[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 5 : คนที่หนึ่ง (อีกครั้ง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 276 ครั้ง
    30 มี.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 ความโกรธพุ่งพรวดขึ้นมาทางสีหน้าของนักดาบหนุ่ม คนที่มาอ้างตัวเป็นคนๆ นั้น ถึงจะเป็นเด็กผู้หญิงก็อภัยให้ไม่ได้  

 

 

 

“จะมากไปแล้ว เด็กอย่างเธอน่ะเหรอจะเป็น ‘เจ้านั่น’ ไปได้!”  

 

 

 

กัปตันของเขาถือเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่เหนือเขามาตลอด คนที่เขาหยิบยื่นความภักดีให้ ไม่มีทางเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้ไปได้อย่างเด็ดขาด!

 

 

 

“กลับบ้านไปซะ ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย”

 

 

 

เขาไม่คิดจะปะมือกับผู้หญิงก็จริง แต่ถ้าเด็กผู้หญิงคนนี้คิดจะมาช่วงชิงผลไม้แห่งความทรงจำ เขาย่อมไม่อาจปล่อยผ่านได้  

 

 

 

“ไม่เอาน่าโซโล ฉันเคยได้นายเป็นลูกเรือครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ ฉันก็ยังอยากได้นายมาเป็นลูกเรืออยู่ดีนะ”เธอหัวเราะร่า พลางใช้ดวงตาที่มีแววแห่งความมุ่งมั่นคู่นั้นมองตรงมายังเขา  

 

 

 

“...” คล้ายมีบางสิ่งแล่นผ่านเข้ามาในอก เขาเขม่นมองเด็กสาวตรงหน้า รู้สึกราวกับกำลังแพ้ทางให้กับแววตาอันแน่วแน่ดวงนั้น

 

 

 

“ดีนี่ ถ้าเก่งเหมือนที่พูด ก็ลองเข้ามาชิงมันไปให้ได้ซิ” 

 

 

 

อะไรบางอย่างดลใจให้เขาหยิบเอาถุงผ้าที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมา ของในนั้นคือพวงองุ่นเม็ดโตสีเขียวอมฟ้าสดใส  อันที่จริงนักดาบหนุ่มเก็บมันไว้อย่างมิดชิดมาโดยตลอด แต่เพราะเขา รู้สึกเหมือนโดนดวงตาคู่นั้นท้าทายอย่างยิ่ง ความดึงดื้อในจิตใจจึงพาลแล่นพล่าน แม้จะเป็นผู้หญิง ก็อย่าคิดว่าเขาจะฟันไม่ลงเชียว  

 

 

 “จะไปละนะ หมัดปืนยางยืด !!”

 

 

 

“หมวกฟางจัง ระวังตัวน้า อ๊ายย!” บอนจังมองตามการเคลื่อนไหวของเพื่อนคนสำคัญตาไม่กระพริบ กลัวเหลือเกินว่าโซโลจะพลั้งมือฆ่ากัปตันเรือคนสำคัญของตัวเองเข้าให้

 

 

 

“โซโล นั่นคือลูฟี่ กัปตันของนายจริงๆ นะ นายจะไม่ฟันเธอหรอกใช่ม้ายยย” บอนจังตะโกนก้อง

 

 

 

“ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ยัยนี่ยั่วโมโหฉันก่อน !”  

 

 

 

ชายหนุ่มผมเขียวกัดฟันกรอด แต่ยังคงไม่ยอมชักดาบออกมาจากฝัก

 

 

 

“ดูถูกกันสุดๆ ดาบนายมีตั้งสามเล่ม งัดออกมาใช้ซะสิ !”  

 

 

 

เธอร้องยั่วยุ ฉับพลัน มือเล็กๆ ก็ขยายขนาดใหญ่ขึ้นๆ เกือบเท่าช้าง เธอซัดพลังทั้งหมดออกไปพร้อมกับหมัดในทันที  

 

 

 

“หมัดปืนยางยืดด!!”  

 

 

 

หมัดนั้นซัดเข้าไปตรงหน้า รัวเร็ว ทำลายป่าแถบนั้นจนราบเป็นหน้ากลอง แม้จะเกือบพลาดไปเพราะความประมาท แต่ร่างสูงก็กระโดดหลบได้ทัน ดาบสามเล่มถูกชักออกมาในวินาทีนั้น ร่างเล็กๆ นั่นมีความสามารถแปลกพิลึก แต่ก็คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดเช่นกัน

 

 

 

“ผู้มีพลังพิเศษรึ?”  

 

 

 

เขาเขม่นมองเด็กสาวตรงหน้า แขนเรียวขาวกลับไปเป็นขนาดเท่าเดิมแล้ว แต่สีหน้ากระหยิ่มยิ้มอย่างขี้เล่นนั่น บ่งบอกได้ดีว่ายังคงมีลูกเล่นอื่นซ่อนอยู่

 

 

 

“หมวกฟางจัง จำท่าไม้ตายได้บ้างแล้วเหรอเนี่ย โชคดีจังเลยย” บอนจังร้องเชียร์เสียงลั่นอยู่ด้านล่าง

 

 

 

“มันออกมาเองน่ะ ฉันยังจำไม่ค่อยได้หรอก” ลูฟี่หัวเราะตอบเพื่อนไป

 

 

 

“มิสเตอร์ทู แกเกี่ยวข้องอะไรกับยัยนี่ !”  

 

 

 

โซโลถามเสียงเข้ม นัยน์ตาคมกริบที่ตวัดมองเหมือนจะเชือดเฉือนบอนจังได้ทั้งเป็น

 

 

 

“นี่น่ะ..คนๆ นี่ก็คือกัปตันของนายไงละ มังกี้ ดี ลูฟี่ ยังไงละ!!” บอนจังตะโกนตอบไป 

 

 

 “อย่ามาพูดเป็นเล่น อย่างน้อยๆ ฉันก็จำได้ว่าคนในความทรงจำของฉัน เป็นผู้ชายชัดๆ!”  

 

 

 

โซโลซัดพลังจากปลายดาบออกไป หากหลบไม่ทันผิวเนียนนวลนั่นต้องเกิดรอยแผลอย่างแน่นอน ลูฟี่กระโดดหลบปลายคมเขี้ยวของขุมพลังนั้น นัยน์ตากลมเบิกกว้างขึ้นตอนที่เห็นโซโลพุ่งตามขึ้นมาประชิด  

 

 

 

หวา แย่แล้ว! เธอหลบวูบไปอีกทาง เขายังคงตามมายังไม่ลดละ เตรียมซัดดาบเข้าใส่อีกครั้ง  

 

 

 

เอาจริงไปเลย ทำให้รู้สำนึกซะ! ในใจของเขาร้องตะโกน

 

 

 

ไม่มีใครจะมาแทนที่ ‘คนๆ นั้น’ ได้อีกแล้ว ไม่มีทาง...!

 

 

 

“หวา โซโล ไอ้จอมคลั่งเอ้ย”  

 

 

 

ลูฟี่สบถ เสียงหวานหวีดร้องเบาๆ ตอนที่หมอนั่นคว้าแขนเธอไว้ได้ มือนั้นร้อนผ่าว เธอสะบัดหลุด ถีบลงบนอกแกร่ง แล้วตระกายหนีไปอีกทางทันที  

 

 

 

“ฉันคือลูฟี่นะ นายจำฉันไม่ได้ซักนิดเลยเหรอ??”

 

 

 

“ก็ไม่ได้น่ะซิ บ้าเอ้ย!” โซโลกัดฟันกรอด ราวกับโดนสะกิดถูกแผลในใจ  

 

 

 

“เอาผลไม้นั่นมาให้ฉันกินซิ รับรองคราวนี้จำได้แน่ๆ ทั้งนายทั้งฉัน” เธอขมวดคิ้วเอ่ยด้วยสีหน้าดึงดื้อ หยุดหนีแล้วเป็นฝ่ายกอดรัดอีกฝ่ายเอาไว้แทน  

 

 

 

“จะบ้าเรอะ นี่มันของสำคัญ จะให้กินง่ายๆ ได้ยังไงเล่า!” เขาลืมตัวตะโกนด่าเด็กสาวแปลกหน้าคนนั้นไปตรงๆ

 

 

 

“นั่นน่ะ มันความทรงจำของฉันคนนี้นะ!” เธอพูด ก่อนจะรีบค้นยุกยิกลงไปในอกเสื้อของหมอนั่น

 

 

 

“หยุดนะ!” เขาผลักร่างเล็กๆ นั่นออกไป เตรียมตวัดดาบอีกครั้ง ลูฟี่เหลียวหาทางหนี ทว่าร่างกายพลันชะงักไปเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหลังถนัดตา

 

 

 

“เดี๋ยวก่อน โซโล...!” เธอตะโกนลั่น

 

 

 

“ฮิราเมคิ !!”

 

 

 

สายฟ้าขนาดใหญ่จากปลายดาบพุ่งตรงไปยังเป้าหมายทันที  

 

 

 

“หมวกฟางจัง หลบเร็ววว” 

 

 

 

บอนจังหวีดร้องดังลั่น ทว่าลูฟี่กลับทำสิ่งที่ตรงกันข้าม ขาเรียวตวัดรัดเอาก้อนหินขนาดใหญ่ยักษ์ข้างทางขึ้นมาขวางสายฟ้าจากดาบเอาไว้ หินก้อนยักษ์แตกเป็นเสี่ยงๆ ทุกก้อนปะทะเข้ากับร่างของเธอ  

 

 

 

 ความเจ็บบาดลึกเข้ามาในห้วงสำนึก ร่างเล็กๆ นี่ ดูเหมือนจะทนทานความเจ็บได้ไม่เท่ากับสมัยก่อนจริงๆ  

 

 

 

โซโลหันไปมองทางทิศที่สายฟ้าแล่นไป แล้วต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่ามันก็คือกระท่อมน้อยของช็อปเปอร์นั่นเอง

 

 

 

“เจ้าโง่ โซโล” ร่างของเธอลอยกระเด็นห่างออกไปยังหน้าผาสูง เบื้องล่าง...คือน้ำทะเลอันแสนเชี่ยวกราก

 

 

 

“ชีวิตของพวกพ้อง สำคัญที่สุดนะ...”

 

 

 

ในวินาทีที่คล้ายจะถูกความเจ็บปวดกลืนกินนั้นเอง ก่อนหน้าที่บอนจังจะทันได้เคลื่อนตัวเข้าไปช่วยเหลือเพื่อน ร่างสูงของคนที่ลงดาบก็กระโจนออกไปรับร่างเล็กๆ นั่นเอาไว้ ก่อนจะตกลงสู่ทะเลสีฟ้าใสเบื้องล่างพร้อมๆ กัน

 

 

 

ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาจับจิต ตอนที่เห็นเด็กคนนี้ค่อยๆ หมดสติไป สีหน้านั่น คำพูด แววตา เขายังต้องสงสัยอะไรอยู่อีก ในเมื่อการกระทำมันบ่งบอก แม้แต่สัญชาติญาณยังสั่นไหวทิฐิจนสั่นคลอน

 

 

 

ปวดหัว เจ็บ อึดอัด?  

 

 

 

จริงซินะ เธอไม่ถูกกับทะเล ร่างนี้กำลังทรมานเพราะพิษของทะเลอยู่  

 

 

 

ในน้ำทะเลสีฟ้าที่สะท้อนออกมาจากกลีบดอกซากุระสีฟ้าอ่อนนั้นช่างงดงามนัก ภายใต้น้ำทะเล เส้นผมยาวสีดำของร่างเล็กบาง กำลังสยายร่ายรำอยู่ในพริ้วคลื่น เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพาตัวเธอแหวกว่ายขึ้นเหนือผืนน้ำ เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากร่างเล็กๆ ไม่ขาดสาย  

 

 

 

“บ้าชิบ ลูฟี่!” อย่าตายนะ ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ในเมื่อปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาพร้อมแววตาที่คุ้นเคยราวกับได้พบเจอกันในห้วงฝันมาก่อนแบบนี้ เขาจะปล่อยไปได้ยังไง ?

 

 

 

รสชาติหวานละมุนแล่นผ่านเข้ามาในลำคอ น้ำหวานๆ กลบรสเค็มปร่าของทะเลไปจนหมด ความหวานที่มาพร้อมกับรสสัมผัสแปลกปลอมอื่น เธอตอบรับดูดกลืนรสชาติหวานล้ำนั่นอย่างเต็มใจยิ่ง  

 

 

 

ลมหายใจ ชีวิต ความทรงจำบางอย่างค่อยๆ ไหลกลับคืนมา ใบหน้า การ กระทำ แทบทุกสิ่ง

 

 

 

เอิ่ม.. ไม่ต้องจูบกันดูดดื่มต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้ก็ได้? นั่นมันไม่ใช่แค่ผายปอดแล้วมั้ง??

 

 

 

 บอนจังกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่เมื่อเห็นภาพอันแสนวาบหวามตรงหน้า  

 

 

 

“โซโล...” เธอปรือตาขึ้นมอง  “กลับมาแล้ว ฉันได้นายกลับมาแล้วละ”  

 

 

 

เสียงหวานหัวเราะอิอิอย่างแสนจะไม่เข้ากับสถานการณ์ ใบหน้าถมึงทึงของคนตรงหน้าตอนที่เราได้พบกันครั้งแรก แม้แต่กลิ่นของเหล้าที่ปะปนอยู่ในกลิ่นกายยังคงติดตรึงซ่อนลึกในความทรงจำ

 

 

 

“เป็นลูกเรือของฉัน อีกครั้งนะ”

 

 

 

ความรู้สึกเต็มตื้นบางประกายไหลล้นออกมาไม่หยุดหย่อน เขารวบร่างเล็กๆ นั่นขึ้นมากอดประคองไว้อย่างเบามือ ยามกระซิบเสียงแผ่ว  

 

 

 

 

 

“แน่นอนที่สุด กัปตัน”

 

 

 

 

 




 








































 


อัพทั้งตอนไปเลยจ้ะ ^^ ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า :D



โอมม เม้นเอย จงมา ดึ๋งๆๆ



 



 

 






 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 276 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2246 ดั่งมายา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 08:33
    กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!!! ทำไมฉันพึ่งมาเจอ!!!
    #2,246
    0
  2. #2234 polar* (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 01:27
    เขินไม่ไหวว คู่นี้ยังไงก็ที่1ในใจ เพราะรักกัปตันที่สุด
    #2,234
    0
  3. #2210 NongAzill (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 11:30
    จะร้องงงงง โซโรรรรรรร
    #2,210
    1
    • #2210-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 มีนาคม 2563 / 21:01
      โซโลของฟี่ > <
      #2210-1
  4. #2158 vviiwwyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 11:09

    ได้โซโลมาแล้ววว แอร๊ยย จูบอีกๆๆ

    #2,158
    0
  5. #2129 PTW-swagger16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:11
    โซลูนี่คือสุดจริง อะไรก็ลูฟี่ๆนะโซโล
    #2,129
    0
  6. #2042 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:08

    ร้ายนักนะโซโล แอบจูบหนูฟี่ของหมอได้ไง

    #2,042
    0
  7. #1907 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:40
    นังโซโลได้จูบกับลูฟี่ก่อนลอว์ของชั้นอีก โอ้ยยยย ><
    #1,907
    0
  8. #1886 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:31
    โซโลเล่นทำฟี่เกือบตาย-_- มีลวนลามกันด้วย อิอิ
    #1,886
    0
  9. #1499 Pikoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 19:08
    อ๊ากกกกกกกกกกกก ทำไมฉันร้อง ทำไมมันตื้นตันแบบเน่~~ ทำมายยยย
    #1,499
    1
    • #1499-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      24 เมษายน 2560 / 03:04
      ตื้นตันที่พวกเขาได้กลับมาพบกันสินะคะ ;v;
      #1499-1
  10. #1452 khunyaymos (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 00:18
    เบื่อๆ กลับมาอ่านรอบสอง ฟินนนนนนน กว่าเดิมอีก -;;-
    #1,452
    1
    • #1452-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      4 เมษายน 2560 / 02:06
      ขอบคุณที่กลับมาอ่านรอบสองค่ะ 55
      #1452-1
  11. #1312 Hikari Yuu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:52
    บอนจัง...สลับที่กันนะคะ!!!!! นี่จะผายปอดหรือหลอกลวนลามคะโซโล!!!!//หลบดาบ
    #1,312
    0
  12. #1250 l3oss_it (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 00:03
    เราว่าเราไม่ได้อ่านตกตรงไหนนะ ที่โซโลเอ่ยปากตกลงว่าจะกลับมาเป็นลูกเรือให้ลูฟี่อีกครั้งเพราะความตั้งใจของตัวเองไม่เกี่ยวกับความทรงจำใช่ม่ะ?
    เพราะเหมือนว่าลูฟี่ยังไม่ได้กินผลไม้ความทรงจำนี่
    แล้วที่บอกว่าหวานนั้นก็เพราะเจ้าหัวสาหร่ายนั้นแอบช่วงชิงคิสของคนของคนที่ตกน้ำไปหลังจากผายปอด
    ว๊ากๆๆๆๆ นายจะเนียนลวนลามลูฟี่ที่ยังไม่มีความทรงจำไม่ได้นะ!
    #1,250
    1
    • #1250-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:26
      อืม อาจจะเป็นที่เรางงเองค่ะ เดี๋ยวสักวันคงต้องมีมานั่งตรวจทาน ทามไลน์แต่ละจุดอีกครั้ง 55
      #1250-1
  13. #1156 zmbyun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 21:54
    ในที่สุดก็จำได้ซะที~ กว่าจะจำได้ฟี่เกือบตายเลยนะโซโล

    บอนจังงงง..เราอยากไปนั่งตรงนั้นบ้างง่ะ หุหุ -..-
    #1,156
    0
  14. #1015 midnight96 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 03:05
    บอนจัง ฉันอยากไปอยู่ตรงนั้นจังเลยย โซโลลู กรี๊ดด
    #1,015
    0
  15. #1007 SHirohige (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 17:08
    อื้อหือ ฉากแรกลอว์ได้แต่มอง.. แต่โซโลได้จูบเลยอ่ะะะ
    #1,007
    0
  16. #949 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:30
    ว้าย

    แรกๆ สู้กันซะคนอ่านใจหายใจคว่ำ

    มาตอนหลัง หวานกันซะ เขินแทน>///<

    โซโลร้ายจริงๆ

    ดีใจด้วยนะจ๊ะลูฟี่ ได้ลูกเรือคืนมาแล้วหนึ่ง

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #949
    0
  17. #948 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:46
    แหม ตอนแรกสู้กันซะเราใจหายใจคว่ำ

    มาตอนจบล่ะ หวานเชียวนะจ๊ะโซโล

    แต่ดีใจด้วยน้าลูฟี่ที่ได้ลูกเรือคืนมาแล้วหนึ่ง

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #948
    0
  18. #853 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 04:03
    จูบเเsกมันต้องของลอว์นะ โซโล ไม่T___________T กsีดs้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง (ขออภัยคะ พิม ลอเลือไม่ได้ ใช้ตัว s เเทน) สนุกมากคะ อ่านเพลินนน
    #853
    0
  19. #763 lio (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 11:39
    ผมไม่ได้อิจจา()โซโลเลยสักนิด -^-
    #763
    0
  20. #670 tityjiu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 19:28
    กรี๊ดดดดด  ฟินๆๆๆๆจะละลายแว้วววว
    #670
    0
  21. #633 Buka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 20:22
    เฟิรส์คิสของฟี่น้อยเป็นของคุณนักดาบ ป้อนผลไม้แถมจูบด้วยเขินนะเนี่ย
    #633
    0
  22. #539 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 18:04
    โซโลนั้นจูบหรือผายปอดห๋ะ...อิจฉาเฟ้ย
    #539
    0
  23. #408 Ba Low (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 18:56
    ว้ายย>< ฟินที่ซู๊ดดด!! -.,-
    #408
    0
  24. #386 Hikari (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 19:03
    อิโซโลวววววววว จะบรึ้มบ้านช๊อปเปอร์หราาา 

    ลูฟี่ยังคงความเป็นลูฟี่จริงๆค่ะ แบบ พวกพ้องสำคัญที่สุด มันใช่เรยอ่ะ 



    ชอบค่าา อ่านต่อ 5555
    #386
    0
  25. #359 Harm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 07:42
    แอร้ยยยยยย ในที่สุอ ๆๆๆๆ โซโลๆๆๆ โซลู แอร้ยยชยยข
    #359
    0