อน พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับคนเจ้าอารมณ์

ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อให้เกียรติคุณนะธารธารา คุณมาอยู่กับผมที่คอนโดฯ สองต่อสอง แน่นอนว่าคนก็ต้องครหาอยู่แล้ว จะเป็นอะไรไปล่ะ ถ้าผมจะทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเราคือแฟนกันจริงๆ เพื่อที่จะไม่ให้ใครมาดูถูกคุณได้ เป็นแฟนกันก็ต้องมาอยู่ด้วยกันได้อยู่แล้ว ทีนี้มุมมองของคนมันก็ต้องเปลี่ยนไป

คำอธิบายของเขาทำให้ธารธาราอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมาคิดทบทวนอีกครั้งด้วยความสับสน หมายความว่าที่ดนัยภัทรทำแบบนี้ ก็เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้หญิงของหล่อนอย่างนั้นเหรอ

ถือว่าช่วยผมอีกทางหนึ่งก็ได้ ตอนนี้สาวๆ ตามวุ่นวายกับผมจนไม่เป็นอันทำงานไปหมด ถ้าผมบอกว่ามีตัวจริงอยู่แล้ว คนอื่นก็คงไม่มายุ่งกับผมอีก แค่นี้จะกรุณาช่วยผมไม่ได้เชียวเหรอ

ธารธาราไม่รู้จะตอบเขาว่ายังไง ตอนนี้หล่อนทั้งมึนทั้งงงไปหมด จะโกรธหรือจะให้อภัยเขาดี แต่มันก็น่าโมโหอยู่ดี ที่เขาไม่คิดจะปรึกษาหล่อนก่อนที่จะทำอะไรลงไป อย่างน้อยมันก็เกี่ยวกับหล่อนโดยตรง

เป็นแฟนผมมันไม่ดีตรงไหนกัน ผมออกจะหน้าตาดีมีเสน่ห์ขนาดนี้ คุณนี่ตาถั่วที่สุดในเชียงใหม่แล้วนะธารธารา

ดนัยภัทรแกล้งบ่นขึ้นมาลอยๆ หลังจากที่หล่อนนั่งเงียบไปโดยไม่พูดอะไรอีก เป็นผลให้อีกฝ่ายถึงกับหันมาค้อนให้ทันที ก่อนจะสะบัดหน้าหนีออกไปมองนอกรถโดยไม่พูดไม่จาอะไร

เอ๊ะ...ทำอะไรของคุณธารธาราหันมาอุทานด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ คนตัวใหญ่ก็ชะโงกตัวเข้ามาหาใกล้ๆ แล้วเอื้อมมือผ่านหน้าอกของหล่อนไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะดึงสายเข็มขัดนิรภัยออกมาคาดให้หล่อนอย่างรวดเร็ว

ปลอดภัยไว้ก่อน อย่ามัวเอาแต่งอนผมเลยน่า ผมง้อใครไม่เป็นหรอกคุณ เสียเวลาเปล่าๆ

คนบ้า...ฟังเขาพูดเข้าเถอะ หล่อนงอนเพื่ออยากให้เขาง้อตอนไหนกันอืม...ตอนนี้ธารธาราเชื่อแล้วล่ะ ว่าที่ดาวิศาบอกว่าพี่ชายตัวเองปากไม่ดี ตอนนี้ธารธาราได้เจอกับตัวเองเข้าเต็มๆ เลยล่ะ

ร้อนเหรอ ทำไมหน้าแดง

แค่สงสัยยังไม่พอ ดนัยภัทรยังขยับใบหน้าคมคายมาตรงหน้าหล่อนในระยะไม่ถึงคืบ แล้วเพ่งมองใบหน้าร้อนผ่าวของหล่อนด้วยความแปลกใจอีกต่างหาก

อ๊าย...ธารธาราอยากจะบ้าตาย ดนัยภัทรทำบ้าอะไรของเขากัน รู้ไหมว่าใกล้ชิดกันแบบนี้แล้วหล่อนใจสั่นไปหมด หล่อนหน้าแดงเพราะเขินกับการกระทำของเขาต่างหากเล่า หล่อนเปล่าหน้าแดงเพราะร้อนเสียหน่อย

เรื่องของฉันค่ะ คุณไม่ต้องยุ่งหล่อนแหวใส่เขาเสียงสั่น ก่อนจะเสไปมองนอกหน้าต่างเป็นการตัดบท ไม่ให้เขาสงสัยถึงประเด็นบ้าๆ แบบนี้อีก

เอ้า...ที่ถามนี่เพราะห่วงนะคุณดนัยภัทรกลั้นยิ้ม ก่อนจะพารถคู่ใจทะยานออกสู่ถนนเส้นใหญ่อีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในอาการเช่นไร

แค่นี้ทำเป็นตกใจไปได้ ยัยนักเขียนอ่อนประสบการณ์ แค่เขาถามแค่นี้ถึงกับหน้าแดงเชียว

กลับไปนั่งทำงานที่สำนักงานผมดีกว่านะครับ มีแอร์เย็นๆ ด้วยดนัยภัทรบอกหล่อนหลังจากนั้น ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับหันมามองเขาด้วยความแปลกใจทันที

ไม่ดีมั้งคะ คุณต้องทำงานนี่ธารธาราตอบอย่างเกรงใจ

ห้องทำงานผมออกใหญ่ มีที่ให้คุณไปนอนเล่นสบายๆ ด้วย ตกลงไม่ต้องกลับหอสมุดแล้วนะ ตอนเย็นจะได้กลับคอนโดฯ พร้อมกันเลย

พูดเองเออเอง แล้วจะมาถามความเห็นหล่อนทำไม ธารธาราคิดอย่างขุ่นใจ หล่อนคิดผิดหรือคิดถูกกันนะ ที่ตัดสินใจมาหาโลเกชั่นเขียนหนังสือที่นี่ ที่ของเขา และเหมือนจะตกอยู่ใต้อาณัติของเขาเอาดื้อๆ ไปอย่างไม่รู้ตัวอีกด้วย

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคุณ ผมแค่ขี้เกียจตามดูแลคุณไง ก็เลยให้มาอยู่ใกล้ๆ ถ้ามีอะไรขึ้นมายัยด้าก็ได้เอาผมตายสิ

                อ๋อ...เพราะอย่างนี้เองสินะ ธารธาราพอจะเข้าใจแล้ว ที่แท้เขาก็แค่ไม่อยากจะตามดูแลหล่อนนั่นเอง ถึงได้หาเรื่องให้หล่อนอยู่ใกล้ๆ หาใช่เหตุผลอื่นที่หล่อนกำลังค้นหาในตอนนี้เลย

ขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณต้องมาลำบากตามรับตามส่งอยู่แบบนี้ ความจริงแค่ให้ที่พักก็มากเกินพอแล้ว เอาเป็นว่าฉันขอบคุณมากนะคะ ที่เสียสละเวลาเพื่อฉันขนาดนี้ แต่ว่าวันพรุ่งนี้ไป ไม่ต้องมาคอยตามฉันแล้วนะคะ เพราะฉันจะไปไหนมาไหนด้วยตัวเอง คงไม่รบกวนอะไรคุณอีก

พูดจบหล่อนก็หันไปมองนอกกระจกรถทันที ราวกับไม่ต้องการเจรจาพาทีกับคนที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอีก

ดนัยภัทรถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเขาจะพูดอะไรให้หล่อนไม่พอใจอีกแล้วสินะ โธ่เอ๊ยไอ้ดนัยภัทร พูดมากจนได้เรื่องอีกจนได้ บรรยากาศกำลังดีๆ อยู่แล้วเชียว

ชายหนุ่มก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าคนข้างๆ เป็นระยะๆ ขยันงอนจริงแม่คุณเอ๋ย ดนัยภัทรแอบค่อนขอดหล่อนกับตัวเองเบาๆ แล้วอย่างนี้เขาจะเอาอะไรไปล่อให้หล่อนหายโกรธดีนะ

อืม...คงต้องพึ่งดาวิศาน้องรักเสียแล้วล่ะ เพราะรายนั้นรู้ใจธารธาราอย่างกับอะไร แต่ว่าเอ๊ะ! ทำไมคนอย่างเขาต้องไปใส่ใจกับธารธาราด้วยเล่า

ดนัยภัทรงุนงง ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ อีกครั้งด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ หรือว่าสองวันมานี้หล่อนกับเขาจะตัวติดกันจนเกินไป เลยทำให้เขาไขว้เขวและเพี้ยนไปขนาดนี้ คนอย่างดนัยภัทรไม่เคยสนใจความรู้สึกของใครนี่นา แล้วทำไมกับธารธารา ดนัยภัทรถึงได้...

โอ๊ย! ไม่คิดสิวะไอ้ดนัยภัทร ชายหนุ่มบ่นตัวเองในใจ สงสัยว่าเขาจะทำงานมากเกินไป จนทำให้สมาธิแตกซ่านไปหมดแน่ ถึงได้ฟุ้งซ่านขนาดนี้

แต่ว่าให้ตายเถอะ! ความรู้สึกแปลกๆ นี้ มันช่างน่ากลัวสำหรับเขาชะมัดเลย


***มาแล้วววววววววว ฝากโหวตฝากเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะค้าา เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้าาาาาา

โอบธาราเอง... อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #20 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 10:52
    หึหึ ค่อยๆรักค่อยๆเรียนรู้กันไปซึมซับความรักไปโดยไม่รู้ตัว
    #20
    0
  2. #9 jeamjai phompilad (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 14:32
    เอาใจคนอ่านหรือเอาใจคนเขียนเนียอร้ายๆๆๆคุณพี่ทนายยยย
    #9
    0
  3. #8 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 11:33
    5555+! หวั่นไหวสุดๆ ทั้งคู่
    #8
    0