[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 36 : ความต้องการในห้วงลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 หุบผาสูงเสียดฟ้าเบื้องหน้า เป็นภาพอันน่าประหลาดราวกับเข็มหมุดที่ปักส่วนหัวลงกับทะเล และชี้ส่วนปลายแหลมขึ้นเสียดฟ้า เจ้าของพลังที่ยากจะหาใครทัดเทียมประคองร่างกัปตันเรือซันนี่ไว้ในอ้อมแขน ทะยานสูงขึ้นสู่ยอดเขาด้วยพลังผลปีศาจประจำตัว  

 

 

 

สายฟ้าคือพลังงานที่สามารถไปได้ทุกที่ที่มีตัวนำ การเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอนในอากาศนั้นรวดเร็วกว่าชั่วอึดใจ ไม่กี่พริบตา เขาก็พาเธอขึ้นมาถึงยอดเขาจนได้  

 

 

 

ทิวสนบนยอดเขาพัดลู่ไหวเอนไปตามแรงลมเบื้องบน ทิวทัศน์รอบด้านนอกจากป่าสนต้นสูงสีเขียวทึบแล้ว ก็เป็นเพียงทุ่งหญ้าสั้นๆ และพืซจำพวกมอสเท่านั้น สิ่งปลูกสร้างเท่าที่เห็นมีเพียงประภาคารสีขาว ร่างสูงหลุบสายตามองคนที่มักจะร่าเริง โลดโผนทโมนไปได้เรื่อยๆ ในอ้อมแขนอีกครั้ง รู้สึกไม่ชอบใจที่อยู่ๆ เธอก็หยุดเคลื่อนไหวไปดื้อๆ ดวงตากลมสีดำขลับภายใต้เปลือกตาสีนวลไม่แม้แต่จะขยับไหว

 

 

 

“ถ้าเธอตาย ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่บนเรือลำนี้อีก”  

 

 

 

เขาก้มลงกระซิบเสียงเย็น ไล่มองใบหน้าไร้สีสันเงียบๆ นึกถึงวันที่เธอบอกให้เขาจากไปที่ไหนก็ได้ตามใจตัวเอง นึกถึงความงุ่นง่านในใจที่ไม่ยอมสงบลงง่ายๆ

 

 

 

อุณหภูมิจากผิวกายอุ่นร้อนขึ้นด้วยพลังพิเศษของสายฟ้าช่วยให้ใบหน้าที่ขาวราวกระดาษดูมีสีสันขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขานิ่งสนิททั้งที่ในใจกำลังหวั่นไหว บางทีมันอาจจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนหน้านั้น

 

 

 

ช่วงเวลาก่อนจะพบอีกครั้งที่แสนเดียวดายนั่น

 

 

 

 ประตูไม้ของประภาคารถูกความร้อนจากตะบองทองหลอมละลายจนหักพัง เขาอุ้มเธอก้าวเข้าไปด้านใน พลางทอดมองสิ่งของระเกะระกะตรงหน้าและกองหนังสือมหึมาในห้อง กลางกองหนังสือที่ถูกเปิดอ่านค้างไว้ มีชายหัวโตตัวเล็กคนหนึ่งฟุ่บหลับอยู่  

 

 

 

“เฮ้ ฉันมาพบหมอ”  

 

 

 

เขาทำใจเย็นเอ่ยเรียกไป ไร้เสียงตอบรับ เอเนลถอนใจอีกครั้ง แน่นอนว่าเขาคงใช้สายฟ้าปลุกมันไม่ได้ เพราะยัยคนที่เขาอุ้มอยู่นี่อาจมาโวยวายไม่พอใจในภายหลัง

 

 

 

“แกจะตื่นดีๆ หรือต้องให้ใช้กำลัง?” กระบวนการสอบถามความสมัครใจนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาถนัดซะเลย

 

 

 

“หน้าโง่...วางเหล้าไว้ แล้วจะไปไหนก็ไปไป๊”  

 

 

 

เสียงพึมพำตอบนั้น ห่างไกลจากสิ่งที่เขาคาดหวังจะได้รับอยู่มาก

 

 

 

เปรี้ยง!!

 

 

 

“....” ทำให้เจ็บๆ คันๆ แค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไรละมั๊ง?

 

 

 

 

 

 

“อ่อ เจ้ามาตามหาหมองั้นเรอะ มาไกลทีเดียว ข้าไม่ได้มีแขกต่างแดนมาก็ตั้งนานแล้ว เอ กี่ปีได้แล้วน้า”

 

 

 

ชายที่ถูกสายฟ้าฟาดจนตื่น ขยับแว่นทรงเหลี่ยมของตัวเอง พินิจมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กับเด็กสาวที่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนชัดๆ เขาอยู่ในชุดคลุมสีฟ้าหม่นและตัวสูงแค่ช่วงเอวของเอเนลเท่านั้น บนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ฟู่ฟ่องเหมือนรังนกนั่นดูเหมือนจะมีนกอยู่ประมาณ3-4 ตัวจริงๆ พวกมันกำลังร้องจิ๊บๆ แตกตื่นกับแขกผู้มาเยือนพร้อมสายฟ้าฟาดไม่หยุด

 

 

 

“หุบปาก แล้วบอกมาว่าหมออยู่ที่ไหน”  

 

 

 

เอเนลตัดบทเสียงเนือย จุดประสงค์ของเขามีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น

 

 

 

“หมอเหรอ? หึ ที่นี่ไม่มีหมอหรอกนะจะบอกให้ มาตั้งไกล แต่คงเสียเวลาเปล่าแล้ว” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงสะบัด หงุดหงิดหน่อยๆ ที่ไม่ได้มีโอกาสแนะนำตัว

 

 

 

“แล้วแกเป็นใคร” เขาเค้นเสียงถามอย่างอดทนสุดๆ อย่างน้อยๆ เจ้านี่อาจจะให้เบาะแสอะไรได้บ้าง

 

 

 

 “ดูไม่ออกงั้นรึ หึๆๆ ข้าคือหมายังไงละ! หมาที่รักษาได้ทุกโรค คนแถวนี้ขาดข้าไม่ได้หร๊อก ต้องเอาเหล้ามาเซ่นหมาอย่างข้าทุกรอบละนะ” ชายชราล้วงหน้ากากกันเชื้อโรคกับหูฟังขึ้นมาโชว์แบบอวดๆ ทันที

 

 

 

“.....หมอ?” ดูแล้วน่าจะหมอนะ

 

 

 

“บอกว่าหมาก็หมาสิ ! ข้าไม่ใช่หมอ เฮ้อ เด็กสมัยนี้ เสียมารยาทจริ๊ง” ชายแก่ชี้นิ้วเอ่ยเสียงดุ

 

 

 

“ได้ หมาก็หมา” เขาเออออไปตามเรื่อง แทบหมดคำจะพูด  

 

 

 

“แกรักษาคนได้ใช่มั้ย”  

 

 

 

“แน่นอน นั่นคนไข้รึ เป็นอะไรมา อย่าบอกนะว่าลงไปว่ายน้ำเล่นในทะเลจักรวาลมา?”

 

 

 

“ทะเลแถวนี้แปลกจริงซะด้วย” เขาชักหัวคิ้วเข้ม “ทำให้เธอฟื้นซะ” ก่อนออกคำสั่งเสียงเฉียบ

 

 

 

“เรื่องสิ เจ้านี่มันน่าโมโหเป็นบ้า ขอร้องสักคำ ทำเป็นมั้ย?” คนที่ประกาศตัวว่าเป็นหมา ชักสีหน้าใส่จอมเผด็จการที่จู่ๆ ก็ปีนเขาขึ้นมาชี้หน้าสั่ง

 

 

 

“แกเป็นหมาแน่รึเปล่า ทำหน้าที่ของตัวเองซะ”  

 

 

 

เอเนลนับ 1 ถึง 10 ในใจเงียบๆ ประจุไฟฟ้ารอบกายลั่นเปรี๊ยะๆ อยากประทุษร้าย ‘หมา’ เต็มแก่

 

 

 

“แน่นอน แต่เจ้าต้องหัดเคารพสิทธิความเป็นคนของหมาด้วย ! พูดดีๆ เป็นมั้ยจ้ะ?”

 

 

 

เปรี้ยง!!

 

 

 

“ไม่ว่าแกจะเป็นคนหรือเป็นหมา รีบดูอาการเธอซะ” คนพูดสีหน้าทะมึนมาก เสียเวลาชะมัด  

 

 

 

“ตกลงตามนั้นจ้ะ” คุณหมาที่โดนฟ้าผ่าเปรี้ยงสองรอบติดในวันเดียวยกนิ้วโป้งให้ญาติคนไข้หน้าดุทันที

 

 

 

 

 

 

“ลมแรงชะมัด”

 

 

 

“นั่นสิ แบบนี้ด้านบนคงจะยิ่งแรงกว่านี้แน่” 

 

 

 

สายลมกรรโชกปะทะเข้าใส่ร่างของสองหน่อที่นั่งพักอยู่บนโขดหินซึ่งยื่นออกมาจากตัวเขาเล็กน้อย ระหว่างทางที่ปีนขึ้นมาทั้งโซโลและซันจิเห็นถ้ำขนาดเล็กประปราย ในนั้นมีแอ่งน้ำขัง บางทีนั่นอาจจะเป็นน้ำฝนหรือน้ำใต้ดินที่ลัดเลาะลงมาจากยอดเขาด้านบน

 

 

 

 “ได้ครึ่งทางแล้ว เสียเวลาเป็นบ้า”  

 

 

 

ซันจิทิ้งมวนบุหรี่ King ground ที่สูบไปเล็กน้อยลงไปด้านล่าง ฐานของเกาะมีขนาดเล็กมาก จนน่าสงสัยว่าไอ้เกาะบ้านี่มันทรงตัวอยู่ได้ยังไง อดเจ็บใจที่ต้องฝากชะตาชีวิตกัปตันของเรือไว้กับไอ้บัดซบนั่นไม่ได้

 

 

 

“ความจริงฉันมีวิธีที่เราจะได้พบกับหมอง่ายๆ อยู่ น่าเสียดายที่ดันปล่อยลูฟี่ขึ้นไปกับเจ้านั่นซะแล้ว” โซโลกอดอกพูดเสียงขรึม  

 

 

 

“วิธีอะไรเรอะ?”  

 

 

 

คนเป็นกุ๊กถามขึ้นอย่างเสียมิได้ ดูมันตั้งใจพรีเซนท์เหลือเกิน?

 

 

 

“ฟันส่วนฐานของมันซะ เอาให้ขาดสัก 5 ท่อน แค่นี้เขาก็เตี้ยลงแล้ว เสียดายที่เพิ่งคิดออก”

 

 

 

“คิดออกพ่อง แกจะฆ่าหมอรึไง!?”  

 

 

 

คนฟังแยกเขี้ยว ตะเบ็งเสียงใส่ ไม่ใช่แค่หมอ แต่ไอ้บ้านี่มันกะสังหารหมู่ทั้งเกาะเลยไม่ใช่เรอะ??

 

 

 

“รีบปีนต่อเถอะ เหลืออีกแค่ครึ่งทางเท่านั้น” โซโลตัดบท นั่นสินะ ฟันเกาะทิ้งไม่ได้ อีกอย่างยัยนั่นก็อยู่บนนั้นแล้วด้วย

 

 

 

“เออ ไปได้แล้ว” ซันจิขยับแขนบริหารข้อต่อเล็กน้อย กะด้วยสายตาไอ้เขาบ้านี่น่าจะสูงเกิน 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเลด้วยซ้ำ  

 

 

 

แฟรงกี้ขอเวลาเพื่อเตรียมเชื้อเพลิงให้กับ ‘ไฟอิ้งซันนี่’ เรือบินที่ครั้งหนึ่งช่างต่อเรือครึ่งไซบอร์กเคยบีบบังคับให้เจ้าซีซาร์ นักวิทยาศาตร์จอมโฉดแต่ปัญญาอ่อนช่วยกันพัฒนาจนมันสามารถบินขึ้นฟ้าได้ในที่สุด  

 

 

 

ทีแรกแฟรงกี้ตั้งใจจะสำรองเชื้อเพลิงไว้สำหรับการเดินเรือในกรณีฉุกเฉิน แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาจึงไม่ลังเลที่จะงัดไฟอิ้งซันนี่ขึ้นมาเพื่อใช้บินขึ้นเขา อย่างน้อยๆ เวลาลงจากเขาจะได้สะดวกต่อการเคลื่อนย้ายด้วย

 

 

 

พวกเขาซึ่งอาสาเป็นแนวหน้า ปีนต่อไปด้านบนเรื่อยๆ ต่างฝ่ายต่างพยายามเร่งความเร็วอย่างไม่ลดละ ซันจิเหลือบมองฝ่ามือที่เริ่มแตกจนเลือดซิบของตัวเอง

 

 

 

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรดรัมที่ซึ่งมีหิมะปกคลุมตลอดปีนั่น กัปตันของเขายังเคยแบกทั้งเขาและคุณนามิขึ้นเขาเพื่อไปพบหมอมาแล้ว 

 

 

 

 หากนั่นคือความเป็นตายของเพื่อน ลูฟี่ไม่เคยลังเลที่จะมุ่งไปข้างหน้า ถึงสุดท้ายจะต้องเลือดไหลท่วมตัวก็ไม่แคร์ 

 

 

 

นั่นน่ะ...เป็นสิ่งที่เขามองเห็นในตัวเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว

 

 

 

 

 

 

“อืมม...อืมๆๆ”  

 

 

 

หมอแก่ผู้เรียกตัวเองว่าหมาประจำประภาคาร จับชีพจรบนข้อมือเรียวของเด็กสาวชุดแดงบนเตียง ก่อนจะวิ่งวุ่นไปเปิดตำราค้นหาตัวยายกใหญ่ กินเวลาไม่ถึง 5 นาทีก็เดินเนือยๆ เข้ามาหาเขา พลางส่ายหน้าอย่างหมดทาง

 

 

 

“โทษทีนะ ยัยหนูคนเนี่ย ไมได้หลับไปเพราะน้ำในทะเลจักรวาลหรอก”

 

 

 

“ว่าไงนะ” เขาถามเสียงเรียบ เริ่มไม่สบอารมณ์ เหมือนเจอกับเรื่องน่าขัดใจเพิ่มอีกเรื่อง

 

 

 

“ร่างกายของเธอเข้าสู่สภาวะจำศีล...แบบเดียวกับสัตว์ป่า เมื่อพวกมันอยู่ในสภาวะที่ไม่พร้อมหรืออาจมีอันตราย หัวใจจะเต้นช้าลงหรือถึงขั้นหยุดเต้น อุณหภูมิร่างกายจะเริ่มเย็นเท่ากับอุณหภูมิรอบด้าน ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด แม่หนูคนนี้เคยเข้าสู่สภาวะจำศีลมาก่อน เจ้าพอรู้อะไรมั้ยละ?”

 

 

 

“...ไม่” เท่าที่เขารู้ เธอคือยัยลิงป่าที่เคยลั่นระฆังแห่งเชนเดียร์ มอบความพ่ายแพ้อันน่าอับอายให้เขามาก่อน และนั่นคือความทรงจำที่จู่ๆ ก็หวนคืนมา ราวกับครั้งหนึ่งเขาเคยทำเศษชิ้นส่วนความจำเรื่องของเธอหายไป นอกจากนั้น ดูเหมือนพวกนั้นจะกำลังตามหาสิ่งนั้นอยู่

 

 

 

“ผลไม้แห่งความทรงจำ?”

 

 

 

“โอ้ อยู่มาเกือบ 300ปี ข้าไม่ได้ยินชื่อนี้มาก็นานละนะ เอ กี่ปีแล้วนะ” หมาวัยชราลูบเครานิ่งคิด

 

 

 

“สิ่งที่เท่าเทียม หนึ่งสิ่งแลกหนึ่งชีวิต บางที ยัยหนูคนนี้อาจจะยังไม่ได้กินผลไม้แห่งความทรงจำจนครบ และคงยังไม่มีใครที่ยอมเสียสละ ‘บางสิ่ง’ ให้แก่หนึ่งชีวิตที่หวนคืนมา”  

 

 

 

ชายแก่หรี่สายตาฝ้าฟางพินิจมองเด็กสาวบนเตียงชัดๆ อีกครั้ง หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผลไม้แห่งความทรงจำจริงๆ ละก็...

 

 

 

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการโกงชะตาฟ้า ข้าคงช่วยอะไรไม่ได้แล้วละเจ้าหนุ่ม”

 

 

 

“วิธีการละ”

 

 

 

 

 “หือ?” คนเป็นหมาเงยหน้าขึ้นสบดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นของอีกฝ่าย ก่อนจะถูกความอำมหิตที่ซ่อนเร้นอยู่ในดวงตาคมตรึงไว้กับที่ นี่คือดวงตาของคนที่ไม่เห็นค่าของชีวิต และพร้อมจะทำลายทุกสิ่งหากจำเป็น

 

 

 

“จะโกงชะตาฟ้า หรือทำอะไรที่ยิ่งกว่านั้นก็พูดมาซะ”

 

 

 

หากว่านั่นคือการรักษาละก็...ไม่ว่าอะไรก็ตาม  

 

 

 

 

 

 

ท่ามกลางความเงียบและลมหายใจที่สะดุดไป ชายวัยชราลอบกลืนน้ำลายก่อนเอ่ยว่าจะช่วยอย่างถึงที่สุดเพื่อให้อีกฝ่ายเบาใจ  

 

 

 

อย่างแรก วิธีที่ดีที่สุดคือให้เด็กสาวคนนี้ทานผลไม้แห่งความทรงจำให้ครบ อย่างที่สอง เขาสัญญาว่าจะดูแลเธอด้วยวิธีรักษาทั้งหมดเท่าที่จะคิดออก ทำให้เธอคนนี้อยู่ในสภาวะที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ในฐานะหมา ผ่านกว่ารักษามาก็หลากหลาย เเต่ไม่ได้พบคนที่อันตรายขนาดนี้มาก็หลายปีแล้วจริงๆ  

 

 

 

“เป็นคนประเภทไหนกันน้อ”  

 

 

 

ดวงตาที่ผ่านโลกมามากลอบมองเข้าไปในห้องพักที่แยกออกไป เจ้าหนุ่มนั่นมีดวงตาราวกับพวกทรราชย์ที่ยึดตัวเองเป็นใหญ่ เมื่อปักใจกับสิ่งไหนไปแล้วย่อมไม่แคล้วจะใช้ทุกวิธีการเพื่อให้ได้กลับคืน ถ้าขืนยังดึงดันบอกว่าช่วยอะไรเด็กสาวคนนั้นไม่ได้ มีหวังเขาคงได้สิ้นสุดชีวิตวัยชราในคืนนี้แน่ๆ!

 

 

 

“อา ทะเลกำเนิดชีวิต จิตใจของพระเเม่แห่งท้องทะเลช่างกว้างขวางยิ่งใหญ่”  

 

 

 

ผู้ที่ผ่านโลกมาเกือบ 300 ปีพึมพำขณะยกเหล้าขึ้นจิบขับไล่ความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้ามาตามร่องประตูยามค่ำคืน

 

 

 

ผ่านกาลเวลา ผ่านเรื่องราวเเห่งการแก่งแย่งฆ่าฟัน จะมีหนึ่งบุคคลที่โดดเด่นขึ้นมาในยุคสมัยอยู่เสมอ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคหลายต่อหลายคน หากไม่อาจข้ามผ่านความยึดติดในอำนาจหรือช่วงชีวิตอันแสนรุ่งโรจน์ไปได้ก็มักจะออกแสวงหาสิ่งที่ใกล้เคียงกับ ‘อมตะ’ หรือการปลุกชีพ

 

 

 

ทว่ากฏของท้องทะเลคงความชอบธรรมอันเท่าเทียมไว้ สิ่งหนึ่งหวนคืน แลกอีกสิ่งหนึ่งที่เท่าเทียม

 

 

 

จากตำนานหลงเหลือเพียงเรื่องเล่าขานและเถ้าถุลี คนหนอคนจะยึดติดเรื่องอะไรกัน หากไม่ใช่เพราะรัก โลภ โกรธ หลง?

 

 

 

 

 “เชาเชา”  

 

 

 

เสียงหวานที่แว่วมาตามสายลมปลุกให้ชายแก่หัวโตร่างเล็กตื่นจากภวังค์ เขากระพริบตาปริบๆ งุนงงว่าเหตุใดคืนนี้จึงมีเเขกมาเยี่ยมเยียนยามดึกเยอะนัก ครั้นมองเห็นชัดขึ้นจึงร้องอุทานเสียงค่อย ลุกเดินต้วมเตี้ยมเข้าไปหาผู้มาเยือนทันที

 

 

 

“เป็นเจ้านี่เอง ฮ่าๆๆ ข้าคงจะเผลอหลับไปเลยเปิดโอกาสให้เจ้าขึ้นมาถึงที่นี่ได้ ยูเมะ เจ้าเติบโตขึ้นมากทีเดียว”

 

 

 

หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่า ‘ยูเมะ’ คลี่ยิ้มหวาน ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อจะได้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับผู้เฒ่าผู้มีพระคุณของเธอ ผมม้าสีฟ้าอ่อนยาวปกครึ่งหน้า ซุกซ่อนดวงตากลมโตสีฟ้าไว้ข้างใน เรือนร่างระหงของเธอถูกคลุมไว้ด้วยผ้าคลุมสีดำสนิทปกปิดไว้จนถึงข้อขา ดูลึกลับมากปริศนา

 

 

 

“เชาเชามีเเขกหรือคะ หนูแค่อยากเจอคุณ มารบกวนหรือเปล่า?” เธอเหลียวมองไปทางห้องคนไข้ที่เปิดไฟสว่าง  

 

 

 

“อา คนไข้น่ะ ดั้นด้นขึ้นมาถึงที่นี่ได้ก็คงไม่เบา ข้าเป็นหมา จะไล่คนไข้ไปก็ยังไงอยู่”

 

 

 

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าคุณคือหมอไม่ใช่หมา” เธอหัวเราะอ่อนใจ

 

 

 

“ข้าคือหมาผู้ยิ่งใหญ่! อย่าให้ย้ำบ่อยนักสิจ้ะ”  

 

 

 

ชายแก่เอ่ยเสียงดัง ก่อนปิดท้ายด้วยรอยยิ้มใจดี ยูเมะไม่เถียงอีก เธอรู้ที่มาที่ไปของสาเหตุที่เขาเปลี่ยนจากหมอมาเป็นหมาดี

 

 

 

 

นานมาแล้วยังมีหมอหนุ่มผู้อารี อาศัยอยู่ในอาณาเขตทะเลอีสต์บลูอันไกลโพ้น คนผู้นี้จิตใจงดงามนัก คนมาขอให้ช่วยรักษาก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งทั้งยังไม่คิดเงินสักเบรี ตัวเขานั้นภาคภูมิใจในความเป็นหมอ ยิ่งถูกยอก็ยิ่งบากบั่นรักษา ภรรยาของเขาก็เป็นหญิงสาวผู้เอื้ออารีเช่นกัน ใบหน้าของทั้งคู่มักจะมีแต่รอยยิ้ม

 

 

 

โชคร้ายที่ทั้งคู่ไม่อาจให้กำเนิดบุตร ท่านหมอรู้ดีว่าภรรยาของเขาเสียใจเรื่องนี้เเค่ไหน เขารู้ว่าเธอเหงาแสนเหงาจึงเข้าเมืองไปหาซื้อลูกหมาขนน้ำตาลน่ารักน่าชังตัวหนึ่งมาให้

 

 

 

‘ดูสิ เจ้าหมาตัวนี้หน้าเหมือนข้าใช่มั้ย เอาเช่นนี้เป็นไร เราเลี้ยงมันเป็นลูกของเรากันนะ’ ภรรยาซาบซึ้งใจกับการกระทำของสามี เธอร้องไห้อย่างแสนปิติ รับเจ้าหมาไว้เป็นลูกในที่สุด แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาก็ยังตั้งชื่อให้มันไม่ได้ จึงได้แต่เรียกว่า ‘หมา’ มาตลอด

 

 

 

 ฆาตมรณะไม่เคยปรานีใคร  

 

 

 

วันหนึ่ง ภรรยาของหมอท่านนั้นล้มป่วยด้วยโรคร้ายแรง สิ่งเดียวที่ใช้เยียวยาเธอได้คือสมุนไพรที่ว่ากันว่ามีปลูกอยู่แค่ในทะเลครึ่งหลังของแกรนไลน์เท่านั้น โชคดีในโชคร้ายก็คือ มีเศรษฐีท่านหนึ่งซื้อสมุนไพรนี้ต่อจากนักเดินทางคนหนึ่งไว้

 

 

 

เศรษฐีหน้าเลือดเสนอขายสมุนไพรให้ท่านหมอในราคาเเพงเลือดซิบ เขาช่วยเหลือผู้คนมามากทว่ากลับไม่มีทรัพย์สินใดติดตัว ถึงคราวลำบากจึงได้แต่บากหน้าไปเคาะประตูพึ่งพาเศษเงินคนอื่น แต่กลับไม่มีบ ้านไหนยอมเปิดประตูช่วยเขาสักคน

 

 

 

ในที่สุด ภรรยาของเขาก็จากไปในคืนฝนพรำ ท่านหมอนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในบ้าน เจ้าหมาที่นั่งอยู่เคียงข้างกลับไม่เคยทิ้งเขาไปไหน ทุกวันมันจะไปคุ้ยเอาหัวมันในสวนของชาวบ้านมาวางไว้ให้ แต่เขากลับไม่ยอมแตะต้องสักชิ้น

 

 

 

อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าหมาคาบไก่ที่ถูกกัดจนตายมาวางไว้ให้ เนื้อตัวของมันสกปรกมอมแมม เต็มไปด้วยบาดแผล ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ร้องสักแอะ ทั้งยังกระดิกหางเดินเข้ามาเลียมือที่ซูบผอมไปของท่านหมอ เขาเหลือบมองมันด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเจ้าหมาล้มลงข้างกาย ทั้งยังหายใจรวยริน ดูก็รู้ว่าใกล้ตายเต็มที

 

 

 

คืนนั้น พวกชาวบ้านเดินทางมาที่บ้านของท่านหมอ ต่อว่าว่าหมาของท่านมันใช้ไม่ได้ มาขุดคุ้ยผลไม้ในสวนไม่พอ ยังมาไล่กัดไก่ของผู้อื่นอีก ท่านหมอกอดร่างของเจ้าหมาไว้แน่น กวาดมองผู้คนที่ดาหน้าเข้ามาด่าทอแต่ละคน ล้วนแต่เป็นคนไข้ของเขาทั้งสิ้น

 

 

 

ผู้เป็นหมอนั้นรักษาผู้อื่นจนหายสมควรได้รับสิ่งใด?  

 

 

 

เขาไม่ปรารถนาทรัพย์สินหรือเงินทอง อยากเห็นแค่รอยยิ้มของคนที่รัก ความจริงใจของเพื่อนมนุษย์ ในฐานะหมอแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่เคยได้สมปรารถนาเลย...

 

 

 

หมออะไรกัน...หมายังดีกว่าเลยไม่ใช่หรือ ?

 

 

 

ตั้งแต่นั้นมาท่านหมอก็ไม่ยอมเรียกหรือให้ใครเรียกตัวเองว่าหมออีก เขาพอใจที่จะเรียกตัวเองว่าหมา เหมือนลูกชายขนดกสีน้ำตาลของตัวเอง

 

 

 

ละทิ้งบ้านเกิด เดินทางไกลโพ้นรอบทิศไปพร้อมกับหมาของตัวเอง กว่า 200ปี ในที่สุดก็มาจนถึงหุบเขาสูงสุดยอดฟ้าที่ตั้งของทะเลจักรวาล ที่ซึ่งมีสมุนไพรซึ่งสามารถรักษาโรคของภรรยาได้  

 

 

 

 

 “ยูเมะ นี่เจ้า...หลับอยู่รึ?”  

 

 

 

ผู้เฒ่าเชาเชาหรี่สายตามองหญิงสาวที่คุกเข่านิ่งงันไปนานสองนาน

 

 

 

“หนู เอ้ออ ขอโทษค่ะ!” เธอก้มหน้างุด ดูเหมือนจะใช้เวลาระลึกความหลังของผู้เฒ่านานไปนิด  

 

 

 

“เอาน่าช่างเถ๊อะ เจ้าไม่ได้มาที่นี่มาก็นานนะ เอ...กี่ปีแล้วน้อ”  

 

 

 

เชาเชาไม่ได้ถือสาอะไร ยูเมะเป็นเด็กช่างฝันที่เขาเคยช่วยเหลือไว้เมื่อหลายปีก่อน เพราะถูกมองว่าเป็นตัวกาลกิณีของหมู่บ้านโชคร้ายซ้ำเติมลงมาอีก เมื่อพวกเผ่ามังกรฟ้าชื่นชอบในพลังของเธอซึ่งถือเป็นของแปลก ยูเมะจึงถูกแม่แท้ๆของตัวเองขายไปในราคาที่สูงลิบโดยที่เขาไม่อาจขัดขวางได้เลย

 

 

 

แต่ 2 ปีที่เเล้วเธอได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง...  

 

 

 

“หนูซื้อเหล้ามาฝากเชาเชาด้วยค่ะ จากทะเลเวสต์บลู เขาว่าที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องเหล้ามากไม่รู้เชาเชาเคยชิมมั้ย” หญิงสาวยกขวดเหล้าใบโตมาส่งให้

 

 

 

“ภารกิจคราวนี้ของหนูยากนิดหน่อย อาจจะต้องหายไปอีกนาน เชาเชาดูแลสุขภาพด้วย” เธอคลุมผ้าห่มขนสัตว์คล้องกายชายชราไว้ จดจำภาพผู้มีพระคุณคนสำคัญไว้ในใจ  

 

 

 

ครั้งหน้ายังไม่รู้จะมีโอกาสได้ขึ้นมาพบอีกมั้ย เพราะ [L] เจ้านายเพียงคนเดียวของเธอคนนั้น กำลังจะปะทะกับเจ้าเเห่งโจรสลัดอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

 

 

 

“เวสต์บลูรึ ฮึๆ ชวนให้คิดถึงเพื่อนเก่าแถวนั้นจริงๆ ยูเมะ เจ้าค้างเสียที่นี่ซะสิ คนไข้ของข้ารอบนี้คงอยู่ไม่นานนักหรอก”

 

 

 

“คนไข้ของคุณป่วยเป็นอะไรหรือคะ?” เธออดสงสัยไม่ได้ ชื่อเสียงของเชาเชาร่วงโรยไปตามกาลเวลา คนที่มาที่นี่หากไม่ใช่ความบังเอิญ ก็น่าจะเป็นคนเก่าคนแก่ทีเดียว

 

 

 

“จะเรียกมันว่าโรคได้มั้ยน้า อืม...เด็กสาวคนนั้นกินสิ่งที่เรียกว่าผลไม้แห่งความทรงจำไปน่ะสิ”

 

 

 

“...!...”

 

 

 

 

 

 

 

เขาเฝ้าบอกตัวเอง ว่ายัยลิงที่เเข็งแกร่งขนาดที่เคยล้มเขาคนนี้ได้มาก่อนนั้น จะต้องเป็นประเภทที่มีชีวิตต่อไปได้ยืนยาวจนน่าโมโห ผลักไสความไม่สบายใจที่ซ่อนลึกอยู่ในหลืบหนึ่งของหัวใจไว้จนเกือบมิด

 

 

 

 แต่แล้วลมหายใจที่แผ่วจางลงทุกขณะของร่างเล็กๆบนเตียงนั้นกลับทำให้ความมั่นใจดังกล่าวคลอนแคลงลงไปมาก ผลไม้แห่งความทรงจำอะไรนั่นสำคัญขนาดไหนกันแน่...

 

 

 

“สายฟ้า...”

 

 

 

สุ้มเสียงแหบเครือที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดนั้นเกือบจะทำให้เขาผุดกายลุกขึ้นในทันทีแล้ว ฟื้นแล้วงั้นรึ? ร่างสูงหันมองไปทางเตียง ยัยตัวแสบที่เมื่อครู่ใหญ่ยังนอนนิ่งเป็นผักค้างคืน บัดนี้กำลังกระพริบตาขึ้นลง เพราะไม่ชินกับแสงสว่างภายในห้อง

 

 

 

“ลุกไม่ขึ้นอ่า”  

 

 

 

เธออ้าปาก เอ่ยอย่างคนหมดแรง กางมือกางไม้มาทางเขาพร้อมดวงตาใสแป๋วราวกับจะอ้อนให้อุ้ม เขาแสร้งถอนใจ ขยับเข้าไปประคองเรือนร่างเล็กบางขึ้นนั่งเงียบๆ  

 

 

 

“รู้ตัวรึเปล่าว่าทำคนอื่นเขาเดือดร้อนไปทั่ว”  

 

 

 

เสียงทุ้มเอ่ยแขวะอย่างเคย แต่ไม่ได้จริงจังนัก ลูฟี่ยิ้มเผล่ส่งให้ ก่อนจะคล้องคอร่างสูงใหญ่ลงมาหา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของอีกฝ่าย

 

 

 

“นายช่วยฉันไว้เหรอ ขอบใจนะ”  

 

 

 

เธอเอ่ยเสียงหวาน ทั้งยังยื่นใบหน้าเข้ามาคลอเคลียใกล้ๆ ลมหายใจของเขาสะดุด ขณะที่กำลังประมวลผลว่ามีอะไรผิดเพี้ยนไป ร่างเล็กเจ้าของอกอวบอิ่มก็พลิกตัวขึ้นคร่อม ลูบไล้นิ้วมือเรียวลงบนข้างแก้มของเขาด้วยกริยาของลูกแมวจอมซนแล้ว

 

 

 

“บอกหน่อยสิสายฟ้า นายอยากได้อะไรเป็นของตอบแทนน้ำใจครั้งนี้ใช่มั้ยละ”

 

 

 

เสียงเล็กๆ เอ่ยราวนึกสนุก ก่อนจะขบกัดเบาๆลงบนสันกรามของเขา สัมผัสที่แนบชิดบดเบียดเข้าใกล้นั้น สั่นสะท้านทุกความรู้สึก คล้ายอยู่ๆ ก็ถูกผลักไสเข้าสู่หุบเหวแห่งความต้องการกระทันหัน เขารู้สึก...ว่ามีบางอย่างผิดแผกไป แต่ห้วงอารมณ์ที่ลุ้มลึกกว่ากลับปิดกั้นสำนึกรู้เท่าทันนั้น

 

 

 

 

ตอนนี้แค่อยากประคองกอด และทำให้แมวน้อยจอมซนตรงหน้าเรียกหาแต่ชื่อเขาเท่านั้น

 

 

 

 

“พูดสิ...บอกมาคำเดียว จะยอมทุกอย่างเลย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100% เย้!

 

คอมPC ของเราได้ดับขันลงอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ TvT

50ครึ่งหลังพิมพ์ในมือถือ แล้วยืมโน้คบุคน้อง(ที่ใช้wordไม่ได้)

อัพลงnotepad ย้ายใส่เด็กดีอีกรอบ วะฮ่าๆ มีความอินเซปชั่น

เกิดอะไรขึ้นกับฟี่?? ฝีมือลูกน้อง [L] อ่ะป่าว

เอเนลจะถูกหวยหรือไม่ nc จะมามั้ยย (หืม??) มาต่อตอนหน้าค่า เฮ้ ^^

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2072 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 16:03

    ฝันหรอ!?

    #2,072
    0
  2. #2008 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 15:50
    เดี๋ยว นั้นลูฟี่หรอที่เป็นลูกแมวยั่วยวนเอเนล???
    เฮ้ยอย่าพึ่งดิ ถ้าจะทำก็หมู่ไปเล---
    รอนะคะ55555 ชอบเอเนลล
    #2,008
    0
  3. #1957 Traveler The Fool (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 02:29
    เดี๋ยวๆๆๆ หนูยูเมะ!!! อมกก ใกล้ตัวดีแท้ล่ะ5555 แล้วลูฟี่เป็นอะไรนั่นนนนน ฮื่อออ
    #1,957
    1
    • #1957-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      5 มีนาคม 2561 / 13:56
      นั่นสิ ใกล้ตัวจริงๆ !
      #1957-1
  4. #1642 ___รี(ไวล์) เอ(เลน)___ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 12:54
    เอเนลขออะไรกันนะ แต่อ่านไปอ่านมาเริ่มจะอวยเอเนลกับลูฟี่ซะแล้ว แต่พระเอกต้องเป็นลอว์ซินะ
    #1,642
    1
    • #1642-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      15 พฤษภาคม 2560 / 17:09
      จิ้นให้ครบเลยค่ะ เอิ้กๆ
      #1642-1
  5. #1437 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 00:36
    กรี๊ดดด ไม่จริ๊งงงง nc ต้องเก็บไว้สำหรับลอว์เท่านั้น เอ้ย ไม่ใช่ๆๆๆ ไม่จริงที่ว่าลูฟี่จะทำอะไรแบบนี้ได้อ้ะ ถึงลูฟี่จะขี้เล่นแต่ก็ไม่ล้อเล่นห่ามๆ แบบนี้และไม่มีทางรุกใครก่อนแบบนี้แน่นอน มีแต่จะอ้อนและอ่อยเขาโดยไม่ตั้งใจเท่านั้นเอ๊ง555 ลูฟี่ต้องโดนอะไรเข้าซักอย่างหรือไม่ก็ใครอื่นปลอมตัวมา เป็นฝีมือของยูเมะหรือเปล่า มาได้จังหวะเวลาพอดีเลยเนี่ย><



    ชัดเจนแล้วสินะเอเนล ว่านายน่ะหลงรักลูฟี่เข้าแล้วอ้ะ 'ถ้าเธอตาย ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่บนเรือลำนี้อีก' ได้ยินประโยคนี้แล้วอยากจะกรี๊ด นี่คือคำสารภาพรักของเอเนลหรือเปล่าค้า แบบว่าที่ฉันยังอยู่ตรงนี้เพราะเธอและเพื่อเธอคนเดียวอ้ะ^0^ แล้วยิ่งความคิดนายตอนแนบชิดกับลูฟี่นี่ยิ่งชัดเลย ชื่อตอนนี่บ่งบอกถึงเอเนลแน่ๆ ความต้องการในห้วงลึกที่อยากได้ลูฟี่ไว้กับตัวอ้ะ>//< แต่นั่นมันใช่ลูฟี่จริงๆ หรือเปล่าละ เอเนลดึงสติหน่อย//จะดึงไหวไหมเนี่ย ใจของสายฟ้าดูท่าจะไปซะแล้ว^^"



    อูยย คุณหมอ เอ้ย คุณหมาอย่าไปกวนเทพสายฟ้าอย่างนั้นสิคะ ท่านเทพกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นหมาย่างหรอก555 ไม่อยากจะคิดว่าหากเปลี่ยนจากเอเนลเป็นมิงโก้คุณหมาเข้าจะโดนเช่นไร ขนาด L ยังขยาด555 มาดคุณหมาช่างกวนและน่าหมั่นไส้เป็นอย่างยิ่ง แต่พอได้รู้ถึงดราม่าของคุณหมาแล้วช่างน่าเศร้าจริงๆ ช่วยชีวิตทุกๆ คน แต่นอกจากจะไม่ได้รับอะไรตอบแทนแล้ว ยังสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิตไปหมดเลย ทั้งภรรยาและหมาน้อย คนพวกนั้นก็ช่างกระไร จิตใจด้านชามาก นี่ไม่สำนึกในบุญคุณของเค้าเลยเหรอ มิน่าคุณหมอถึงหลบหนีมาอยู่ถิ่นไกลโพ้นและกลายเป็นคุณหมาเลย



    ทะเลจักรวาล ชื่อช่างไพเราะและเห็นภาพเลยอ้ะ ดารดาษไปด้วยดวงดาวแนบแสนล้านส่งแสงระยับจับตา ถึงจะสวยงามแต่ก็น่ากลัวเพราะมันหยั่งไม่ถึงและไม่มีที่สิ้นสุด แต่ว่าลูฟี่ไม่ได้ป่วยเพราะละอองในทะเลจริงๆ ด้วย แต่เป็นเพราะผลข้างเคียงจากผลไม้แห่งความทรงจำต่างหาก 'การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม' ใช่แล้วกฎของธรรมชาติมันยุติธรรมและเท่าเทียมเสมอ หนึ่งชีวิตคืนมาก็ต้องแลกกับหนึ่งชีวิตที่ยอมพลีให้งั้นสินะ ลูฟี่ฟื้นกลับมาจากความตายแล้วต้องแลกกับใครหรืออะไรละ อย่าบอกนะว่าต้องมีหนึ่งชีวิตที่ต้องเสียสละเพื่อให้ลูฟี่คงอยู่อ้ะ คนที่มี dead flag ปักหัวชัดเจนเรานึกถึงลอว์คนแรกเลยT^T ลอว์น่าจะเป็นคนเดียวที่ใกล้ชิดลูฟี่ที่สุดและผูกพันกับสัญญาก่อนจากในครานั้นด้วย ลอว์จะเป็นผู้เสียสละหรือเนี่ย ฮือออ แล้ว 2 คนนี้เค้าจะมีโอกาสได้สมหวังกันไหมอ้ะยูน ยูนบอกว่าสุดท้ายลอว์ มิงโก้ และ L จะได้กลับมาเจอลูฟี่อีกครั้งในรูปแบบหนึ่ง อันนี้สปอยล์ตอนจบของเรื่องไหมเนี่ย เกิดในชาติภพใหม่หรือเปล่าเอ่ย^^



    ว่าแต่ยูเมะนางก็มีชะตาชีวิตที่ดราม่าเหมือนกันเนาะ แล้วจับพลัดจับผลูยังไงมาเป็นคนดูแลและติดตาม L แบบนี้ล่ะ ตกใจเลยสินะที่คนไข้ของผู้มีพระคุณคราวนี้เป็นคนเดียวกับที่เจ้านายตามล่าอ่ะ นางทำอะไรกับลูฟี่หรือเปล่า หรือว่าปลอมเป็นลูฟี่ซะเอง คุณหมาจะมาช่วยไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ไหม ถึงแม้คุณหมาจะเข็ดกับการทำดีแล้วไม่ได้ผลตอบแทน แต่คนดีๆ ก็มีอยู่จริงนะ อย่างน้อยก็ลูฟี่ที่นอนนิ่งเป็นผักอยู่ที่นี่ละ ว่าแต่ตอนนี้ไม่เป็นผักแล้วอ่า รุกเอเนลแล้วอ่ะ สายฟ้าจะทำไงดี๊><
    #1,437
    1
    • #1437-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      2 เมษายน 2560 / 19:45
      5555 ลอว์สมควรได้รับสิ่งนั้นมากๆ เลยใช่ม้า แบบดูทุ่มเท ดูอยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง นั่นสิ จริงๆ เราก็แอบคิดๆ ไว้ แฮ่มๆ ส่วนลูฟี่ในฝันของเอเนลดูจะเซ็กซี่สุดเลยอ่ะโนะ จากมโนที่เราคิดไว้ สายฟ้าน่าจะชอบแบบนี้ สาวๆ เซ็กซี่ยอมตกเป็นทาส ตามใจทุกอย่าง แต่ก็ไม่แน่อีก สายฟ้าอาจจะชอบเวลาฟี่ออนท็อปก็ด้ายย วะฮ่าๆ นี่เลาพูดอัลไล

      เอเนลน่าจะมีใขให้ฟี่มาสักพักแล้ว แต่ไม่ยอมรับ ยังไง๊ ยังไงก็ไม่อยากยอมรับ นี่คน (เทพ) อย่างฉันหลงผิดไปชอบลิงได้ยังไง แต่หลักฐานที่ปรากฏชัดหลายๆ อย่างก็มัดตัวนะ นายน่ะะ หลงเสน่ห์ลิง เอ้ย ฟี่ไปแล้วไงละะ //ชี้หน้า แน่นอน ฟี่ยั่วขนาดนั้น ไม่ใช่เอเนลก็น่าจะรู้สึกอ่ะ 55 มันไม่ใช่ =v=

      คุณหมอไปแหย่ท่านเทพโดยไม่รู้ตัว โดนสายฟ้าเปรี้ยงเข้าให้สองรอบติดเลย คนกำลังรีบ กำลังเป็นห่วง อย่ามาชักช้าน่า แต่ท่านหมาก็มีปมเนาะ แถมคนธรรมดา ขึ้นมาขอให้ช่วยก็น่าจะเริ่มต้นด้วยการขอร้อง สายฟ้านี่ไม่มีมรรยาทเลยจริงเจงง

      เราคิดว่าทะเลจักรวาลต้องสวยมากแน่ๆ ต้องสวยแบบฮืออ สวยอยากไป แต่ก็แฝงเร้นด้วยอันตรายที่ซุกซ่อนอยู่ใต้น้ำ การแลกเปลี่ยนของลูฟี่ ต้องใช้สิ่งที่เท่าเทียม เดาๆ กันไปก่อน เราคิดว่าอภิญและหลายๆ คนเดาถูกแหละ dead flag จะไปตกที่ใคร หึหึ เดากันไม่ยาก แต่อืม จะใช่มั้ยน้อ แต่ก็นั่นละ ต้องมีผู้เสียสละ ใช่แล้ว ต้องได้กลับมาเจอกันอีกแน่ๆ จ้า ^^

      ยูเมะเป็นตัวละครฝั่งร้ายที่เราไม่ได้อยากให้ดูร้ายเกินไป อารมณ์ตัวร้ายก็มีหัวใจ มีเหตุผลเนาะ แถมคนนี้ยังมีฟิลลิ้ง นิสัยที่ค่อนข้างดีเลย ที่ต้องทำเพราะจำเป็น มันต้องเรียกว่าโชคชะตาเนาะ ที่ดันได้มาอยู่กับ L
      #1437-1
  6. #1405 กระต่ายสีเลือด (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 11:15
    หมอหมา หมาหมอ.........ละไว้ในฐานที่เข้าใจ//นู๋ฟี่เปลี่ยนปายยยยยยย!! ฝ้นใช้ไหมเอเนลนายฝันใช้ไหมมมมม มีความมโน
    #1,405
    1
    • #1405-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      30 มีนาคม 2560 / 12:51
      มีความสับสน ตกลงเป็นไรกันแน่ 555

      ฟี่ในมโนเอเนลเซ็กซี่ไม่หยอกเนาะ ^o^
      #1405-1
  7. #1397 Buka (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 15:50
    งานนี้มีอิจฉาสายฟ้าคุณกันทั่วหน้า คุณกุ๊กกับคุณนักดาบจะมาเห็นฉากบาดใจไหม
    #1,397
    1
    • #1397-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 17:59
      นั่นสิ รางวัลเลขท้ายมาออกที่สายฟ้า แต่จะแจกพอตแตกมั้ย ที่แน่ๆ สองหน่อที่ตามมาทีหลังคงไม่ยอมเด็ดๆ55
      #1397-1
  8. #1396 POSTION (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:23
    ตัดจบได้ค้างมาก เอเนลนายฝันชิมิ!ฟี่น้อยเปลี่ยนปายยยยย!!
    #1,396
    1
    • #1396-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 17:52
      ฟี่ตอนนี้ดูเป็นฟี่ในฝันมากกว่าตัวจริงเยอะค่ะ 55
      #1396-1
  9. #1395 ขุนชาน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 11:37
    ฝันใช่ไหม เหมือนคราวซันจิ5555555555
    ไม่รู้คนของ [L] จะคิดทำอะไรรึเปล่า แต่บังเอิญมากๆๆๆๆ
    ตัดจบตอนแบบเราขออนุญาตไปมโนต่อเอง5555
    #1,395
    1
    • #1395-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 17:51
      ตอนซันจิ นั่นดูมีความเพ้อพกมโนเเลนด์มาก เอเนล นายก็ดำเนินรอยตามซันจิซะแล้วเร้อ 55
      จะรีบมาต่อตอนใหม่นะคะ > <
      #1395-1
  10. #1394 Tinkerbelly (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 07:18
    เอเนลฝันอยู่ใช่มั้ย ฟี่น้อยฉันไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้ได้อ่ะ
    #1,394
    1
    • #1394-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 17:47
      ดูเป็นฟี่ในมโนมากกว่าตัวจริงสินะคะ ^^
      #1394-1
  11. #1393 0610155567 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 02:10
    สนุกกกกกค่ะเเต่เราว่าลอว์น่าจะเป็นพระเอกเพราะหล่อ(อันนี้ไม่น่าจะนับ)
    #1,393
    1
    • #1393-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 17:47
      อืม ลอว์น่าจะเป็นพระเอกจริงๆ แต่ไม่ใช่จะใช่แค่หล่อค่ะ 555
      #1393-1
  12. #1392 honeybee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 01:23
    คือเราว่าตอนท้ายๆมันดูไม่น่าใช่ฟี่อ่ะ ใครปลอมตัวมาหรือโดนสิงหรือยังไงดี แต่มันดูไม่ช่ายยย
    #1,392
    1
    • #1392-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 17:44
      นั่นสิคะ มันดูไม่ใช่ฟี่จริงๆ ด้วยอ่ะ เนาะ 555
      #1392-1
  13. #1391 Power (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 00:46
    ฟี่อ่อยมาก น่ารักกกก แต่คิดว่าไม่nc ต้องเป็นหมอสิ(!?)
    #1,391
    1
    • #1391-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:59
      นั่นสิ เอ็นซีไม่น่าโผล่ง่ายขนาดนี้ 555
      #1391-1
  14. #1388 Good morning. (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 23:09
    ชอบเอเนล ฮื่อออ เฮียแกมีบทของตัวเองสักที
    #1,388
    1
    • #1388-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:34
      ได้บทเด่นด้วยนะรอบนี้ นิดนึง55
      #1388-1
  15. #1387 honeybee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:21
    ช่วยฟี่ให้ได้นะ จบไม่เศร้าใช่มั้ยยย บอกตรงๆเลือกเมะไม่ถูกค่ะ เชียร์หลายคนมากก
    #1,387
    1
    • #1387-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:34
      ต้องช่วยฟี่นะ อืมเศร้ามั้ย เท่าที่คิดไว้ ค่อนข้างจะแฮปปี้เอนดิ้งเลยค่า ^^
      #1387-1
  16. #1386 master ta (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:13
    โซโลแม่งโหด555 ความคิดนี้ไใาสมควรใช้จริงๆ เอเนลก็โคตรโหด
    #1,386
    1
    • #1386-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:33
      รู้ตัวมั้ยเนี่ย ว่ากำลังวางแผนฆ่าทั้งเกาะ 551 เอเนลเริ่มซึนแตกค่ะ 5
      #1386-1
  17. #1385 paredirectioner (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:40
    มีความตลกในวิธีของหัวมอส5555 #ทีมนักดาบหลงทาง
    #1,385
    1
    • #1385-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:32
      หัวมอสชอบแบบทางลัดค่ะ เป็นงี้ตลอด 55
      #1385-1
  18. #1384 Takoyaki134 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 20:28
    คุณหมอ--- เอ้ย หมาต้องให้พี่เอเนลโชว์พาวให้ดูก่อนเหรอค่ะ xD
    ประโยคสุดท้ายกร๊าวใจน้องมากค่ะ ^p^ พี่สายฟ้าต้องช่วยน้องลูให้ได้นะะ!!
    #1,384
    1
    • #1384-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:32
      คุณหมายอมช่วยละค่ะด้วยจรรยาบรรณแห่งหมา 55
      สายฟ้า จะได้ช่วยหรือจะได้กินฟี่เนี่ย ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ^.^
      #1384-1
  19. #1383 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 19:51
    เอาผลไม้มาให้ฟีากินได้แล้วน้าาาา
    #1,383
    1
    • #1383-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:31
      ฮืออ มาเอาใจช่วยฟี่กันค่ะะ //ชูมือ
      #1383-1
  20. #1382 0610155567 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 19:27
    อยู่มาตั้ง14ปีพึ่งเคยได้ยินจากหมอกลายเป็นหมา
    #1,382
    1
    • #1382-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:28
      นี่ไงเรามีสาเหตุให้ละ 55
      #1382-1
  21. #1381 0610155567 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 19:26
    ต่อออออออค้างงงงงงงว
    #1,381
    1
    • #1381-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:28
      ต่อละค่าา
      #1381-1
  22. #1380 Power (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 18:38
    ต้องมีคนตายหรอออออ ;;-;; /น้ำต้มมาม่าเริ่มร้อน
    #1,380
    1
    • #1380-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:27
      ฮือๆ อะไรก็เกิดขึ้นได้ พูดแล้วหิวมาม่าเลยค่ะ อยากรสต้มยำกุ้ง ;v;
      #1380-1
  23. #1378 ปลาซาบะราดซอส (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:19
    เครียดเลยสรุปหมาก็หมาวะ555
    #1,378
    1
    • #1378-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:26
      ไม่รู้จะเครียดหรือขำดี เป็นหมาก็หมา 55
      #1378-1
  24. #1377 K. D. M (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 12:00
    เออหมาก็หมาเป็นหมอดีๆไม่ชอบ ชอบเป็นหมา
    #1,377
    1
    • #1377-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:25
      แบบว่าเขาชอบเป็นหมามากกว่าอ่ะค่ะ 55
      #1377-1
  25. #1376 ktao145 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:03
    โอเค้ หมาก็หมา 55555 เออ หมาาาา ไม่ใช่หมอ เป็นหมาก็เป็นหมาสิเอเนล!! 5555
    #1,376
    1
    • #1376-1 dark_violeta(จากตอนที่ 36)
      29 มีนาคม 2560 / 00:25
      บอกว่าเป็นหมาเข้าใจบ้างนะ 555
      #1376-1