...มายา...ความรัก..

ตอนที่ 2 : ตอนที่ ๒+++เจอหน้าอีกครั้ง+++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 ธ.ค. 51

ขอให้มีความสุขกันทุกคนนะคะ/ป้าดาค่ะ
    น้องตุ๊ก---นู๋แนน---ขอบคุณค่ะ ที่แวะเข้ามาทักทายให้กำลังใจกับป้าดา อ่านต่อได้เลยนะคะ----ป้าดาค่ะ
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
ตอนที่๒+++เจอหน้าอีกครั้ง+++

            ดิ้งด่องๆๆๆ

            เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นในตอนกลางดึก ปลุกเฟดาให้ลุกจากเตียงทั้งที่เพิ่งจะเข้านอนไปได้ไม่ถึงชั่วโมง หันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง เที่ยงคืนกว่าแล้ว พลางคิดในใจว่า ใครมากันนะ จริงๆ แล้วหล่อนไม่มีญาติพี่น้องที่จะมาหาในตอนดึกๆ ดื่นๆ อย่างนี้ ใจกระหวัดคิดถึงใครบางคนขึ้น มือบางรีบปลดล๊อคเปิดประตูลงมาข้างล่าง เห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ข้างนอกรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนเข้ามา

            น้องเฟ พี่วิทเองครับ พอได้ยินเสียงก็รู้ว่าเป็นใคร เฟดาก็รีบเปิดประตูออกไปหาทันที พอเห็นคนที่คอพับคออ่อนของคนที่เป็นสามียืนทรงตัวไม่ได้จนต้องให้คนอื่นประคองแล้ว ร่างบางก็ถลาเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว รีบยกแขนอีกข้างขึ้นคล้องบนบ่าของตัวเองทันที ปากก็ถามคนที่มีสติไปด้วย

            พี่วิท เกิดอะไรขึ้นกันคะเนี่ย ทำไมปล่อยให้วุธเมาได้ขนาดนี้

            คงจะทุกข์ใจมากมั้งครับ

            งั้นก็เข้ามาข้างในเถอะค่ะ ให้นอนที่โซฟาห้องรับแขกดีกว่า

            ไม่เป็นไรพี่จะพาขึ้นไปส่งให้ถึงเตียงเลย จะได้นอนสบายๆ วิทยารับอาสา

            ไม่ต้องหรอกค่ะพี่วิท ขอบคุณมาก เฟจะจัดการเอง วิทยาก็เลยหย่อนร่างคนที่ไม่ได้สติลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก ร่างสูงแข็งแรงนอนแผ่หราไม่รู้เนื้อรู้ตัว

            ถ้างั้นก็ตามสบาย พี่ไปล่ะ ไม่ต้องปลุกหรอกนะ พรุ่งนี้ไม่มีงานอะไร ให้นอนให้สบายเพราะว่าไม่ค่อยได้พักผ่อนสักเท่าไหร่ช่วงนี้

            ขอบคุณมากที่พาวุธมาส่ง พี่วิทช่วยปิดประตูรั้วให้เฟด้วยนะคะ เฟดาปล่อยให้แขกเดินออกจากบ้านตามลำพัง หล่อนไม่ต้องการเป็นข่าวกับใคร ยิ่งตอนนี้อยู่ในช่วงที่นักข่าวกำลังจับตามอง ใครต่อใครที่เข้ามาใกล้ชิดหล่อนตอนนี้ก็จะถูกโยงมาเกี่ยวกันได้ง่ายๆ

            ร่างบางหันซ้ายหันขวา ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีกับร่างสูงของคนตัวโตที่กำลังนอนอยู่ตรงหน้า เขาไม่เคยเมาแบบไม่รู้ตัวอย่างนี้มาก่อน ตั้งแต่คบกันมา บ้าจริงๆ เลย เฟดาเดินเข้าไปในห้องนํ้าหยิบผ้าขนผืนเล็กชุบนํ้าเย็นจัดบิดพอหมาดๆ เดินกลับออกมาพร้อมกับคุกเข่าลงกับพื้น เช็ดหน้าให้คนที่นอนอยู่อย่างเบามือ ร่างแข็งแรงสะดุ้งทันทีที่ความเย็นของผ้ากระทบกับใบหน้า แต่ก็ยังไม่รู้สึกตัว อดไม่ได้ที่เฟดาจะสำรวจใบหน้าของเขาที่หล่อนชอบมองไม่ว่าตอนที่เขาหลับหรือว่าตอนที่เขาตื่น ใบหน้าคมสันที่มีรอยเขียวๆ จากการโกนหนวด จมูกที่โด่งเป็นสันรับกับริมฝีบางได้รูป ดวงตาที่ออกจะดุ แต่มีเสน่ห์สีดำสนิท กับผมที่ซอยสั้นได้รูปทรงที่ตอนนี้ยุ่งเหยิงดูไม่ได้เลย เฟดายกมือขึ้นลูบผมพร้อมกับจัดทรงให้ลวกๆ เพราะคิดว่าจัดให้ตอนนี้ตื่นขึ้นมาก็คงยุ่งอีกนั่นเอง

            ทำไมต้องเมามายอย่างนี้ด้วย ทำไมไม่รักตัวเองให้มากๆ ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงด้วยก็ไม่รู้ พูดออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าคนที่นอนหลับอยู่ได้ยินทุกอย่าง หัวใจพองโตทันทีที่รู้ว่าคนตรงหน้ายังเป็นห่วง รู้สึกดีใจที่มือนุ่มๆ นั้นลูบไล้ไปทั่วใบหน้าของตัวเอง ได้ยินเสียงถอนหายใจดังๆ อยากจะรู้นักว่าหล่อนรู้สึกอย่างไรกันแน่

เสียงโทรศัพท์มือถือของหล่อนดังขึ้น เฟดาไม่ได้สนใจปล่อยให้มันดังจนหยุดไปเอง และมันก็ดังอยู่อย่างนั้นอีกหลายครั้ง สุดท้ายหล่อนก็ต้องลุกขึ้นไปหยิบมากดรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของทางปลายสายก็ดังขึ้นทันที

            เฟดาหรือเปล่า เฟดาหันมองหน้าคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟา ก่อนที่จะบอกกับทางปลายสายว่า

ใช่ ฉันเอง มีธุระอะไร

วุธอยู่กับเธอหรือ

ใช่

อย่าลืมเรื่องที่พูดกันล่ะ ทางโน้นพูดเสร็จ เฟดาก็วางหูทันที ไม่ได้ตอบรับหรือตอบปฏิเสธ หล่อนไม่อยากได้ยินอะไรอีก รู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะทำร้ายคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ตรงหน้านี่เสียเหลือเกิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ หลังจากวางหูได้ไม่นานโทรศัพท์ดังขึ้นอีกหลายครั้งติดต่อกัน แต่เฟดาก็ได้แต่มอง โดยไม่ได้แตะต้องและสุดท้ายหล่อนก็ดึงแบต เตอรี่ออกจากเครื่องเป็นการยุติทุกอย่าง

            ร่างบางเดินไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กที่ตู้ใต้บันได อาวุธมองตามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของตัวเอง คนที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาตั้งเป็นเกือบสองเดือนแล้ว ตั้งแต่ออกจากบ้านไปวันที่เขาโมโห วันที่หล่อนบอกเลิก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้กลับมา ได้ใกล้ชิด แต่ก็รู้สึกว่ามันห่าง ไกลกันเหลือเกิน อดที่จะมองสำรวจรูปร่างที่คุ้นตาไม่ได้ รู้สึกว่าหล่อนผอมลงหรือเปล่านะ ไม่สดชื่นเหมือนกับที่เคยเห็น แล้วเมื่อกี้ที่เขาได้ยินมันคืออะไรกันแน่นะ เฟดาพูดกับทางปลายสายเหมือนกับว่ารู้จักกันดี หรือว่าอะไรสักอย่างในนํ้าเสียงที่เขาจับไม่ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่ มันทำให้เขาสับสนมากๆ เฟดามีความลับอะไรกับเขาอย่างนั้นหรือ คิดแล้วก็อยากจะจับตัวคนที่กำลังยืนค้นหาของในตู้มาถามให้แน่ชัดว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้เขายังต้องเมาอยู่นี่นา เฮ้อ อะไรกันเนี่ย

เฟดากลับมาอีกครั้งพร้อมกับผ้าห่มในอ้อมแขน มือบางคลี่ผ้าผืนเล็กห่มให้เขาอย่างเบามือ เสียงโทรศัพท์ของมือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเขาดังขึ้น เฟดาล้วงมือเข้าไปหยิบออก มาวางไว้บนโต๊ะรับแขก โดยไม่ได้กดรับ ปล่อยให้มันดังจนดับไปเอง อาวุธได้แต่หรี่ตามองนั่นคือเฟดาที่จะไม่ละลาบละล้วง อยากรู้อยากเห็น หรือว่าก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของเขา แม้บางครั้งเขาอยากให้หล่อนทำอย่างนั้นบาง หรือว่าแสดงอาการหึงหวงบ้าง เขาคงจะดีใจมาก แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยลํ้าเข้ามา ด้วยความเคารพในความเป็นส่วนตัวของกันและกัน เพราะอย่างนี้หรือเปล่า เขาถึงรักหล่อนได้มากมาย บางมือค่อยๆ เช็คหน้าให้เขาอีกครั้ง ก่อนที่จะบอกว่า

            หลับฝันดีนะวุธ อย่าห่วงอะไร เฟจะทำเพื่อวุธนะ บางมือแตะแก้มของเขาเบาๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจเลยทีเดียว อยากจะรวบมือบางนั้นเอาไว้แต่ก็ทำไม่ได้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา อาวุธมองตามหลังร่างบางที่เดินไปปิดไฟดวงใหญ่กลางห้อง ทิ้งไว้แต่โคมไฟดวงเล็กๆ และก็เดินขึ้นชึ้นบนไป หัวสมองของเขากลับมาทบทวนคำพูดของหล่อนอีกครั้ง ดีใจที่หล่อนจะทำเพื่อเขา แต่ว่าทำอะไรล่ะ นํ้าเสียงที่ออกจะเศร้าๆ นั่นอีก รบกวนความรู้สึกของเขาเสียเหลือเกิน

           

            เฟดาปิดประตูห้องล๊อคเรียบร้อย ขึ้นเตียงนอน ใจที่คิดห่วงคนที่นอนอยู่บนโซฟาข้างล่าง หวังว่าคงจะไม่ตกโซฟาจนหัวแตกหรอกนะ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกดีใจมากแค่ไหนที่เห็นเขาอีกครั้ง แต่ไม่ชอบที่จะเห็นเขาในลักษณะที่เมามายอย่างนี้ เขาทุกข์ใจเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ หวังว่าคงจะไม่ใช่เรื่องของหล่อนกับเขาหรอกนะ เขาน่าจะดีใจมากกว่าที่จะได้หย่ากับหล่อน ดูๆ เขาซูบลงไปหรือเปล่า หรือว่าเป็นเพราะดื่มเหล้ามากกระมัง

          ผู้หญิงคนนั้นก็ตามติดจริงๆ เขาคงจะมีอะไรกันนั่นเอง ถ้าไม่อยากนั้นผู้หญิงคงไม่ตามขนาดนี้ หล่อนเป็นคนอื่นสำหรับเขาไปแล้วสินะ ว่าแต่ทำไมพี่วิทถึงพาเขามาที่นี่ ทำไมไม่พากันกลับคอนโดหรือว่าบ้านใหญ่ แปลกจริง พี่วิทคิดอะไรอยู่กันแน่ คิดไปคิดมาจนหลับไปไม่รู้ตัว

ในขณะที่คนที่นอนอยู่ข้างล่างบ้านก็ลืมตาโพลงในความมืด คิดถึงเหตุการณ์ต่างๆระหว่างเขากับหล่อน

จำได้ตั้งแต่รู้จักเฟดาสมัยเรียนมัธยมปลาย เขาเป็นนักกีฬาของโรงเรียน ในขณะที่หล่อนเป็นเชียร์ลีดเดอร์ รู้จักกันแบบเพื่อนและคบกันแบบเพื่อนตั้งแต่นั้นมา มาห่างกันตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย เนดาไปเรียนต่อที่อังกฤษแต่เขาไปเรียนที่อเมริกา จนกระทั่งเรียนจบกลับเมืองไทย มีคนชักชวนเข้าสู่วงการบันเทิง ส่วนเฟดาเริ่มเข้าสู่วงการนางแบบตั้งแต่ก่อนที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก พอเรียนจบกลับมาหล่อนก็เข้าสู่วงการเต็มตัวแล้วยังมีธุรกิจร้านทำเล็บที่ร่วมหุ้นทำกับคนสนิทที่หล่อนนับถือ

 จนกระทั่งอาวุธได้เจอเฟดาอีกครั้งในงานรวมรุ่นมัธยมปลาย เฟดาวันนั้นกับเฟดาวันนี้เปลี่ยนไปมากมาย หล่อนดูเท่ห์ ทันสมัย ไม่ใช่สวยอย่างเดียว แต่มีหน้าตาที่ดูเด่นด้วยส่วนผสมของชาวตะวันตกตามแบบบิดาและดูเก๋ไก๋สมกับอาชีพนางแบบ ทำให้เขาตกหลุมรักหล่อนทันที และเริ่มต้นคบหากันเรื่อยมา บนความเข้าใจและพื้นฐานของความเป็นเพื่อน และเขาก็เป็นเงาตามตัวของหล่อนไปทุกที่ จนเป็นคู่รักหวานแหววของวงการเลยทีเดียว เขาคบกับหล่อนแบบเพื่อน แบบหนุ่มสาว ไว้ใจซึ่งกันและกัน เคารพในสิทธิส่วนตัวของอีกฝ่าย ไม่ก้าวก่าย แต่เป็นที่ปรึกษา ภายใต้การดูแลกวดขันที่เข้มงวดของคุณยายและบิดาของหล่อน ส่วนมารดาแต่งงานมีครอบครัวใหม่ ย้ายไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่หล่อนยังเด็กๆ และคุณยายที่เสียชีวิตเมื่อสองปีที่ผ่านมา

และเมื่อไม่นานมานี้คุณสตีฟ บิดาของหล่อนที่เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ที่ป่วยเป็นโรคร้าย มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แต่สิ่งที่คุณสตีฟเป็นห่วงก็คือลูกสาวคนเดียว และเฟดาก็ไม่อยากให้บิดาเป็นห่วง ก็เลยปรึกษากับเขา สุดท้ายก็ตกลงแต่งงานกัน ท่ามกลางความเห็นชอบของผู้ใหญ่ เพราะว่ามารดาของเขาก็ชอบหล่อนมาก แต่ระหว่างเขาและหล่อนมีข้อตกลงที่ไม่ใครรู้ เขามีความสุขที่มีเฟดาอยู่เคียงข้าง แต่แล้วจู่ๆ หลังจากที่บิดาของหล่อนเสียชีวิตได้ไม่นาน หล่อน ก็ขอเลิกกับเขาพร้อมกับยกเลิกพันธะสัญญาทั้งหมด เหมือนกับฟ้าผ่าลงมากลางใจ ทำเอาเขาเสียหลักไปเลยทีเดียว

เขาเคยคิดว่า ชีวิตคู่ที่เริ่มจากเพื่อนจะเป็นชีวิตคู่ที่ดี ค่อยๆ ทำความรู้จัก สนิทสนมกันไปเรื่อยๆ จากพื้นฐานของความเข้าใจ แล้วค่อยพัฒนาไปสู่ความคู่ผัวตัวเมียแต่มันกลับไม่ใช่ เฟดาคิดอะไรกันแน่ หล่อนไม่ได้รักเขาเหมือนที่เขารักหล่อนอย่างนั้นหรือ ไม่มีวี่แววของปัญหามาก่อนเลย หรือว่าหล่อนมีคนใหม่กันแน่ หล่อนเจอคนที่ดีกว่าเขาอย่างนั้นหรือ ไม่น่าจะใช่ เฟดาแทบจะไม่มีข่าวกับใครเลย ถึงมีก็เป็นข่าวไม่จริง เขารู้ความจริงข้อนี้ดีที่ สุด

                                                ๑๑๑๑๑

 อาวุธตื่นขึ้นมาในตอนเช้า มองไปรอบๆ ห้อง ไม่เห็นร่างบางที่เคยเห็นเป็นประจำ เหลือบมองไปที่โต้ะข้างๆ โซฟา มีโน้ตแปะอยู่ที่นั่น

วุธ ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแล เฟมีงานที่ต่างจังหวัด คงจะไปหลายวัน ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าดื่มเหล้าจนเมามายไม่ได้สติ มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ขอให้มีความสุขนะ เฟ

อาวุธเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นบน เปิดประตูเข้าไปในห้องของหล่อน ทุกสิ่งทุกอย่างยังเหมือนเดิม รูปแต่งงานของเขาและหล่อนยังอยู่ตรงนั้น ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข งานแต่งงานที่ไม่ได้ใหญ่โตหรูหรา เนื่องจากว่าบิดาของหล่อนป่วยมากแล้ว ต้องนั่งอยู่ในรถเข็นเพื่อทำพิธี และมีแต่ผู้ใหญ่ที่นับถือของทั้งสองฝ่าย ไม่ถึงยี่สิบคนมาร่วมเป็นสักขีพยาน มือหนาลูบไล้ไปบนใบหน้าสวยนั้นอย่างอ่อนโยน

ผมรักเฟนะ รักมาก สัญญาว่าวันหนึ่ง ผมจะดึงเฟกลับเข้าสู้อ้อมกอดอีกครั้ง

                                                ๑๑๑๑๑

อาวุธเรียกแท็กซี่เพื่อกลับไปเอารถที่จอดทิ้งไว้เมื่อคืนก่อนที่จะกลับคอนโดของตัว เอง โทรศัพท์มือถือดังขึ้น มองหน้าจอก็รู้ว่าเป็นพี่ชายโทรมา

นายอยู่ไหนวุธ วัธนาถามน้องชายทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันได้กล่าวอะไร

ผมอยู่บนรถแท็กซี่ครับ กำลังจะไปเอารถเมื่อคืนจอดทิ้งไว้แล้วก็จะกลับคอนโด

เมื่อคืนนายไปนอนที่ไหนมา ตามหาไม่เจอ มือถือก็ไม่รับสาย โทรไปคอนโดก็ไม่อยู่ นายวิทมันก็ไม่อยู่ ติดต่อไม่ได้เลยทั้งสองคน แม่เลี้ยงลงมาจากเชียงใหม่นะ รออยู่ที่บ้าน ไปหาเดี๋ยวนี้เลย

เมื่อคืนผมเมา พี่วิทก็เลยพาไปที่บ้านเฟ

ตกลงคืนดีกันแล้วใช่ไหม เสียงทางปลายสายถามออกมาอย่างยินดี

ยังครับพี่

ถ้ารักเขาก็ต้องพยายามต่อไป แม่เลี้ยงก็คงจะลงมาด้วยเรื่องนี้แหล่ะ พี่ชายบอกตามที่คิด

ครับ ผมจะไปอาบนํ้าก่อนแล้วจะไปหาแม่เลี้ยงที่บ้าน

เออ แค่นี้แหล่ะ พี่ชายวางหูทันที อาวุธปิดโทรศัพท์หลับตาลงด้วยใจที่ห่อเหี่ยว เขามีความสุขกับความจริงได้ไม่ถึงสามเดือนก็พบกับความเจ็บปวด แต่ว่ามันเกิดอะไรกันขึ้นแน่นะ อยู่ๆ เฟดาถึงอยากจะปล่อยเขาไป มันต้องมีอะไรแน่ๆ เขาทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ พยายามคิดทบทวนว่าเขามีอะไรกับใครบ้างหรือเปล่า ตั้งแต่ที่คบกันเขาก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอีกเลย ยิ่งในช่วงที่แต่งงานกันแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขามีหล่อนคนเดียวจริงๆ ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีอะไรกัน เขาก็ยังไม่เคยหาคนทดแทน เพราะว่ารัก และก็อยากจะรอจนถึงวันที่พร้อมจริงๆ ว่าแต่เฟดาเข้าใจอะไรเขาผิดไปอย่างนั้นหรือ คิดถึงคำที่หล่อนเคยบอก แค่ว่าต้องการให้อิสระแก่เขา เพื่อให้เขาได้แต่งงานกับคนรัก เขามีคนรักที่ไหนอีกเนี่ย งงจริงๆ

 

อาวุธออกจากบ้านใหญ่ของครอบครัวมาอยู่คอนโดแห่งนี้ ตั้งแต่เริ่มทำงานเลยก็ว่าได้ โดยให้เหตุผลเรื่องความสะดวกสบาย และอีกหลายๆ เหตุผล มารดาของเขาก็เลยมอบ หมายให้วิทยาลูกชายของคนเก่าแก่ในบ้านที่วิ่งเล่นกันมากับเขาตั้งแต่เด็ก มาอยู่ดูแล แต่พอแต่งงานเขาก็อยู่ที่บ้านของเฟดา แทบจะไม่ได้กลับมาค้างที่นี่อีกเลย แต่ช่วงหลังที่ถูกบอกเลิกเขากลับมาค้างที่นี่เป็นประจำ และไม่เคยไปค้างกับผู้หญิงคนไหน ร่างสูงแข็งแรงถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวยี่ห้อดัง ราคาแพงโยนใส่ตะกร้ามุมห้องเดินเข้าห้องนํ้า สายนํ้าเย็นๆ ทำให้จิตใจของเขาพอจะเย็นลงบ้าง ทำไมต้องมีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นกับเขาด้วย รู้สึกคิดถึงหล่อนขึ้นมาอีกแล้ว ป่านนี้จะทำอะไรอยู่ที่ไหนนะ รู้แต่ว่าไปต่างจังหวัด อยากโทรไปหาพอๆ กับอยากให้หล่อนได้มีเวลาเป็นส่วนตัว ไม่น่าเชื่อแค่ห่างกันไม่นาน ทำให้เขาทุรนทุรายและคิดถึงได้มากขนาดนี้ ซึ่งจริงๆ แล้ว ช่วงที่อยู่ด้วยกันก็ใช่ว่าเจอกันทุกวันเสียเมื่อไหร่ ต่างคนต่างมีงานบางครั้งเขาต้องออกไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัดเป็นอาทิตย์หรือมากกว่านั้น แต่ก็ไม่ได้โหยหาขนาดนี้ หรือว่าครั้งนี้มันแตกต่าง หรือเพราะรู้ว่ามันจะไม่กลับมาเหมือน เดิมอีก คิดถึงอยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง แล้วอย่างนี้เขาจะปล่อยหล่อนไปได้อย่างไรกัน ดีที่เมื่อคืนพี่วิทพาเขาไปทิ้งไว้ที่นั่น ก็เลยได้เห็นหน้าหล่อนแวบหนึ่ง ได้รู้ความในใจอีกนิดหน่อย กลับกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ออกมาจากตัวหล่อนนั่นอีก รู้อย่างนี้เมื่อคืนน่าจะแกล้งเนียนจับปลํ้าให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลยก็คงจะดี  นี่ถ้าใครรู้ว่าเขาแต่งงานแต่ไม่ได้เข้าหอคงมีคนหัวเราะเยาะเขาค่อนประเทศเป็นแน่ๆ ปลํ้านางเอกในละครมาก็ตั้งหลายคน แต่ไม่เคย ปลํ้าเมียตัวเองนี่มันไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ แต่ไม่เป็นไรหรอก ให้หล่อนเป็นอิสระสักพักแล้วค่อยจัดการ แล้วเขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนได้คิดหนีจากหรือว่าผลักใสเขาได้อีกเลย

อ้าว กลับมาแล้วหรือวุธ วิทยาที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องทักทันทีที่เห็นว่าอีกคนกลับมาบ้านแล้ว และอยู่ในชุดใหม่เตรียมที่จะออกนอกบ้านอีกครั้ง

ครับพี่ ขอบคุณมากครับ ที่พี่วิทพาผมไปส่งบ้านเฟ

แล้วไง ปรับความเข้าใจกันได้หรือยัง

ยังหรอกพี่ เขาคงไม่รักผมแล้วมั้ง ผมต้องไปบ้านใหญ่ แม่เลี้ยงลงมาจากเชียงใหม่

อ้าวเหรอ พี่ต้องไปด้วยไหม

ไม่ต้องหรอกมั้งครับ แต่ก็ไม่แน่ แม่เลี้ยงอาจจะเรียกพี่ทีหลังก็ได้ ผมไปก่อนนะ

มีอะไรก็โทรไปร้านนะ พี่จะอยู่ที่นั่น

ครับ

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #71 --MooNoiii-- (@--MooNoiii--) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 22:13
    สนุกมาก ๆ เลยค่ะ กะเข้ามาฆ่าเวลาระหว่างพักอ่านหนังสือ ไม่ไหวแล้ว
    อยากอ่านต่อเรืื่อย ๆ ไม่อยากให้พรุ่งนี้สอบเลย T^T

    เดี๋ยวพรุ่งนี้เข้ามาอ่านต่อนะคะ สนุกมาก ๆ ^^
    #71
    0
  2. #70 นันท์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2551 / 21:17
    ความรักของพระเอกดูจริงใจเหมือนรักแท้เลย
    #70
    0