[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 6 : ผลที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 271 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 


 

“นายจะบอกว่าเด็กคนนี้ คือกัปตันของเราเหรอ?” ช็อปเปอร์ชงชากลีบซากุระส่งให้เด็กสาวคนที่พูดถึง

 

 

 

“ขอบใจนะช็อปเปอร์”

 

 

 

“ฮื่อ...” กวางน้อยหันไปยิ้มตอบให้ลูฟี่ แม้จะยังคลางแคลงใจเล็กน้อย เพราะตัวเองยังจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง แต่เมื่อโซโลยืนยันหนักแน่นขนาดนั้น แสดงว่าต้องเป็นเรื่องจริงแน่ๆ  

 

 

 

“งั้นฉันจะไปเอาผลไม้ที่เก็บไว้ มาให้นะ”  

 

 

 

“ว้าว โชคดีจังนะหมวกฟางจัง เธอได้วันเดียวสองผลเลย เหลืออีกแค่สามเท่านั้น” บอนจังฉีกยิ้มยินดี

 

 

 

“ชิชิ ขอบใจนะช็อปเปอร์ที่เชื่อใจฉัน”

 

 

 

“ฮื่อ โซโลเชื่อ ฉันก็จะเชื่อด้วย”

 

 

 

“ว่าแต่เกาะนี้เป็นสีฟ้าสวยดีเนาะ”  

 

 

 

ลูฟี่เท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างบ้านอย่างผ่อนคลาย เส้นผมนุ่มลื่นสยายละแผ่นหลัง คลอเคลียแก้มใส

 

 

 

“ถ้ากลีบของมันเป็นสีชมพู นายคงดีใจกว่านี้ใช่มั้ย”

 

 

 

“ซากุระชมพู เธอรู้เรื่องนี้ด้วยรึ..?”  

 

 

 

ช็อปเปอร์หันควับไปมองคนตรงหน้า เด็กสาวคนนั้นยังคงยิ้มแย้มร่าเริงด้วยสีหน้าแสนจริงใจ  

 

 

 

 “ฉันนึกถึงหิมะสีชมพูที่แวบเข้ามาในหัวได้น่ะ มันสวยมากเลยเนอะ”  

 

 

 

“โฮวว ลูฟี่!” เจ้ากวางน้อยขนปุกปุยแล่นเข้าไปกอดคนตัวเล็กทันใด  

 

 

 

“เธอจริงๆ เป็นเธอแน่ๆ ว่าแต่ ว่าแต่ทำไมมันนิ่มอย่างนี้?” ช็อปเปอร์เงยหน้าขึ้นมามองสิ่งที่นิ่มเป็นพิเศษบนหน้าอกของลูฟี่ แล้วก็ต้องตกตะลึง ตึงๆ  

 

 

 

“เห้ย นี่มันนมนี่นา!!” แถมยังบิ๊กเบิ้มด้วยย

 

 

 

โป๊ก...!  

 

 

 

กำปั้นลงทัณฑ์ของโซโลรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแล่บ  

 

 

 

“ตะ แต่ว่า ลูฟี่เป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ?” ชอปเปอร์น้ำตาเล็ด ลูบหัวป้อยๆ มองเด็กสาวตรงหน้าอย่างแสนงุนงง

 

 

 

“นี่เป็นผลมาจากคำสาปเจ้าแม่แห่งท้องทะเลน่ะ ตอนนี้ลูฟี่เลยกลายเป็นผู้หญิงไปแล้ว คิดว่าหากแก้คำสาปได้ คงได้เพศเดิมกลับมาน่ะ” บอนจังอธิบาย

 

 

 

“เอ๋ แต่ลูฟี่ในร่างนี้ น่ารักมากจริงๆ นะ ถ้าได้กินผลไม้ของฉัน ฉันจะต้องจำเธอได้เหมือนโซโลแน่ๆ รอก่อนนะ ฉันจะลงไปหาที่ห้องใต้ดิน” คุณหมอกวางที่กำลังตื่นเต้นพูดด้วยความกระตือรือร้น

 

 

 

“โอเค ฝากด้วยนะ” ลูฟี่อมยิ้มยินดีพลางเหลียวมองส่งช็อปเปอร์จนสุดทาง

 

 

 

“เอ้อ หมวกฟางจัง ทุกคนอาบน้ำเสร็จแล้วใช่มั้ย ฉันขอตัวไปอาบบ้างนะ” บอนจังขอตัวบ้าง

 

 

 

“ฮื่อ”

 

 

 

“มิสเตอร์ทู” โซโลที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างบานกลม ร้องเรียกกระเทยสาวไว้

 

 

 

“มะ มีอะไรรึ มิสเตอร์บูชิโด?”  บอนจังแอบสะดุ้งเบาๆ เพราะท่าทางที่ดุดันของอีกฝ่าย

 

 

 

“ขอบใจนะ” โซโลพึมพำ “ที่ช่วยเอาลูฟี่กลับมา”

 

 

 

“อา เรื่องนั้น คิดว่าเพราะฉันเป็นกระเทยเลยรู้เงื่อนงำ และหาวิธีได้น่ะ อืม...คิดว่านะ” พูดตรงๆ บอนเครย์เองก็ยังไม่มั่นใจว่าเพราะอะไรถึงเป็นเขาที่จดจำเรื่องของหมวกฟางจังได้ และตามหาเรื่อยมา

 

 

 

“ขอบใจจริงๆ”  

 

 

 

โซโลแย้มยิ้มบาง พลางเหลียวมองไปทางคนที่กำลังจะแอบกินวัตถุดิบทำอาหารบนโต๊ะกับข้าวแบบเนียนๆสายตานั้น ทอประกายอ่อนโยน ไม่แข็งกร้าวอย่าง ที่เป็นในยามปกติ มิสเตอร์ทูกลืนน้ำลายเอื๊อกอีกครั้ง

 

 

 

 หมอนี่ ...สมแล้วที่เป็นคนที่ได้ชื่อว่ายอมตายได้เพื่อกัปตันของตัวเอง

 

 

 

แก้มเนียนๆ เคี้ยวผลอัลมอนด์ทะเลตุ้ยๆ กลิ่นหวานสลับเค็มกรุ่นอยู่ในปาก เธอหลับตายิ้มอย่างมีความสุข ดีใจที่ได้ความทรงจำอันแรกคืนมาจนได้ ในความคิดคำนึงนั้นมีทั้งโซโลและนามิอยู่ด้วย โชคดีที่ไม่ตาย โชคดีจังที่ได้กลับมาหาทุกคน...

 

 

 

“ได้ทีก็แอบกินเลยเรอะ คิดว่าไม่มีใครเห็นหรือไง ?”  

 

 

 

“โซโลเห็นก็ไม่ว่าหรอก เพราะนายเป็นพวกเดียวกับฉันไง ชิๆ”  

 

 

 

ลูฟี่หัวเราะเบาๆ ขณะจะเอื้อมมือไปหยิบอีกชิ้น ความอบอุ่นพลันแล่นวาบเข้ามาตามแผ่นหลัง แขนแข็งแรงโอบกอดร่างบางๆ นั้นเอาไว้จากทางด้านหลัง ทั้งอ่อนโยนและเจือแววคะนึงหา

 

 

 

“โซโล..?”

 

 

 

“ขอโทษ”

 

 

 

“เรื่องอะไรเหรอ?”

 

 

 

“ที่ฉันฟันเธอไป บาดแผลพวกนั้น...” เขาไล่มองผ้าพันแผลทั่วทั้งตัวของอีกฝ่ายแล้วกัดฟันข่มความเจ็บใจ

 

 

 

“บ้าน่า อย่าใส่ใจเลย ฉันดีใจนะ ที่นายให้ความสำคัญกับเจ้าผลไม้นั่นมากขนาดนี้” เธอเหลียวกลับไปมองดูลูกเรือคนแรกของตัวเองเต็มสายตา

 

 

 

“และก็ดีใจที่ได้นายกลับมาด้วย” ร่างเล็กๆ คลี่ยิ้มบางแสนจริงใจส่งให้  

 

 

 

“เฮ้ อย่าทำหน้าแบบนั้นซิ”  สีหน้าเศร้าสร้อยไม่เหมาะกับนักดาบผู้แสนหยิ่งทะนงหรอกนะ บ้าจริงๆ เจ้านี่จะมาดราม่าอะไรเนี่ย ทำหน้าแบบนี้ เธอเองยังอยากจะร้องไห้ไปด้วยเลย

 

 

 

 “กลับมาแล้วน่า”  ลูฟี่ปาดน้ำตาแห่งความตื้นตันนั้นทิ้งไป เมื่อลืมตามองอีกครั้ง ก็เห็นว่าร่างสูงใหญ่ของอีกคนคุกเข่าลงกับพื้นอยู่ข้างหน้าตัวเองแล้ว

 

 

 

“สาบานว่าครั้งหน้าถ้าตายอีก ไม่ว่าสวรรค์หรือนรกฉันก็จะกลับไปฉุดเธอคืนมาให้ดู”

 

 

 

“อื้ม ขอบใจนะ!” เธอแย้มยิ้มยินดี ขำนิดๆ ตรงคำว่า ‘ฉุด’ แต่ก็ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกอัดแน่นที่แฝงอยู่ในถ้อยคำของอีกฝ่ายอยู่ดี

 

 

 

“ทุกคน แย่แล้วว!!”  เสียงตะโกน พร้อมกับการพุ่งพรวดเข้ามาให้ห้องครัวของช็อปเปอร์หยุดยั้งบทสนทนาทั้งหมดลง

 

 

 

“ลูฟี่ ผลไม้แห่งความทรงจำของฉัน มันหายไปแล้วน่ะ!!”

 

 

 

“อะไรนะ!”

 

 

 

เรื่องใหญ่ เรื่องใหญ่สุดๆ หลังอาหารมื้อค่ำที่ไม่ค่อยสนุกเท่าไรผ่านพ้นไป ช็อปเปอร์ที่นั่งร้องไห้กระซิกๆ ก็โดนลูฟี่รวบมากอดปลอบ สุดท้ายเจ้ากวางน้อยก็รวบรวมสติ ระลึกความทรงจำต่างๆ อีกครั้ง

 

 

 

“คนที่มาเยี่ยมฉันที่บ้านมีไม่เยอะเท่าไร มีท่านเจ้าป่า ปาป้าแรคคูน กับมองซิเออร์เครปและพรานป่าแถวนี้...”  

 

 

 

ช็อปเปอร์สะอึกสะอื้นไล่เรียง ตัดความน่าจะเป็นเรื่องที่เขาทำหายไปได้เลย หมอกวางน้อยมั่นใจว่าเขาเก็บเอาไว้ในกล่องสมบัติอันเล็กที่ตั้งอยู่ใต้หมอนของตัวเอง ไม่เคยเคลื่อนย้ายมาก่อน

 

 

 

“อ๊ะ ครั้งนึง ลอว์ก็เคยมาเยี่ยมอยู่นะ”

 

 

 

“หา?” ผู้รับฟังทั้งสองยกเว้นลูฟี่ อุทานออกมาพร้อมกัน

 

 

 

“ทราฟลาก้า ลอว์ น่ะเหรอ?” บอนจังเหลือกตาอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก

 

 

 

“ใช่ เขาเป็นหมอนะ แล้วก็เป็นพันธมิตรของเราด้วย เขามาแลกเปลี่ยนข้อมูลทางการแพทย์น่ะ”

 

 

 

“เป็นไปได้มั้ยว่าคนๆ นั้นจะเอาผลไม้ไป?” บอนจังเอ่ยเสียงแผ่วราวพูดกับตัวเอง ก็ไม่ใช่จะไม่มีเเรงจูงใจสักหน่อย คนๆ นั้นน่ะ

 

 

 

“เจ้านั่นมันจะเอาผลไม้ความทรงจำของลูฟี่ไปทำอะไรกันแน่” โซโลพึมพำเสียงต่ำ แต่ก็ยังกังขาข้อสันนิษฐานนี้อยู่

 

 

 

ปึง!

 

 

 

เสียงเปิดประตูอย่างถือวิสาสะของใครบางคนยุติบทสนทนาเคร่งเครียดนั้นลง ที่หน้าประตูบ้าน หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างซุปเปอร์เซ็กซี่ไดนาไมด์กำลังหอบหายใจเล็กน้อย เหม่อมองเข้ามาในบ้านด้วยสายตากึ่งอ่อนล้า กึ่งตื่นเต้น

 

 

 

“มาหาช็อปเปอร์คนแรก เพราะอยู่ใกล้ที่สุด ไม่นึกว่าจะเจอนายด้วยนะโซโล” ริมฝีปากอิ่มชุ่มลิปกลอสฉายยิ้มสดใส

 

 

 

“นามิ!” ทุกคนตะโกนขึ้นทันที  

 

 

 

 “จำได้แล้ว.. กัปตันน่ะ” เธอเคาะนิ้วที่หัวตัวเอง หัวเราะสดใส มีความสุขที่สุดในรอบสองปี

 

 

 

“อา เหลือฉันซินะ ที่ยังจำอะไรไม่ได้...” ช็อปเปอร์ทำท่าจะน้ำตาตกในอีกระลอก

 

 

 

“นามิ!” ร่างเล็กๆ ซอยฝีเท้าเข้าไปสวมกอดหญิงสาวผมสีส้มประกายทองผู้มาเยือนทันที  

 

 

 

“เธอจริงๆ ด้วย คิดถึงชะมัด !”  

 

 

 

นามิหลุบตามองเด็กสาวตัวเล็กที่เตี้ยกว่าเธอนิดๆ ด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากทันที

 

 

 

“ละ ลูฟี่! ทำไมกลายเป็นอย่างนี้ละ??”  

 

 

 

กลายเป็นเด็กสาว แถมยังน่ารักด้วย!?

 

 

 

“ชิชิ เรื่องมันยาว ฟังบอนจังอธิบายแล้วกันนะ” คนถูกถามผลักความรับผิดชอบให้เพื่อนสาวชาวกระเทยทันที

 

 

 

 

 

ทุกครั้งที่กินผลไม้เข้าไปจะมีลูกเรือที่จำความได้เพิ่มขึ้น 2 คน ในกรณีองุ่นสีเขียวอมฟ้าผลนี้ก็คือ โซโลและนามินั่นเอง บอนจังเปิดตำรากระเทยอธิบาย

 

 

 

“อืม ตอนนี้ฉันจำเรื่องราวของโซโลและนามิได้ แต่ก็มีเรื่องอื่นๆ แทรกเข้าบ้าง อย่างเช่นซากุระสีชมพูนั่น”  

 

 

 

ลูฟี่เท้าคางกับโต๊ะ เอ่ยเสียงยานคาง เพราะบอนจังพูดเรื่องทฤษฎีน่าเบื่อเธอเลยจะหลับมิหลับแหล่แล้วตอนนี้  นามิที่นั่งเงียบฟังอยู่นานเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนใช้ความคิด  

 

 

 

“ตอนนี้ผลของช็อปเปอร์หายไป ที่เหลืออีกสามชิ้นอยู่ที่จินเบ ซันจิ และโรบินพวกนั้นไม่น่าห่วงหรอก หากอธิบายให้เข้าใจ ต้องยอมคืนผลแห่งความทรงจำให้กับนายแน่ๆ”

 

 

 

“คร่อก...” เสียงกรนเบาๆ ลอยแว่วมาให้ได้ยิน เด็กสาวตัวเล็ก ผล๊อยหลับไปเสียแล้ว  

 

 

 

แทนที่จะมีสีหน้าเหนื่อยหน่าย ทุกคนกลับอมยิ้มบางๆ มองดูกัปตันผู้เป็น ที่รักของตัวเองอย่างนึกเอ็นดู เหนื่อยซินะ คงจะทั้งอ่อนล้าและเหงามานานมาก

 

 

 

...ในที่สุดก็ได้เจอกันอีกครั้งจนได้...

 

 

 

 “ฉันจะพายัยนี่เข้าไปนอน” โซโลพูดก่อนจะช้อนร่างเล็กๆ ที่ฟุ่บไปกับโต๊ะขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน  

 

 

 

“ฮื่อ ไม่ง่วงหรอก ขออยู่ต่อก่อนนะ” ลูฟี่งัวเงียตื่นขึ้น แต่ยังอยากจะอยู่คุยกับเพื่อนๆ ต่อ

 

 

 

“นอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เขาเอ็ดในเชิงบังคับ

 

 

 

“ไม่...ฮ้าว...”  

 

 

 

ประท้วงไม่ทันเสร็จ คนตัวเล็กที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันก็หลับไปทั้งอย่างนั้น หลับไปในอ้อมแขนของนักดาบประจำเรือตัวเอง

 

 

 

“อ่อนโยนจังนะ” นามิที่เห็นทุกอย่างพรายยิ้มมองทั้งคนอุ้มและคนโดนอุ้ม

 

 

 

 

เขาไม่ตอบแต่กระตุกมุมปากเป็นเชิงยอมรับ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

 


 

 



































 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 271 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2247 ดั่งมายา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:44
    ลมุน~~~ฮื่อออ
    #2,247
    0
  2. #2235 polar* (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 01:32
    กัปตันทำดีมาก! ปิ๊มปิ่ม
    #2,235
    0
  3. #2211 NongAzill (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 11:37
    ถ้าไม่ใช่ลูฟี่ก็คงไม่ได้รับความอ่อนโยนนี้ของนายสินะโซโร ชิชิ
    #2,211
    1
    • #2211-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      23 มีนาคม 2563 / 21:02
      คุณนักดาบที่ตามใจกัปตันตัวเองทุกย่างก้าวก็จะประมาณนี้เลยค่ะ 55
      #2211-1
  4. #2159 vviiwwyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 11:40

    ใครขโมยไป๊

    #2,159
    1
    • #2159-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      4 มกราคม 2563 / 13:59
      นั่นสิ 555
      #2159-1
  5. #2098 Poope001 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 22:46

    ไม่ผิดหวังที่ชิปคู่นี้!!
    #2,098
    0
  6. #2043 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:13

    เรือลอว์เท่านั้น!!! เราจะไม่ลงเรืออื่น ไม่และไม่

    #2,043
    0
  7. #2030 มนุษย์ที่รักอิสระ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 02:23
    ลอว์ว้อยยยย55555555
    #2,030
    0
  8. #2029 + SaiChil + (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 17:09
    ลอว์นี่เข้าคลั่งรักแล้วนะ...
    #2,029
    1
    • #2029-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      3 กรกฎาคม 2562 / 00:27
      55 นั่นสินะคะ ^^"
      #2029-1
  9. #1908 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:54
    ลอว์เอาไปใช่ไหมมม???

    ถึงเรือหลักจะลอว์ลู แต่โซลูตอนนี้ก็แอบฟิน...
    #1,908
    0
  10. #1887 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:35
    คราวแรกนึกว่าชอบเปอร์จะจำได้ ลอว์เอาไปทำไมเนี่ยยยย!!!!
    #1,887
    0
  11. #1412 dekice (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 22:34
    อ่าวเฮ้ย นายมาจิ๊กไปทำไมล่ะลอว์!!!
    #1,412
    1
    • #1412-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      1 เมษายน 2560 / 01:14
      ลอว์โดนใส่ความ 55
      #1412-1
  12. #1313 Hikari Yuu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:04
    รู้สึกถึงความเอนเอียงไปทางโซโล
    #1,313
    0
  13. #1251 l3oss_it (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 00:10
    ลอว์นี่ยังนิสัยเสียเหมือนเดิม!
    ละมุนมากมาย~~~~~~~~~~
    ถึงจะรู้ว่าหลังจากนี้จะต้องลำบากอีกเยอะเพื่อทวงคืนผลไม้แห่งความทรงจำ แต่ถ้ามีพวกพ้องอยู่ด้วยไม่ว่าอะไรก็ไม่แพ้ อา
    เป็นกัปตันที่รักจังเลยน่าลูฟี่
    #1,251
    1
    • #1251-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:28
      ลอว์ก็ยังเป็นลอว์ค่ะ อิอิ
      เพราะฟี่เองก็รักและทำเพื่อทุกคนเหมือนกันเนาะ ^^
      #1251-1
  14. #1157 zmbyun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 22:03
    พาร์ทนี้โซโลละมุนมากกกกกก รู้สึกเขินแทนฟี่ ><
    #1,157
    0
  15. #1041 Shirata-chan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 12:09
    ?นี่มันนมนี่หว่า!!!!!? 5555 ชอปเปอร์ตลก
    #1,041
    0
  16. #1016 midnight96 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 03:17
    ชอปเปอร์น่ารักอ่ะ โซโลอ่อนโยนกะเค้าด้วย อิอิ 
    #1,016
    0
  17. #950 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:42
    ชอปเปอร์โดนแรงหึงจากโซโลซะแล้ว

    น่าสงสารจริงๆ

    ผลไม้แห่งความทรงจำหาย??

    อย่ามาว่าลอว์นะโซโล ถึงลอว์จะขโมยไปจริง ยังไงลอว์ก็ไม่ผิด(เข้าข้างแบบลำเอียง) แค่อยากจะเก็บผลไม้แห่งความทรงจำไว้มอบให้ลูฟี่เท่านั้นเอง(เอาสีเข้าแถสุดฤทธิ์)

    นามิมาแล้ว ได้สมาชิกมาสามคนแล้วดีใจด้วยนะลูฟี่

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #950
    0
  18. #854 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 04:10
    พาไปนอน หsือ ไปนอนด้วย >/////////< จิ้นเเปป (นอกใจลอว์ลู ชั่วขนะ)
    #854
    0
  19. #766 lio (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 11:47
    ผมไม่เห็นว่าโซโลอ่อนโยนซักนัอ =P//ซึน
    #766
    0
  20. #765 lio (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 11:47
    ผมไม่เห็นว่าโซโลอ่อนโยนซักนัอ =P//ซึน
    #765
    0
  21. #764 lio (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 11:47
    ผมไม่เห็นว่าโซโลอ่อนโยนซักนัอ =P//ซึน
    #764
    0
  22. #671 tityjiu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 19:36
    อ่อนโยนได้หวานสุดๆๆไปเลยอ่านไปเขินไปยิ้มไป ปากจะฉีกอะ
    #671
    0
  23. #634 Buka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 20:31
    บอนจังคิดถูกแล้วนอกจากความภักดีคุณนักดาบยังยกใจให้กัปตันแสนน่ารักไปหมดแล้ว แต่ว่าใครเอาผลไม้ไปกัน
    #634
    0
  24. #541 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 18:11
    ใครเป็นคนเอาไป เอากลับมาเดี๋ยวนี้เลยน่ะ!!!!
    #541
    0
  25. #400 ปิ่นนะคุคุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 21:33
    อยากมีแฟนแบบโซโลจริงๆเลย ให้ตายสิ! นายกับฟีฟี่ทำเราฟินจริงๆนะ
    #400
    0