เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 5 : หวั่นไหวในสายตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 มิ.ย. 59

                 

           

                “พี่น้ำทะเลาะกับพี่ภัทรหรือคะ

                คำถามของดาวิศาทำให้ธารธาราทำตาโตขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถกลับที่พักด้วยความหวาดระแวง หากแต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้หันมาสนใจอะไรหล่อนเลย ธารธาราก็ถึงกับโล่งอก

                “เปล่าค่ะ ไม่ได้ทะเลาะธารธาราตอบเสียงเบา กลัวว่าคนข้างๆ จะรู้ตัวว่าหล่อนกับน้องสาวของเขากำลังพาดพิงถึงเขาอยู่ เพราะถ้าขืนรู้มีหวังได้แยกเขี้ยวใส่หล่อนอีกแน่

                แต่พี่ภัทรบอกว่าพี่น้ำงอน

                หา! หล่อนนี่นะงอน บ้าแล้ว...หล่อนไปงอนเขาตอนไหนกัน

                ไม่ใช่นะคะ พี่ไม่ได้งอนธารธารางุนงง นี่หมายความว่าดนัยภัทรใส่ร้ายหล่อนกับดาวิศาอย่างนั้นเหรอ ให้ตายเถอะ...เขากลัวว่าหล่อนจะฟ้องดาวิศาแน่เลย ถึงได้ชิงโทรฟ้องก่อนแบบนี้

                “พี่น้ำ ไหวนะคะ...พี่ชายด้าเป็นคนปากเสียมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้าพี่น้ำไม่ไหว ก็ย้ายออกไปพักที่อื่นได้นะคะ เดี๋ยวด้าจะโทร.บอกเพื่อนให้จัดการให้

                “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ พี่ชายด้าก็ดูแลพี่ดีอยู่แล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะ อีกอย่างพี่ก็ไม่อยากให้น้องกับพี่ชายต้องมาทะเลาะกันเพราะพี่เป็นสาเหตุด้วย

                “งั้นก็ได้ค่ะ แต่ถ้าพี่ภัทรทำอะไรพี่น้ำ พี่น้ำต้องรีบบอกด้าเลยนะคะ ด้าจะบินขึ้นไปจัดการให้เลย

                ธารธาราอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ถึงจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ความรักของสาวรุ่นน้องคนนี้ที่มีต่อหล่อนช่างมากมาย เหลือเกิน มากจนเหมือนเป็นพี่น้องกันจริงๆ ก็ว่าได้

                ได้จ้ะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ พี่อยู่ได้ธารธาราบอกให้เธอสบายใจ เพราะแค่ดาวิศาเป็นธุระเรื่องที่พักกับพี่ชายให้ ธารธาราก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว

                โอเคค่ะพี่น้ำ คิดถึงนะคะ ดูแลสุขภาพด้วย แล้วก็ฝากดูแลพี่ชายของด้าทีอีกฝ่ายหัวเราะคิกคักหลังจากพูดจบ ก่อนจะวางสายไปในที่สุด

                ท่าทางคุณกับน้องสาวผมนี่รักกันน่าดูเลยนะดนัยภัทรถามขึ้นมาลอยๆ หลังจากที่เห็นว่าหล่อนวางสายจากน้องสาวเขาไปแล้ว

                อิจฉาเหรอคะ

                “อิจฉาอะไรกัน ยังไงยัยด้าก็ต้องรักผมมากกว่าคุณอยู่แล้วดนัยภัทรหันมาบอกอย่างอวดๆ สร้างความหมั่นไส้ให้กับธารธาราเป็นอย่างมาก

                แล้วถ้าเกิด...น้องรักฉันมากกว่าคุณล่ะคะธารธาราหันไปถามด้วยรอยยิ้มขัน ดูเหมือนว่าจุดอ่อนของดนัยภัทรจะอยู่ที่ดาวิศาจริงๆ ด้วยสินะ

                ไม่มีทาง ยัยด้าทั้งรักทั้งหวงพี่ชายอย่างกับอะไรดนัยภัทรตอบอย่างมั่นใจ พร้อมกับเข้าไปจอดยังลานจอดรถในคอนโดฯ สุดหรูของตน เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง

                คืนนี้ผมจะออกไปคุยธุระกับลูกความสักหน่อย คุณอยู่คนเดียวได้นะ

                ชายหนุ่มหันมาบอก ก่อนจะก้าวออกจากลิฟต์และเดินเข้าห้องไปด้วยกัน ส่งผลให้ธารธาราถึงกับหันมามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อดนัยภัทรพูดเหมือนกับว่าหล่อนเป็นเด็กอายุสักสิบห้าขวบ ที่จะต้องอยู่คนเดียวไม่ได้

                อยู่ได้ค่ะ ฉันโตแล้วนะคะหล่อนหันมาบอกเขาหน้ายุ่งๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงหน้าทีวีแล้วกดรีโมทเปิดมันขึ้นมา

                ก็โตแล้วไงถึงได้ห่วง เกิดมีใครเข้ามาทำมิดีมิร้ายจะทำยังไง

                พูดไปแล้วก็แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเอง ชักจะทำเกินหน้าที่ไปแล้วหรือเปล่าดนัยภัทร ชายหนุ่มถามตัวเองในใจ แต่ว่าถ้าธารธาราเป็นอะไรไป ยัยน้องสาวสุดที่รักของเขาต้องเล่นงานเขาตายแน่ๆ นั่นต่างหากล่ะที่เขากังวล

                ฉันจะไม่เปิดประตูให้ใครอีกแล้วค่ะธารธาราบอกออกมาอย่างเหลืออด เปิดประตูผิดไปหนึ่งครั้ง เท่ากับตกเป็นเบี้ยล่างให้ดนัยภัทรยังไงก็ไม่รู้ น่าโมโหชะมัด

                ก็ดี ส่วนคีย์การ์ดนั่นก็เก็บเอาไว้ให้ดีๆ ไปไหนมาไหนเวลาผมไม่อยู่ด้วย คุณจะได้ไม่ลำบาก

                “ทราบแล้วค่ะ รีบๆ ไปอาบน้ำสิคะ ไหนบอกว่าจะออกไปพบลูกความไม่ใช่เหรอธารธาราหันมาถามด้วยสีหน้ายุ่งๆ ก่อนจะเพิ่มเสียงทีวีให้ดังขึ้นเรื่อยๆ เพื่อกลบเสียงบ่นของเจ้าของที่พัก ที่กำลังทำตัวอย่างกับเป็นพี่ชายหล่อนไปด้วยอีกคน ทั้งที่ความจริงแล้วธารธาราน่าจะอายุมากกว่าเขาได้สักสองปีเลยทีเดียวถ้าจำไม่ผิด

                ผมจัดการชีวิตเองได้น่าคุณ ไม่ต้องมายุ่งหรอก เอ๊ะ! หรือว่ายังฟินกับหน้าที่แฟนเมื่อเช้าอยู่ ถึงได้อยากจุ้นจ้านกับเรื่องของผมดีนัก

                หืม...หล่อนนี่นะจุ้นจ้าน ตอนไหนกัน? ไม่เคยเสียหน่อย ดนัยภัทรเอาอะไรมาพูด เขาต่างหากล่ะ ที่กำลังทำตัวจุ้นจ้านกับชีวิตของหล่อนอยู่ นี่เขาไม่รู้ตัวเลยหรือไง

                ทำไมวันแรกของการใช้ชีวิตร่วมกับผู้ชายคนนี้ของหล่อน ถึงได้ยุ่งวุ่นวายแบบนี้ด้วยนะ แล้วอย่างนี้หล่อนจะอยู่ครบเดือนไหม จะมีอารมณ์ทำงานเสร็จทันส่งสำนักพิมพ์หรือเปล่า

                ฟินบ้าอะไร มีแต่คุณเท่านั้นล่ะที่พูดเองเออเองไปคนเดียว ฉันไม่ได้รู้เรื่องสักหน่อย ผู้ชายเจ้าชู้หลายใจ ระวังตัวเอาไว้ให้ดีๆ เถอะ รถไฟมาชนกันวันไหนแล้วคุณจะรู้สึก

                พูดจบธารธาราก็เดินหนีเข้าห้องของตัวเองไปทันที ในขณะที่ดนัยภัทรถึงกับอ้าปากค้าง ที่โดนหล่อนแช่งออกมาแบบนั้น ยัยนักเขียนปากดี รถไฟมีที่ไหนกัน ดนัยภัทรไม่ได้ชอบนั่งรถไฟเสียหน่อย

                ดนัยภัทรคิดอย่างขุ่นเคืองใจ ดูเหมือนโลกอันสงบสุขของเขากำลังจะมลายหายไป เพราะยัยนักเขียนจอมหยิ่งที่เพิ่งเดินเข้าห้องไปแล้วสินะ

                ไอ้ด้านะไอ้ด้า รู้อยู่ว่าพี่ชายไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายด้วย แล้วจู่ๆ ทำไมถึงส่งธารธารามาทำให้เขารู้สึกหัวหมุนแบบนี้ จะส่งมาทั้งทีก็ให้เซ็กซี่กว่านี้ไม่ได้เลยหรือ

                เฮ้อ...นี่แค่วันแรก หล่อนก็ทำให้เขาโมโหไปเสียหลายหน แล้ววันต่อๆ ไปล่ะ ดนัยภัทรจะไม่บ้าไปเลยเรอะ เห็นธารธารานิ่งๆ อย่างนั้นก็เถอะ พูดออกมาแต่ละทีนี่น่าบีบคอชะมัดเลยให้ตาย

 

               ออกไปทำงานนอกสถานที่ค่ะ เย็นๆ ถึงจะกลับ ไม่ต้องห่วงนะคะ

                โน้ตใบเล็กๆ ที่ติดอยู่บนหน้าตู้เย้นในตอนเจ็ดโมงเช้า ทำให้ดนัยภัทรที่เพิ่งตื่นนอนและเดินออกมาจากห้องเพื่อหาน้ำดื่มถึงกับย่นจมูกใส่  ก่อนจะเปิดตู้เย็นแล้วหยิบขวดน้ำออกมายกขึ้นดื่ม แล้วเดินไปยืนมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกผ่านกระจกใสที่หน้าต่าง

                เมื่อคืนนี้เขากลับดึก แถมยังเมานิดหน่อยจากการสังสรรค์กับลูกความ เมื่อหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย เช้านี้เลยตื่นไม่ทันได้ถามไถ่ว่าหล่อนได้กินข้าวกินปลาหรือยัง

                จะรีบออกไปไหนนักหนาตั้งแต่เช้ากัน ดนัยภัทรแอบบ่นในใจ แล้วหล่อนจะออกไปนั่งทำงานที่ไหน ทำไมถึงไม่เขียนบอกในกระดาษโน้ตนั่นด้วย

                ดนัยภัทรถอนหายใจ นี่ถ้าหล่อนไม่ใช่คนที่น้องสาวสุดที่รักของเขฝากฝังให้ดูแล จ้างให้ดนัยภัทรก็ไม่มีทางสนใจความเป็นไปของหล่อนหรอก

                ว่าแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องทันที วันนี้เขามีงานพิเศษที่ต้องทำ แถมยังนัดคุยกับอัยการเกี่ยวกับคดีที่ทำอยู่ด้วย เอาไว้ตอนเที่ยงก่อนก็แล้วกัน ค่อยโทร.ถามว่าหล่อนอยู่ที่ไหน

ชายหนุ่มสลัดความกังวลนั้นออกไป ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าห้องไปเพื่อทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ ทั้งที่ในใจยังแอบหงุดหงิดกับการไปไหนมาไหน โดยไม่บอกกล่าวกับเขาก่อนของธารธาราอยู่ไม่น้อย

 

เสียงมือถือที่ดังขึ้นมาในตอนสิบเอ็ดโมงกว่า ทำให้ธารธาราที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนงาน ลงในสมุดบันทึกส่วนตัวเล่มหนาถึงกับรีบวางปากกาลง พร้อมกับหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าเป้ขนาดกลางขึ้นมารับสายทันที

มนุษย์เย็นชา...ธารธาราพิมพ์ชื่อเขาเอาไว้อย่างนั้น เขาโทร.มาทำไมกัน หรือว่าจะโทร.มาต่อว่าที่หล่อนออกมาจากห้องโดยที่ไม่บอกเขาก่อน แต่ว่าหล่อนก็เขียนโน้ตไว้ให้แล้วนี่นา ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

                “อยู่ไหนคุณน้ำ

                น้ำเสียงห้วนๆ นั่นทำให้ธารธารามุ่ยหน้า โทร.มาแทนที่จะพูดกันดีๆ กลับมาทำเสียงวางอำนาจใส่หล่อนอยู่ได้ คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่นักหรือไงนะคุณดนัยภัทร

                อยู่หอสมุดค่ะ กำลังนั่งทำงานธารธาราบอกเสียงเบา กลัวว่าจะเป็นการรบกวนคนอื่นที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดแห่งนี้ด้วย

                ใกล้ๆ สำนักงานผมนี่อีกฝ่ายพูดขึ้นมาเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

                มีอะไรหรือเปล่าคะธารธาราสงสัย จู่ๆ ดนัยภัทรโทร.มาทั้งที แน่นอนว่ามันต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

                กินข้าวยัง

                หืม...ผีเข้าดนัยภัทรหรือไง จะมาสนใจทำไมว่าหล่อนกินข้าวหรือยัง ธารธาราขมวดคิ้ว

                ยังค่ะ ยังปิดบทไม่เสร็จหล่อนตอบออกไปในที่สุด

                รออยู่นั่น เดี๋ยวผมไปรับ

                “คะ...ธารธารางง

                จะไปรับมากินข้าวด้วย รออยู่นั่นล่ะ จะสงสัยอะไรนักหนา

                ดนัยภัทรบอกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะวางหูไปดื้อๆ ทำเอาธารธาราถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนจะวางมือถือลงด้วยอาการหงุดหงิดเช่นกัน นี่ดนัยภัทรเห็นหล่อนเป็นอะไรกัน คิดอยากโทร.ก็โทร. คิดอยากวางก็วาง นี่หล่อนต้องทำตามคำสั่งเขาเหมือนเป็นเด็กในปกครองหรือยังไงกันนะ

                ดนัยภัทรเดินมารับหล่อนในห้องสมุดเมื่อมาถึง พร้อมกับดึงกระเป๋าเป้ของหล่อนไปถือให้ แล้วเดินนำไปที่รถด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเช่นเดิม

                อยากกินอะไรเขาหันมาถาม หลังจากที่ขับพาหล่อนออกไปบนเส้นทางหลักของตัวเมืองเชียงใหม่

                อะไรก็ได้ค่ะธารธาราตอบออกไปโดยไม่ต้องคิด

                ดนัยภัทรหันมามองหล่อนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองถนนเบื้องหน้า ผู้หญิงคนนี้นี่ยังไงกันนะ จะหันมาพูดจาดีๆ หวานๆ กับเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ บ้างไม่ได้หรือไง ทำไมจะต้องทำท่าทางปั้นปึ่งใสเขาตลอดด้วย

                เป็นคนชอบตามใจคนอื่นหรือครับดนัยภัทรถามต่อ

                เปล่าค่ะ ปกติก็ตามใจตัวเอง แต่ในสถานะตอนนี้ฉันต้องเป็นผู้ตามไม่ใช่หรือคะธารธาราย้อนถามเขา

                อืม...ผู้หญิงเป็นผู้ตามก็ดีนะ

                คำตอบของดนัยภัทรทำให้ธารธาราแอบเบ้บากด้วยความหมั่นไส้ ตามเฉพาะเวลาที่ผู้หญิงต้องพึ่งผู้ชายต่างหากล่ะ เวลาอื่นคนอย่างธารธาราก็ไม่ยอมหรอกจะบอกให้

ดนัยภัทรพาหล่อนเข้าไปในร้านอาหารขนาดกลางแห่งหนึ่ง ซึ่งทำให้ธารธาราถึงกับยิ้มดีใจจนแก้มแทบปริไปเลยทีเดียว เนื่องจากมันเป็นร้านที่หล่อนเคยอ่านเจอในอินเทอร์เน็ต และอยากมาชิมรสชาติเป็นอย่างมาก

กรี๊ด...ข้าวซอย

น้ำเสียงตื่นเต้น และท่าทางดีอกดีใจของธารธาราทำให้ดนัยภัทรอดขำไม่ได้ ดูเหมือนว่าธารธาราจะเจอของที่ตัวเองถูกใจเข้าให้แล้วสินะ ถึงได้ยิ้มหน้าบานจนทั้งโลกสว่างไสวเช่นนี้

ดนัยภัทรรู้แล้วล่ะ ว่าจะเรียกรอยยิ้มจากหน้าหวานๆ นั่นยังไง ผู้หญิงอะไรกันนะ เห็นแก่ของกินจริงๆ เลยให้ตาย

ขอบคุณนะคะ คุณดนัยภัทรน่ารักที่สุดเลย รู้ไหมว่าฉันชอบเข้าซอยที่สุดเลยค่ะ

                รู้สิ...ก็ยัยน้องสาวตัวดีนั่นล่ะที่โทร.มาสาธยายให้ฟังเมื่อคืน ทั้งๆ ที่เขานั้นเหนื่อยและง่วงจนตาจะปิด แต่ก็ต้องมานอนฟังน้องสาวเล่านั่นนี่เกี่ยวกับหล่อนจนหลับคามือถือไปเลย

ชายหนุ่มยิ้มอกมาอย่างขบขัน ก่อนจะนั่งกอดอกมองหล่อนตักมันเข้าปาก แล้วหลับตาพริ้มยิ้มหวานราวกับได้รางวัลจากสรวงสรรค์อย่างนั้นแหละ 

ยัยบ้า...จะฟินอะไรนักหนากันนะ ดูทำหน้าตาเข้าเถอะ ตลกชะมัด

งั้นก็กินเข้าไปเยอะๆเขาบอกด้วยรอยยิ้มขัน ก่อนจะหันมาจัดการของตัวเองบ้าง

ถ้าไม่อิ่ม ขอเพิ่มได้ไหมคะหล่อนเงยหน้าจากชามมาถามเขาด้วยสีหน้าวอนขอ

ก็เพิ่มไปสิ ผมจะว่าอะไรดนัยภัทรหัวเราะ

ก็ต้องถามคนเลี้ยงก่อนไงคะธารธาราทำหน้าเจื่อนๆ

เลี้ยงไหวน่า มากกว่านี้ก็ยังไหว กินๆ ไปเถอะ

ดนัยภัทรตอบหล่อนเหมือนรำคาญ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินของตัวเองไปโดยไม่สนใจหล่อนอีก ทั้งที่ในใจกำลังแอบขันหล่อนเป็นอย่างมาก

ผู้หญิงอะไรกินจุ ระวังจะอ้วนจนหาสามีไม่ได้นะคุณดนัยภัทรแกล้งแขวะ เมื่อธารธารากำลังจัดการข้าวซอยชามที่สองเข้าไปในปากอย่างเอร็ดอร่อย

สมัยนี้ผู้หญิงเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชาย หาสามีไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ซีเรียส

แต่ผมว่ายังไง ผู้ชายก็ยังอยากเป็นที่พึ่งให้ผู้หญิงอยู่ดีนะครับ

ธารธาราเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทันที ประโยคนี้ของดนัยภัทรทำให้หล่อนรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็เพียงแค่ชั่ววูบเท่านั้น เพราะหล่อนจำต้องหันหนีสายตาคมกริบของเขาที่จ้องมองมาด้วยความประหม่าอย่างรวดเร็ว


***โอ๊ะๆ ยังไงๆคะคุณดนัยภัทร แบบนี้ธารธาราของเราก็หวั่นไหวสิคะ แหม่ๆๆๆๆ ตามดูแลตลอดเลย ชอบบังคับ รวบรัด แต่ก็ใจดี แบบนี้ธาราสับสนนะค้าาาาาาาาาาาาาาา

***ค่อยๆรัก อาจดูไม่หวือหวาเหมือนทุกเรื่องที่โอบเขียนมา แต่อยากให้พระนางค่อยๆ รักกันไปทีละนิด ทีละน้อย ค่อยๆ รู้สึกดีต่อกัน หวานๆ เบาๆ 

***แต่ๆๆๆๆ ลองให้รักก่อนเถอะ คุณทนายของเราจะรักธาราไม่เบาแน่ แต่จะมาแนวไหน รอติดตามกันนะคะนักอ่านขา

***ขอบคุณที่ติดตาม มีคำถามจากหลังไมล์ว่าผู้ชายอย่างคุณทนายในชีวิตจริงจะมีไหม

มีมั้งคะ 5555 ถ้ามีเค้าก็คงอยู่ไกลแสนไกลเนอะ ไกลชนิดที่เราอาจหาเค้าไม่เจอ หรือเจอก็ไม่มีสิทธิ์เอื้อมถึง ประมาณนั้น(ทนายที่หนายยยยยยยย จะมาหล่อ รวย นิสัยดี แบบเน้) 5555

***เจอกันใหม่ตอนหน้าค่าา***

ขายของ ฝากอุดหนุนพี่เคลวินกับจันทร์เจ้าขาด้วยนะคะ สั่งซื้อได้ที่เวบสำนักพิมพ์สถาพร และร้านหนังสือชั้นนำทั่วไปค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #19 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 10:44
    ฟินนนนนนนนนถึงจะปากร้ายแต่ใจดีน่ารักแบบนี้รักตายเลย
    #19
    0
  2. #7 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 10:02
    ค่อยๆ ซึมซับ เดี๋ยวก็รักกันชิมิ..อิอิ...ผู้ชายแบบคุณทนายมีอยู่ในโลก แต่เค้าไม่ใช่ของเรา
    #7
    1
    • #7-1 โอบ (จากตอนที่ 5)
      8 มิถุนายน 2559 / 10:13
      แลดูเศร้า 555
      #7-1