บาคาดี้ที่รัก

ตอนที่ 8 : ไล่ล่า 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

              “นี่คุณปริม เจ๊ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ


                เสียงกระซิบกระซาบของเจ๊เหมี่ยว หรือเจ๊แม่บ้าน ที่คอยสอดรู้สอดเห็น เรื่องของคนในออฟฟิศแทบทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ผู้จัดการ เอ่ยถามผริตาที่นั่งก้มหน้าตรวจบัญชีรายจ่าย ของบริษัทส่งออกแห่งหนึ่ง ซึ่งเพิ่งแยกตัวออกมาเปิดใหม่ เป็นสาขาที่สิบเมื่อสามปีที่แล้ว และผริตาเอง ก็สมัครเข้ามาทำงานที่นี่ พร้อมกับคริมาเพื่อนรัก ที่เพิ่งลาออกจากการเป็นครูอัตราจ้างมาเป็นพนักงานการตลาด ส่วนผริตานั้น เธอได้มาทำในแผนกบัญชีของบริษัท


                ยังมีอะไร ที่คนอย่างเจ๊เหมี่ยวไม่รู้อีกเหรอคะ


                ผริตาแกล้งถามอย่างประชดประชัน เพราะรู้ดีว่าคนอย่างเจ๊เหมี่ยวนั้น อยากรู้อยากเห็นมากแค่ไหน แล้วคุณเธอก็จะเอาไปเม้ามอย กับคนอื่นอย่างสนุกปากเลยทีเดียว โดยไม่สนใจว่าใครจะไม่พอใจหรือไม่


                แหมคุณปริมก็เจ๊แค่อยากรู้เอง ว่าทำไมพักนี้ดูคุณครีมเครียดๆ จัง ไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเมื่อก่อน แถมเพื่อนผู้ชายคนนั้น ก็ไม่ค่อยเห็นมารับเหมือนอย่างปกติ หรือว่าคุณครีมอกหักหรือเปล่าคะ


                อืมนอกจากจะสอดรู้สอดเห็นไม่พอ เจ๊เหมี่ยวก็ยังฉลาด ช่างสังเกตอีกด้วยต่างหาก น่าจะไปทำงานเป็นนักสืบให้มันรู้แล้วรู้รอดไปดีกว่า ที่จะมาคอยทำความสะอาดเป็นไหนๆ


                แล้วทำไมเจ๊ไม่ถามยายครีมเองล่ะคะ มาถามปริมทำไม ปริมไม่ใช่ยายครีมสักหน่อย จะได้รู้ว่าเป็นอะไร ผริตาประชด


                แหม...เจ๊ก็เห็นว่าคุณสองคน เป็นเพื่อนสนิทกันนี่คะ น่าจะรู้เรื่องอะไรบ้าง


                เจ๊เหมี่ยวบอกหน้าตาเฉย ทำเอาผริตาอยากจะบ้าตาย พอดีกับที่คริมาเดินเข้ามาพอดี นั่นแหละเจ๊แกจึงได้รีบหลบฉากออกไปทันทีอย่างรวดเร็ว ทำท่าไม่อยากรู้เอาเสียดื้อๆ เพราะไม่รู้ว่าคริมา จะได้ยินที่แจ๊แกคุยกับผริตาเมื่อกี้หรือเปล่า


                จะกลับแล้วหรือครีม ผริตาถามเพื่อนรัก เมื่อเห็นหล่อนหอบเอกสาร และสะพายกระเป๋าเรียบร้อย


                คริมาพยักหน้า ก่อนจะโบกมือลาและก้าวออกจากออฟฟิศ เพื่อเรียกแท็กซี่กลับห้องพัก ที่หล่อนเช่าอยู่ตามลำพังตั้งแต่ย้ายออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่หล่อนโตมาตั้งแต่จำความได้


                คริมาไม่มีญาติที่ไหนสักคน เพราะหล่อนถูกนำมาทิ้งไว้ ที่สถานสงเคราะห์ตั้งแต่แรกเกิด เพราะพ่อแม่ของหล่อนโดนรถชนเสียชีวิตทั้งคู่ และไม่มีใครอุปการะหล่อนเลยสักคน


                คริมาอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด พอหล่อนเรียนจบมัธยมปลาย ก็สอบชิงทุนการศึกษาได้ และระหว่างที่เรียน หล่อนก็หางานพิเศษทำไปด้วย เพื่อแบ่งเบาภาระของแม่นวลจันทร์ ที่เป็นคนดูแลหล่อนและน้องๆ ที่อยู่ที่นั่น จนผ่านมาถึงทุกวันนี้หล่อนก็ยังกลับไปเยี่ยมท่านอยู่เสมอๆ และมักจะซื้อขนมติดไม้ติดมือไปให้น้องๆ ประจำ เพราะที่นั่นก็เปรียบเสมือนเป็นบ้านหลังหนึ่งของหล่อนเหมือนกัน


                คริมาชะงักหยุดอย่างตกใจ เพราะทันทีที่หล่อนออกมาจากออฟฟิศ เพื่อที่จะกลับห้องพักไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ สายตาหล่อนก็ปะทะกับใครคนหนึ่ง ซึ่งยืนล้วงกระเป๋ากางเกง พิงกระโปรงรถหรูของตัวเอง เหมือนกับกำลังรอคอยใครสักคนอยู่


                พระเจ้า...คริมามองไม่ผิดแน่ หล่อนจำเขาได้ไม่มีวันลืม คนที่ทำให้หล่อนต้องเครียด มาเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมา แต่ว่า...เขามาทำอะไรที่ทำงานหล่อน หรือว่าเขาจะตามมาแก้แค้นหล่อนเรื่องอะไรอีก


                คิดได้ดังนั้น คริมาก็ถอยหลังสองสามก้าวทันที ไม่ว่าเขาจะมาที่นี่ทำไม แต่หล่อนก็ไม่อยากจะเจอหน้าเขาอีกแล้ว หล่อนต้องรีบหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่เขาจะเห็นหล่อน


                คริมาหันหลัง เตรียมจะวิ่งหนีเขาทันที แต่ทว่าร่างบึกบึนของชายคนหนึ่ง ที่ก้าวเข้ามายืนขวางทางหล่อนเอาไว้ ทำให้คริมาถึงกับต้องหยุดชะงัก พร้อมกับหวาดหวั่นขึ้นมาในอก อย่างวิตกกังวล


                กลับไปขึ้นรถ กับเจ้านายผมดีกว่าครับคุณคาดี้ อย่าให้ผมต้องลงไม้ลงมือเลย


                คชาขู่ด้วยแววตาดุดันน่ากลัว จนคริมาต้องถอยหลังกรูดออกมาอย่างตกใจ จนต้องถอยร่างไปชนกับใครบางคน ที่เดินมาช้อนหลังหล่อนอยู่ ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้


                แกกำลังทำให้หล่อนกลัวนะคชา แล้วก็อย่าเรียกชื่อหล่อนแบบนั้น เพราะจะมีแต่ฉันเท่านั้น ที่เรียกได้แค่คนเดียว


                คนเป็นเจ้านายสั่ง คชาก้มหัวรับคำ


ขอโทษครับคุณคริมาคชาหันมาบอกคริมา ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด


                หญิงสาวมองหน้าสองหนุ่ม สลับไปสลับมาด้วยสีหน้ามึนงง นี่มันอะไรกัน...หล่อนงงไปหมดแล้ว


                กรี๊ด...ปล่อยฉันนะ


                คริมาตะโกนร้องเสียงดังลั่น เมื่อถูกฉวยข้อมือเอาดื้อๆ โดยที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว แถมเขายังกระชากหล่อนอย่างไม่ปราณีปราศรัย กลับไปที่รถหรูของเขา โดยไม่ลืมที่จะหันมาสั่งลูกน้องคนสนิท ด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ


                แกจะไปไหนก็ไป เดี๋ยวฉันจะโทรตามเอง


                คนเป็นเจ้านายสั่ง ก่อนจะจับร่างเล็กยัดเข้าไปในรถหรูของตนเอง พร้อมกับขู่หล่อนด้วยน้ำเสียงโหดๆ เมื่อเห็นหล่อนกำลังจะหนีลงมาจากรถ ด้วยความดื้อด้าน


                ถ้าขืนคุณยังดื้อลงมา รับรองว่าเราจะต้องได้เห็นดีกันแน่คาดี้ เราสองคนมีเรื่องต้องตกลงกัน เพราะฉะนั้นอย่าคิดหนีเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน อยากให้คนแถวนี้รู้ใช่ไหม ว่าเรามีอะไรกัน ผมจะได้เดินไปประกาศ


                คริมานั่งเงียบไม่กล้าขยับตัวอีก ดูจากสายตาดุๆ ของเขาแล้ว หล่อนก็รู้ว่าเขาเอาจริงแน่นอน ก่อนจะนั่งนิ่งไม่คิดหนีอีก ปล่อยให้เขาขับรถพาหล่อนไปไหนต่อไหน ตามที่ใจเขาต้องการ


                เขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่นะ ทำไมเขาต้องมาวุ่นวายกับหล่อนอีกด้วย ในเมื่อหล่อนไม่มีอะไรจะเสียให้เขาอีกต่อไปแล้วนี่นา คริมาคิดอย่างสับสน


                อารันย์พาหญิงสาว กลับมาที่คอนโดสุดหรูใจกลางเมืองส่วนตัวของตนเอง ที่ซื้อไว้สำหรับพักผ่อน ในเวลาที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัว เวลาทำงานดึกๆ เขาก็มักจะมาค้างที่นี่เป็นประจำ


                คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ต้องการอะไร


                คริมาถามเขาเสียงเครียด เมื่อเขาลากหล่อนมาถึงห้องของเขาจนได้


                วันนั้นทำไมคุณต้องหนีด้วย ผมบอกให้คุณรอก่อน ไม่ใช่เหรอคาดี้


                เขาตวาดใส่หล่อนเสียงดัง ทำเอาคริมาถึงกับขมวดคิ้วทันที เพราะไม่เข้าใจว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่ แถมยังมาเรียกหล่อนว่าคาดี้อะไรอีก  ซึ่งหล่อนไม่ชอบเอาเสียเลย


                อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น ฉันไม่ชอบ...ฉันไม่ใช่คาดี้ของคุณ และฉันก็ไม่ได้ชื่อนี้ด้วย อย่ามาเรียกมั่วๆ


                คริมาเริ่มเหลืออด ก่อนจะมองเขาด้วยแววตาความขุ่นเคือง รู้สึกเกลียดชื่อนี้มาก เกลียดเสียงของเขาด้วย ไม่อยากเห็นแม้แต่หน้า หล่อนกำลังจะทำใจได้อยู่แล้ว และจะลืมเรื่องทุกอย่าง ที่มันเกิดขึ้นระหว่างหล่อนเขาคนนี้ทั้งหมด แต่เขาก็กลับมาทำให้หล่อน ต้องคิดมากอีกทำไมกัน


                จะเรียก ใครจะทำไมอารันย์ตอบอย่างหาเรื่อง มองหล่อนด้วยสายตายียวนกวนประสาท


                คนพาล หาเรื่อง! แล้วก็บอกมาเสียทีได้ไหม ว่าลากฉันมาที่นี่เพื่ออะไร ฉันจะได้กลับห้องพักเสียที ฉันหิวข้าว”      


หล่อนตะคอกใส่เขาเสียงดังไม่แพ้กัน ทำเอาอารันย์หน้าบูดบึ้ง งงว่าทำไมหล่อนถึงไม่มีท่าที ว่าจะเสียอกเสียใจบ้างเลยนะ ที่เสียตัวให้เขา แล้วทำไมหล่อนถึงไม่วิ่งเข้ามาออดอ้อน ให้เขารับผิดชอบเหมือนผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่เขาเอง ก็เพียบพร้อมทุกอย่าง ตามแบบฉบับของหนุ่มในฝัน ที่สาวๆ ต่างก็ฝันอยากได้กันทั้งนั้น


                คริมา คุนารัช พนักงานสาวการตลาด ของบริษัทในเครืออัครวัตรกรุ๊ปสาขาที่สิบ ที่เพิ่งเปิดใหม่มาได้แค่ไม่กี่ปี และอารันย์แทบจะพลิกแผ่นดินนี้หาหล่อน ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา สุดท้าย...หล่อนก็อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกของเขาเพียงนิดเดียว


                เดี๋ยวผมโทรสั่งอาหาร มาให้คุณทานในนี้ก็แล้วกัน แล้วก็ช่วยนั่งลงก่อนจะได้ไหมไม่เมื่อยหรือไง


                เขาท้วง เมื่อเห็นหล่อนยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องชุดสุดหรูของเขา แถมยังทำท่าระแวงภัยเต็มที่ อย่างกับเขาจะกระโดดขย้ำหล่อนอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ ซึ่งคนอย่างนายอารันย์ มันดูเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง


                ฉันจะกลับไปกินที่ห้องของฉัน ไม่กินที่นี่ รีบพูดธุระของคุณมาดีกว่า อย่ายืดเยื้อน่ารำคาญ


                อารันย์ผงะ เมื่อหล่อนพูดจบ แทบไม่อยากจะเชื่อหู ว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของผู้หญิง ที่เพิ่งจะเสียความสาวให้กับเขามาหมาดๆ


                หยิ่งเหลือเกินนะทูนหัว แบบนี้แหละที่ท้าทายคนอย่างนายอารันย์นัก คริมา คุนารัช  หล่อนไม่เหมือนใครเลยจริงๆผู้หญิงที่ไม่สนใจคนอย่างอารันย์ อัครวัตร แม้แต่หางตาหล่อนก็ไม่มอง ผู้หญิงคนแรก...ที่เขาใช้เงินฟาดหัวหล่อนไม่ได้ ผู้หญิงคนเดียว ที่ทำให้เขารับรู้ ว่ายังมีสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องหลงเหลืออยู่ จนมาถึงมือเขาได้ และเขาก็เป็นคนแรก ที่ทำลายมันมากับมือ


                อารันย์หัวเราะเบาๆ ให้กับความคิดบ้าๆ ของตัวเอง แทนที่หล่อนจะเป็นฝ่ายติดตามเขาเพื่อเรียกร้อง กลับกลายเป็นเขาซะเอง ที่ตามตอแยหล่อนไม่เลิก แทนที่จะปล่อยเลยตามเลย ทางใครทางมันเหมือนที่ผ่านๆ มา


                หัวเราะบ้าอะไรของคุณ ถ้าคุณไม่มีธุระแล้ว ฉันจะกลับ แล้วก็กรุณาอย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก


                คริมาหันหลังกลับไปที่ประตู แต่ก็ช้ากว่าอารันย์ ที่ตรงเข้าไปคว้าเอวหล่อนเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับดึงตัวหล่อนเข้ามาในอ้อมอก แล้วกอดเอาไว้แน่นจนอีกฝ่ายถึงกับตกใจ


                ปล่อยนะ...คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้


                คริมาประท้วง ก่อนจะพยายามดิ้นรน เพื่อให้หลุดพ้นจากวงแขน ของคนฉวยโอกาสเช่นเขาให้ได้ แต่อารันย์ก็ไม่ยอมปล่อยหล่อนไป แถมยังยิ้มหน้าระรื่น อยู่ห่างจากใบหน้าหล่อนเพียงไม่ถึงคืบ จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน


                ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะกลับห้องพัก เลิกก่อกวนชีวิตฉันเสียทีได้ไหม


                คริมาบอกเขาอย่างขอความเห็นใจ  แล้วนี่เขาจะมากอดหล่อนไว้ทำไม หล่อนไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่


                จะรีบกลับไปไหน แล้วเรื่องของเราล่ะ ตกลงจะเอายังไง คิดจะหนีไปดื้อๆ เหมือนคราวที่แล้วน่ะหรือ ผมไม่ยอมหรอกนะจะบอกให้


                อารันย์ดักคอ ก่อนจะก้มมองใบหน้ารูปไข่ ที่หลังจากคืนนั้นก็คอยรบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา จนไม่มีสมาธิทำงานเอาเสียเลย ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึกแบบนั้น แต่อารันย์ก็ไม่อยากจะเสียเวลา ขบคิดหาคำตอบให้เหนื่อย เพราะในเมื่อเขาอยากได้อะไร เขาก็จะต้องได้ ไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่ก็ตาม


          สำนวนเก่าๆ อาจแปลกไปบ้างนะคะ ขออภัย แฮ่ๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

354 ความคิดเห็น

  1. #353 ploy_pns2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 08:14
    โอ้ยยย สงสารคชา ทำไรก็ผิ๊ดดดดด
    #353
    0
  2. #333 Fern_tm9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 23:19
    เถื่อนได้ใจ อร้ากก
    #333
    0
  3. #320 วิภา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 14:48
    ขอให้ลงจนจบได้ไหมค่ะ นะค่ะไรเตอร์ที่น่ารัก
    #320
    0
  4. #319 saruta2540919 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 22:56
    เออ พี่ค่ะคือหนูอยากอ่านมากเรยค่ะ ตอนนี้มีเล่มไมอ่ะ พี่่ช่วยตอบมาที่เฟสบุ๊คหนูหน่อยค่ะ isaflow.123@gmail.com ☺😜
    #319
    1
    • #319-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 8)
      7 กันยายน 2558 / 07:58
      ตะเอง เรื่องนี้รอผลพิจารณาอยู่นะคะ ได้ความยังไง จะมาแจ้งข่าวอีกทีเน้อ ขอบคุณสำหรับการติดตามมากๆค่าา
      พี่ตอบกลับทางเมล์แล้วนะคะ

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 กันยายน 2558 / 08:02
      #319-1
  5. #177 เมมฟิส (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 09:58
    เห็นด้วยกับคห.ที่74มากๆ
    #177
    0
  6. #72 ดาวกระดาษสีรุ้ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 02:41
    ขอให้ไม่เป็นความความฝันนะคริมา

    ข่าวดีนายรันย์จะได้เป็นพ่อคนแล้ววววว

    สงสารคริมาจังเลย ขอให้ฝันนั้นเป็นความจริงเพี้ยงงงงง !!!!!
    #72
    0
  7. #57 Tak (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 16:48
    หวังว่าคงเป้นความจิงน่ะค่ะ...ที่นาย รันย์ ตามหาแม่ คาร์ดี้ เจอสักที

    ลุ้นๆ ค่ะ
    #57
    0
  8. #52 sky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 15:16
    รอค้า ฝันหรือจริงเนี่ยะ
    #52
    0
  9. #51 Princess rapunzel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:15
    รออยู่น้าาาาาาาาาาาาาาาาา
    #51
    0
  10. #50 ยิน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:50
    เศร้าอ่ะ จะร้องไห้ T^T มันอินมากๆ มาต่อเร็วๆนะจ้ะๆๆ
    #50
    0
  11. #47 nittsmall (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:15
    อ่ะเจ้ยยยย คาร์ดี้มีน้องแย้ว นายรัณย์รีบตามหาเมียด่วนนนนน
    #47
    0