เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 26 : เพราะรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 ต.ค. 59


               “อะไรนะคะพี่ภัทร จะให้พวกเรากลับกรุงเทพฯ กันในวันพรุ่งนี้

                ดาวิศาโวยวายทันที เมื่อพี่ชายสั่งให้เธอและติณภพกลับกรุงเทพฯ ในตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ทุกคนเพิ่งจะกลับมาจากโรงพยาบาลมาได้ไม่ถึงชั่วโมงเลย

                ใช่ พอดีพี่ต้องไปทำธุระต่อที่อื่นอีกหลายวัน คงไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันแน่ พี่ว่าทุกคนกลับไปก่อนดีกว่า ยังไงเดือนหน้าพี่จะลงไปหาที่กรุงเทพฯ เองดนัยภัทรสร้างเรื่องขึ้นมาโกหกน้องสาว ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคนเอง

                ไม่เอา...ด้าไม่กลับ พี่ติณเหลือวันหยุดอีกตั้งหลายวัน ด้าอยากอยู่กับพี่ภัทรนานๆ อยากอยู่กับพี่น้ำให้หายคิดถึงด้วย

                “ยังไงก็ต้องกลับเด็กดี พี่น้ำของน้องก็ต้องพากลับไปด้วย เพราะพี่ไม่มีเวลาให้แน่ดนัยภัทรเอ่ยถึงอีกคน ซึ่งตอนนี้นอนพักอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เนื่องจากยังช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนทำให้เสียขวัญอยู่ไม่น้อย

                พี่ภัทรใจร้าย ด้าโตแล้วนะคะ ด้าอยู่กับพี่ติณ อยู่กับพี่น้ำได้ โดยไม่ต้องให้พี่ภัทรมาดูแล พี่ภัทรจะไปไหนก็ไป ด้าเองก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย

                “ไม่ได้ ทุกคนต้องกลับกรุงเทพฯ ภายในวันพรุ่งนี้ พี่จองตั๋วเอาไว้หมดแล้ว ห้ามขัดคำสั่งพี่เด็ดขาดดนัยภัทรใช้ไม้แข็งทันที เพราะดูทีท่าว่าน้องสาวตัวดีคงจะไม่ยอมง่ายๆ แน่

                มีอะไรใช่ไหมครับพี่ภัทร ถึงได้รีบให้พวกเรากลับแบบนี้

                คำถามของติณภพ ทำให้ดาวิศาหันขวับไปจ้องหน้าพี่ชายทันที พร้อมกับจับพิรุธอีกฝ่ายตามที่คนรักกำลังสงสัย สร้างความกังวลใจให้กับดนัยภัทรเป็นอย่างมาก

                “พี่ภัทรมีอะไรปิดบังด้าอยู่หรือคะ

                “ไม่มีชายหนุ่มปฏิเสธทันควัน

                ตอบเร็วแบบนี้ แสดงว่ามีอะไรจริงๆ ด้วยดาวิศารู้ทัน

                พี่สั่งให้กลับก็ต้องกลับดนัยภัทรยื่นคำขาด

                ไม่กลับค่ะ จนกว่าพี่ภัทรจะพูดความจริงกับด้า ด้ายี่สิบหกแล้วนะคะพี่ภัทร ไม่ใช่เด็กอายุสิบสี่สิบห้า ที่พี่จะมาบังคับให้ทำอะไรก็ได้ ทั้งๆ ที่มันไม่มีเหตุผลเพียงพอแบบนี้

                ดนัยภัทรถอนหายใจออกมาทันที นี่เขาต้องบอกความจริงกับทุกคนไปอย่างนั้นหรือ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ให้ตายเถอะ...ถ้าดาวิศารู้พ่อแม่ก็ต้องรู้ด้วย คราวนี้มีหวังต้องได้แตกตื่นกันทั้งบ้านแน่

                ถ้าพี่บอกแล้ว ด้าต้องสัญญานะว่าจะทำตามที่พี่สั่งทุกอย่างดนัยภัทรยื่นข้อเสนอ เพราะไม่อย่างนั้นแล้วคนหัวดื้ออย่างดาวิศาไม่มีทางยินยอมแน่

                ได้ค่ะ ด้าจะทำตามที่พี่ภัทรต้องการทุกอย่างดาวิศารับปากพี่ชาย ก่อนจะตั้งใจรอฟังเหตุผลที่ทำให้ตัวเองต้องกลับบ้านก่อนกำหนด โดยมีติณภพนั่งฟังอยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าสงสัยเช่นกัน ว่าที่จริงแล้วมันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่

 

                คุณภัทร

                ธารธารารีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเปิดประตูห้องเข้ามาหาหล่อนในตอนค่ำ หลังจากที่ปล่อยให้หล่อนพักผ่อนตามลำพังตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล

                เป็นไงบ้างครับ โอเคขึ้นไหมดนัยภัทรถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย พร้อมกับเดินมาหาหล่อนที่เตียงแล้วนั่งลงข้างๆ

                ไม่เป็นไรค่ะ ฉันสบายดี แล้วคุณล่ะคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า

                น้ำเสียงอ่อนหวานของหล่อนทำให้ดนัยภัทรยิ้มมุมปาก ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ หล่อนแล้วชี้ไปที่หัวไหล่ทันที พร้อมกับเริ่มทำสีหน้าเหมือนเจ็บปวด

                เจ็บตรงนี้ครับ สงสัยโดนกระแทกตอนที่รถชนต้นไม้

                “จริงเหรอคะ แล้วทำไมไม่บอกหมอเล่าธารธาราทำหน้าตกใจทันที พร้อมกับยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของเขา แล้วถลกแขนเสื้อขึ้นเพื่อหาบาดแผล

                ธารา ไม่เป็นอะไรหรอกครับดนัยภัทรรีบบอกเมื่อเห็นว่าหล่อนมีท่าทีวิตกจนเกินไป

                ขอฉันดูก่อนค่ะ เผื่อเป็นอะไรมาก

                “ไม่เป็นอะไรจริงๆ ครับดนัยภัทรหัวเราะ พร้อมกับจับมือหล่อนขึ้นมากุมเอาไว้แน่น

                แต่ว่า...หญิงสาวไม่สบายใจ กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรมากแต่ไม่ยอมบอก

                ผมไม่ยอมให้คุณเป็นม่ายหรอกครับ สบายใจได้

                ธารธาราเบิกตาโพลง ก่อนจะกลายเป็นหน้าแดงเถือกในเวลาต่อมา เมื่อรู้สึกแปลกๆ กับประโยคนั้นของเขา เป็นม่ายอะไรกัน ธารธาราไม่ใช่ภรรยาของเขาสักหน่อย

                พูดอะไรอย่างนั้นคะ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่ไหนกันธารธาราค้อนให้ทันที

                ไม่เล่นครับ แต่ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ

                “ไม่คุยเรื่องนี้ค่ะ คุยเรื่องเมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมาดีกว่า ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อุบัติเหตุหรือว่า…”

                “อุบัติเหตุครับธารา รถของเรายางแตก ก็เลยเสียหลักอย่างที่เห็น

                จริงเหรอคะ เอ๊ะ! แต่ทำไมฉันถึงได้ยิน...ธารธาราทำท่าคิด

                จริงครับ รถพังเลยด้วย คงต้องซื้อใหม่เพราะน่าจะซ่อมอีกนานดนัยภัทรแกล้งเบี่ยงประเด็นสำคัญออกไป เพื่อไม่ให้หล่อนสงสัยในเรื่องนี้อีก

                แย่จังเลยนะคะ อย่างนี้คุณก็ต้องเสียเงินโดยใช่เหตุอีก เป็นเพราะฉันแท้ๆ เลย ที่ชวนคุณเอาของไปให้เด็กๆ แถวนั้น เพราะถ้าเราไม่ไป เรื่องบ้าๆ นี้มันคงไม่เกิดขึ้นแน่ธารธาราโทษตัวเอง เพราะถ้าหล่อนไม่ชวนเขาไปที่นั่น เหตุการณ์สุดระทึกมันก็คงไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย

                ไม่เกี่ยวกันหรอกครับ คนจะซวยมันก็ซวยได้ทุกที่ล่ะ ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย

                “แต่...ธารธาราทำหน้าสลด

                คืนนี้ผมนอนนี่ได้ไหม

                คำขอของเขาทำให้ธารธาราลืมเรื่องอุบัติเหตุไปทันใด ก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อจู่ๆ ดนัยภัทรก็ก็ขอในสิ่งที่หล่อนไม่คาดคิดมาก่อน

                จะบ้าเหรอคะธารธาราถามออกไปแบบไม่ต้องคิด

                ไม่บ้า ขอจริงๆ ธาราจะให้ผมนอนด้วยได้หรือเปล่าดนัยภัทรบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอาธารธาราถึงกับมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก

                คือเรา เอ่อ...ทำแบบนี้ไม่ได้หรอกนะคะ อีกอย่างน้องด้ากับคุณติณก็อยู่ ฉัน...

                “สองคนนั้นจะนอนดูหนังด้วยกันหน้าทีวี คืนนี้ยัยด้าจะไม่เข้ามานอนในนี้หรอกครับ

                อีกแล้วเหรอ? ธารธารานึกเอะใจ คืนก่อนนั้นดาวิศาก็ไม่เข้ามานอนในห้องกับหล่อน และปล่อยให้หล่อนกับเขานอนอยู่ด้วยกันทั้งคืนจนถึงเช้า ซึ่งมันก็ทำให้หล่อนยังอายทุกคนจนมาถึงตอนนี้

                ห้องของคุณก็มีนี่คะ

                แต่ผมอยากนอนห้องนี้ นอนกับคุณ ก่อนที่วันพรุ่งนี้จะต้องปล่อยให้คุณกลับกรุงเทพฯ กับยัยด้าแล้วก็นายติณไป

                ว่าไงนะคะ จะให้ใครกลับกรุงเทพฯธารธาราย้อนถามด้วยน้ำเสียงตกใจ ถ้าเมื่อกี้หล่อนได้ยินไม่ผิด ดนัยภัทรบอกว่าจะปล่อยให้หล่อนกลับกรุงเทพฯ พรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ

                เขาพูดเรื่องอะไรกัน หล่อนยังไม่ได้บอกว่าจะกลับเสียเมื่อไร และมันก็เหลือเวลาอีกตั้งหลายวันไม่ใช่หรือ ที่ดาวิศากับติณภพวางแผนวันกลับเอาไว้

                ผมมีเรื่องด่วนมาก คาดว่าจะไม่มีเวลาให้คุณกับน้องๆ ก็เลยอยากจะขอร้องให้ทุกคนกลับกรุงเทพฯ กันไปก่อน

                ดนัยภัทรรู้ว่ามันเป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้น แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะใช้เหตุผลอะไรเพื่อให้หล่อนยอมเชื่อและกลับไป ตอนนี้สิ่งที่เขาห่วงที่สุด ก็คือความปลอดภัยของทุกคนที่อยู่รอบกาย และเขาคงทนไม่ได้ถ้าพวกเขาเหล่านี้จะต้องมาเสี่ยงอันตรายด้วย

                อะไรกันคะคุณภัทร อยู่ดีๆ มาไล่กลับวันพรุ่งนี้เลยธารธาราโวยวายทันที มันเรื่องอะไรที่เขาจะมาไล่หล่อนกลับเอาในเวลาที่มันกะทันหันแบบนี้ ทั้งที่หล่อนเพิ่งเจอเรื่องร้ายๆ มากับเขาแท้ๆ

                ผมมีธุระด่วนจริงๆ ยังไงเอาไว้เจอกันที่กรุงเทพฯ นะครับ เดี๋ยวผมกลับไปหา

                ธารธาราส่ายหน้าไม่เข้าใจ ดนัยภัทรพูดเรื่องอะไรของเขากัน อยู่ดีๆ มาไล่หล่อนกลับบ้าน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นเขายังตามตื๊อหล่อนอยู่เลย แถมยังไม่เคยอยากจะห่างจากหล่อนด้วย

                คุณจะพาใครเข้ามาอยู่ที่นี่หรือคะ ถึงได้ไล่ฉันกลับอารมณ์ตกใจและน้อยใจทำให้หล่อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใช่สิเขาได้หล่อนแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องเบื่อและหาทางไล่หล่อนออกไป เพื่อที่จะหาคนใหม่เข้ามาแทนที่

                งานคุณเสร็จแล้วนี่ครับ ผมว่ากลับไปพร้อมนายติณกับยัยด้าดีกว่า ข้าวของคุณเองก็มีนิดเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมช่วยเก็บแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว เครื่องออกตอนบ่ายยังไงก็ทัน

                นี่เขาอยากให้หล่อนไปมากขนาดนี้เลยเชียวหรือ ธารธาราคิดขึ้นมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ดนัยภัทรอยากให้หล่อนไปจากที่นี่เพราะอะไรกัน เขารำคาญ เบื่อหน้า หรือว่าอะไรกันแน่

                แต่จะเพราะอะไรก็แล้วแต่ มันก็ทำให้ธารธาราเจ็บปวดหัวใจอยู่ดี จู่ๆ ถูกไล่ให้กลับบ้านไปแบบนี้ หมายความว่าหล่อนไม่ได้มีความสำคัญกับเขาเลยอย่างนั้นหรือ

                ผมรู้ว่าคุณคงตกใจและตั้งตัวไม่ทัน แต่ว่า...ผมมีงานสำคัญต้องทำจริงๆ นะธารา และผมก็ไม่สะดวกที่จะให้คุณอยู่ที่นี่กับผมด้วย เข้าใจผมนะธารา ผมไม่อยาก...

                “ฉันคงเป็นภาระให้คุณมาตลอดใช่ไหมคะ

                ธารธาราถามเขาออกไปด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ ขอบตาร้อนผ่าวจนต้องเบือนหน้าหนีเพื่อหลบซ่อนความอ่อนแอและน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ถึงกระนั้นหล่อนก็ไม่อาจที่จะสกัดกั้นหยาดน้ำตาใสๆ ที่ร่วงเผลาะออกมาราวกับทำนบพังได้

                ไม่ใช่อย่างนั้นธาราดนัยภัทรดึงหล่อนเข้ามาหาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจู่ๆ หล่อนจะร้องไห้ออกมาแบบนี้ ทั้งที่เขาไม่คิดจะทำให้หล่อนเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียวเลย

                ปล่อยฉัน! อย่ามาแตะธารธาราสะบัดตัวหนี พร้อมกับผลักไสอ้อมกอดแข็งแรง ที่เคยทำให้หล่อนอบอุ่นอยู่เสมอทิ้งออกไปในเมื่อเขาเป็นคนผลักไสหล่อนก่อน หล่อนก็ไม่มีเหตุผลที่จะอาลัยอาวรณ์เขาเหมือนกัน

                ธารา...ฟังผมก่อนดนัยภัทรไม่ยอมแพ้ พยายามที่จะดึงตัวหล่อนเข้ามาในอ้อมกอดให้ได้

ไม่ต้องอธิบายแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปจากที่นี่อย่างที่คุณต้องการ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะคุณดนัยภัทร

ธารธาราตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับขยับตัวหนีเพื่อที่จะไปให้พ้นคนใจร้ายอย่างเขา หากแต่ดนัยภัทรเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะเขาไม่อยากให้หล่อนหนีหน้าทั้งที่ยังโกรธเขาอยู่แบบนี้

ธารา...ไม่เอา อย่าทำแบบนี้ดนัยภัทรบอกเสียงเครียด ก่อนจะรวบตัวหล่อนมากอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งที่เจ้าหล่อนทั้งทุบทั้งหยิกข่วนเนื้อตัวของเขาจนเจ็บและแสบไปหมด

ปล่อยฉันคุณดนัยภัทร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้

ไม่ปล่อย ธารา...อย่าทำแบบนี้ผมขอร้อง

คุณไม่มีสิทธิ์มาขอร้องอะไรทั้งนั้นธารธาราตะคอกทั้งน้ำตา ทั้งโกรธทั้งแค้นเขาจนอยากจะหนีหน้าไปให้ไกล

ผมมีสิทธิ์ธารา คุณก็รู้อยู่แก่ใจดนัยภัทรเถียงหล่อน ทั้งที่ยังกอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

ไม่! คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ฉันเกลียดคุณ คนใจร้าย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณดนัยภัทร ฮือๆ ฉันจะไปจากคุณให้ไกลที่สุด ไม่ให้คุณเห็นหน้าไปตลอดชีวิตเลย

ธารา...ดนัยภัทรตัวชาไปหมด เมื่อได้ยินหล่อนบอกว่าจะหนีไปให้ไกล เขาแค่ให้หล่อนกลับไปเพราะห่วงความปลอดภัยเท่านั้น หาใช่ผลักไสเพราะไม่แคร์อย่างที่หล่อนกำลังเข้าใจผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #126 hamew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 18:17
    บอกความจริงไปเลย ลุ้นๆ
    #126
    0
  2. #122 Jukajun Sri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:23
    งานเข้าแล้วสิ เข้าใจผิดกันไปใหญ่โตแล้ว จริงๆ ก็แค่บอกเหตุผลไปตรงๆ ไม่เห็นต้องปิดบังเลย ถ้าง้อไม่ได้นี่เรื้องยาวเลยนะ ยิ่งเคยมีประวัติเจ้าชู้ด้วย แล้วนู๋น้ำจะเชื่อมั้ยเนี้ย??
    #122
    0
  3. #121 pookpook502 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 14:59
    ก็พูดความจริงสิค่ะน้องจะได้เข้าใจ น้องจะได้ไม่เสียใจ
    #121
    0
  4. #120 satamsomtua (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 14:38
    โธ่น้องน้ำอย่างอนพี่เขาเลย เขาห่วงความปลอดภัยเขาถึงให้ไป
    เห้อก็ไม่บอกความจริงน้องเขาไปปิดบังทำไม น้องเขาจะได้เข้าใจ
    #120
    0
  5. #119 jeamjaphompilad (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 13:02
    งานเข้าคร๊าบพี่น้อง
    #119
    0
  6. #118 pretty-p (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 11:06
    เกิดปัญหาแล้ว ทำไมไม่บอกความจริงไปล่ะคะ
    คุณผู้ชายเจ้าชู้ ผู้หญิงเค้าก็คิดได้เรื่องเดียวนี่ละ
    #118
    0
  7. #116 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 09:09
    ดูท่าจะคุยกันดีๆ ไม่รู้เรื่องแล้วงานนี้
    #116
    0