[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 35 : ประกายสีฟ้าใต้ท้องทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ในที่สุดเธาซันด์ ซันนี่ก็แล่นออกจากไจแอน แอนด์ สเนคในช่วงบ่าย  

 

 

 

หลังการอำลาและมื้อเที่ยงจากเผ่าคนยักษ์สิ้นสุด ลมทะเลขานรับการออกเรือที่แสนพร้อมเพรียงนี้ด้วยสายลมอบอุ่น พวกเขาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด กิจวัตรประจำที่ชินตากลับมาอีกครั้ง  

 

 

 

โซโลบริหารร่างกายโดยการแบกลูกตุ้มเหล็กซึ่งหนักที่สุดเท่าที่จะหนักได้บนเรือด้วยปลายนิ้วชี้  

 

 

 

นามิถือโอกาสที่คลื่นลมยังสงบกางแผนที่ ร่างพื้นที่ใหม่ที่พบเห็นตามเส้นทางเดินเรือลงบนกระดาษตารางด้วยปากกาขนนก พร้อมกับจดรายละเอียดสภาพอากาศเท่าที่รู้ลงไป  

 

 

 

อุซปนั่งขัดอุปกรณ์พัฒนาอาวุธและคัดพืซพันธุ์ใหม่ๆ ที่ค้นพบจากการรอนแรมเดินทางมาลองสร้าง ซันจิสำรวจของในครัว จดลิสต์เครื่องปรุงที่ต้องหาเพิ่ม  

 

 

 

ช็อปเปอร์เพิ่งจะได้มีเวลานั่งอ่านหนังสือใหม่ๆ ที่โรบินขนมาจากเกาะมาเธอร์สปริงด้วยความตื่นเต้น  

 

 

 

บรู๊คจิบชาไป ช่วยแฟรงกี้ตรวจตราห้องควบคุมเครื่องยนต์ด้านล่างไป จินเบนั่งแบ่งปันแนวคิดแผนหลักและแผนสำรองสำหรับการค้นหาและชิงผลไม้คืนจาก [L] กับแซก

 

 

 

เหลือเวลาอีก 10 วัน กว่าเรือจะไปถึงที่หมาย

 

 

 

บางทีนี่อาจจะเป็นความสงบสุขชั่วคราว ก่อนพายุโหมทะเลคลั่ง

 

 

 

 

 วันที่ 3 ของการเดินทาง  

 

 

 

ท้องเรือล่องผ่านน่านน้ำใสแจ๋ว ตอนนี้พวกเขาเข้าสู่เขตน้ำตื้นของหมู่เกาะอาราเบียน โรบินบอกว่าทะเลของที่นี่มีปะการังชนิดพิเศษที่เรืองแสงสีฟ้าในยามค่ำคืน บรรดาสัตว์น้ำแถวนี้ได้รับสารอาหารจากปะการังจึงเรืองแสงตามไปด้วย มองเผินๆ  คล้ายกับว่าดวงดาวบนชั้นฟ้าได้ถูกเทเกลื่อนลงมากลางมหาสมุทรไม่ผิด

 

 

 

 “รอเดี๋ยวนะ ฉันจะเอาแพยางออกมาให้ พวกนายอยากลงไปดูปะการังกับปลาเรืองแสงใกล้ๆ ใช่มั้ยละ” แฟรงกี้แทบไม่ต้องคาดเดาจากดวงตาเป็นประกายปิ๊งปั๊งของเพื่อนๆ

 

 

 

“อยากสิ เอาออกมาเลย !”  

 

 

 

ลูฟี่ อุซป และช็อปเปอร์ชูมือตะโกนเป็นเสียงเดียวกัน ลั้ลล้าขึ้นมาทันที

 

 

 

“เจ้าพวกนี้นี่น้า โตเป็นผู้ใหญ่ที่มีหัวใจของเด็กไปซะแล้ว”  

 

 

 

นามิส่ายหน้ายิ้มระอา คืนนี้อากาศดีแถมดวงจันทร์ยังกลมโตลอยต่ำ ทำให้บรรยากาศรอบด้านถูกอาบไล้ด้วยแสงสีเงินนวลตา  

 

 

 

สองสาวประจำเรือเอนกายจิบคอกเทลผลไม้อาบแสงจันทร์อยู่บนเก้าอี้ชายหาดกลางลานกว้างของซันนี่ ปล่อยให้พวกทะโมนประจำเรือกระโจนลงไปเล่นน้ำที่แพยางออโต้ของแฟรงกี้กันอย่างสนุกสนาน ยังไงซะพวกเขาก็ต้องพักเรือระหว่างทางที่เวิ้งของอ่าวบริเวณนี้พอดี  

 

 

 

“ปลาเยอะแยะไปหมดเลย ถ้าเอาไปใส่แทงค์ของเราไว้ ตอนกลางคืนมันจะยังเรืองแสงมั้ยนะ” อุซปสวมแว่นกันน้ำ จุ่มหน้าลงไปดูใต้ผิวน้ำ ภาพด้านล่างนั้นตระการยิ่งกว่าบนบกซะอีก  

 

 

 

“น่าจะไม่นะ ได้ยินโรบินบอกว่าพวกมันกินอาหารแถวนี้เลยเรืองแสงได้ ในแทงค์ของเราไม่ได้มีปะการังพวกนี้ซะหน่อย” ช็อปเปอร์แย้ง

 

 

 

“อา นั่นสิ แต่ถ้าเราเอาปะการังนี่ไปใส่ไว้ด้วยละ เธอว่าไง ลูฟี่?”  

 

 

 

อุซปหันไปถามความเห็นกัปตันบ้าง เธอหัวเราะ จุ่มเท้าลงไปในน้ำ ตัวชาวูบเพราะฤทธิ์ของทะเล แต่ก็ยังฝืนแกว่งเท้าวนเล่นในน้ำเย็นๆ ละอองเรืองแสงใต้น้ำแตกกระจายคล้ายจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุด ดวงตากลมปรือลงเล็กน้อย อาจเพราะลมทะเล ตอนนี้เธอเลยเริ่มจะง่วงอีกแล้ว  

 

 

 

“ยังไงก็ได้น่า ปลาในแทงค์ของเรือ เดี๋ยวเราก็กินหมดแล้ว”

 

 

 

“ไม่ได้เลี้ยงไว้กินอย่างเดียวซิ!”

 

 

 

สองเกลอตะโกนลั่น ลืมไปได้ยังไงว่ากัปตันตัวเองเป็นพวกเห็นแก่ของกินแค่ไหน “อากาศดีจัง ง่วงชะมัด” กัปตันสาวหาวหวอดใหญ่

 

 

 

“อะไรนี่เพิ่งจะหัวค่ำเอง เธอน่ะ กินมากไปเลยง่วงเร็วละสิ ฮ้าว...ว” อุซปเองยังไม่วายง่วงตามไปด้วย

 

 

 

 “นั่นสิ แปลกๆ แฮะ...ทำไมฉันก็ง่วงด้วย...อ่า...”  

 

 

 

ช็อปเปอร์เริ่มเอนตัวไปมา จู่ๆ อาการง่วงงุนก็เข้าครอบงำพวกเขาเสียอย่างนั้น ไม่นานทั้งอุซปและช็อปเปอร์ก็นอนแปะลงบนแพยางและเริ่มกรนเสียงต่ำ

 

 

 

“ท่าทางเจ้าพวกนั้นมันแปลกๆ แฮะ เจ้าหนู แกไปดูพวกบนแพยางหน่อย หลับบนนั้นไม่ได้นา” แฟรงกี้สะกิดแซกที่ยังคงจ้องมองภาพจากกล้องส่องทางไกลอยู่

 

 

 

“ครับ” เด็กชายละสายตาไปจากประภาคารที่ตั้งอยู่บนเทือกเขาสูงเสียดฟ้าเบื้องหน้า ตรงกลางของเกาะที่ใกล้ที่สุดนี้สูงลิบลิ่วขึ้นไปจวนจะถึงยอดเมฆแล้ว แต่ส่วนฐานของเกาะกลับเป็นฐานเล็กๆ อย่างกับเข็มยาวๆ ที่ปักลงบนฐานอันเล็ก จะล้มมิล้มแหล่ ประหลาดชะมัด

 

 

 

“เอ๊ะ?” แซกชักหัวคิ้ว มองลงไปยังเงาสองเงาที่นอนเคียงกันอยู่บนแพยาง...พี่ลูฟี่ละ?

 

 

 

“พี่สาว!” เขาร้องตะโกนทันทีที่พบว่าไร้เงาของคนที่ตัวเองต้องจับตามองอยู่เสมอ ก่อนกระโจนพรวดลงไปบนแพยาง

 

 

 

เบื้องล่างที่ถึงจะลึกและดูเวิ้งว้างนั่น...เขาเห็นประกายแสงสีฟ้าอ่อนกลุ่มใหญ่ เรืองรองขึ้นมารอบๆ ร่างของใครบางที่คนจมลึกลงไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่ราวกับมีบางอย่างฉุดรั้งลงไป  

 

 

 

เรือนผมของเธอสยายยาวเหมือนผีเสื้อปีกดำเริงระบำ ประกายแสงนวลสีฟ้าแตะแต้มผิวกายนวลผ่อง สวยงามราวกับไม่ใช่คนบนโลกนี้

 

 

 

“เกิดอะไรขึ้น ลูฟี่??”  

 

 

 

นามิและโรบินที่นั่งอยู่ไม่ไกลกระเด้งตัวขึ้นทันที แซกถอดรองเท้าบู้ท ปลดกระดุมเสื้อโค้ทเตรียมดำลงไป อย่างน้อยบนตัวเขาก็ไม่ควรมีอะไรที่อุ้มน้ำมากเกินไป มือเล็กสั่นเล็กน้อยด้วยความลน ทว่ายังไม่ทันได้ดำดิ่งลงไป มือของใครคนหนึ่งก็ฉวยรั้งไหล่เขาไว้ เอ่ยห้ามเสียงเรียบ

 

 

 

“เจ้าหนู แกเป็นลูกผู้ชายที่ดี แต่ด้านล่างนั่นให้ฉันไปเองจะดีกว่านะ” สิ้นเสียง พ่อครัวประจำเรือก็เป็นฝ่ายกระโจนลงไปใต้ท้องทะเลด้วยตัวเอง

 

 

 

ตูม!

 

 

 

“คุณซันจิ!”

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกแซก” จินเบพูดเมื่อเห็นว่าเด็กชายยังดูกังวล เขาเองก็ตกใจที่กัปตันของตัวเองตกทะเลไปเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นความเร็วระดับคุณซันจิ เรื่องนี้น่าจะไม่ต้องถึงมือเขาเช่นกัน

 

 

 

 “ไหงยัยนั่นตกลงไปได้ ว่าแต่เจ้าพวกนี้ เฮ้ หลับอยู่จริงๆ เรอะ?” แฟรงกี้ยื่นมือจริงของตัวเองออกมาตบเรียกสติอุซปและช็อปเปอร์เบาๆ

 

 

 

“อย่าแตะน้ำนะแฟรงกี้”  โรบินร้องห้ามคนตัวโตที่ชะโงกหัวลงไปดูเหตุการณ์ใต้น้ำใกล้ๆ คนที่หลับไป มีแต่พวกที่เล่นน้ำอยู่บนแพยางเท่านั้น  

 

 

 

บางที...อาจเป็นสารเรืองแสงพวกนั้น

 

 

 

“เข้าใจละ” แฟรงกี้พยักหน้ารับ จากสถานการณ์ดูเหมือนจะมีความไม่ชอบมาพากลใต้น้ำ  

 

 

 

“พวกนายดูซันจิไว้ ฉันจะไปเอาชุดประดาน้ำกันสารพิษในเรือมา เห็นท่าไม่ดีเมื่อไร เราคงต้องเป็นฝ่ายลงไปงมสองคนนั้นขึ้นมาเองแล้ว !”

 

 

 

 

 

ใต้ทะเลแห่งนี้ มีบางอย่างแปลกๆ

 

 

 

คนที่ชำนาญการว่ายน้ำวิเคราะห์ไปพลางว่ายตรงเข้าไปคว้าเอาร่างที่ค่อยๆ เรืองแสงเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ของกัปตันสาวขึ้นมาโอบอุ้มไว้ ร่างกายเย็นเยียบของเธอไร้ปฏิกิริยาตอบรับใด ไม่มีการดิ้นรนทรมาน ราวกับใต้ห้วงทะเลลึกนี้ไม่ได้กลืนกินเธอ แต่กำลังโอบอุ้ม และชักพาใครบางคนกลับบ้าน

 

 

 

ความรู้สึกหวาดหวั่นบางประการเร่งเร้าให้เขารีบถีบพาตัวเองขึ้นไปเหนือน้ำ ทว่าเจ้าแสงสีฟ้าอ่อนนั่นกลับดึงรั้งเรียวแขนของเธอเอาไว้ กุ๊กหนุ่มชะงัก เหลียวมองเจ้าภูติสีฟ้าหน้าตาประหลาดนั่น ก่อนตวัดเท้าเตะไปเต็มแรง จนคลื่นใต้ทะเลสั่นไหวปั่นป่วน  

 

 

 

คิดจะดึงเธอลงไปงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

 

 

 

ซ่า...!

 

 

 

“ลูฟี่ ซันจิ!”

 

 

 

จุดที่เขาพาลูฟี่โผล่ขึ้นมานั่น ห่างไกลไปจากซันนี่อยู่มาก ร่างสูงออกแรงว่ายตรงดิ่งกลับไปที่เรืออย่างรวดเร็ว ความง่วงซึมปริศนาแทรกซึมเข้ามาตามกระแสน้ำ ซันจิกัดฟันว่ายต่อไป ใต้น้ำนี่มีอะไรบางอย่างที่ออกฤทธิ์ทำให้สามคนบนแพยางหลับไปจริงๆ

 

 

 

“แฮ่ก...พาเธอไป” เขาซบตัวลงบนแพ ขณะส่งร่างของกัปตันให้แฟรงกี้รับไว้  

 

 

 

 “เกิดอะไรขึ้นกันครับเนี่ย คุณลูฟี่??” บรู๊คเบิกดวงตากลวงโบ๋กว้างขึ้น เมื่อพบว่ากัปตันของเขายังคงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนครึ่งคนครึ่งไซบอร์ก นิ่งสนิทแม้แต่แพขนตา  

 

 

 

“ไม่สำลักน้ำ แบบนี้ไม่ดีแน่...”  

 

 

 

ช็อปเปอร์ร้องขึ้น เขายังคงถูกความง่วงงุนตรึงร่างกายไว้อยู่ แต่ตอนนี้ฤทธิ์ของสารเริ่มจะคลายลงแล้ว แฟรงกี้วางร่างของลูฟี่ลงตรงหน้าหมอกวาง เขาลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังทรงตัวไม่ค่อยได้ จับชีพจรเธอดูก่อนเป็นอย่างแรก

 

 

 

“คุณช็อปเปอร์ นี่กล่องยาครับ” แซกวิ่งมาพร้อมกับกล่องยาที่เขาไปค้นมาจากห้องพยาบาลประจำเรือ

 

 

 

“หือ?? ชีพจรลูฟี่เต้นปกติ แต่ทำไม...?”  

 

 

 

ช็อปเปอร์หน้าตื่นมองเพื่อนที่หลับนิ่งไป ในหัวทบทวนความน่าจะเป็นทั้งหลาย บอนจังเล่าว่าลูฟี่เคยถูกพิษขนานใหญ่ที่อิมเพลดาวน์จนเกือบตายมาก่อน หากใต้น้ำนั่นคือสารพิษ เธอก็ไม่น่าจะกลายเป็นแบบนี้ง่ายๆ นี่ ?

 

 

 

“ซะ ซันจิละ เป็นยังไงบ้าง?” เขาหันกลับไปดูอีกคนที่น่าจะอาการหนัก เพราะซันจิเองก็ดำลงไปในน้ำเหมือนกัน

 

 

 

“เออ...ง่วงขั้นสุด ยัยนั่นละ?”  

 

 

 

เขาเอ่ยตอบอย่างยากลำบาก แต่พ้นน้ำมาได้ไม่นาน อาการก็เริ่มจะดีขึ้น เพราะพื้นฐานร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นทุนเดิม

 

 

 

“ยังไม่ตื่น” โซโลที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบแทน หัวใจในอกที่เต้นอย่างมั่นคงเสมอมาเริ่มเย็นเยียบเมื่อเห็นสภาพเจ้าหญิงนิทราของเธอ  

 

 

 

“ฉันว่าเราต้องรีบไปเอาผลไม้นั่น” นักดาบหนุ่มเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา

 

 

 

“เกี่ยวอะไรกับผลไม้แห่งความทรงจำงั้นรึ?” โรบินถาม

 

 

 

“โทราโอะ เจ้านั่นพูดกับฉันเรื่องผลกระทบของมัน”  

 

 

 

ในคืนนั้นที่มันพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็คิดจะทวงคืนผลไม้พวกนั้นมาให้เร็วที่สุดอยู่แล้ว พอได้มาเห็นสภาพแบบนี้ แม้จะยังไม่แน่ใจว่าเธอหลับไปเพราะฤทธิ์ของละอองใต้น้ำหรือผลไม้แห่งความจำกันแน่ แต่แบบนี้มันชวนให้ไม่สบายใจแปลกๆ

 

 

 

“เจ้านั่นบอกว่าหากเธอไม่ได้กินผลไม้จนครบภายในเวลา อาการทางกายจะเริ่มแสดงออกมาเรื่อยๆ” เขานิ่งทบทวนคำพูดของหมอนั่นอีกครั้ง

 

 

 

 อาจจะเป็นอาการอ่อนแรง ความง่วง หรือขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้

 

 

 

คิดว่าคนๆ หนึ่งจะฟื้นคืนมาจากความตายได้ง่ายๆ งั้นรึ? บางทีมันอาจเป็นการโกงความตาย เธอผ่านมันมาแล้วหลายครั้ง โอกาสในครั้งถัดๆ ไปจึงยิ่งยากขึ้น...เหมือนกับคราวนี้  

 

 

 

“คนๆ นั้นดูจะมีข้อมูลเยอะกว่าที่เราคิด ถึงฉันจะเชื่อใจทราฟลาก้า ลอว์ เรื่องคุณลูฟี่ แต่ยังอดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี เพราะอะไรคนๆ นี้ถึงจำเรื่องคุณลูฟี่ได้ทั้งที่ใครๆ ก็ลืมกันนะ?”

 

 

 

จินเบรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมานั่งตั้งคำถาม แต่เท่าที่สังเกต คนที่รู้เรื่องผลไม้อย่างละเอียดก็มีแค่บอนเครย์ และทราฟลาก้าเท่านั้น มันน่าแปลกไม่ใช่หรือไง?

 

 

 

“โธ่ ช่างเรื่องนั้นไปก่อนเถอะ เรายังไม่รู้เลยว่าที่ลูฟี่หลับไปเป็นเพราะอะไรกันแน่ ฉันอยากจะยืนยันให้แน่ใจจากปากของหมอแถวนี้ วะ ว่าแต่ แถวนี้พอจะมีหมอมั้ยนะ?” ช็อปเปอร์ร้อนใจ นี่มันไม่ใช่อาการของคนจมน้ำแน่ๆ

 

 

 

“ผมเห็นแสงไฟที่ประภาคาร” แซกชี้นิ้วไปทางประภาคารสูงลิ่ว  

 

 

 

“มีเรือจอดเทียบอยู่ที่ท่าน้ำเยอะพอสมควร คงจะมีชุมชนบนเกาะนี้ อย่างน้อยๆ พวกเขาก็น่าจะมีหมอ”

 

 

 

“งั้นก็ตามนั้น ไปหาหมอของพื้นที่ก่อน หากอาการนี้เป็นเพราะน้ำทะเลของที่นี่ เรารีบร้อนจากไปสุดท้ายก็ต้องย้อนกลับมาอยู่ดี”  

 

 

 

นามิตัดสินใจ จากที่โซโลบอกดูเหมือนพวกเธอต้องเร่งมือไปให้ไวที่สุด อย่างน้อยต้องทำให้ยัยนั่นฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

 

 

 

“สิ่งมีชีวิตมีอยู่แค่บนประภาคาร”  

 

 

 

เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น คนบนเรือเงียบกริบ หันไปเผชิญหน้ากับคนที่เข้ามาร่วมวงสนทนาใหม่ แปลกมาก ทั้งที่เป็นตัวตนที่อันตรายขนาดนั้น แต่พวกเขากลับแทบจะลืมเจ้านั่นไปแล้ว ถูกของมัน เมื่อลองรวบรวมสติและใช้พลัง ‘ฮาคิสังเกต’ จากจุดนี้ หลายคนบนเรือก็รู้ได้ทันที  

 

 

 

หากมีหมอที่นั่นจริง แสดงว่าคนๆ นั้นต้องอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของเกาะอย่างแน่นอน

 

 

 

“โง่เง่าพลาดตกทะเลไปแบบนั้น ชวนให้หมดหวังจริงๆ นะ กัปตันเรือลำนี้”  

 

 

 

เอเนลคุกเข่าลงทอดสายตามองร่างเล็กที่สลบไสลไม่ได้สติ หยาดน้ำยังเกาะพราวอยู่บนใบหน้าสีซีด เขาลอบทอดถอนใจ ช่างเป็นสิ่งทีชีวิตที่เปราะบางจริงๆ

 

 

 

 “แกจะทำอะไร”  

 

 

 

ซันจิคำรามเสียงต่ำ มือของนักดาบประจำเรือเลื่อนไปอยู่ที่ด้านดาบเมื่อเจ้าสัตว์ร้ายนั่นช้อนตัวเธอขึ้นอุ้ม ส่วนอุซปนั้น หลบไปยืนหลังโรบินเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

“เท่าที่ฟัง พวกแกต้องแข่งกับเวลาจริงมั้ย”  

 

 

 

เขาเพียงปรายสายตามองกลุ่มคนที่ไม่ได้มีความหมายใดในสายตาเขามาก่อน พลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน  

 

 

 

 

“ถ้าเป็นตอนนี้ จะสร้างบุญคุณกันสักหน่อยคงพอจะได้ละนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

 

สายฟ้าช่วยเฉยๆ ไม่ได้ต้องมีถากถางแหน็บแนมเบาๆ

 

ฮึกๆ ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยนะ เรื่องนี้น่าจะประมาณอีกหลายตอนเลยค่ะกว่าจะจบ ;v;

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2071 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:57

    เอเนลมาเอง555 บทจะมาก็มาบทจะไปก็ไป

    #2,071
    0
  2. #2007 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 15:29
    เอเนลลล นายจะมีบทบาทสำคัญกับเขาแล้ววว กว่าจะจบนี่ล่ะค่ะดีชอบมั้กก
    #2,007
    0
  3. #1956 Traveler The Fool (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 02:13
    ...ลืมเอเนลเลยแฮะ 55555 แว๊กก!!!---(หลบสายฟ้า)
    #1,956
    1
    • #1956-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      5 มีนาคม 2561 / 13:55
      หายไปนานจัด 555
      #1956-1
  4. #1435 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:54
    อัยยะ เอเนล>< ขอสารภาพว่าเราเกือบลืมไปแล้วว่านายยังอยู่บนเรือลำนี้อ่ะ^^" แสดงว่าตอนที่บรรดาพันธมิตรเค้าพบปะสังสรรค์กัน นายไม่ได้ออกไม่ร่วมแจมด้วยใช่มะ นั่นสินะ นายไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกนั้นซักหน่อยนี่นา แค่ถูกลากมาด้วยระหว่างทางเท่านั้นเอง ความจริงลูฟี่เอ่ยปากปล่อยนายเป็นอิสระแล้วนะ แต่ว่าที่นายไม่ยอมไปไหนซักทีก็เพราะอยากอยู่กับลูฟี่ต่อไปใช่มั้ยล่ะ555 และตอนนี้ก็ถึงเวลาทำคะแนนแล้ว มีนายคนเดียวด้วยสิที่สามารถพาลูฟี่ขึ้นไปบนประภาคารนั่นได้ในเวลาอันรวดเร็วอ้ะ และมันเป็นสิ่งที่กลุ่มหมวกฟางปฏิเสธไม่ได้ซะด้วยสิ แม้ว่าพวกเค้า (โดยเฉพาะโซโลและซันจิ^^) จะไม่เต็มใจก็ตาม555



    ใช่สิ มันน่าสงสัยมากๆ ว่าทำไมบอนเครและลอว์ถึงได้รู้เรื่องราวของลูฟี่มากกว่าคนอื่นๆ สำหรับในมุมมองของคนอ่านแล้ว ในกรณีของลอว์มันเกี่ยวข้องกับคำมั่นสัญญาระหว่างลอว์และลูฟี่ใน Somewhere beyond the sea ไง ที่ลูฟี่บอกว่า 'ถึงทุกคนจะลืมฉันไปหมดแล้วก็ตาม โทราโอะอย่าลืมฉันนะ' ลอว์เลยเป็นคนเดียวที่จำลูฟี่ได้และเป็นคนแบกรับทุกสิ่ง ทุกข์ทรมานกับความทรงจำและดั้นด้นตามหาลูฟี่อยู่คนเดียวT^T ส่วนบอนเครนั้นไม่แน่ใจนะ แต่บอนเครก็น่าจะจำลูฟี่ได้เหมือนกัน เพราะเป็นคนที่ตามหาลูฟี่จนเจอที่ถ้ำใต้ทะเลด้วย (ตัดหน้าลอว์เฉยเลย555) แล้วตอนนี้ทั้งลอว์และบอนเครก็แยกตัวจากกลุ่มพันธมิตรเพื่อไปทำบางสิ่งแล้วด้วย ลอว์ยังลึกลับอยู่ แต่บอนเครจะไปหาอิวานคอฟเพื่อถามบางอย่าง มันเกี่ยวกับคำสาปที่ลูฟี่โดนหรือเปล่านะ เอ๊ะ หรือว่าเจ้าแม่กะเทยที่สาปลูฟี่นั่นคืออิวานคอฟ^^" มะช่ายหรอก อิวานคอฟก็เป็นพันธมิตรของลูฟี่เหมือนกันนา น่าจะเป็นคนอื่นละ แต่ถ้าเป็นเจ๊จริงๆ ก็น่าจะทำไปเพื่อปกป้องลูฟี่หรือเปล่า รอยูนเฉลยดีกว่า^^



    บรรยากาศในเรือซันนี่ดูชิลๆ จริงๆ ด้วย แต่สงบนิ่งแบบนี่แหละที่น่ากลัว เหมือนทะเลเรียบที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำมหึมา หรือลมสงบก่อนพายุถาโถมอ้ะ ภายใต้ทะเลที่สวยงามราวกับเทพนิยายมันแฝงด้วยอันตรายไม่น่าเชื่อเลย สามคนที่ลงเล่นน้ำโดนละอองใต้ทะเลทำให้สลบไสลไปหมดแล้ว แต่กรณีลูฟี่อาจบวกกับผลของผลไม้ปีศาจด้วยล่ะมั้ง ฉากที่ร่างของลูฟี่เรืองแสงและค่อยๆ จมดิ่งสู่ใต้ทะเล มันเหมือนกับว่าทะเลกำลังเรียกให้ลูฟี่กลับบ้านเลย กลับไปนอนนิทราเหมือนก่อนหน้านั้นพร้อมกับชะล้างความทรงจำของลูฟี่ไปจากทุกๆ คน ภูติเหล่านั้นกำลังจะนำลูฟี่กลับไปไว้ที่ถ้ำใต้ทะเลหรือเปล่า บางทีถ้าซันจิช่วยลูฟี่ไม่ทันการณ์ เหตุการณ์อาจกลับไปสู่จุดเริ่มต้นก็ได้นะ



    การฟื้นกลับคืนของลูฟี่ไม่ได้กลับมาอย่างสมบูรณ์จริงๆ ด้วย มันมีข้อแลกเปลี่ยนที่สูงค่าอยู่ และถ้าหากลูฟี่ไม่ได้กินผลไม้แห่งความทรงจำก่อนกำหนดเวลา ลูฟี่จะอ่อนแรงลงเรื่อยๆ และกลับไปนอนนิทราอีกครั้งหรือเปล่า ว่าแต่มันอีกนานแค่ไหนกันน้อ น่าจะใกล้เส้นตายแล้วเนี่ย เพราะลูฟี่เริ่มแสดงอาการแปลกๆ แล้วอ่า แบบนี้ซิที่ลอว์และบอนเครอยู่เฉยไม่ได้แล้ว แต่กว่าสองคนนี้จะเอาคำตอบกลับมาหรือหาทางแก้ได้ ทางนี้ก็เกิดปัญหาเฉพาะหน้าที่ต้องแก้ซะแล้ว ว่าแต่ใครกันนะที่อยู่บนประภาคารแห่งนั้น คุณหมอคุเรฮะ หรือลุงกไม้กันน้อ หรือว่าเป็นคนอื่น ตอนนี้ถึงตานายออกโรงแล้วนะเอเนล รีบพาลูฟี่ไปด่วนเลย ก่อนที่มิงโก้และ L จะมา แต่เดี๋ยวๆ เหาะไปแบบนั้นแสดงว่าไปกันแค่สองคนซิ โอ้ว มิน่าซันจิและโซโลถึงไม่ค่อยเต็มใจ555 แล้วเอเนลยังแขวะส่งท้ายอีก สายฟ้าร้ายจริงๆ^^"

    #1,435
    1
    • #1435-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      2 เมษายน 2560 / 19:27
      หลายคนลืมเอเนลไปแล้ว เรายังเกือบลืม แต่ 55 เนื่องจากรวมพลพันธมิตรสายฟ้าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเท่าไหร่ เลยลอยไปลอยมาแถวนั้น ไม่ได้ไปเจอะภาพบาดตาบาดใจของฟี่กับลอว์ด้วย 55 ใช้ความสามารถเป็นอาวุธ พาฟี่เหินขึ้นไปได้ง่ายๆ ไปทำอาชีพขนส่งน่าจะเวิร์ค อิอิ แน่นอนว่าเพื่อนๆ ฟี่ต้องจำยอมให้ฟี่ไปกับเอเนลโดยปริยาย

      น่าสงสัยใช่ม้า คือมันก็มีเหตุผลอยู่นะ (ตาม plot) จริงๆแล้วจากเรื่อง Somewhere beyond the sea นั่นเราอาจจะต้องดัดแปลงนิดหน่อย อาจจะไม่ได้อิงจากฟิคนั้นแล้วละอภิญ เพราะมันอาจจะต้องอารัมภบทนานหน่อย แถมอดีตของลอว์ก็โผล่มาแล้ว ทำให้เดินเรื่องพล็อตนั้นค่อนข้างลำบาก คือลอว์ไม่ได้หนีพวกโดฟลามาตอนอายุประมาณนั้น แต่ออกไปพร้อมๆ คุณโคร่าตอนเด็กๆ เลย มันแย้งกับของจริงไปหน่อย 55 น่าจะคงไว้แต่คำมั่นสัญญา ทำผูกพันธ์กันละ ^^ บอนจังก็เหมือนกัน จะใส่เหตุผลไปว่าทำไมถึงจำได้จ้า

      จะเริ่มวุ่นขึ้นมาอีก ตอนเจอะกับพวกทหารเรือแหละ ตอนนี้เลยดูชิลๆไปก่อน จะว่าไป ฟี่โกะมันก็ดูโทนชิลๆ มาเรื่อยๆ เนาะ ;v; อภิญเดาได้ค่อนข้างตรงเลย ถ้าจิตามไปไม่ทัน พวกนั้นคงพาฟี่กลับไปอยู่แบบเดิมแล้วละ เหมือนทะเลทวงคืนนั่นเเล

      อภิญน่าจะได้อ่านเฉลยไปแล้วว่าใครอยู่บนนั้น เป็นตัวละครที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักเลยจ้า55
      #1435-1
  5. #1418 ManowandManow (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 09:58
    เอเนลขอโทดที่ข้าน้อยลืมท่าน
    #1,418
    1
    • #1418-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      1 เมษายน 2560 / 01:17
      ผลุบๆโผล่ๆ น่าลืมจริงค่ะ 55
      #1418-1
  6. #1390 tityjiu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 15:00
    รีบคืนเต๊อะมิงโก้ไม่งั้นแย่แน่
    #1,390
    1
    • #1390-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      29 มีนาคม 2560 / 00:37
      แย่แน่ๆ มิงโก้ รีบเอามาคืนเลยนะ
      #1390-1
  7. #1372 polypoll (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 02:23
    ประทับใจเจ้าสายฟ้าาา ซันลูก็ดีง่า สรุปคือฮาเร็มละกันนน
    #1,372
    1
    • #1372-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      27 มีนาคม 2560 / 05:13
      นิยายมาแนวฮาเร็มพอดีค่ะ 555
      #1372-1
  8. #1371 Takoyaki134 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:55
    งูยยยย ซันลูของดีมากกค่ะ >////p////< 
    ในที่สุดเอเนลก็ได้จะออกมาทำคะแนนแล้ว--------xD
    #เราจะรออ่านจนถึงตอนจบเลยค่ะ ^p^
    #1,371
    1
    • #1371-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      27 มีนาคม 2560 / 05:12
      ให้คุณกุ๊กได้มีโมเม้นกับเขาบ้างค่ะ 55
      สายฟ้าโผล่มาหลังหายไปนานแล้ว เย้ๆ โอ้ว ขอบคุณที่ติดตามกันค่าา
      #1371-1
  9. #1370 ••$ham•• (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:36
    ยังตามนะคะ ชอบมากๆ งือ
    คงต้องรีบหาผลไม้ให้ฟี่
    #1,370
    1
    • #1370-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:49
      ขอบคุณมากค่าา
      นั่นสิ ต้องรีบหาแล้ว
      #1370-1
  10. #1369 master ta (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:34
    รอต่อไป
    #1,369
    1
    • #1369-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:48
      ฮึ๊บๆ พยายามต่อไป ^^
      #1369-1
  11. #1368 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:25
    ต่อเร็วๆนะคะ
    #1,368
    1
    • #1368-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:38
      จะพยายามค่ะะ //ไฟจงมา ^^
      #1368-1
  12. #1367 Buka (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:58
    ห่วงฟี่น้อยแล้วสิ สายฟ้าคุงไปแบบด่วนๆเลยนะ
    #1,367
    1
    • #1367-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:34
      บินไปเลยสายฟ้าา เรื่องความเร็วใครก็สู้นายไม่ได้นะะ
      #1367-1
  13. #1366 paredirectioner (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:56
    แอบเชียร์เอเนลเบาๆ-/////-
    #1,366
    1
    • #1366-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:30
      สายซึนที่แสนร้ายกาจ ^___^
      #1366-1
  14. #1365 Good morning. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 20:48
    นึกว่าเอเนลหนีไปแล้ว
    #1,365
    1
    • #1365-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:29
      หายไปหลายตอนทีเดียวค่ะ
      #1365-1
  15. #1364 0610155567 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 19:38
    เย้ๆๆๆๆ
    #1,364
    1
    • #1364-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:29
      เย้ๆๆ
      #1364-1
  16. #1363 ขุนชาน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 18:32
    กลับมาแล้วค่ะกลับมาแล้ววว กร้ากกกก
    เอเนลบทหายจนลืมไปเลยว่าเอเนลก็อยู่ในเรือเหมือนกัน555555555 หวังว่าคนที่อยู่บนประภาคารจะไม่ใช่คนไม่ดีนะ ;-;
    #1,363
    1
    • #1363-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:29
      เฮ้ ขอบคุณที่กลับมาค่าาา นั่นสิ บทหายไปสักพักเลย แต่ก็ยังอยู่บนเรือละนะ 555
      แล้วจะรีบมาต่อนะคะ > <
      #1363-1
  17. #1362 Billy ^-^ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 18:32
    อ่านอยู่จ้า ลุ้นอยู่ตลอด สารภาพเลย เค้าลืมเอเนลซะสนิทเลย แหะๆ รอต่อจ้า
    #1,362
    1
    • #1362-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:28
      เย้ ขอบคุณมากค่ะะ นั่นสิ หายไปหลายตอนทีเดียว สายฟ้าของลูฟี่
      #1362-1
  18. #1361 Death-Site (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 18:30
    อ่านอยู่แแล้ว รอมาตลอดและจะรอตลอดไป
    #1,361
    1
    • #1361-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 22:28
      ได้ยินแบบนี้แล้วชื่นใจมากค่ะ เเง้ๆ ;///;
      #1361-1
  19. #1360 frunkfrink2 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 04:18
    โชคดีนอนหลับดึกเลยได้มาอ่าน อยากอ่านอีก40%ที่เหลือแล้วค่าาา
    ฟี่น้องตกน้ำไปแล้วตอนนี้มีความจิ้นซันจิxลูฟี่ เขินนนนนนนนนน-///- เป็นกำลังให้คนเขียนนะคะ
    #1,360
    1
    • #1360-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 17:20
      เราลงดึกมากค่ะ แฮ่ๆ แปะที่เหลือนะคะ ซันจิว่ายน้ำเก่งเลยได้สิทธิ์นั้นไป 55
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ;///;
      #1360-1
  20. #1359 frunkfrink2 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 04:11
    ขอเม้นก่อนอ่านนะคะ >//<
    #1,359
    1
    • #1359-1 dark_violeta(จากตอนที่ 35)
      26 มีนาคม 2560 / 17:19
      ขอบคุณมากค่าา > <
      #1359-1