เคียงรักข้างหัวใจ (สนพ.Sugar Beat )

ตอนที่ 10 : เป็นห่วงเป็นใย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 มิ.ย. 59

     


ปล่อยฉันลงได้แล้วค่ะ ไม่ต้องอุ้มแล้ว

ธารธาราบอกอย่างแสนอาย เมื่อดนัยภัทรไม่ยอมให้หล่อนเดินเองตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว แถมพอมาถึงคอนโดฯ เขาก็ยังดื้อแพ่งที่จะอุ้มหล่อนขึ้นลิฟต์ โดยไม่สนในสายตาของใครแม้สักคนเดียว

ผมจะไปส่งให้ถึงเตียงดนัยภัทรบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะพาหล่อนก้าวเข้ามาในห้องหลังจากนั้น แล้วพาอุ้มไปยังเตียงนอนของหล่อนในเวลาต่อมา

ฉันก็บอกแล้วว่าเดินเองได้ ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อยนี่คะธารธาราบ่นอุบ หลังจากที่เขาวางหล่อนลงบนเตียงเบาๆ ราวกับกลัวว่าร่างกายหล่อนจะแตกหักเสียอย่างนั้น

ผมก็อุ้มได้ ไม่ได้หนักหนาอะไรเสียหน่อยดนัยภัทรบอกอย่างหงุดหงิดเช่นกัน ก่อนจะหันไปแตะหลังมือกับหน้าผากมนเกลี้ยงเกลาของหล่อน แล้วทำหน้าครุ่นคิด

ตัวรุมๆ หมอฟ้าบอกว่าถ้าตัวร้อนให้รีบกินยาลดไข้เลยพูดจบดนัยภัทรก็เดินออกไปจากห้องทันที ท่ามกลางสายตางุนงงของคนที่นั่งเอนหลังกับหมอนใบโตบนเตียงเป็นอย่างมาก

อะไรของเขา...ธารธาราสงสัย แต่ก็รู้สึกขอบคุณเขาอยู่ไม่น้อย ที่เขาทำทุกอย่างให้หล่อนโดยไม่ต้องร้องขอหรือไหว้วาน นับว่าดนัยภัทรเองก็เป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเหมือนกัน

ดนัยภัทรกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับยาและน้ำ ก่อนจะบังคับให้ธารธารากินยาด้วยสีหน้าจริงจังจนหล่อนไม่กล้าขัด จำต้องรับยามากินแต่โดยดี โดยไม่กล้าที่จะต่อล้อต่อเถียงอีก

นอนพักไปก่อนนะคุณ เดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มให้ เสร็จแล้วจะมาปลุก

ไม่ต้องหรอกค่ะ ลำบากเปล่าๆ ฉันไม่เป็นอะไรมาก แล้วก็ไม่หิวด้วย

อวดดี สั่งให้นอนพักก็นอนไปสิ ผู้หญิงอะไรดื้อด้านจริงๆ บอกแล้วจะไปไหนมาไหนให้รอผมก่อน นี่ตะลอนๆ ไปไหนคนเดียวจนเกิดเรื่องเลยเห็นไหม

ธารธาราชักสีหน้าไม่พอใจทันทีเมื่อเขาพูดจบ หล่อนไม่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปดเสียเมื่อไรล่ะ ที่จะไปไหนมาไหนต้องรายงานเขาตลอด หรือไม่ก็ต้องมานั่งพึ่งพาเขาให้เป็นภาระ นี่หล่อนสามสิบกว่าแล้วนะ ยังจะต้องให้รายงานเขาเหมือนรายงานผู้ปกครองอีกอย่างนั้นเหรอ 

ขอโทษค่ะ ที่ฉันทำให้คุณต้องยุ่งยากลำบากไปด้วยธารธาราบอกด้วยใบหน้าเรียบตึง

ช่างมันเถอะ แต่ต่อไปถ้าคุณจะไปไหนต้องรอผมก่อนได้ไหม

คำขอร้องของเขาดูเหมือนจะกลายเป็นคำสั่งเสียมากกว่า เพราะตอนนี้ธารธารากำลังโกรธจนไม่สามารถวิเคราะห์หรือแยกแยะเจตนาของคนพูดได้แล้ว

ฉันจะไม่รบกวนคุณอีกแล้วค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะย้ายออกจากที่นี่ แล้วไปอยู่ที่อื่น จะไม่สร้างความลำบากใจให้กับคุณอีก และก็ไม่ต้องห่วงนะคะ ว่าน้องด้าจะมาตำหนิคุณ เพราะว่าฉันจะอธิบายให้แกเข้าใจเอง

ธารธาราบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ความจริงหล่อนไม่สมควรจะมาพักกับเขาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ทั้งที่รู้ว่ามันจะต้องมีปัญหาตามมา แต่ธารธาราก็ยังแอบหวังว่าจะเขากับหล่อนจะเข้ากันได้

หล่อนคิดผิด และดนัยภัทรเป็นผู้ชายที่อันตรายเกินไป ไม่ว่าเป็นคำพูดที่ร้ายกาจฟังไม่เข้าหูของเขา และเสน่ห์อันเหลือร้ายที่ทำให้หล่อนต้องมาพลอยโดนเกลียดจากคู่ควงของเขาไปด้วย

นี่สมองไปกับไอ้คนที่เอามีดจี้คอเมื่อตอนบ่ายไปหมดแล้วหรือไง ถึงได้พูดอะไรบ้าๆ แบบนี้

อีตาบ้า! นี่เขากำลังด่าหล่อนว่าไม่มีสมองอย่างนั้นเหรอ?

หยุดคิดอะไรไร้สาระได้แล้วธารธารา

ไร้สาระอะไร ก็ฉันไม่อยากจะสร้างความวุ่นวายให้คุณนี่ หมอเพียงฟ้าก็จะได้ไม่ต้องมานั่งหึงฉันกับคุณด้วย

หืม...หมอเพียงฟ้าอย่างนั้นเหรอ หมอเพียงฟ้าเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย ดนัยภัทรขมวดคิ้วเข้าหากันทันที พร้อมกับจ้องมองคนบนเตียงด้วยสายตาสงสัย

หมอเกี่ยวอะไรดนัยภัทรหรี่ตามองหล่อนเหมือนจับผิด

ธารธาราหลบตาเขาทันที จะให้บอกดีไหมว่าหมอเพียงฟ้าพูดอะไรกับหล่อนบ้าง แต่ก็ช่างเถอะ ถึงหล่อนไม่พูดดนัยภัทรก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร

ช่างเถอะค่ะ แต่ฉันเห็นด้วยกับเธอนะคะ ชายหญิงที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ฉันคิดน้อยไป เลยทำให้คุณต้องมาพลอยมีปัญหาไปด้วย

เราจะไม่ได้เป็นอะไรกันได้ยังไงล่ะธารธารา ในเมื่อตอนนี้ใครๆ เขาก็คิดว่าเราเป็นผัวเมียกันไปแล้วทั้งนั้น และที่ผมปล่อยให้คนเข้าใจไปอย่างนั้น ก็เพราะว่าไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตผม นี่ผมคิดว่าผมเคยบอกให้คุณเข้าใจไปแล้วนะ

ดนัยภัทรเท้าสะเอว ผู้หญิงนี่ยังไงกันนะ ทำไมถึงได้เข้าใจอะไรยากเย็นเพียงนี้ ขืนเขาปล่อยหล่อนไปตอนนี้เขาก็แย่สิ รับรองว่าสาวๆ แห่มาวุ่นวายกับเขาจนกลับไปปวดหัวเหมือนเดิมแน่ๆ

แต่ฉันบอกกับหมอเพียงฟ้าแล้วค่ะ ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันธารธาราบบอกเสียงอ่อยๆ

แล้วเรื่องอะไรถึงเอาความลับของเราไปบอกหมอ

เสียงตะคอกของดนัยภัทรทำให้ธารธาราถึงกับหน้าเสียไปทันที สรุปว่าหล่อนทำผิดอีกแล้วอย่างนั้นใช่ไหม คนอย่างธารธาราไม่เคยทำอะไรถูกใจดนัยภัทรเลยสักครั้งจริงๆ

ก็หมอเขาถาม ฉันก็...ไม่รู้จะโกหกยังไง

แล้วหมอก็เลยแนะนำคุณ ว่าให้ย้ายออกไปใช่ไหม คุณถึงมาหาเรื่องจะออกไปอยู่ข้างนอก

ธารธาราอ้าปากค้าง ทำไมดนัยภัทรถามเหมือนกับอยู่ในสถานการณ์ด้วยอย่างนั้นแหละ เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะได้ยินที่หล่อนคุยกับหมอเพียงฟ้า

ผมได้ยินหมดแล้วล่ะ ว่าคุณคุยอะไรกับหมอฟ้าดนัยภัทรบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก็ตอนนั้นเขาลืมมือถือไว้ที่โต๊ะข้างเตียงหล่อน จึงได้ย้อนกลับมาเอาอีกครั้ง ทำให้เขาได้ยินบทสนทนานี้เลยบังเอิญ

อะไรนะคะ ได้ยินหมดแล้วธารธาราอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ใช่ แต่ก็ช่างเถอะ เรื่องหมอฟ้าผมจัดการเองได้ ผมขอคุณแค่อย่างเดียวนะธารธารา ขอแค่คุณอยู่เฉยๆ ไม่ต้องไปคุยหรืออธิบายความสัมพันธ์ของเราให้สาวๆ คนไหนฟังทั้งนั้น

ก็ฉันคิดว่าคุณกับหมอฟ้า...ธารธาราอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำตัวเช่นไร ตอนนี้หล่อนสับสนไปหมดแล้ว

ผมกับหมอฟ้าไม่ได้เป็นอะไรกัน เช่นเดียวกับผู้หญิงคนอื่นๆดนัยภัทรบอกอย่างขุ่นใจ

ขอโทษค่ะธารธาราบอกออกมาในที่สุด ก่อนจะก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขา

บอกแล้วว่าช่างมัน แต่คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะคุณ

ค่ะธารธาราไม่รู้จะตอบอะไรไปได้มากกว่านั้น

แล้วก็อย่าคิดเองเออเอง สงสัยอะไรให้ถามผมก่อน

ค่ะหล่อนตอบเขาคำเดิม และยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเช่นเดิม

เป็นอะไรถึงก้มหน้าก้มตา หรือว่าไม่สบายตรงไหนขึ้นมาอีก

ดนัยภัทรถอนหายใจ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ เตียงหล่อนแล้วมองสำรวจไปตามเนื้อตามตัว พร้อมกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นว่ามีรอยช้ำอยู่บริเวณลำคอของหล่อน

เจ็บไหมชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ก่อนจะถือวิสาสะแตะปลายนิ้วลงบนต้นคอของคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ ด้วยความรู้สึกเห็นใจ

                ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวทายาที่หมอให้ก็หายแล้วธารธาราเงยหน้าขึ้นมาบอกเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก เมื่อรู้สึกว่าสัมผัสของเขามันทำให้หล่อนใจเต้นแรงเกินไป

                เดี๋ยวผมทาให้ว่าแล้วชายหนุ่มก็หันซ้ายหันขวา แล้วหยิบถุงยาของหล่อนมารื้อหายาที่ว่าทันที และหลังจากนั้นก็บรรจงป้ายมาที่ลำคอของคนเจ็บอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ เกลี่ยและคลึงเบาๆ ด้วยสัมผัสอ่อนโยน

                ธารธารานั่งนิ่งไม่กล้าขยับ ไม่คิดว่าจู่ๆ คนขี้บ่นอย่างดนัยภัทรจะกล้าทำอะไรให้หล่อนแบบนี้ แต่ว่า...สัมผัสจากปลายนิ้วของเขา ที่กำลังลูบไล้อยู่บนลำคอของหล่อนนั้น มันช่างให้ความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว

                ตอนนายคินโทร.มาบอกว่าเป็นคุณ ผมนี่ห่วงคุณแทบแย่เลย คราวหลังอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวอีกเลยนะ นั่งทำงานในห้องก็ได้ วันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็ค่อยออกไป เดี๋ยวผมจะไปเป็นเพื่อนคุณเอง

                สั่ง บ่น หรือขอร้องกันแน่นะ ธารธาราไม่เข้าใจในคำพูดของเขาเลย แต่ยอมรับว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หล่อนตกใจมาก ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว จนเรียกได้ว่าเข็ดที่จะต้องออกไปไหนคนเดียวได้สักพักเลยล่ะ

                ไม่อยากรบกวนคุณค่ะ มันจะทำให้คุณลำบากไปเปล่าๆ

                ดื้ออีกแล้วดนัยภัทรเอ็ดหล่อนเสียงสูง

                ก็ฉัน...

                ยังไม่ทันที่ธารธาราจะเถียง เสียงมือถือของหล่อนก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน ดนัยภัทรมือไวคว้ามันขึ้นมาก่อนที่หล่อนจะหยิบ พร้อมกับยิ้มออกมาเมื่อเป็นสายที่โทร.มาจากดาวิศา

                ห้ามดูนะคะ เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้

                ธารธาราถลาเข้าไปแย่งมือถือจากเขาทันที ใบหน้าหล่อนซีดเผือดราวกับเห็นผียังไงยังงั้น สร้างความงุนงงให้กับดนัยภัทรเป็นอย่างมาก

                ยัยด้าโทร.มา เดี๋ยวผมรับเอง

                “ไม่ค่ะอย่า เอามาเดี๋ยวนี้นะคะธารธาราพยายามแย่งคืน แต่ทว่าดนัยภัทรกลับไม่ยอม เนื่องจากสงสัยว่าหล่อนเป็นอะไรไป ถึงได้ทำท่าตกใจและหวาดกลัวขนาดนั้น

                ในนี้มีอะไรดนัยภัทรถามด้วยสายตาระแวง

                มะ...ไม่มีค่ะ ขอคืนเถอะนะคะ ธารธาราแย่งกลับมาจนได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้มือถือคืนมา ในขณะที่ดนัยภัทรกลับเหล่ตามองมาที่หล่อนอย่างจับพิรุธ

                แค่นี้มาทำเป็นหวงไปได้ดนัยภัทรแกล้งบ่น ทั้งที่ในใจนั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้มากมาย ว่าในมือถือของหล่อนมันมีอะไร เจ้าหล่อนถึงได้หวงนักหวงหนา

                ขอโทษค่ะ คือฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับมือถือธารธาราอธิบาย ในขณะที่ดาวิศานั้นวางสายไปแล้ว เนื่องจากไม่มีคนรับเสียนาน

                ครับ ขอโทษนะครับที่วุ่นวาย เอาเป็นว่าคุณพักผ่อนไปนะครับ เดี๋ยวผมจะไปหาอะไรให้รองท้องก่อนนอน ดนัยภัทรพูดจบก็ขอตัวออกไปทันที ท่ามกลางความโล่งอกของธารธาราเป็นอย่างมาก

                เกือบไปแล้วยัยน้ำหญิงสาวพึมพำออกมา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วถอนหายใจ หล่อนควรเก็บมือถือให้ไกลจากดนัยภัทรให้มากกว่านี้ ไม่งั้นหล่อนอาจได้เสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้

ดนัยภัทรก็มือไวเหลือเกิน หล่อนไม่ได้เจ็บจนใช้มือไม่ได้เสียหน่อย


***มันมีอะไรกันน้าาาา 555 อยากรู้กันไหมคะ ติดตามกันต่อไป ว่าสองหนุ่มสาวเค้าจะรู้ใจกันเมื่อไหร่ 

***ขอบคุณที่ติดตาม ฝากโหวต ฝากเม้นด้วยนะคะ วางขายในรูปแบบอีบุ๊คเร็วๆนี้นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

144 ความคิดเห็น

  1. #54 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 09:50
    มีคลิปโป๊ซุกซ่อนอยู่รึเปล่านะ555555
    #54
    0
  2. #27 pookpook502 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 08:59
    ไรท์ค้างจังเลย มาอัพทุกวันได้ไหม
    #27
    0
  3. #26 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 08:19
    เป็นห่วงจนออกนอกหน้านะคุณทนาย..ว่าแต่อะไรอยู่ในมือถือ 
    #26
    0