เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 28 : ทางเลือกที่ขัดแย้งกับหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ต.ค. 59

ธารา...ไม่เอา อย่าทำแบบนี้ดนัยภัทรบอกเสียงเครียด ก่อนจะรวบตัวหล่อนมากอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งที่เจ้าหล่อนทั้งทุบทั้งหยิกข่วนเนื้อตัวของเขาจนเจ็บและแสบไปหมด

ปล่อยฉันคุณดนัยภัทร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้

ไม่ปล่อย ธารา...อย่าทำแบบนี้ผมขอร้อง

คุณไม่มีสิทธิ์มาขอร้องอะไรทั้งนั้นธารธาราตะคอกทั้งน้ำตา ทั้งโกรธทั้งแค้นเขาจนอยากจะหนีหน้าไปให้ไกล

ผมมีสิทธิ์ธารา คุณก็รู้อยู่แก่ใจดนัยภัทรเถียงหล่อน ทั้งที่ยังกอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

ไม่! คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ฉันเกลียดคุณ คนใจร้าย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณดนัยภัทร ฮือๆ ฉันจะไปจากคุณให้ไกลที่สุด ไม่ให้คุณเห็นหน้าไปตลอดชีวิตเลย

ธารา...ดนัยภัทรตัวชาไปหมด เมื่อได้ยินหล่อนบอกว่าจะหนีไปให้ไกล เขาแค่ให้หล่อนกลับไปเพราะห่วงความปลอดภัยเท่านั้น หาใช่ผลักไสเพราะไม่แคร์อย่างที่หล่อนกำลังเข้าใจผิด

แต่เขาจะบอกความจริงกับหล่อนได้อย่างไร ในเมื่อทุกอย่างในตอนนี้มันยังไม่มีอะไรแน่ชัดสักอย่าง เขาไม่รู้ว่าใครต้องการที่จะเอาชีวิตเขาอยู่ และเขาก็ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะลงมือตอนไหนอีก ถ้าธารธาราอยู่ด้วย แน่นอนว่าหล่อนอาจโดนลูกหลงเหมือนเมื่อตอนบ่ายไปด้วย

เขาไม่รู้ว่าหล่อนจะรู้สึกยังไง หากรู้ว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต หล่อนจะห่วงเขาไหม จะสนใจเขาหรือเปล่า จะรีบหนีกลับกรุงเทพฯ ไปเพราะความหวาดกลัว หรือว่าเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขาไหม

ดนัยภัทรรู้ว่าตัวเองคิดมากเกินไป เพราะความจริงหล่อนอาจจะคิดเหมือนอย่างแรกก็ได้ แต่ทว่าความรู้สึกลึกๆ ที่อยู่ในใจของเขา มันแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปนานแล้ว ว่าเขาจะต้องมีความสำคัญกับหล่อนบ้างล่ะ ไม่งั้นหล่อนคงหนีเขาไปตั้งแต่แรกที่เกิดเรื่องบนเตียงนี้แล้ว

และยังไม่รวมหลักฐานสำคัญ...ที่ทำให้ดนัยภัทรเชื่อมั่นว่าธารธารารู้สึกดีกับเขาอย่างแน่นอน

เขาคือสามี ในขณะที่หล่อนก็คือภรรยา ถึงแม้ว่าจะยังไม่ตกลงปลงใจกันก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ต้องการให้หล่อนได้รับอันตรายใดๆ แม้เพียงปลายเล็บ และที่เลือกไม่บอกความจริงออกไปตรงๆ ก็เพราะกลัวว่าหล่อนจะไม่สบายใจ

กลับไปก่อนคนดี แล้วผมจะรีบตามไปหานะครับ

ถ้าคิดจะไล่ ก็ไม่ต้องตามค่ะ เพราะฉันจะไม่ให้คุณเห็นหน้าอีกแล้ว

ผมมีเหตุผลนะธารา เอาไว้กลับไปแล้วผมจะอธิบายให้ฟังนะครับ

ไม่ค่ะ คุณมีเหตุผลอะไรก็บอกมาตอนนี้สิดนัยภัทร หรือว่า...คุณมีอะไรปิดบังฉันอยู่หล่อนจ้องหน้าเขาราวกับจับผิด ในขณะที่ดนัยภัทรกลับทำหน้านิ่งจนหล่อนโมโห

จริงๆ แล้วคุณหาเรื่องไล่ฉันกลับไป เพื่อที่จะตัดปัญหาระหว่างเราใช่ไหมคะ

นั่นปะไร หล่อนโยนข้อหาร้ายแรงให้เขาจนได้

คุณคงลำบากใจ ที่เราจะอยู่ด้วยกันแบบอึมครึมอย่างนี้

เลอะเทอะน่าธาราดนัยภัทรอดตำหนิหล่อนไม่ได้

บอกกันดีๆ ก็ได้นี่คะ ฉันไม่คิดจะผูกมัดคุณเพราะความสัมพันธ์ฉาบฉวยนั่นอยู่แล้ว

ธารา...ดนัยภัทรเอ็ดหล่อนด้วยน้ำเสียงดุ ที่หล่อนกล่าวหาเขาเป็นตุเป็นตะได้เลวร้ายขนาดนั้น

                พรุ่งนี้ฉันจะกลับค่ะ คุณออกไปจากห้องฉันได้แล้วหล่อนบอกออกมาด้วยนำเสียงเด็ดเดี่ยว พร้อมกับปาดน้ำตาด้วยหลังมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนดนัยภัทรใจถึงกับหาย

                ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะธารา ผมแค่...

                “ออกไปก่อนค่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียว

                น้ำเสียงและท่าทางเฉยชาของหล่อนทำให้ดนัยภัทรกังวล แต่การที่หล่อนยอมกลับไปง่ายๆ แบบนี้ มันก็ดีสำหรับเขาแล้วไม่ใช่หรือ ชายหนุ่มถามตัวเองด้วยความหนักใจจนพูดอะไรไม่ออก

                ดนัยภัทรปล่อยหล่อนให้เป็นอิสระ ก่อนจะผละออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายและห่วงหาอย่างที่สุด ปล่อยหล่อนไปก่อนเถอะดนัยภัทร ปล่อยให้หล่อนเข้าใจผิดอย่างนั้นก็ดีแล้ว หล่อนจะได้ไม่ต้องมากังวลกับเรื่องบ้าๆ ที่เขายังสะสางไม่ได้

                ธารธารามองร่างสูงที่เดินออกไปเงียบๆ ด้วยความเสียใจ หากหัวใจดวงน้อยๆ ของหล่อนไม่ได้รู้สึกอะไรต่อเขา หล่อนก็คงไม่ต้องมาเจ็บหัวใจแบบนี้สินะ

                พอกันที จากนี้ธารธาราจะไม่วิ่งไล่ตามเขาอีกต่อไปแล้ว...

 

บทที่ 9 

ไม่ยอมคุยด้วยเลยหรือคะพี่ภัทร

ดาวิศากระซิบถามพี่ชาย พร้อมกับยื่นกระเป๋าให้ติณภพช่วยลากออกไปวางไว้ที่เก้าอี้ตัวยาว โดยมีพี่สาวคนสวยของเธอเดินไปนั่งอยู่ก่อนแล้ว ด้วยสีหน้าที่เรียบตึงผิดปกติเหมือนโกรธใครมาสักสิบชาติได้

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าโกรธใคร เพราะเมื่อคืนนี้ทั้งคู่ทะเลาะกันจนเสียงดังเล็ดลอดออกมาจากห้อง และในเวลาต่อมาไม่นาน พี่ชายของเธอก็เดินคอตกออกมาจากห้อง ด้วยท่าทางน่าสงสารเลยทีเดียว

ดนัยภัทรยืมรถเพื่อนมาส่งทุกคนที่สนามบิน เพราะรถของตนต้องใช้เวลาในการซ่อมพอสมควร อีกทั้งคันใหม่ที่จองเอาไว้ก็ยังไม่ได้ด้วย ตอนแรกจะให้บิดาจัดการให้ แต่ดนัยภัทรก็กลัวว่าท่านจะสงสัยเอา เลยเลือกที่จะรอดีกว่า

ชายหนุ่มส่ายหน้าตอบน้องสาว ก่อนจะเหลียวมองใบหน้าหวานงอง้ำที่เก้าอี้ด้วยความเครียด เขาไม่สบายใจสักนิดที่ปล่อยให้หล่อนกลับไปทั้งที่ยังเข้าใจผิดแบบนี้ แต่ทุกคนก็ลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน ว่าไม่ควรที่จะให้ธารธารารู้เรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทั้งหมด

เมื่อคืนดนัยภัทรคิดจะไปบอกความจริงกับหล่อนอีกครั้ง เนื่องจากทนไม่ไหวที่จะปล่อยให้หล่อนเข้าใจผิดว่าเขาไม่แคร์ แต่ทว่าน้องสาวตัวดีก็สั่งห้ามไม่ให้บอกเด็ดขาด ซึ่งดนัยภัทรเองก็ถึงกับอดแปลกใจไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม

ไปคุยหน่อยเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวต้องเข้าไปรอขึ้นเครื่องแล้วดาวิศาบอกพี่ชาย พร้อมกับหันไปขยิบตาให้ติณภพเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น เพื่อเปิดโอกาสให้พี่ชายกับว่าที่พี่สะใภ้ได้คุยกันตามลำพัง

ธารธาราเบือนหน้าหนี เมื่อเจ้าของร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ที่เก้าอี้ตัวยาว หล่อนไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากปวดหัวใจ ไม่อยากเสียใจกับการถูกผลักไสไล่ส่งแบบไม่มีเยื่อใยแบบนี้

ไปถึงแล้วโทร. หาผมด้วยนะครับดนัยภัทรบอกหล่อนเสียงนุ่ม พร้อมกับกุมมือหล่อนขึ้นมาบีบเบาๆ ด้วยความรู้สึกใจหายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาเคยมีหล่อนอยู่ด้วยทุกวัน ไปรับไปส่งตามสถานที่ต่างๆ หรือไม่ก็นั่งเฝ้าหล่อนทำงานในวันหยุดตามสวนสาธารณะ พร้อมกับพาตะลอนหาของอร่อยๆ กินด้วยกันอยู่เสมอ จนกลายเป็นความเคยชินโดยไม่รู้ตัวไปเสียแล้ว มาถึงตอนนี้หล่อนกำลังจะกลับไป หัวใจของเขามันก็พาลห่อเหี่ยวไปหมด

ผมจะตามไปในอีกไม่นาน ผมสัญญา

ธารธาราสะอื้นออกมาเบาๆ เมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาจะสัญญากับหล่อนทำไม ในเมื่อเขาเองเป็นคนผลักไสหล่อนออกมาแท้ๆ และไม่ว่าเหตุผลนั้นจะเป็นอะไร เขาก็เหยียบย่ำหัวใจหล่อนจนพังยับเยินอยู่ดี

ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบกันไง คนไม่รักษาคำพูด หญิงสาวต่อว่าเขาอยู่ในใจ การที่หล่อนเงียบและไม่เรียกร้องอะไร ก็ใช่ว่าหล่อนจะไม่ต้องการเสียหน่อยนี่นา

เพื่ออะไรกันคะหล่อนอดถามด้วยความน้อยใจไม่ได้

เมียผมอยู่ไหน ผมก็อยู่นั่น จำเอาไว้นะธารธารา ว่าคุณเป็นของผม เราเป็นของกันและกัน รอให้ผมเคลียร์งานทางนี้ให้เรียบร้อยก่อน แล้วผมจะตามไปหาคุณที่บ้านเอง

พูดอะไรของคุณหล่อนหันมาถามเขาทั้งน้ำตา ตกลงว่าเขายังไงกับหล่อนกันแน่ เดี๋ยวไล่ให้ไป เดี๋ยวบอกว่าหล่อนเป็นของเขาและจะตามไปหาอีก

จะกลับไปทวงความเป็นสามีไง อย่าลืมนะว่าคุณมีผมแล้ว ห้ามอ่อยผู้ชาย แล้วก็ห้ามไปเมากับใครด้วยดนัยภัทรสั่งห้าม หากแต่ธารธารากลับไม่ตลกในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด

นี่ฉันงงกับคุณไปหมดแล้วนะ เดี๋ยวก็ไล่ให้ไป อีกเดี๋ยวบอกจะตามไปหา ตกลงคุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่บอกมา หรือว่าพูดเพื่อหลอกล่อให้ฉันกลับไป แล้วหลังจากนั้นคุณก็จะพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาอยู่ด้วยใช่ไหม

ผู้หญิงที่ไหน เลิกหมดแล้ว ไม่มีแล้วดนัยภัทรอ่อนใจ ถึงเขาจะเคยเจ้าชู้และมีใครมากหน้าหลายตา แต่ก็ไม่เคยพาใครเข้ามาอยู่ด้วยสักหน่อย

พูดมาเลยว่าคุณจะเอายังไง เรื่องของเราจะให้จบใช่ไหมธารธาราเริ่มพาล ทั้งที่ก่อนหน้านั้นหล่อนยังทำเมินไม่ให้เขาพูดถึงในความสัมพันธ์อยู่เลย

พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง จะให้ผมรับผิดชอบใช่ไหมดนัยภัทรย้อนถามตาวาว รู้สึกมีความหวังว่าหล่อนจะยอมเปิดใจรับเขาเสียที

ถามแบบนี้ หมายความว่าคุณจะไม่รับผิดชอบกันแล้วรึไงหญิงสาวตะตอกใส่เขาเสียงดัง ทั้งโกรธทั้งฉุนที่อีกฝ่ายถามเหมือนกับว่าหล่อนบีบบังคับเขาอย่างนั้น

อ้าว…” ดนัยภัทรทำหน้างงๆ ตกลงเขาพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ

คนเฮงซวยหล่อนหันมาด่าเขาอีกครั้งด้วยความโกรธแค้น

ก็คุณเคยบอกว่าไม่ต้องการนี่ดนัยภัทรแกล้งว่า เพราะอยากรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายให้ชัดเจนกว่านี้

ฉันแค่ต้องการเวลา ไม่ได้บอกว่าจะให้คุณกินตับฟรีๆ สักหน่อย

ติณภพหัวเราะคิก เมื่อได้ยินประโยคนั้นของธารธารา ในขณะที่ดาวิศานั้นกำลังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เมื่อแอบได้ยินบทสนทนาของพี่ชายกับพี่สาวคนสนิทมาได้สักพักแล้ว

พี่ติณคะ นี่หมายความว่าพี่ภัทรกับพี่น้ำ…”

ติณภพพยักหน้า ก่อนจะหันมาจุ๊ปากเป็นการส่งสัญญาณว่าอย่าเอ็ดไป เพราะอาจจะทำให้สองคนนั้นอายจนไม่กล้าที่จะเปิดเผยความในใจต่อกันได้

ก็ไม่ได้บอกว่าจะกินฟรีเสียหน่อยดนัยภัทรยิ้มขัน ก่อนจะยื่นปลายนิ้วไปเช็ดน้ำตาดวงตาบวมช้ำ ที่น่าจะผ่านการร้องไห้มาทั้งคืนแน่ๆ

นี่นอนร้องไห้ทั้งคืนเลยใช่ไหมเขาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมกับขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ แล้วดึงหล่อนเข้ามากอดด้วยความรู้สึกห่วงหาอาวรณ์

ใครจะไปหลับลงเหมือนคุณกันธารธาราอดประชดไม่ได้

เมียงอนจนไล่ออกจากห้อง เป็นใครก็นอนไม่หลับเหมือนกันนั่นล่ะครับ ดนัยภัทรบอกอย่างอ่อนใจ พร้อมกับโอดครวญในใจ ว่าทำไมจะต้องมาเกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้นในตอนนี้ด้วย เพราะไม่อย่างนั้นแล้วเขากับหล่อนคงได้มีเวลาตกลงอนาคตร่วมกันได้นานกว่านี้

แล้วทำไมถึงไล่ฉันกลับกรุงเทพฯ พร้อมน้องด้าด้วยคะ

ผมมีเรื่องต้องจัดการจริงๆ ครับธาราดนัยภัทรบอกหล่อนด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น

ก็จัดการของคุณไปสิคะ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยหล่อนเถียงจะอยู่ต่อ เพราะไม่อยากกลับกรุงเทพฯ เลยสักนิด

ไม่ได้ ไหนบอกว่าจะอยู่แค่เดือนเดียวไง นี่มันเกินมาอีกเดือนแล้วนะ ดนัยภัทรดักคอหล่อนด้วยรอยยิ้มขัน

ก็...ยังอยากอยู่ต่อนี่ ยังเที่ยวไม่ครบทุกที่เลยธารธาราทำหน้าไม่พอใจ ใครจะว่าหล่อนหน้าด้านก็เอาสิ

กลับไปก่อนเถอะ เชื่อผมนะธารา

คุณมีอะไรปกปิดฉันใช่ไหมคะ

คำถามนั้นทำให้ดนัยภัทรเงียบไป ก่อนที่ฝ่ามือหนาใหญ่จะถูกยกขึ้นมาแตะที่ข้างแก้มใส แล้วไล้ไปมาด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่าทั้งหวงและห่วง

                ไม่นานผมสัญญา เสร็จแล้วจะรีบบินไปหาเลยตกลงไหม

                “แต่ว่า...

                “ถึงวันนั้นคุณก็ช่วยพิจารณามนุษย์เย็นชาอย่างผมที และถ้าจะให้ดีที่สุดแล้วล่ะก็ ช่วยอธิบายทีได้ไหม ว่ารูปไอ้มนุษย์เย็นชาที่คุณแต่งตั้งให้อย่างผม มันไปอยู่ในมือถือของคุณเป็นสิบๆ รูปได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำไมกัน

                ธารธาราตาโต แทบจะอยากหายตัวออกไปจากตรงนั้นด้วยความอับอายสุดชีวิต ดนัยภัทรรู้ได้อย่างไร ว่าหล่อนมีรูปเขาในมือถือ หรือว่า...

                ธารธาราหันไปมองหาดาวิศาทันที จะเป็นไปได้อย่างไรที่ดนัยภัทรจะรู้เรื่องนี้ ในเมื่อมันเป็นความลับที่มีเพียงหล่อนกับดาวิศาเท่านั้นที่รู้

                “เอาไว้ค่อยตอบตอนผมกลับไปหาก็ได้ครับธารา

                หญิงสาวถึงกับลอบถอนหายใจ อย่างน้อยดนัยภัทรก็ให้เวลาในการคิดหาคำตอบ โดยไม่คาดคั้นอะไรจากหล่อนในตอนนี้ แต่ว่า...หล่อนก็ยังสงสัยอยู่ดี ว่าเขาไปแอบค้นมือถือของหล่อนตอนไหนกัน

                ผมต้องกลับแล้ว พอดีนัดกับลูกความเอาไว้ดนัยภัทรบอกหล่อนอย่างตัดใจ พร้อมกับจ้องมองไปยังดวงตาบวมช้ำของหล่อนด้วยความอาทร ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ที่เขาไม่อาจละสายตาจากดวงตาหวานคู่นี้ไปได้เลย และ เมื่อไรกัน ที่เจ้าของดวงตาคู่นี้ได้เข้ามาทำให้โลกใบเดิมของเขาเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น

                ถึงแล้วโทร. หาด้วยนะครับ อย่าลืมเด็ดขาดชายหนุ่มสั่งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วมองหล่อนด้วยสายตาอาวรณ์

                คุณดนัยภัทรธารธารามองเขาที่ค่อยๆ ถอยห่างออกไปด้วยความเสียใจ ทำไมเขาต้องให้หล่อนไปถ้าคิดจะรับผิดชอบกันจริงๆ

                ดนัยภัทรยิ้มให้หล่อนอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังให้แล้วเดินออกไปที่รถด้วยหัวใจที่โหวงเหวง อดทนไว้ดนัยภัทร เอาไว้จัดการเรื่องทั้งหมดให้เรียบร้อย แล้วค่อยกลับไปหาหล่อนอย่างสบายใจ ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ คือเก็บหล่อนเอาไว้ให้ไกลจากตัวเขาที่สุด                                                                                                                                                                                        

 ***โอยยย สงสารพี่ทนาย สงสารธารา จะเป็นยังไงต่อน้า ลุ้นๆๆๆๆ เจอกันที่งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาตินะคะ โอบจะเอาของไปแจกผู้ที่อุดหนุนพี่ทนายในวันนั้นด้วย แต่โอบจะเข้าวันไหน อีกเดี๋ยวจะแจ้งทางเพจ และเฟชบุ๊คให้ทราบอีกครั้งนะคะ ไปหากันนะคะ อย่าให้เค้าเงียบเหงาน้า หนังสือดี นิยายสนุกๆ รอทุกท่านอยู่ที่สถาพรบุ๊คจ้าา 

ปล. ใครเจอแม่หมูอ้วนดำแถวๆบูธ มิต้องตกใจนะคะ เค้าเอง 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #137 ปัญหา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 10:07
    ทำไมไม่บอกกันตรงๆ จะทำให้มีปัญหากันทำไม เฮ้ย......
    #137
    0
  2. #136 Dang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 14:35
    น่าจะมีปัญหา
    #136
    0
  3. #135 pretty-p (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:26
    แหม มันน่าโมโห แล้วตัดหางปล่อยวัด 
    ให้เที่ยวหาเสียให่เข็ด
    #135
    0
  4. #134 Jukajun Sri (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 16:30
    ขอให้ได้กลับมาเจอกันไวๆ น๊า
    #134
    0
  5. #133 pookpook502 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 13:52
    สงสาร ทั้งคู่เลย มาต่อเร็วๆๆอย่าให้รอนานนะค่ะ
    #133
    0
  6. #132 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 13:44
    พี่ทนาย...จะได้กลับไปเคลียร์แบบดีๆ ไหมน้อ
    #132
    0