เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 17 : คู่รักข้ามคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ก.ค. 59


ลองนึกดูดีๆ นะธารา ว่าเราต่างก็ยินยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย ผมไม่ได้หักหาญน้ำใจคุณ ไม่ได้ข่มขืนคุณสักนิด ระหว่างเรามันคือการร่วมรัก และ...อุ๊บ

ธารธารายกมือขึ้นมาปิดปากเขาเขาไว้ด้วยความอับอาย ดนัยภัทรจะอภิปรายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหล่อนเมื่อคืนนี้ไปถึงไหนกัน เพียงเท่านี้หล่อนก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว

โธ่เอ๊ย! ทำไมมันต้องเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ขึ้นด้วยนะ แล้วอย่างนี้หล่อนจะทำยังไงต่อไปกันเล่า

หญิงสาวได้แต่คร่ำครวญกับตัวเองในใจ ภาพเหตุการณ์ที่หล่อนคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน ถูกหัวสมองอันโง่เขลาขุดขึ้นมาเป็นฉากๆ และเด่นชัดจนหล่อนไม่กล้าที่จะปฏิเสธเขาอีกต่อไป

หล่อนเชิญชวนเขาก่อนจริงๆ ธารธาราอยากจะบ้าตาย นี่ไวน์ขวดนั้นมันทำให้หล่อนกลายเป็นผู้หญิงไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือนี่

หมดกัน! ทั้งศักดิ์ศรีทั้งพรหมจรรย์ที่อุตส่าห์เฝ้าเก็บถนอมมาตลอดสามสิบสามปี บัดนี้มันถูกทำลายลงไปแล้วด้วยน้ำมือของหล่อนเอง รวมไปถึงผู้ชายฉวยโอกาสอย่างดนัยภัทรด้วยอีกคน

ฉันอยากอยู่คนเดียวค่ะหญิงสาวบอกเขาออกไปในที่สุด พร้อมกับกระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดอกอวบสล้าง ที่กำลังเป็นที่เจริญหูเจริญตาของคนตรงหน้าเป็นอย่างดี พร้อมกับหันหน้าหนีไม่ยอมสบสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างเปิดเผย

ดนัยภัทรแอบเสียดาย พร้อมกับถอนหายใจเมื่อคนตรงหน้าเริ่มนิ่งสงบเกินไปจนน่ากลัว หล่อนกำลังคิดอะไรของหล่อนกันนะชักอยากจะรู้ หล่อนกำลังคิดจะแจ้งความจับเขาข้อหากระทำชำเราหรือเปล่า หรือว่าหล่อนกำลังคิดหาวิธีเพื่อที่จะเรียกร้องให้เขารับผิดชอบหรือเปล่าหนา

ขอให้เป็นอย่างหลังเถอะ  ดนัยภัทรแอบหวังในใจ หากหล่อนเรียกร้องให้เขารับผิดชอบเขาก็ยินดี และถึงหล่อนจะไม่เอ่ยปากเรียกร้องอะไร ลูกผู้ชายอย่างดนัยภัทรก็พร้อมจะรับผิดชอบ ในสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปด้วยวามเต็มใจอยู่แล้ว

ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ และเมื่อเต็มใจทำก็ต้องเต็มใจรับอย่างแน่นอน ว่าแต่ผู้เสียอย่างหล่อนเถอะ เมื่อไรจะเอ่ยปากให้เขารับผิดชอบเสียที

แต่ว่าเรื่องของเรา...

ไม่มีเรื่องของเราอะไรทั้งนั้นค่ะ ลืมมันไปเสียนะคะ ถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

เหมือนถูกตีแสกกลางหน้าผากเข้าอย่างจัง เมื่ออีกฝ่ายย้อนเขากลับมา ดนัยภัทรทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีหลังจากที่หล่อนเอ่ยปากปฏิเสธ ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ...หล่อนท่าจะบ้าไปแล้วหรือไง จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง ในเมื่อหล่อนกับเขากลายเป็นของกันและกันไปแล้วในตอนนี้

ยัยผู้หญิงบ้า! กล้าดียังไงถึงมาบอกให้เขาลืม แทนที่จะร้องแรกแหกกระเชอให้เขารับผิดชอบ กลับมาบอกว่าให้ลืมและทำเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น

ดนัยภัทรฉุนกึก คนอย่างเขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหักหน้ามาก่อนแบบนี้ ธารธาราถือว่าตัวเองเป็นใคร คิดอยากจะท้าทายเขาอย่างนั้นใช่ไหม?

คุณต้องการอย่างนั้นแน่นะธารธาราชายหนุ่มถามหล่อนออกไปในที่สุด ทั้งโกรธ ทั้งโมโหกับความเฉยชาตรงหน้าจนอยากจะลงโทษหล่อนให้สาสมนัก

ค่ะ ออกไปก่อนนะคะ ฉันอยากอยู่คนเดียวตามลำพังหญิงสาวบอกเขาเสียงสั่นเครือ ก่อนจะรู้สึกใจหายวาบเมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือจากบ่าของหล่อน พร้อมกับถอยและลุกออกไปจากเตียง ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกเช่นกัน

ดนัยภัทรหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมลวกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูดังปัง! ท่ามกลางแววตาตัดพ้อและน้อยใจของคนบนเตียง ที่มองตามแผ่นหลังของเขาด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ไหว

ธารธาราสะอื้นไห้ ตอนนี้จิตใจของหล่อนมันสับสนและวุ่นวายไปหมด จนไม่พร้อมที่จะพูดคุยอะไรกับเขาทั้งนั้น หล่อนอยากอยู่คนเดียว เพื่อให้ตัวเองได้มีโอกาสทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บนเตียงนี้เมื่อคืนนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

 

ธารธาราเก็บตัวอยู่ในห้องทั้งวันโดยไม่ยอมออกมา ทำให้ดนัยภัทรกระวนกระวายใจจนนั่งแทบไม่ติด ถึงหล่อนจะทำให้เขาโกรธนักหนาก็เถอะ แต่ทว่าเขาก็เป็นห่วงความรู้สึกของหล่อนอยู่ดี ธารธาราขังตัวเองอยู่ในห้องแบบนี้ แล้วเขาจะมีโอกาสพูดคุยหรือปรับความเข้าใจกับหล่อนได้ยังไง

ชายหนุ่มนั่งมองประตูห้องของหล่อนจนถึงเย็น ก่อนจะดีดตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความตื่นเต้น เมื่อพบว่าประตูห้องของหล่อนถูกเปิด พร้อมกับร่างของเจ้าของห้องในชุดกางเกงยีนต์ขาสั้นกับเสื้อยืดตัวโคร่ง ในมือของหล่อนมีกระเป๋าสตางค์ถือติดมือออกมาด้วย

จะออกไปไหนดนัยภัทรเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าไม่สบายใจ เมื่อเห็นดวงตาของหล่อนบวมช้ำจากการร้องไห้เพราะเขาเป็นตัวต้นเหตุ

จะออกไปซื้อของค่ะหล่อนตอบเขาโดยไม่ยอมสบตา ยอมรับว่าหล่อนยังทำใจไม่ได้ กับเรื่องน่าอายระหว่างเขาและหล่อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

จะออกไปซื้ออะไร นี่มันจะค่ำแล้วนะชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

คือเอ่อ...ธารธาราอึกอัก

งั้นเดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนดนัยภัทรอาสาก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางไว้บนโต๊ะ แล้วหันมาพยักเพยิดให้หล่อนไปกับเขา

ธารธาราลังเล ยอมรับว่าหล่อนยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ หล่อนหวาดกลัว หล่อนกังวล หล่อนสับสนจนไมรู้จะวางหน้ายังไงแล้ว

มาสิ จะมามัวยืนเซ่ออยู่ทำไมดนัยภัทรเดินคว้าแขนหล่อนออกไปด้วยกัน ท่ามกลางสีหน้าตื่นตกใจของธารธารา ที่คิดว่าเขาจะแสดงท่าทางสนิทสนมกับหล่อนถึงเพียงนี้ ทั้งที่เพิ่งเกิดเรื่องยุ่งมาหยกๆ

คุณจะซื้ออะไรชายหนุ่มหันมาถาม หลังจากที่พาหล่อนมาถึงมินิมาร์ทขนาดใหญ่ที่อยู่หน้าปากซอย ไม่ห่างจากคอนโดฯ ของเขาเท่าใดนัก

คือเอ่อ...ไปร้านขายยาได้ไหมคะธารธาราบอกไม่เต็มเสียงนัก

อ้าว...คุณไม่สบายเหรอครับดนัยภัทรหันมาถามด้วยความตกใจทันที ก่อนจะยกหลังมือขึ้นมาแตะหน้าผากหล่อนเหมือนอย่างที่ชอบทำอย่างรวดเร็ว

ตัวไม่ร้อนนี่ครับดนัยภัทรงุนงง หรือว่าหล่อนจะปวดท้อง ปวดหัว หรือว่าน่วมไปทั้งตัวเพราะโดนเขารังแกเอาเกือบทั้งคืน

                “เปล่าค่ะ คือว่า...ธารธาราไม่รู้จะตอบเขายังไง จะให้บอกตามตรงก็ไม่ได้ จะปิดเป็นความลับก็คงไม่ลับเพราะเขามาด้วย

คืออะไรล่ะครับ เป็นอะไรก็บอกผมมาสิธารา ผมมีสิทธิ์ที่จะรับรู้นะครับ

สิทธิ์เหรอ สิทธิ์อะไร? ดนัยภัทรหันมาถามตัวเองในใจด้วยความเก้อเขิน แต่สิทธิ์อะไรก็ช่างมันเถอะ ยังไงหล่อนก็ควรบอกเขาทุกอย่าง เพราะเขาเป็นเจ้าของหล่อนไปแล้วนี่นา ถึงหล่อนจะยังไม่ยอมรับก็เถอะ

ถ้าไม่ตอบจะพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลนะครับ

ไม่นะคะไม่ต้อง ฉันไม่ได้เป็นอะไรหญิงสาวรีบปฏิเสธขึ้นมาทันที หล่อนไม่ได้ป่วยเป็นอะไรสักหน่อย เรื่องอะไรจะต้องไปโรงพยาบาลกัน

งั้นจะไปร้านขายทำไมธารา ไหนคุณลองบอกเหตุผลผมมาซิดนัยภัทรวางมือจากพวงมาลัย ก่อนจะหันหน้ามามองหล่อนด้วยแววตาไม่เข้าใจ และสงสัยในท่าทางแปลกๆ ของคนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งก้มหน้าและหลบสายตาเขาราวกับมีเรื่องปิดบัง

ธารา...ชายหนุ่มเรียกหล่อนอีกครั้ง เหมือนกับย้ำว่าต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้ ธารธารากลืนน้ำลายลงคอ เพราะไม่รู้ว่าจะบอกเขาดีหรือไม่ ดนัยภัทรรู้แล้วจะหัวเราะเยาะหล่อนเอาไหม

แต่ว่า...ทำไมดนัยภัทรถึงไม่เรียกชื่อเล่นของหล่อนจริงๆ หรือไม่ก็เรียกชื่อจริงไปเลยอย่างที่เคยเรียกกันนะ ถึง ธาราจะแปลว่าน้ำเหมือนกันก็เถอะ แต่หล่อนก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

เมื่อคืนนี้คุณ เอ่อ...ป้องกันหรือเปล่าคะ

หืม...ว่าไงนะธารา

แม้จะอายแสนอาย แต่ธารธาราก็จำเป็นต้องรู้ว่าเขาได้ป้องกันตัวหรือเปล่า เพราะอย่างน้อยๆ หล่อนจะได้หาทางแก้ปัญหาต่อ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาใหญ่โตตามมาทีหลัง

ในเมื่อพลาดพลั้งไปแล้ว และไม่สามารถเรียกคืนทุกอย่างกลับมาได้ ธารธาราก็ควรตั้งสติและหาวิธีป้องกันตัวเองต่อไป ถ้ามัวแต่มานั่งฟูมฟายร้องห่มร้องไห้ มันก็คงไม่ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมาแน่ๆ

หล่อนเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีวัยวุฒิและคุณวุฒิพอที่จะมีสติและคิดทุกอย่างให้รอบคอบ ในเมื่อความผิดพลาดมันเกิดขึ้นมาแล้วด้วยตัวของหล่อนเอง หล่อนก็ควรที่จะแก้ไขมันด้วยตัวเองอย่างกล้าหาญ พร้อมกับอภัยให้ตัวเองโดยไม่เก็บมันมาทำลายอนาคตในภายภาคหน้าด้วย

เมื่อคืนคุณ...ป้องกันหรือเปล่าคะหล่อนถามย้ำเขาอีกครั้ง โดยที่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาเช่นเดิม

เปล่า ก็ผมเมา แล้วผมก็ใส่เต็มที่เลย แล้วก็...หลายรอบด้วยดนัยภัทรตอบตามตรง ก่อนจะก้มมองใบหน้าเนียนใส ที่ตอนนี้กลายเป็นสีเรื่อไปหมด ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ธารธารากลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง เมื่อได้รับคำตอบนั้น ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสีหน้าตึงเครียด พร้อมกับบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

งั้นก็พาฉันไปร้านขายยาเถอะค่ะ เพราะฉันต้องซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินเดี๋ยวนี้

ดนัยภัทรทำหน้าแปลกใจขึ้นมาทันที พร้อมกับนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งอย่างใช้ความคิด หากแต่ต่อมาก็ยอมพาหล่อนไปยังร้านขายยาแต่โดยดี โดยที่ทั้งคู่ต่างก็นั่งเงียบกริบมาตลอดทาง โดยไม่มีการพูดคุยใดๆ ต่อกัน

ลงไปซื้อให้ฉันหน่อยได้ไหมคะธารธาราหันมาขอร้องเขา หลังจากที่ชายหนุ่มพาหล่อนมาถึงร้านขายยาในเวลาต่อมา

หา! ผมนี่นะดนัยภัทรชี้มือมาที่ตัวเองด้วยความตกใจ ยาบ้าๆ นั่นหน้าตาเป็นยังไงเขายังไม่รู้เลย แล้วเรื่องอะไรที่หล่อนจะใช้ให้เขาไปซื้อกันเล่า

ขอร้องแค่นี้ไม่ได้หรือคะหล่อนหันมาแหวใส่เขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ไม่คิดว่าชีวิตนี้หล่อนจะต้องมาตกที่นั่งลำบาก และทำอะไรบ้าๆ แบบนี้มาก่อนเลย มันน่าโมโหตัวเองชะมัด โมโหเขาด้วย

มันก็ได้ แต่ว่า...ธารา ยานั่นผมไม่เคยรู้จักมันเลยนะ แถมไม่เคยซื้อให้ใครใช้มันด้วยดนัยภัทรโอดครวญ ปกติเรื่องพวกนี้มันเป็นหน้าที่ของผู้หญิงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ผู้ชายอย่างเขาจะไปเข้าใจอะไร

ที่เคยผ่านมาก็หลับหูหลับตาทำมันไปอย่างเดียว เสร็จแล้วก็เสร็จเลยทางใครทางมัน เพราะเขาก็มีวิธีป้องกันของเขา ส่วนพวกสาวๆ ก็มีวิธีป้องกันของตัวเองไป โดยที่เขาเองก็ไม่เคยสนใจมันเลยสักนิด

ก็แล้วใครใช้ให้คุณปล้ำฉันกันเล่า คนผีทะเล! ลงไปซื้อเดี๋ยวนี้เลยนะธารธาราหันมาฟาดหัวไหล่เขาด้วยฝ่ามือด้วยความคับแค้นใจ ส่งผลให้ชายหนุ่มถึงกับร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด จนต้องรวบมือทั้งสองข้างของหล่อนเอาไว้ ไม่อย่างนั้นแล้วเขาคงได้ช้ำในตายเพราะฝีมือหล่อนเป็นแน่

****55555555555รู้สึกอยากมีสามีเป็นทนาย โถถถถถ พ่อทนายนักรัก ลงไปซื้อยาแค่นี้ก็ทำโวยวาย ยาคุมกำเนิดนะคะ ไม่ใช่ยาฆ่าตัวตาย5555 สาวๆขา คุณทนายน่ารักมั้ย ถ้าน่ารักก็โหวตเม้น ติดตามกันมาเยอะๆนะคะ ตอนนี้คุณทนายติดบ่วงรักของตัวเองเข้าให้แล้ว มาเอาใจช่วยข้าวใหม่ปลามันคู่นี้กันเถอะ

ปล. ป่วนรักสามีกำมะลอ เปิดจองแล้วนะคะ 340 บาทรวมส่ง ฝากอุดหนุนเค้าด้วย จ๊วบบบบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #74 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 09:42
    อั้ยย่ะ เรื่องราวชักยุ่งแล้วล่ะอิตาทนาย เหอๆๆๆๆ
    #74
    0
  2. #70 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 22:17
    จะรับผิดชอบก็บอกเค้าไปดีๆสิผู้หญิงเค้าคิดมากแค่ใหนผู้ชายไม่รู้หรอก เชอะ
    #70
    0
  3. #65 pretty-p (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 19:12
    ถ้าคิดจะรับผิดชอบก็บอกเค้าไปเลยสิคะว่าชอบ ว่าจะแต่งด้วย
    จะไปซื้อยาให้เค้าทำไม
    อ้อ ซื้อยาบำรุงดีกว่าไหม เหอ เหอ คิดทันไหมคะ
    เจ้าเล่ห์นิดนคุณทนายยยยย
    #65
    0
  4. #64 รัตน์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 22:22
    คุณทนายน่ารักมาากกกกกด
    #64
    0
  5. #63 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 20:10
    ซื้อยาบำรุงแทนดีกว่าคุณทนาย...
    #63
    0