เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 2 : ว่าที่ภรรยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 มิ.ย. 59



ดนัยภัทรยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดหาหมายเลขที่น้องสาวให้ไว้ เพื่อติดต่อถึงใครบางคน ที่เขาคาดว่าหล่อนน่าจะมาถึงแล้ว

สวัสดีค่ะ คุณดนัยภัทรใช่ไหมคะ

น้ำเสียงอ่อนหวานจากปลายสายทำให้ดนัยภัทรขมวดคิ้ว ฟังจากเสียงแล้วไม่น่าจะมีอายุอย่างที่คิดเอาไว้เลย ตรงกันข้ามกลับดูยังอ่อนวัยเสียด้วย

ครับ ไม่ทราบว่าคุณ มาถึงแล้วหรือยัง

ถึงแล้วค่ะ เพิ่งออกจากห้องน้ำมา ไม่ทราบว่าคุณจอดรถอยู่ตรงไหนหรือคะ เดี๋ยวฉันเดินไปหา

ดนัยภัทรเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนจะเดินลงจากเบนซ์คันงาม แล้วมองหาพี่สาวคนสนิทของดาวิศา พร้อมกับคุยไปเดินไป เนื่องจากไม่รู้ว่าหล่อนอยู่ตรงไหน

ฉันใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวค่ะ ยืนอยู่หน้าป้ายประชาสัมพันธ์

โอเค รออยู่ตรงนั้นนะครับ เดี๋ยวผมจะเดินไปรับคุณเอง

ดนัยภัทรวางสาย พร้อมกับรีบเดินไปยังป้ายประชาสัมพันธ์ พร้อมกับมองหาหญิงสาวที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวทันที ก่อนจะสะดุดตากับสตรีนางหนึ่ง ซึ่งกำลังยืนชะเง้อมองหาใครสักคน และหล่อน...สมเสื้อเชิ้ตสีขาวเพียงคนเดียว

คุณธารธารารึเปล่าครับ

หญิงสาวที่กำลังยืนงงๆ หันกลับมามองเขาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเขาเรียกชื่อ ไหล่บางๆ สะพายกระเป๋าอุปกรณ์ทำมาหากิน ในขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังถือกระเป๋าล้อลากใบโต ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียจนทำให้ใบหน้าซีดเซียวลงไปมาก

ชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้ธารธาราหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะมองพี่ชายของน้องสาวคนสนิท ที่รู้จักกันผ่านโลกออนไลน์ด้วยอาการตกตะลึง หลังจากที่อีกฝ่ายถอดแว่นตาดำออกมาจากใบหน้าหล่อเหลาของตน

ดนัยภัทร สัตยบดินทร์ นี่คือตัวจริงของเขาที่ดาวิศาพูดถึงบ่อยๆ สินะ ตัวสูงจัง น่าจะสักร้อยแปดสิบเซนติเมตรได้กระมัง ดูจากความแตกต่างระหว่างหล่อนกับเขาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กัน มันทำให้หล่อนดูเตี้ยไปถนัดตา

ใช่ค่ะ คุณคือเอ่อ...คุณดนัยภัทรหรือคะ

ธารธารารู้สึกประหม่าขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขัดเขินจากการเพิ่งเคยพบหน้าเป้นครั้งแรก หรือว่าเพราะสายตาคมกริบที่เพิ่งมองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นกันแน่

ครับ เรียกผมว่าภัทรเฉยๆ ก็พอ เอาเป็นว่ารีบขึ้นรถดีกว่าครับ ตรงนี้คนเยอะ บางทีอาจทำให้คุณหายใจไม่ค่อยสะดวก

ดนัยภัทรยื่นมือไปดึงกระเป๋าของหล่อนมาถือเอาไว้ พร้อมกับพยักเพยิดให้หล่อนเดินตามไปที่รถส่วนตัว ซึ่งจอดอยู่ใต้ต้นคูณที่กำลังออกดอกเหลืองอร่ามตา

ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่มารบกวนคุณถึงนี่” 

ธารธาราเอ่ยปากคุยกับเขาก่อน หลังจากที่ดนัยภัทรขับรถออกจากบ.ข.ส. แล้วมุ่งตรงเข้าถนนเส้นหลัก เพื่อเดินทางไปยังที่พักส่วนตัวของเขา

รบกวนไปแล้วนี่ครับ จะมาขอโทษทำไม

ธารธาราถึงกับอึ้งไปแทบทันที เมื่อคนข้างๆ ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถตอบกลับมาแบบนี้ แถมยังทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง ทำเอาหล่อนถึงกับไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

ดาวิศาเคยนินทาว่าพี่ชายของเธอปากร้าย แถมยังไม่ค่อยชอบยุ่งวุ่นวายกับใคร ธารธาราคิดว่าคงจะจริงอย่างที่ดาวิศาบอกเสียแล้ว เพราะนอกจากดนัยภัทรจะไม่มองหน้าหล่อนแม้แต่หางตาแล้ว ชายหนุ่มยังจิกกัดเจ็บเบาๆ ให้ธารธาราสะดุ้งได้อีกต่างหาก

ถ้าคุณไม่เต็มใจที่จะให้ฉันพักที่คอนโดฯ ของคุณด้วย ก็บอกฉันได้นะคะ ฉันจะได้หาที่พักที่อื่น

ไม่รู้อะไรดลใจให้ธารธารากล้าถามไปแบบนั้น แต่ว่าหล่อนก็มีความรู้สึกนี่นา ในเมื่อเจ้าของบ้านทำท่าไม่อยากจะให้หล่อนร่วมชายคาด้วย ธารธาราก็ไม่ขออยู่อย่างอึดอัดใจหรอก

ถ้าผมทำแบบนั้น คุณก็จะได้โทร.ไปฟ้องยัยด้าเอาสิ ว่าผมไม่ดูแลคุณอย่างที่รับปากน้องเอาไว้

ดนัยภัทรหันมามองหล่อนแว่บหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจเบื้องหน้าต่อ ทั้งที่แอบขัดใจกับอาการนั่งคอแข็งของหญิงสาวข้างกายนัก

ไม่ธรรมดา กล้าต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้ เห็นทีจะอยู่กันได้อย่างสงบสุขนักล่ะ ดนัยภัทรแอบเข่นเขี้ยวในใจ นี่ดาวิศาหางานเพิ่มให้เขาปวดหัวใช่ไหม ถึงได้ส่งยัยป้าหน้าน้ำแข็งนี่มาอยู่กับเขาตั้งหนึ่งเดือน

ฉันไม่ใช่คนมีนิสัยขี้ฟ้องหรอกค่ะ ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันจะบอกน้องด้าเองว่าไม่อยากพักกับคุณ และจะไปหาที่พักที่อื่น

ทำเสียงเหมือนน้อยใจทำไมกัน...ดนัยภัทรจับน้ำเสียงของหล่อนได้ แต่ว่าหล่อนก็ใช่ย่อยเหมือนกันแฮะ ไม่ง้อเขาเหมือนกัน ดูท่างานนี้ดนัยภัทรจะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำเสียแล้วสิ

นี่โกรธจริงเหรอ” 

ดนัยภัทรหันมาถาม ก่อนจะหันไปมองถนนเบื้องหน้า แล้วผุดรอยยิ้มขึ้นบนริมฝีปากหยักหนา ธารธารานั่งคอแข็ง และทำหน้านิ่งราวกับเป็นนางพญาภูเขาน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ

ผมยาวสลวยสีดำสนิทถูกรวบง่ายๆ เป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางชื้นเหงื่อจนหน้ามัน หากแต่ดูเป็นธรรมชาติน่าแปลกตากว่าผู้หญิงที่ดนัยภัทรเคยเจอมาเลยทีเดียว

ไม่แต่งหน้า ไม่ทำผม แถมยังแต่งตัวง่ายๆ ด้วยเชิ้ตสีขาวยัดในกางเกงยีนต์สีเข้มพอดีตัว ดนัยภัทรไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้น่ากลัวหรือว่าน่ามองกัน แต่ที่แน่ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังขบเม้มเข้าหากันแน่น มันทำให้เขารู้ว่าหล่อนกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธอย่างแน่นอน

แล้วที่คุณพูดมานี่ ล้อเล่นหรือเปล่าล่ะคะ” 

ธารธาราย้อนถามเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง หล่อนไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูก หรือคิดผิดที่ตัดสินใจมาพักอาศัยกับเขา ตามคำแนะนำของดาวิศา

ดูท่าคุณจะเหนื่อยกับการเดินทางมาก เลยอาจทำให้ดูหงุดหงิดไปหน่อย เอาเป็นว่าผมขอโทษก็แล้วกัน แต่ยัยด้าไม่ได้บอกคุณหรือครับ ว่าปกติผมก็เป็นคนพูดจาไม่เข้าหูใครอย่างนี้แหละ อย่าถือสาเลย

ดนัยภัทรหันมาบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ถึงกระนั้นธาธาราก็ยังสังเกตเห็นว่าชายหนุ่มแอบยกยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่ง ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถไป โดยไม่หันมาสนใจหล่อนอีกเลย

ดนัยภัทรเป็นผู้ชายแบบไหนกัน ธารธาราถามตัวเองในใจ แม้ดาวิศาจะบรรยายลักษณะนิสัยใจคอของเขามาให้หล่อนฟังบ้างแล้ว แต่ทว่ามันก็เทียบไม่ได้กับการต้องมาเรียนรู้นิสัยของเขา จากตัวตนจริงๆ

และข้อเดียวที่ธารธาราสรุปได้ในตอนนี้ คือดนัยภัทรเป็นผู้ชายที่กวนประสาทมากๆ คนหนึ่งเลยล่ะ

 

นี่ห้องของคุณ ส่วนห้องข้างๆ นี่ห้องผม เข้าให้ถูกนะคุณ อย่าเข้าผิดห้องล่ะ

ดนัยภัทรเปิดประตูห้องนอนริมขวาให้หล่อน ก่อนจะเดินลากกระเป๋าเข้าไปวางไว้ให้บนเตียงนอนใหญ่ แล้วเดินกลับมายืนเท้าสะเอวอยู่ที่หน้าประตู ในขณะที่ธารธารากำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยความรู้สึกทึ่งนิดๆ

สะอาด เรียบร้อย และดูเรียบหรูอลังการ รสนิยมต่างจากธารธาราลิบลับเลยก็ว่าได้ ดาวิศาบอกว่าพี่ชายเป็นคนเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว เห็นทีว่าจะจริง เพราะข้าวของทุกชิ้นในห้องนี้ล้วนดูดีมีราคาทั้งนั้น

แล้วนี่ถ้าหล่อนเผลอทำเสียหายไปสักชิ้น จะต้องชดใช้ค่าเสียหายหรือเปล่านะ...

ขอบคุณค่ะธารธารากล่าวกับเขาสั้นๆ เพราะไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเขาต่อ

ถ้าหิวก็หาอะไรกินได้เลยนะครับ ห้องครัวอยู่ทางโน้น มีทุกอย่างในห้องนั้น

ดนัยภัทรบอกอีกครั้ง พร้อมกับก้มมองคนตัวเล็กที่เอาแต่มองไปรอบๆ ห้องเหมือนเลี่ยงที่จะสนทนากับเขา

ขอบคุณค่ะ

อะไรของหล่อนกัน พูดได้คำนี้คำเดียวหรือยังไง แล้วเรื่องอะไรถึงไม่มองหน้าเขาเวลาพูด ดนัยภัทรคิดอย่างขุ่นใจ หรือว่านี่เป็นลักษณะนิสัยของนักเขียนหลายๆ คนเป็นกันหรือเปล่า เอ๊ะ! หรือจะยังโกรธเขาเรื่องในรถก่อนหน้านี้

ตามสบายแล้วกันคุณ เอ่อ...คุณน้ำใช่ไหมดนัยภัทรถามเหมือนไม่แน่ใจ

ค่ะ เรียกน้ำก็ได้ธารธาราหันมาบอกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

โอเค พักผ่อนให้หายเหนื่อยก็แล้วกัน ตอนเที่ยงผมจะพาไปกินข้าวข้างนอก แล้วจะมาเคาะประตูเรียกนะครับ

ดนัยภัทรพูดจบก็เดินล้วงกระเป๋าออกไป โดยไม่คิดจะฟังคำตอบจากธารธาราว่าอยากไปด้วยหรือไม่ หญิงสาวมองตามแผ่นหลังของเขาไปด้วยอาการงงๆ ก่อนจะปิดประตูลงแล้วเดินมานั่งที่ริมขอบเตียงด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย

กรุงเทพฯ กับเชียงใหม่ห่างไกลกันหลายชั่วโมง แต่ธารธาราก็คิดว่ามันคุ้ม เพราะที่นี่อากาศดีและเป็นธรรมชาติมาก สังเกตได้จากระหว่างที่หล่อนนั่งรถทัวร์ผ่านมาหลายๆ อำเภอ เหมาะกับการสะพายโน้ตบุ๊คไปนั่งทำงานเงียบๆ อย่างมีสมาธิหรือไม่ก็ตะลอนท่องเที่ยวเพื่อผ่อนคลายได้

แต่ตอนนี้ขอหลับสักงีบเอาแรงก่อนดีกว่า ธารธาราบอกตัวเองในใจ ก่อนจะนอนแผ่หลาลงเตียงนุ่มที่สุดเท่าที่ตัวเองเคยนอนมาอย่างผ่อนคลาย หลังจากที่เครียดกับการต้องเผชิญหน้าพี่ชายของดาวิศาเป็นครั้งแรก

หมอนี่มีนิสัยยังไงกันแน่นะ เมื่อครู่ดูเหมือนจะใจดี แต่ก่อนหน้านี้ก็กวนประสาทหล่อนได้อย่างหมั่นไส้มาก บางทีเขาอาจไม่ได้เต็มใจให้หล่อนมาพักด้วยหรอก เพียงแต่ขัดน้องสาวอย่างดาวิศาไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

ช่างสิ...หล่อนก็อยู่ของหล่อน เขาก็อยู่ของเขาธารธาราก็แค่มาพักกับเขาชั่วคราวเพียงเท่านั้น แล้วหลังจากนั้นก็จะกลับไปที่เดิมของตัวเอง ไม่ได้คิดจะมาปักหลักอยู่ที่นี่เสียหน่อย


 เสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังขึ้นมาถี่ๆ ทำให้ธารธารารู้สึกตัวและขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะลุกออกจากเตียงนอนแล้วก้าวออกจากห้องทันที เนื่องจากไม่มีทีท่าว่าเจ้าของห้องจะเปิด อีกทั้งผู้มาเยือนยังกดกริ่งถี่ๆไม่หยุด จนทำให้เกิดความรำคาญจนหล่อนไม่อาจทนฟังได้

นี่เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่ห้องของภัทร

นั่นเป็นคำถามแรกของผู้มาเยือน ที่เป็นสาวสวยผมยาวในชุดเดรสสั้นสีดำเหนือเข่า เอ่ยถามธารธาราพร้อมกบปรายตามองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่คิดจะรักษามารยาทแต่อย่างใด

ฉัน...ยังไม่ทันที่ธารธาราจะอธิบาย หญิงสาวผู้มาเยือนก็ชิงงถามคำถามขึ้นมาอีกครั้ง

อย่าบอกนะว่าภัทรหิ้วเธอมานอนด้วยเมื่อคืนนี้

หา! ธารธาราอ้าปากค้าง หิ้ว อย่างนั้นเหรอ อะไรของเธอคนนี้กัน หรือว่าดนัยภัทรจะพาผู้หญิงเข้ามานอนที่นี่เป็นงานประจำกัน

คุณพระ! ทำไมดาวิศาไม่เคยบอกหล่อนเรื่องนี้

ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ใช่คนอย่างที่คุณคิด จะพูดอะไรกรุณาให้เกียรติกันหน่อย

ธารธาราบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเช่นเดียวกัน ไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นใครมาจากไหน จะเป็นลูกเต้าคนรวยมีเงินหรือไฮโซฝ่ายใด ถ้าขืนมาไล่เที่ยวดูถูกใครด้วยน้ำเสียงและสายตาจิกกัดอย่างนี้ ธารธาราก็จะไม่ไว้หน้าเหมือนกัน

ผู้หญิงที่ไล่เที่ยวมานอนกับผู้ชายอย่างเธอ มันมีเกียรติกับเขาด้วยเหรอ

มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ

ธารธาราขึ้นเสียงสูง ก่อนจะปรายตามองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตารังเกียจ ผู้หญิงคนนี้สวยแต่รูปจูบไม่หอมจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างดนัยภัทรจะหน้ามืดคบเธอเป็นแฟนได้

ไม่มากหรอก สำหรับผู้หญิงที่หน้าด้านมานอนกับแฟนคนอื่นโดยไม่ละอายแบบนี้

ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณดนัยภัทรธารธาราบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ไม่ใช่แล้วจะมานอนอยู่ในคอนโดฯ ของภัทรได้ยังไง อย่ามาตอแหลหน่อยเลย

คุณนี่มัน...

ธารธาราไม่อยากจะคุยกับเธอคนนี้อีกแล้ว ขืนคุยต่อไปมีหวังได้ใช้กำลังกันแน่ ไปตามดนัยภัทรมาดีกว่า อีตาบ้านั่นก็ไม่รู้อยู่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้แฟนตัวเองมาระรานคนอื่นแบบนี้

ดิฉันจะไปตามคุณดนัยภัทรมาให้ นั่งรอตรงนี้ไปก่อนนะคะ

ธารธาราบอกเธออย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเดินหนีออกไปตามเจ้าของห้องด้วยหัวใจเดือดปุด ที่ถูกอีกฝ่ายดูถูกทั้งวาจาและสายตาอันเหยียดหยาม

ธารธาราเคาะห้องของดนัยภัทรสองสามครั้ง แต่ทว่าคนในห้องกลับเงียบกริบ ทำเอาหล่อนถึงกับขมวดคิ้วงุนงง พร้อมกับสงสัยว่าเขาไม่อยู่หรือไร ถึงได้เงียบสงัดขนาดนี้

ธารธาราถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปทันที ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อพบว่าเขากำลังนอนหลับอยู่บนเตียงกว้าง แถมท่าทางจะกำลังมีความสุขกับการนอนเสียด้วย ถึงไม่ได้ยินเสียงหล่อนเคาะประตู

คุณภัทรคะ มีคนมาหาค่ะ

ธารธาราเดินไปเรียกเขาอยู่ข้างเตียง ก่อนจะแอบส่องสายตามองไปรอบๆ ห้องของขาอย่างจับสังเกต ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นรูปคู่ของเขากับดาวิศาตั้งอยู่ที่หัวเตียงนอน

คุณดนัยภัทรคะ มีคนมาหาค่ะ

ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะครางฮึดฮัดในลำคอเมื่อได้ยินเสียงกวนใจ แต่ทว่าก็ไม่ได้ลืมตาตื่นแต่อย่างใด เพราะเขากำลังนอนหลับอย่างมีความสุข หลังจากที่ต้องรีบตื่นไปรับธารธาราที่สถานีรถเมื่อเช้านี้

คุณดนัยภัทรคะ มีคนมาหาค่ะคราวนี้ธารธาราก้มลงลงไปเรียกใกล้ๆ หูเขาเลย เนื่องจากหมั่นไส้ที่อีกฝ่ายไม่ยอมลุก

นี่คุณ แฟนคุณมาหาคุณน่ะ ได้ยินแล้วก็รีบลุกสิธารธาราก้มหน้าลงไปตะคอกใส่ใบหูเขาเสียงขุ่น

คำว่า แฟนมาหา ทำให้คนหลับบนเตียงถึงกับตาเบิกโพลงขึ้นมาทันที ทำเอาคนที่ก้มหน้าลงไปหาใกล้ๆ ถึงกับตกใจจนทำตาโต พร้อมกับรีบถอยออกมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

หากแต่ด้วยความที่เร่งรีบเกินไปโดยไม่ระมัดระวัง บวกกับความตื่นเต้นยามดวงตาคมกริบของเขาที่จ้องมองมา กลับทำให้หล่อนสูญเสียการทรงตัวไปชั่วขณะ จนทำให้สะดุดขาตัวเองเข้าอย่างจัง และทำท่าจะหงายเงิบลงไปนอนบนพื้นพรมเอาดื้อๆ

กรี๊ด...ธารธาราร้องเสียงหลง เมื่อรู้ว่าตนเองกำลังจะหงายท้องลงไปบนพื้นห้อง หากแต่คนที่มีสติกว่ากลับคว้าข้อมือของหล่อนเอาไว้ได้ทันเสียก่อน พร้อมกับออกแรงฉุดหล่อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หากแต่แรงดึงของเขามันมีน้ำหนักเกินไป ทำให้ร่างของธารธาราถลาเข้าไปหาเขาบนเตียง ก่อนจะกลายเป็นทาบทับร่างใหญ่ของอีกฝ่ายในเวลาต่อมา ท่ามกลางอาการตกตะลึงของคนทั้งคู่

ดวงตากลมโตของธารธารามีแววตื่นตระหนกทันที เมื่อสัมผัสบางอย่างจากใต้ร่างนี้ทำให้หล่อนหัวใจเต้นแรงผิดปกติ ดนัยภัทรนอนนิ่งอยู่ใต้ร่างของหล่อน ในขณะที่ใบหน้าและริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากแก้มนุ่มของหล่อนไม่ถึงคืบ

อยากนอนเตียงนี้ก็บอกกันดีๆ สิคุณ จู่โจมมาแบบนี้ผมตั้งรับไม่ทันนะ” 

ดนัยภัทรพูดขึ้นด้วยสีหน้าขบขัน ก่อนจะมองแก้มใสที่มีสีเรื่อขึ้นมาแต้มด้วยความรู้สึกชอบใจ

บ้า...

ธารธาราต่อว่าเขาเสียงสั่น ก่อนจะพยายามตั้งสติและขยับตัวเบาๆ กลัวว่าตัวเองจะเสียดสีกับเนื้อตัวของเขาไปมากกว่านี้

กรี๊ดๆๆ นี่มันอะไรกันคะภัทร

เสียงกรีดร้องที่ดังอยู่หน้าประตูห้อง ทำให้ทั้งคู่หันขวับไปมองอย่างพร้อมเพรียงกันทันที ก่อนที่ธารธาราจะรีบขยับตัวลงจากร่างของดนัยภัทรอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทำท่าจะลงจากเตียงเมื่อตั้งหลักได้ แต่ทว่าจู่ๆ ดนัยภัทรก็เลื่อนมือมาจับมือหล่อนเอาไว้เสียก่อน แถมยังมีทีท่าว่าจะไม่ยอมปล่อยเสียด้วย

ทำไมภัทรถึงทำแบบนี้กับรสคะ

รสรินถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ภาพที่เห็นเมื่อครู่นี้ทำให้เธอช็อกจนไม่อาจกักเก็บอารมณ์ได้ ไหนจะภาพที่ดนัยภัทรจับมือผู้หญิงคนนี้เอาไว้อีก มันหมายความว่ายังไงกัน ผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ คนนี้เป็นใคร ทำไมรสรินถึงไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วหล่อนมีสิทธิ์อะไรถึงขึ้นไปนอนบนเตียงกับดนัยภัทรกัน

คุณไม่มีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาผมแบบนี้นะรสริน ผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผม มันไม่เกี่ยวกับคุณทั้งนั้น

ธารธารามองหน้าทั้งคู่สลับกันไปมา  เป็นเพราะหล่อนใช่ไหมทั้งคู่ถึงได้เข้าใจผิดกัน แล้วทำไมดนัยภัทรถึงไม่ปล่อยมือหล่อน มาจับมือหล่อนไว้เพื่ออะไร

ภัทรก็รู้นี่คะ ว่ารสรักภัทรแค่ไหน แต่ทำไมภัทรถึงพานังนี่มานอนด้วยได้ ทั้งๆ ที่ภัทรไม่เคยให้ใครเข้ามาค้างถึงเช้าได้สักคน

โอ้โห...หมายความว่าดนัยภัทรหิ้วสาวมานอนด้วยหลายคนจริงๆ สินะ 

คุณพระคุณเจ้า...ไม่เคยให้ใครอยู่ถึงเช้าด้วยอีกต่างหาก เสร็จกิจก็แยกย้ายกลับไปเลยหรือ ธารธาราคิดในใจอย่างตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าดนัยภัทรจะเจ้าชู้มักมากอย่างนี้

ก็นี่ว่าที่ภรรยาของผมนี่ครับรส

คราวนี้ทั้งรสรินทั้งธารธารา ต่างก็ตกใจจนอ้าปากค้างออกมาด้วยกันทั้งคู่ ธารธารานั้นทั้งอึ้งทั้งตกใจและงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก หากแต่รสรินกลับร้องกรี๊ดขึ้นมาอีกครั้งจนดังลั่นห้องไปเลยทีเดียว


***มาแล้วค่า ถ้าใครติดตามงานโอบจะรู้ว่า พระนางของโอบทุกคู่จะต่อกันติดเร็วมาก แต่ทั้งนี้ก็แฝงไปด้วยเหตุผลที่ทำให้เป็นเช่นนั้นนะคะ เรื่องนี้ไม่มีพลอตหนักอะไร อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่แรก คือมันเป็นรักที่ค่อยเป็นค่อยไปของคนสองคน เป็นจินตนาการของนักเขียนที่อยากเขียนที่อยากมีโมเม้นแบบนี้เอง หากถูกใจก็ฝากโหวตฝากเม้นกันด้วยนะคะ 

 เจอกันตอนหน้าค่ะ จุ๊บๆ

 โอบธารา อุ๊ย! อิอิ (มโนหนักมาก)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #141 ลูกแกะพันธุ์ทาง™ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 20:48
    พระเอกกวนตรีนมากกก 5555
    #141
    0
  2. #4 รัตน์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 22:00
    หุๆๆๆๆๆๆ
    #4
    0
  3. #3 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 08:53
    จะเอาหนูน้ำเป็นตัวช่วยกันสาวๆๆๆ เหรอจ๊ะ 
    #3
    1
    • #3-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 2)
      3 มิถุนายน 2559 / 09:00
      มันคือนิสัยทนายจอมเจ้าเล่ห์ค่ะ อิอิ
      #3-1