...มายา...ความรัก..

ตอนที่ 7 : ตอนที่ ๗+++หย่า+++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ธ.ค. 51

                                                     
มาอีกตอนแล้วค่ะ ขอให้มีความสุขกันทุกคนนะคะ
ดอกไม้ที่เห็นอยู่นี้ เรียกว่า Hydrangea (ไฮเดรนเจีย) ค่ะ มีหลายสี ทั้งสีชมพู สีฟ้า สีม่วงค่ะ
และอาจจะมีอีกหลายสีที่ป้าดาไม่รู้ แต่ที่บ้านปลูกสีนี้ค่ะ 
เหมือนเดิมนะคะ ใครอยากอ่านเร็วๆ เข้าไปอ่านได้ที่ http://www.mathurada.com ค่ะ
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
          
ตอนที่ ๗+++หย่า+++

ในงานโชว์คอลเลกชั่นชุดออกกำลังกายยี่ห้อดังที่เพิ่งจะนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกาที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯ เฟดาคิดว่าขณะที่กำลังทำงานอยู่นั้น หล่อนเห็นเขา อาวุธ แต่ก็แค่แวบเดียว เขามาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นเหรอ เขารู้ได้อย่างไรกันว่าหล่อนมาเดินแบบที่นี่ หรือว่าแค่บังเอิญผ่านมา เฟดาไม่ได้มองละเอียดว่าเขามากับใคร ก็คงมากับผู้ หญิงคนนั้นละมัง คิดแล้วก็เจ็บหัวใจ จนกระทั่งเสร็จงาน ในขณะที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว นิสาเพื่อนสาวคนสนิทเข้ามาคุยด้วยถึงได้รู้ว่าตัวเองตาไม่ฝาด

เมื่อกี้นิเห็นวุธนะ แว๊บๆ

อ้าว เหรอ เขามากับใครล่ะ

ไม่รู้เห็นแต่วุธ มัวแต่เดิน ไม่กล้ามองนานกลัวเสียสมาธิ

อาจจะไม่ใช่หรอกมั้ง เขาไม่รู้ว่าเฟมาเดินที่นี่หรอก ไปเถอะ กลับบ้านหรือยัง

กลับกันเถอะ

แล้วเจอกันนะ

บายจ้ะ เฟดายกมือขึ้นโบกลาเพื่อนสาว แล้วตัวหล่อนก็เดินไปยังที่รถที่จอดอยู่ คิดถึงตัวเองขึ้นมาทันที ไม่น่าเชื่อว่าความเหงามันจะน่ากลัวขนาดนี้ แค่รู้ว่าไม่มีค่าสำหรับคนที่ตัวเองรักก็รู้สึกราวกับว่าสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลยทีเดียว

เฟดากลับเข้าบ้านด้วยความเหงา มองไปที่โซฟตัวเดิม ที่มักจะเห็นเขานั่ง นอนดูทีวีเป็นประจำ และแล้วภาพเก่าๆ ก็ซ้อนขึ้นมา

            ภาพแห่งความสุข มันอาจจะไม่ได้หวานแหววมากนัก เพราะว่าอาวุธไม่ได้จีบหล่อนแบบผู้ชายจีบผู้หญิงแต่เขามาแบบเพื่อน ที่ทำให้หล่อนเชื่อใจ ไว้ใจ เขาคอยดูแลป้องปก ให้ความอบอุ่นกับหัวใจดวงนี้

            แต่วันนี้ภาพเหล่านั้นมันหายไป มีแต่ความว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ ไม่มีเสียงหัวเราะ หรือว่าคำพูดที่คอยปลอบใจ ไม่มีคำปรึกษา เป็นหล่อนเองใช่ไหมที่ผิด มันต้องทำอย่างไรนะ อยากพูดคุย อยากได้ยินเสียง อยากรับรู้ว่าเขายังห่วง แต่มันคงสายไปแล้วใช่ไหม เฟดารีบสลัดความคิดทั้งหมด หยิบกุญแจรถเดินออกจากบ้านอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าหล่อนยังไม่ได้กินอะไรเลย ได้ยินเสียงท้องของตัวเองร้องจ๊อกๆ อย่างดังทีเดียว พร้อมกับบอกตัวเองว่า ชีวิตที่ยังต้องดำเนินต่อไป ยิ่งหล่อนอยู่ในสังคมแบบนี้ ต้องเข้มแข็งไว้จะดีที่สุด เข้มแข็งทั้งๆ ที่หัวใจอ่อนล้า                                                                          

            กลับจากทานอาหาร เฟดาก็ตรงขึ้นห้องของตัวเองทันที อาบนํ้าแต่งตัวนอน แต่หล่อนก็รู้ตัวเองว่ายังรอคอย ถามตัวเองว่ารออะไร รอให้เขาติดต่อกลับมา รอให้เขากลับมาคืนดี อย่างนั้นหรือ ในเมื่อหล่อนตัดเขาไปแล้ว ทางที่ดีควรที่จะทำอย่างไรนะ คำถามที่ไม่มีคำตอบนอกจากหัวใจที่ปวดร้าวกับชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป

๑๑๑๑๑

++งานแสดงแฟชั่นโชว์ชุดออกกำลังกายยื่ห้อดังจากอเมริกา ที่นางแบบสาวสวย เฟดา นิกซ์ ไปเดินแบบ มีสองหนุ่มไปให้กำลังใจอยู่คนละมุม มุมซ้ายเป็นสามีสุดหล่อ อาวุธ ลียะกุล มุมขวาเป็นไฮโซหนุ่มมากเสน่ห์ อนุชาติ นุกุลสวัสดิรักษ์ เกิดอะไรขึ้นหรือว่างานนี้มีลุ้น!! ลุ้นใคร++

 

            ++เพิ่งจะรู้ว่าดอกกุหลาบที่ส่งตรงมาจากเชียงใหม่หอบใหญ่ของเที่ยวบินที่ XXX เมื่อวานเช้า เป็นของคุณอนุชาติ นุกุลสวัดิรักษ์ ที่สั่งมาเพื่อมอบให้กับนาง แบบสาว เฟดา นิกซ์ นั่นเอง++

 

อาวุธแทบจะเขวี้ยงหนังสือพิมพ์ในมือทิ้งทันทีที่ได้อ่านข่าวเลยก็ว่าได้ รู้สึกโมโหขึ้นแทบจะระงับไม่ได้ คิดจะมาเสียบหรืออย่างไรกัน ไม่คิดเกรงใจคนที่เป็นสามีที่ยังยืนหัวโด่อยู่นี่เลยหรือไงกันนะ ร่างสูงผลุนผลันลุกขึ้นทันทีจนคนที่นั่งข้างๆ ตกใจ

เป็นอะไรไปนายวุธ

ไม่มีอะไรครับพี่ ผมจะไปบ้านเฟนะครับ มีอะไรก็โทรเข้ามือถือได้เลย

ขับรถดีๆ ล่ะ วิทยาหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู อ่านแล้วก็รู้ว่าทำไมอาวุธถึงได้โมโหได้ขนาดนั้น

อาวุธขับรถไปใจก็ขุ่นเคืองไปด้วย นั่นเมียเขานะ ถึงแม้ว่าจะยังไม่มีอะไรกันก็เถอะ แต่ว่าตามกฏหมายแล้วหล่อนเป็นเมียเขานะ แล้วไอ้หนุ่มนั่นมันมาชื่นชมเมียเขาอย่างเปิด   เผยได้อย่างไรกัน แล้วเฟดาคิดอย่างไรกันแน่นะ หรือว่าไอ้หนุ่มคนนี้คือที่หมายใหม่ ว่าแต่ตอนนี้หล่อนไปทำอะไรอยู่ที่ไหนกันนะ คิดได้ดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมากดหาทันที แต่ไม่ปรากฏว่ามีคนรับสาย ทำไมหล่อนไม่ห่วงเขา รักเขา เหมือนที่เขารักหล่อน ห่วงหล่อนบ้างนะ คิดแล้วเจ็บใจ

เลี้ยวรถเข้าไปจอดในบ้าน มองเข้าไปในโรงรถไม่เห็นมีรถของหล่อนจอดอยู่ แสดงว่าคงจะไปงานหรือไปทำงานที่ไหนสักแห่ง คํ่ามืดป่านนี้แล้วยังไม่กลับเข้าบ้านอีก ตอนนี้เขาไม่รู้ตารางงานของหล่อนเลยด้วย รู้สึกเหมือนกับเป็นคนนอกเสียจริง 

ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า หล่อนคงไม่ได้ไปไหนกับไอ้หมอนั่นหรอกนะ หรือว่าอยู่ที่ร้าน

เร็วเท่ากับใจคิดมือหนากดโทรศัพท์ในมือตามหาทันที ทางปลายสายบอกว่า

            วันนี้คุณเฟดา ไม่เข้าร้าน

            แล้วหล่อนไปไหน

          ไปกับใคร

          มันน่าโมโหจริงๆ เขาเป็นสามีแต่กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย ต้องถามจากคนอื่นมันน่าน้อยใจจริงๆ

เดินขึ้นไปบนห้องนอนที่เป็นของตัวเอง ล้มตัวลงนอนบนเตียง นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เขาไม่ได้นอนบนเตียงนี้

๑๑๑๑๑

+++หย่า+++

เฟดาขับรถไปก็อดที่จะคิดถึงคำถามที่นักข่าวถามขึ้นวันนี้ในงานเปิดคอนโดหรูที่พัทยาในขณะที่หล่อนยืนเคียงข้างกับเจ้าของโครงการให้นักข่าวถ่ายรูป

ได้ข่าวว่าคุณอนุชาติไปให้กำลังใจคุณเฟดา ที่งานเดินแบบเลยหรือคะ

ไม่ทราบว่าคุณอนุชาติทราบหรือเปล่าคะว่า คุณอาวุธก็ไปเช่นเดียวกัน

และอีกหลายคำตาม

หล่อนไม่ได้สนใจหรอกว่า คุณอนุชาติจะไปทำไม แต่ที่หล่อนอยากรู้เกี่ยวกับคนที่เป็นสามีมากกว่า

          เขาไปที่นั่นจริงๆ แล้วจะไปทำไม ในข่าวไม่ได้พูดถึงผู้หญิงคนนั้น แสดงว่าเขาไปคนเดียวสินะ เขารู้ได้อย่างไรกันว่าหล่อนไปทำงานที่นั่น คงจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า

          เขาอาจจะแค่ผ่านไป ไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง จนถึงวันนี้เขายังเงียบอยู่เลย ไม่รู้ว่าจะเอาอย่างไรกันแน่

          หล่อนไม่ชอบอะไรที่มันคาราคาซัง ถ้าได้มีโอกาสเจอเขาอีกครั้งจะต้องพูดให้เด็ด ขาด ดีกว่าเป็นขี้ปากสื่ออยู่อย่างนี้ ดูจากหลายคู่ที่เลิกล้างกันไปก็ไม่เห็นมีใครจะตายจะกันสักคน หล่อนต้องอยู่ได้สิ ถึงแม้จะไม่มีเขา

          คิดแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ที่หล่อนตัดสินใจแต่งงาน มันไม่ได้บ่งบอกหรือไงนะ ว่านั่นคือ ความรัก ไม่ใช่แค่เหตุผล

          เขาจะรู้อะไร คนไม่เคยรักใคร หรือว่าผู้ชายทำอะไรก็ได้ แต่งได้ก็หย่าได้ กี่ครั้งก็ไม่เสียหายอะไร คุณคิดอย่างนั้นหรือเปล่าวุธ ถามเขาอยู่ในใจแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้อขึ้นมาในอก จนต้องยกมือขึ้นกดหน้าอกของตัวเองเอาไว้ มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วใช่ไหม

                                     

ขับรถกลับถึงบ้านในตอนดึกวันนั้น ไฟในบ้านเปิดสว่างไสว หล่อนเห็นรถของเขาจอดอยู่ในโรงรถ พอเข้าไปในบ้านก็พบหน้าเขา รู้สึกตกใจเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็กลับมาบ้าน เขามาได้ไงกันเนี่ย คิดอย่างไรถึงได้กลับมา ก็ดีได้เจอหน้าจะได้พูดกับให้จบๆ กันไป

            กลับมาแล้วเหรอเฟ ร่างสูงในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืด กำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่ง เล่นถามขึ้นอย่างยินดี

            อือ ตอบไปแล้วในใจก็คิดว่าเขาจะมาไม้ไหนกันเนี่ย ท่าทางที่สบายๆ กับใบหน้าสดใสที่ยิ้มแย้มนั่นอีก ทำเอาคนที่เพิ่งจะเข้าบ้านทำอะไรไม่ถูกเอาเลย เฟขอตัวก่อนนะ ขออาบนํ้าก่อน ตามสบายละกัน

            กินอะไรมาหรือยังครับเฟ

            เรียบร้อยมาแล้ว ขอบคุณมาก พรุ่งนี้เช้าขอเฟคุยด้วยได้ไหม จะคุยเรื่องหย่าน่ะ

            อะไรนะ เขาถามกลับมาด้วยท่าทางตกใจ ก็ไม่คิดว่าหล่อนจะพูดเรื่องนี้กับเขาน่ะสิ คิดว่าช่วงที่ไม่เจอกัน หล่อนจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วเสียอีก คุยกันตอนนี้เลยไม่ดีหรือ อาวุธปิดทีวี หันมามองคนที่เดินเข้ามานั่งที่โซฟาอีกตัวตรงข้ามกัน แน่ใจแล้วหรือว่าพร้อมแล้ว เขากัดฟันถามออกมา

            ก็ไม่นี่ปัญหาอะไรแล้วนี่ วุธก็จะได้ไปแต่งงานกับคนที่วุธรักไงล่ะ ผู้หญิงเขารอมานานแล้วไม่ใช่หรือไง

            ใคร ใครรอผม ไม่รู้ว่าทำไมเฟยัดเยียดผมให้กับคนอื่นเหลือเกิน หรือว่าเฟมีใครใหม่ แล้วเอาผมมาอ้าง ไม่มีทางผมไม่หย่า แล้วก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องนี้อีกจำเอาไว้ด้วย พูดจบด้วยใบหน้าบึ้งตึงแล้วเขาก็เดินขึ้นข้างบนไปทันที ปล่อยให้คนที่นั่งอยู่มองตามอย่างงงๆ มันอะไรกันแน่เนี่ย แล้วเขาโกรธเรื่องอะไร แปลกจริงๆ นึกว่าอยากจะหย่าเร็วๆ จะได้ไปแต่ง งานกับผู้หญิงคนนั้น แต่กลับเป็นว่าหล่อนอยากหาเรื่องหย่าเพื่อที่จะไปแต่งงานใหม่ พระเจ้า เขาเอาอะไรมาคิดกันแน่

            อาวุธกลับมายังห้องนอนของตัวเองก็นึกโมโห นี่หล่อนพูดเรื่องหย่ากับเขาจริงๆ หรือเนี่ย แล้วคำพูดที่กำกวมนั่นอีก เหมือนกับว่าเขาต้องการที่จะหย่าแล้วไปแต่งงานใหม่อย่างนั้นหรือ หล่อนรู้หรือเปล่าว่าเขารักใคร มันน่าโมโหจริงๆ ทำไมหล่อนไม่รู้บ้างนะว่าเขารักหล่อนมากแค่ไหน กลับบ้านเพื่อที่จะมาง้อ ที่ไหนได้ถูกขอหย่าซะนี่ ฮึ มันน่าเจ็บใจจริงๆ ต่อไปเขาต้องเอาจริงเสียแล้ว

            เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น อาวุธรีบรับทันทีที่รู้ว่าใครโทรมา

            ครับ นิจ ว่าไง

            ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้นล่ะ โมโหใครอยู่หรือไง ว่าแต่ว่างหรือเปล่า ออกมาหาอะไรดื่มกันไหม แล้วอยู่ที่ไหนเนี่ย

            อยู่บ้านน่ะสิ

อ้าวนึกว่าอยู่คอนโดเสียอีก แล้วออกมาได้ไหม

มันดึกแล้วนะ เอาไว้วันหลังเถอะ

            ได้ เมื่อไหร่ก็ได้ มีคนดูแลหรือเปล่า ถ้าไม่มีนิจไปหาเอาไหม อีกฝ่ายหนึ่งเสนอมาแต่อาวุธคิดว่ามันไม่เหมาะ

            ไม่ต้องหรอก มันไม่ดีแน่ๆ อย่าห่วงเลย แล้วค่อยเจอกันนะ อาวุธวางหูทันที ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก เงี่ยหูฟังเสียงคนที่อยู่ห้องข้างๆ ป่านนี้หล่อนกำลังจะทำอะไรอยู่นะ นอนแล้วหรือยัง แต่ก่อนหล่อนจะไม่ล๊อคประตูระหว่างห้องแต่หลังจากที่ครุกรุ่นกันมา ประตูบานนั้นก็ล๊อคสนิททีเดียว มันน่าพังเข้าไปหาจริงๆ อาวุธบอกกับตัวเองอย่างหมายมาดว่าต่อไปนี้เขาจะกลับมานอนที่บ้านทุกวัน ให้รู้ไปสิว่าเขาไม่หย่า

 

            เฟดากำลังจะเข้าห้องนํ้าเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เอื้อมมือไปหยิบมาดูแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

            มีอะไร

            เมื่อไหร่จะหย่าเสียที รู้ไหมว่าวุธเขาหงุดหงิดแค่ไหน นี่หล่อนคงจะเป็นฝ่ายถ่วงเวลาเอาไว้ล่ะสิ

            ทำไมคุณไม่คุยกับเขาเอง จะได้รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะไปหย่าให้ฉัน หรือไม่เขาก็รักฉันจนไม่อยากจะหย่าเลยก็ได้ พูดออกไปแล้วก็รู้สึกตกใจไม่คิดว่าตัวเองจะพูดอย่างนั้นออก ไปได้ บ้าที่สุดเลยนี่หล่อนต้องแย่งสามีตัวเองกับผู้หญิงคนอื่นหรือนี่

            บ้า บ้าที่สุด วุธไม่รักหล่อนหรอก เขารักฉัน เฟดาวางหูทันที หล่อนเหนื่อยเกินไปที่จะรับฟังเรื่องบ้าๆ พวกนี้

            คนที่กำลังแนบหูอยู่ที่ประตูห้องก็พยายามที่จะฟังว่าคนในห้องพูดอะไรกับใครแต่ว่าก็ไม่สามารถที่จะได้ยินชัดเจนนัก หล่อนคุยโทรศัพท์กับใครดึกป่านนี้ หรือว่าแฟนใหม่ของหล่อนกันแน่นะ ร่างสูงถอยกลับมาล้มตัวลงนอนด้วยอาการกลัดกลุ้ม ทำอย่างไรถึงจะให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิมหรือว่าเป็นครอบครัวที่จริงจังเสียที

            //////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #74 แนน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2551 / 22:00
    เกลียดนิจทำให้ครอบครัวคนอื่นร้าวฉาน เฟเองก้อน่าจะหนักแน่นหน่อยนะหรือไม่ก้อถามให้ชัดไปเลย ไม่อยากให้วุธหย่าอ่ะ
    #74
    0