[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 33 : ปกรณัมของคนบ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 แสงไฟสีส้มสะท้อนวูบอยู่ในดวงตาคมซึ่งจ้องมองคนที่ใช้ไหล่ของเขาต่างหมอนหลับไหลไปแล้วสักพัก ลอว์นั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้ในกระโจม ความเงียบโรยตัวอยู่รอบด้านในยามดึกสงัด พร้อมๆ กับความไม่สบายใจบางประการที่วูบผ่านอยู่บนใบหน้าซึ่งถูกฉาบเคลือบไว้ด้วยอาการนิ่งเฉย แม้ ‘ตัวตน’ จะอยู่ชิดใกล้แค่ไหน ก็ยังไม่อาจวางใจว่าเธอจะไม่หายไปอีก

 

 

 

...เพราะเวลาของเงื่อนไขใกล้เข้ามาแล้ว...

 

 

 

“คืนนี้มันวุ่นวายซะจนอะไรๆ ก็ดูยุ่งเหยิงไปหมดนะ”  

 

 

 

เสียงทุ้มห้าวแสนคุ้นของนักดาบประจำเรือซันนี่เอ่ย โซโลเลิกผ้าคลุมกระโจมขึ้น คาดไว้ไม่ผิดว่ายัยตัวป่วนนั่นต้องมาก่อกวนพันธมิตรกิตติมศักดิ์ของตัวเองอยู่ที่นี่แน่ๆ

 

 

 

“อา นั่นสินะ”  

 

 

 

ลอว์เห็นด้วย พันธมิตรหลากหลายกลุ่มที่กรุ้มรุมกันเข้ามาที่เกาะในคืนเดียวนั้น ทำให้ที่นี่ห่างไกลจากคำว่าสงบสุขอยู่มาก ยัยคนที่นอนหนุนแขนเขาอยู่นี่หายไปทั้งคน ลูกเรือของเธอคงจะค่อนข้างวุ่นวายใจทีเดียว

 

 

 

 ดวงตาคมดุสำรวจมองเจ้าตัวขี้เซาที่ผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ก่อนจะเดินตรงเข้ามารวบร่างเล็กๆ นั่นขึ้นอุ้ม เอ่ยร่ำลาเพื่อนพันธมิตรไปง่ายๆ

 

 

 

“ถึงเวลานอนแล้ว ขอบใจแกมากที่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนยัยนี่”

 

 

 

“ไม่มีปัญหา” สี่จักรพรรดิ์ผู้เงียบขรึมรับคำเสียงเรียบ ซึมซับไออุ่นที่หัวไหล่เมื่อครู่ก่อนลอบจดจำเอาไว้ในใจ

 

 

 

“ทีแรก ฉันคิดว่าแกจะเป็นคนเอามันไปซะอีก” โซโลพึมพำ ยามขยับจัดท่าคนในอ้อมแขนให้นอนดีๆ “ผลไม้แห่งความทรงจำของลูฟี่”

 

 

 

“เป็นไปได้ฉันก็อยากได้มันมาให้เธอเร็วๆ เหมือนกัน” เขาถอนหายใจ

 

 

 

“อืม 1 ผลที่โดฟลามิงโก้ อีกผลที่ [L]”  

 

 

 

โซโลเรียบเรียง นึกถึงพวกสัตว์ประหลาดที่ครอบครองผลไม้พวกนั้นอยู่ ลองไตร่ตรองดูเล่นๆ คนอย่างกัปตันของเขาคงอยากจะรีบไปเผชิญหน้าไวไวและจบทุกอย่างด้วยตัวเองมากกว่า รู้สึกได้ถึงความท้าทายของภารกิจเลย

 

 

 

“...มีบางเรื่องที่พวกแกควรรู้” ลอว์วางดาบลงกับที่นั่ง จ้องไปยังคู่สนทนาที่กำลังจะเหลียวหลังจากไปด้วยแววตาจริงจังยิ่งขึ้น

 

 

 

“เกี่ยวกับผลไม้พวกนั้นกับผลกระทบบางอย่าง”

 

 

 

 

 

บางครั้ง ม่านหมอกแห่งอดีตก็มักจะพริ้วผ่านลงมาครอบครองพื้นที่ในห้วงฝันของใครบางคน ไม่เว้นแม้กระทั่งคนที่ข้ามผ่านหยาดเลือดและความตายมาจนชาชิน แต่ก่อนในห้วงคำนึงของเขามีเพียงไม่กี่สิ่ง แฟมิลี่ที่จงรักภักดียิ่งกว่าคนในสายเลือด แผนการทำลายล้างพวกสมควรตายอย่าง ‘เผ่ามังกรฟ้า’ อยุติธรรมชั่วช้าที่ควบคุมโลกมาช้านาน

 

 

 

มีไม่กี่สิ่งนอกเหนือไปจากนั้น ที่สามารถซึมลึกอยู่ในความฝันของเขาได้

 

 

 

นานมาแล้ว ไดอานแมนเต้เคยเล่านิทานไร้สาระที่ได้ยินมาจากเหล่าคนคุกซึ่งถูกกักขังรอความตายอยู่ใต้โคลอสเซี่ยมให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน พวกมันเฝ้าฝันลมๆ แล้งๆ ถึงการปลดปล่อยที่ไม่มีวันมาถึง  

 

 

 

จะด้วยจินตนาการที่ผิดเพี้ยนจากความเจ็บปวด การเติมแต้มที่เพ้อฝัน หรืออะไรก็ตามแต่ เกิดเป็น ‘ปกรณัมของคนบ้า’ ที่เล่าลือกันอยู่ในโลกใต้ดินที่ไร้คนเหลียวแล

 

 

 

นิทานพูดถึงคนบ้าคนหนึ่งที่เดินทางเร่ร่อนมาจากแดนไกล  

 

 

 

 ข้ามผ่านอันตรายมาหลายรูปแบบ แต่คนบ้าคนนั้นก็ไม่เคยละทิ้งรอยยิ้มบนใบหน้า ยังคงดั้นด้นเดินทางไปรอบโลกเพื่อช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากอย่างคนที่ไม่ประหวั่นกับอะไร และเพราะความใจดีที่เกินพอดีนั้น ผู้คนต่างเรียกร้องหลายสิ่งจากคนบ้า ไม่ว่าจะเป็นม้า ตำรา เงินทอง กระทั่งเสื้อผ้าของเขา

 

 

 

เพราะเป็น ‘คนบ้า’ คนๆ นั้นจึงยอมมอบทุกสิ่งให้ผู้คนไปจนหมด

 

 

 

‘ขอแค่พวกเธอสุขใจ ฉันก็ไม่เป็นไร’

 

 

 

‘ต่อให้เลือดในกายฉันเหือดหายไปจนหมด แต่ถ้ามันช่วยเธอได้ ฉันก็จะทำ’

 

 

 

‘ความใจดี’ อันน่าสะอิดสะเอียน

 

 

 

จำได้ว่าเขาขนลุกไปหมดตอนที่ได้ฟัง ขยะแขยงจนอยากจะฆ่าเจ้า ‘คนบ้า’ ที่มาสร้างความระคายเคืองอยู่ในสมองของเขาให้ตายไปเสียเอง มีที่ไหนโง่ซะจนไม่รู้จักจำ พวกมดปลวกที่หาความจริงใจไม่ได้พวกนั้นมีอะไรควรค่ากับความช่วยเหลืองั้นหรือ?  

 

 

 

ประชาชนในเดรสโรซ่าก็ไม่ต่างกัน พวกมันกลับกลอก บทจะทรยศก็ทรยศผู้นำตัวเองง่ายๆ จับหันซ้ายขวาได้ง่ายดายจนเกือบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว จะมีคนบ้าที่ยอมตายเพื่อสวะพวกนี้ได้จริงน่ะหรือ

 

 

 

คำตอบก็คือ...มี

 

 

 

โจรสลัดที่เคยไร้ชื่อในสายตาเขามาตลอด จนกระทั่งมันเอาชนะเจ้าจระเข้ทรายครอกโคไดล์ได้ ราวกับ ‘คนบ้า’ ที่กระโจนออกมาจากปกรณัมเรื่องเล่าอันแสนไร้สาระ โถมกายทุ่มเทหยาดเลือดทุกหยดให้กับประชาชนที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเองสักนิด  

 

 

 

เมื่อถึงคราวของเขาบ้างความสงสัยทุกอย่างจึงค่อยคลี่คลายลง ชัยชนะของมันแลกมาด้วยการบั่นทอนชีวิตของตัวเองไปอย่างบ้าดีเดือด เป็นคนบ้าที่แท้จริงอย่างไม่ต้องสงสัย และสิ่งที่ต้องการ ก็มีเพียง ‘อิสระ’ เหนือทุกๆ น่านน้ำที่เรือของมันแล่นผ่าน มีเพียงเท่านั้นจริงๆ

 

 

 

โชคชะตานั้นแปรปรวนไม่ต่างจากสภาพอากาศในน่านน้ำของโลกใหม่  

 

 

 

วันหนึ่ง เขาได้พบกับมันอีกครั้ง น่าตลกที่เป้าหมายของเราดันมาคล้องจองกันด้วยเรื่องของ ‘เผ่ามังกรฟ้า’ พอดี  

 

 

 

เขาจ้องจะทำลาย มันจ้องจะกำราบ ใครจะไปคิดว่าขั้วตรงข้ามอย่างพวกเราจะได้มาคลุกคลีกันอีกรอบโดยไม่ฆ่ากันเองเสียก่อน และเขาก็ไม่เคยคิดว่าเจ้าลิงทะโมนตรงหน้านี้จะมีคุณสมบัติของราชันย์ เพียงพอสำหรับตำแหน่ง ‘เจ้าแห่งโจรสลัด’  

 

 

 

 จากความสงสัยกลายเป็นการติดตามข่าว ได้รู้จักนิสัยของเจ้า ‘คนบ้า’ นั่นในแง่ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น สัมผัสได้ถึงความคิดอันบริสุทธิ์ไร้พิษภัยที่หาได้ยากในมนุษย์ทั่วไป สิ่งนั้นดึงดูดความสนใจของเขาไว้อยู่หมัด  

 

 

 

ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะถอนสายตาจากรอยยิ้มที่ดูโง่ๆ ของมันไม่ได้ จู่ๆ ก็กลายเป็นเขาที่มักหยิบยื่นข้อเสนอเรื่องต่างๆ เพื่ออำนวยความสะดวก ทั้งหมดนั้นก็แค่เพื่อจะได้สืบเท้าเข้าไปใกล้อีกสักนิด จนมาถึงจุดที่เริ่มตระหนักได้ว่าไม่ใช่แค่รอยยิ้มเท่านั้นที่เขาต้องการครอบครอง

 

 

 

น่าเสียดายที่ปกรณัมเรื่องนั้นไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของใครอีกคนที่เฝ้าหลงใหล ‘คนบ้า’  

 

 

 

สิ่งที่เขาต้องการนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว...ถึงจะต้องสูญเสียไปกี่ชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

 

 

 

 

“นายน้อย...”

 

 

 

สุ้มเสียงของโจร่า หนึ่งในสมาชิกแฟมิลี่ดองกิโฆเต้ค่อนข้างจะเบาหวิวเพราะรู้ดีว่าตัวเองเข้ามารบกวนการนอนของผู้เป็นเจ้านาย

 

 

 

“ช่วยลงไปดูไดอาแมนเต้หน่อยเถอะค่ะ หลังพวกเราไล่แขกท่าทางแปลกๆ นั่นไป เจ้านั่นก็ผิดปกติไปนะคะ”

 

 

 

ใจกลางปราสาทเก่าแก่บนน่านน้ำแห่งหนึ่งในโลกใหม่ที่ภายนอกดูรกร้าง แต่ภายในถูกตกแต่งด้วยสไตล์บาร็อค หรูหราเลอค่าจนน่าตื่นตะลึง เสียงโครมครามจากการเหวี่ยงทำลายข้าวของดังขึ้นมาเป็นระยะ

 

 

 

“อย่าเข้ามา อย่า! ไอ้พวกคนชั่ว หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะเฟ้ย !”

 

 

 

“เฮ้ยๆ แกเป็นอะไรของแกไดอาแมนเต้ หยุดเดี๋ยวนี้ แกทำให้พวกฉันต้องไปเรียกนายน้อยมาเองเลยนะ !”  

 

 

 

“หนวกหู เอาฉันออกไปจากที่นี่ ! ทำไมฉันถึงได้มาข้องเกี่ยวกับพวกคนเลวๆ แบบพวกแกด้วย สิ่งที่ฉันทำลงไปทั้งหมดมัน...เลวบัดซบไปเลยไม่ใช่หรือไง !”  

 

 

 

น้ำตาเม็ดโตไหลย้อนออกมาจากหน่วยตาของไดอานแมนเต้ ความทรงจำในหัวสมองบ่งบอกว่าตัวเขาเองพรากชีวิตของผู้บริสุทธิ์ไปไม่รู้กี่ชีวิต ฆ่าแม่ของลูก ทำลายอนาคตคนที่บังเอิญโชคร้ายเดินผ่านมาได้อย่างไม่แยแส

 

 

 

 

 ทำไมเขาถึงเลวแบบนี้...?

 

 

 

“สมองกลับหรือไงไอ้บ้า แกก็ชั่วแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เรอะ??”  

 

 

 

เทรโบล หนึ่งในเสนาธิการประจำแฟมิลี่ ผู้ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแต่แรกโวยขึ้น ไหงมันลืมกำพืดตัวเองซะได้ แถมด่ากระทบกันอีก??

 

 

 

ฉึบ!

 

 

 

ดาบที่พลิ้วไหวดุจผืนธงแทงสะบัดออกมาจ่อที่ลำคอของเพื่อนแฟมิลี่

 

 

 

“กรี๊ดดด เทรโบล !” โจร่ากรีดร้องลั่น ไม่คิดว่าจะมีวันที่คนในแฟมิลี่หันคมดาบเข้าหาพวกเดียวกันเองแบบนี้

 

 

 

“ฉะ ฉันควรกำจัดแก ความชั่วอย่างแกไม่ควรมีอยู่ในโลก ใช่แล้ว ฆ่าพวกแกก่อน ค่อยฆ่าตัวตายตาม ฮ่าๆๆ จริงสิ ยังมีวิธีนี้อยู่ !”  

 

 

 

เพื่อลบล้างความผิดที่ผ่านมา คนแบบเขาและคนอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในรังโจรนี่ไม่สมควรจะมีลมหายใจอยู่อีกต่อไป!

 

 

 

“ความชั่วที่แกคิดนี่มันเป็นแบบไหนเหรอ ไดอานแมนเต้?”

 

 

 

กึก  

 

 

 

ข้อมือที่เตรียมจะสะบัดดาบชะงักชะงันอยู่เหนือศีรษะ ก่อนจะถูกบังคับให้โง้งปลายแหลมของดาบเข้าหาตัวเอง

 

 

 

“ทำลายคนที่ขวางทางเพื่อให้ได้มาซึ่งของที่ต้องการ เป็นกฏธรรมชาติของโลกมาตั้งนานแล้ว หรือแกจะเถียง?”  

 

 

 

สุ้มเสียงแฝงอารมณ์ขันของโดฟลามิงโก้เอ่ยขึ้นในเชิงถาม แม้จะพอรู้ว่าเพื่อนคนสำคัญน่าจะถูกควบคุมจากใครบางคนอยู่ก็ตาม...แต่อดถามไม่ได้จริงๆ

 

 

 

“ฉะ...ฉัน นายน้อย สับสนไปหมดแล้ว”  

 

 

 

ใบหน้าของไดอาแมนเต้บิดเบี้ยวด้วยความทรมานอันเกิดจากความรู้สึกผิดสิ่งที่เขาทำมันเลวร้าย...ร้ายกาจเกินกว่าที่ตัวเองจะยอมรับได้ !

 

 

 

“ฆ่าฉันเถอะ เอาให้ตายไปให้พ้นเลย ฉันทำบาปมามาก พรากคนรักจากกัน ฆ่าแม่แท้ๆ ของเด็กบริสุทธิ์คนนึง ตอนนั้น...ใจฉันมันทำมาจากอะไรกันแน่ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...”

 

 

 

เขาเลิกคิ้วนิ่งคิด...ปฏิกิริยาแบบนี้รุนแรงกว่าปกติ นึกถึงพลังพิเศษที่จู่โจมจากภายในใจได้ทั้งที่ตัวผู้ควบคุมอยู่ห่างไกลออกไปแบบนี้ไม่ออก  

 

 

 

บางทีอาจจะเป็น...

 

 

 

 นิ้วเรียวโบกเบาๆ กลางอากาศหนึ่งครั้ง ไดอานแมนเต้ทิ้งดาบลงทันที ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่คอของตัวเองอย่างแรง

 

 

 

“อั่ก..! นะ นายน้อย”  

 

 

 

เสนาธิการผู้เสียสติทรุดเข่าลงกับพื้น เรี่ยวแรงที่มากกว่าปกติของเขากำลังจะปลิดปลงชีวิตของตัวเองลงเสียตอนนี้แล้ว

 

 

 

“กรี๊ด ไม่นะ จ...จะทำอะไรคะ??”  

 

 

 

“เดี๋ยวก่อนนายน้อย นั่นไดอาแมนเต้นะ!”

 

 

 

“แรงอีก”  

 

 

 

ร่างสูงกระตุกยิ้มเหี้ยม ดวงตาเรียวใต้กรอบแว่น เหลือบมองคนที่คุกเข่าอยู่แทบพื้น แรงบีบที่กดลึกริดรอนอากาศในปอด ใบหน้าของคนถูกทรมานขึ้นสี ก่อนจะเริ่มซีดเขียวเพราะไร้เลือดไปหล่อเลี้ยงสมอง

 

 

 

“ละเว้นเขาด้วยเถอะนายน้อย เขาก็แค่เสียสติ !”

 

 

 

“ไดอาแมนเต้ ความชั่วคืออะไรงั้นหรือ ?”  

 

 

 

โดฟลามิงโก้ไม่สนเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของโจร่า หรือท่าทีแตกตื่นของคนอื่นๆ โน้มตัวลงไปถามเพื่อนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาตั้งแต่เล็ก

 

 

 

“เป็นอย่างที่ฉันกำลังทำอยู่หรือเปล่า? แล้วถ้าแกไม่ดิ้นรน ก็แปลว่าแกเป็น ‘คนดี’ สินะ หึๆ”

 

 

 

ตึง !

 

 

 

เรือนร่างสูงใหญ่ล้มตึงลงกับพื้นในวินาทีนั้นท่ามกลางความโกลาหลในแฟมิลี่ น้ำลายขาวๆ ฟูฟ่องเต็มปากหนึ่งในผู้บริหาร เขาถอนใจเฮือกใหญ่ เรียกให้บัฟฟาโล่มาลากตัวไดอาแมนเต้ออกไปปฐมพยาบาลที่ห้อง  

 

 

 

หลายคนเป่าปากโล่งใจที่นายน้อยไม่ได้เอาจริง แน่ละ เขาไม่เคยฆ่าคนในแฟมิลี่ที่อยู่ด้วยกันจนสนิทใจมาก่อน แต่ดูเหมือนอาการของไดอาแมนเต้จะน่าเป็นห่วงสุดๆ นะ

 

 

 

“คงเป็นพลังของเจ้าหนูสกปรกที่มาโดยไม่ได้รับเชิญนั่นแน่ๆ”  

 

 

 

เขาทิ้งตัวลงนั่งกลางเก้าอี้นวม ไขว่ห้างพลางหมิ่นมองไปทางประตูของปราสาท ด้านนอกสายลมกรรโชก ฝนกรดที่เทลงมานั้นเป็นหนึ่งในปราการธรรมชาติด่านสำคัญ ที่นี่คือแหล่งกบด่านลับ พวกเราไม่เคยเปิดประตูต้อนรับใครที่ไม่ได้รับเชิญมาก่อน

 

 

 

 สังหรณ์ว่าหากมีฝีมือระดับที่ปั่นหัวไดอาแมนเต้ได้แบบนี้ พวกคุ้มกันด้านนอกคงจะลำบากกันน่าดู

 

 

 

“ไปลากคอมันกลับมาดีมั้ยนายน้อย ถ้าเป็นผู้ใช้ผลปีศาจ พวกเราจะได้เค้นให้มันยอมคลายพลังซะ” กราดิอุสพูดก่อนตวัดสายตาไปทางเพื่อนที่โดนลากไปด้วยแววตาเป็นห่วง

 

 

 

“ไม่จำเป็นหรอก ฉันรออยู่แล้ว”

 

 

 

เสียงปริศนาเอ่ยดังมาจากนอกประตู ทุกคนในปราสาทชะงักการเคลื่อนไหว เขม็งมองไปยังทิศเดียวกันทันที

 

 

 

“อุ๊ยตาย สงสัยแขกที่ไล่ไปเมื่อกี้จะลืมของ?” เดลลิงเกอร์อุทานขึ้นท่ามกลางความเงียบ

 

 

 

กริบ...ไม่มีใครรับมุขสักคน น่าสงสาร

 

 

 

“เปิดประตูให้มันเข้ามา” เขาสั่ง

 

 

 

ลูกน้องระดับล่างคนหนึ่งวิ่งไปถอดสลักกลอนประตูเหล็ก สายลมเย็นเยือกด้านนอกโชยพัดเข้ามาพร้อมละอองเม็ดฝน ร่างของใครคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินเข้ามาด้านใน พร้อมๆ กับคนติดตามอีกหนึ่ง ดวงตาเรียวสีทองส่องประกายสว่างอยู่ใต้ฮู้ดคลุมศีรษะราวประกายไฟที่ลุกโชติ์กลางสายฝน เด็กคนนั้นสูงประมาณ 170 นั่นเป็นความสูงที่ทำให้นึกถึงใครบางคน

 

 

 

“เจ้าหนู แกเป็นตัวการที่ทำให้ไดอาแมนเต้คลั่งไปรึเปล่า?” พิก้า หนึ่งในเสนาธิการของกลุ่มอดทนรอไม่ไหว เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นเอง

 

 

 

“...” เด็กปริศนาไม่ตอบ แต่ตัวสั่นเล็กน้อย อาจจะเพราะความหนาว ?

 

 

 

“นี่ ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

 

 

 

“อุ๊บ”

 

 

 

“...” ทั้งแฟมิลี่เริ่มสังหรณ์ไม่ดี

 

 

 

“หาเรื่องฉันเรอะ !”

 

 

 

“...อุ๊บ โอ๊ย สะ...เสียงของแก ฮ่าๆๆๆๆๆ”  

 

 

 

เงิบ...ขำหนักมาก เสียงของพิก้านั้น พวกเขาแฟมิลี่ได้ยินรอบแรกยังเคยแอบขำก็จริง แต่ไม่หนักหน่วงรุนแรงเท่าเจ้าเด็กบ้านี่เลยนะ

 

 

 

“เหมือนตุ๊ดขี้งอนเลย ฉัน...ฮะๆๆ ฉันพยายามจะรักษามารยาทแล้วนะ แฮ่ม” เสียงเล็กห้าวเอ่ยขอโทษขอโพยยกใหญ่ พยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์

 

 

 

 “ไหงไม่มีใครเคยเตือนว่าดองกิโฆเต้แฟมิลี่มีกับดักพรรค์นี้ซ่อนอยู่ด้วย โอ๊ย ปวดท้อง”

 

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศที่ดำทะมึนลง เสียงหัวเราะคิกยังคงเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้าคมคร้ามของเจ้าของปราสาท แต่เส้นด้ายมรณะนับพันกลับกางวนล้อมรอบตัวเจ้าเด็กอวดดีนั่นไว้หมดแล้ว

 

 

 

“อา เคยได้ยินว่าเป็นแฟมิลี่ที่มีอารมณ์ขัน แต่ดูไม่ค่อยรับแขกเลยนะ ?”  

 

 

 

นิ้วเรียวไล้ไปตามเส้นด้ายล่องหนซึ่งถูกขึงห่างจากลำคอของเจ้าตัวเล็กน้อย เด็กหนุ่มกระตุกยิ้มบาง กวาดสายตามองรอบด้าน ก่อนจะไปหยุดที่หัวหน้าแฟมิลี่

 

 

 

“แกไม่ควรจะให้คนไล่ฉันไปเลย เราน่าจะได้คุยกันเร็วกว่านี้หน่อย”  

 

 

 

คนพูดปลดฮู้ดคลุมผมลง ปล่อยให้เส้นผมสีทองที่ชื้นหยาดฝนสยายปรกต้นคอ ดวงตาสีทองเปล่งประกายดุจเรืองแสง ใบหน้าของเด็กหนุ่มหมดจด แต่กลับมีลายสักสีน้ำเงินเข้มพาดผ่านซีกหน้าด้านซ้าย ขับเน้นความร้ายกาจที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ให้โดดเด่นขึ้น

 

 

 

“น่าประหลาดใจนิดๆ เหมือนฉันจะไม่มีธุระกับเด็กไร้มารยาทแบบแกนะ เรามีอะไรจำเป็นต้องคุยกันงั้นรึ?”

 

 

 

“เรื่องของผลไม้แห่งความทรงจำน่ะ”

 

 

 

“...” บรรยากาศนิ่งงันไปชั่วขณะ ร่างสูงที่นั่งสงบอยู่บนบัลลังก์ลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ในฐานะคนที่ผ่านการเจรจาการค้ามาเกินค่อนชีวิต เขาไม่ควรเปิดเผยอารมณ์ความต้องการมากไปกว่านี้

 

 

 

“ความทรงจำของเจ้าแห่งโจรสลัด”  

 

 

 

เด็กหนุ่มปริศนาล้วงเอาผลแอปเปิ้ลสีแดงเปล่งปลั่งเคลือบประกายทองที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมออกมา ความมหัศจรรย์ที่โรยตัวอยู่รอบผลไม้ ทำให้แม้จะไม่ต้องพิสูจน์ก็เชื่อได้ว่าสิ่งนี้คือของจริง

 

 

 

“ฉันรู้ว่าแกเองก็มีอยู่อีกผล โดฟลามิงโก้”  

 

 

 

ดวงตาเรียวแฝงประกายแห่งความโหยหาจดจ่ออยู่ที่ผลแอปเปิ้ลคู่หนึ่ง ก่อนจะตวัดขึ้นมองผู้เป็นเจ้าบ้าน 

 

 

 

“แต่นี่คือผลสุดท้าย ความทรงจำสุดท้ายของคนๆ นั้นที่แกไม่อยากให้เหลืออยู่ไงละ”

 

 

 

ฟุ่บ !

 

 

 

 สิ้นเสียง เส้นด้ายสีขาวพันชั่งก็ถูกสะบัดออกและจู่โจมเข้าหาเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีทองตรงหน้า เป้าหมายคือแอปเปิ้ลสีแดงประกายทองในมือผลนั้น

 

 

 

ดวงหน้าอ่อนเยาว์แย้มยิ้มสดใส ก่อนจะยกมือขึ้นปัดเบาๆ ไปทางเส้นด้าย จู่ๆ พลังทำลายอันหนักหน่วงจากฝ่ามือก็ปะทะเข้าหา พลันเบี่ยงเบนทิศของเส้นด้ายไปยังฝั่งที่พวกเทรโบลยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านข้างทันที

 

 

 

ตูม !!

 

 

 

“เหวออ !” บรรดาแฟมิลี่เคราะห์ร้ายที่ไม่ทันได้ตั้งตัว กระโดดหลบท่าโจมตีของนายน้อยกันจ้าละหวั่น  

 

 

 

“ฮะๆๆ เจ้าพวกนั้นตลกจัง เหมือนที่คนๆ นั้นเคยเล่าไม่ผิด !” เจ้าของพลังปริศนาชี้นิ้วหัวเราะหน้าตาตลกๆ ของพวกในแฟมิลี่อีกครั้ง ขณะที่ผู้ติดตามซึ่งยืนนิ่งอยู่ด้านข้างมานานกลับสืบเท้าเข้ามาใกล้ แตะเบาๆ ที่ไหล่ให้เขารู้ตัว

 

 

 

“[L] อย่ามัวแต่เล่นสิคะ”

 

 

 

เธอเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง จากสถานการณ์นี้ พวกเธอไม่ต่างจากคนที่เดินดุ่มๆ เข้ามากระตุกหนวดเสือ แถมตอนนี้ดูเหมือนปีศาจร้ายตัวจริงในบ้านจะเริ่มเก็บกดโทสะไว้ไม่ไหวแล้ว

 

 

 

 “จริงด้วย” เด็กหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเงียบๆ อย่างไรซะ โดฟลามิงโก้ก็เป็นถึง ‘จักรพรรดิ์เงาแห่งท้องทะเล’ หากเป็นการโจมตีเต็มรูปแบบจากคนๆ นี้ เขาคงต้องลำบากไม่น้อยไปกว่าตอนที่เคยเจอกับ ‘คิซารุ’ แน่ๆ  

 

 

 

ไหนจะเงื่อนไขที่น่ารำคาญสุดๆ อย่าง ‘ฮาคิราชันย์’ อีก

 

 

 

“ฆ่าแล้วชิงของที่ต้องการมาเลยดีมั้ยครับนายน้อย?” กราดิอุสเดือดปุดๆ ไม่คิดว่านายน้อยจะยอมนิ่งเฉย ปล่อยให้เด็กพรรค์นั้นมาลูบคมได้นานขนาดนี้

 

 

 

“ลำบากแย่ๆ อย่าฆ่าฉันเลย ที่มาก็แค่จะบอกให้รู้เรื่องหนึ่งเท่านั้น” คนโดนหมายหัวรีบก้มปะหลก ขอโทษของโพยยกใหญ่

 

 

 

“มีอะไรจะพูดก่อนตายมั้ย หา??”  

 

 

 

เทโบลย่างสามขุมเข้าไปก่อนเพื่อน โมโหที่โดนเจ้าเด็กบ้านี่ดูถูกจนหน้าชาไปหมด ใครไม่ฆ่า เขาฆ่าเอง !

 

 

 

“อยากเป็นเหมือนไดอาแมนเต้นักหรือไง เทรโบล?” ร่างสูงร้องเตือนเสียงเรียบ ติดจะขำเล็กน้อยที่ระดับเสนาธิการของตัวเองวู่วามกว่าที่คิด

 

 

 

 “แกคงจะเป็น [L] หมู่นี้มีข่าวลือไม่ค่อยดีเกี่ยวกับตัวแกออกมาเรื่อยๆ นึกว่าแกจะอยู่กับพวกทหารเรือซะอีก”

 

 

 

เวลานี้ น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก [L] เจ้าของผลปีศาจกลายพันธุ์ที่ออกอาละวาดในช่วงสั้นๆ เมื่อ 2 ปีก่อน  

 

 

 

เขาไม่มีข้อมูลที่มาที่ไปของมัน รู้แค่ของพลังของมันควบคุมนิสัย บงการผู้ใช้ผลปีศาจได้อย่างไร้เงื่อนไข ไม่ว่าคนๆ นั้นจะมีพลังที่ร้ายกาจหรือควบคุมฮาคิได้เก่งแต่ไหน ที่สำคัญมันยังสามารถซึมซับเอาพลังของคนที่ตกอยู่ในความควบคุมไปใช้ได้ด้วย

 

 

 

“ฉันจะอยู่ ในที่ๆ ตัวเองอยากอยู่เท่านั้น”  

 

 

 

เพียงวูบหนึ่งที่เด็กชายเผลอแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาสีทองหรี่ลงเล็กน้อย ดั่งสัตว์ร้ายที่เผลอตัวเผยพิษสงร้ายกาจออกมา เขาประเมินมองท่าทาง  

 

 

 

เช่นนั้นด้วยสีหน้านิ่งเฉย จากความมั่นใจระดับนี้...ดูท่าระดับสูงของกองทัพเรือบางคนคงจะตกอยู่ในการควบคุมของ [L] แล้ว

 

 

 

“แกเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ ?”  

 

 

 

เขาเอนกายพิงพนัก การที่ [L] คนนั้นดั้นด้นมาหาเขาถึงถิ่น ทั้งยังพกผลไม้แห่งความทรงจำ ผลที่เขาอยากจะทำให้หายไปจากโลกมาด้วย มันต้องการจะบอกอะไรเกี่ยวกับเธอกันแน่ ?

 

 

 

“นั่นไม่สำคัญหรอก ฉันมาเพื่อจะบอกอะไรบางอย่างกับแกเท่านั้น”  

 

 

 

เด็กหนุ่มเจ้าของฉายา [L] ยักไหล่น้อยๆ ดวงตาเจ้าเล่ห์หยียิ้มยามเอ่ยเน้นเรื่องสำคัญที่ทำให้เขามายืนอยู่ตรงนี้ทีละคำ  

 

 

 

“เอาผลไม้นั่นไปคืนเจ้าของซะ ถ้าไม่อยากให้เธอตาย”

 

 

 

 

“...!...”  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100% ค่า

 

 

[L] โผล่ออกมาแล้ว นับเป็นตัวละครเด่นที่ไม่ได้มีตัวจริงในเรื่องหลักแต่อย่างใด

 

หนึ่งในคนที่รู้เงื่อนไขของผลไม้ก็คือ [L] เกี่ยวข้องอะไรกับลูฟี่กันน้อ ^^

 

ขอบคุณทุกเม้นค่ะะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2069 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:45

    ลูฟี่จะตายหรอ!!!

    #2,069
    0
  2. #2006 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 06:17
    ลูฟี่ถ้านายไม่ได้กินผลแห่งความทรงจำ ในระยะเวลากำหนด นายจะตาย..หรอ..
    #2,006
    0
  3. #1954 Traveler The Fool (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 01:24
    เราเคยได้ยินเรื่องคล้ายๆ 'ปกรณัมของคนบ้า' นะ แต่อันที่เราเคยได้ยินเป็น 'นักเดินทางที่โง่ที่สุดในโลก' จะเป็นคล้ายๆกันเลยแต่เรื่องนักเดินทางจะ..แบบยังไงดีล่ะ โหดกว่า? อืม..ไม่ใจว่าใช้ภาษาถูกไหมนะ แต่เราฟังแล้วสงสารนักเดินทางมากพอๆกับอยากด่าว่าโง่เลย5555

    ส่วนเงื่อนไขที่ว่า..เกี่ยวกับที่อิเด็ก [L] บอกว่าถ้าไม่รีบคืนผลไม้จะตายปะ? อมกกก ทำไงล่ะทีนี้
    #1,954
    4
    • #1954-4 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      5 มีนาคม 2561 / 13:54
      รื่องนี้ เราได้มาจากการ์ตุนเรื่องนึงอ่ะค่ะ จำชื่อการ์ตูนไมไ่ด้แล้ว จำได้แค่ประเด็นคร่าวๆ ได้ เลยเอามาประยุกต์ใส่ไป 55 //มองชื่อ โอ้ จริงด้วยค่ะ 555
      #1954-4
  4. #1403 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 23:31
    ปกรณัมของคนบ้า ฟังดูเหมือนเรื่องราวของดอนกีโฆเต้ อัศวินแห่งลามันชาเลยเนาะ^^ เอ มันคือเรื่องราวของตระกูลมิงโก้ใช่มั้ยเอ่ย ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝันที่คนภายนอกมองว่าเป็นคนบ้าที่เพ้อฝันอ้ะ555 ไม่ๆๆ ใช่ซะที่ไหนเล่า>< มิงโก้เขาเอาไปเปรียบกับคนบ้าผู้น่ารักอย่างลูฟี่ต่างหาก^^ การกระทำของลูฟี่ (รวมกลุ่มหมวกฟางทั้งกลุ่ม) ดูเหมือนคนบ้าและโง่ แต่มันคือความจริงใจและซื่อตรงที่ทุกคนชื่นชอบนะ ไปเกาะไหนก็ช่วยคนเขาไปทั่วเลย จนได้พันธมิตรมานับไม่ถ้วนแล้ว^^



    อยากจะกรี๊ดทุกทีตอนที่บอกว่ามิงโก้ตามสโตรกลูฟี่มาตั้งนาน >//.\/< รุกกี้หน้าใหม่ผู้ล้มคร็อกโคไดล์ได้งั้นรึ ก็เลยสงสัย สนใจ ติดตาม จนในท้ายที่สุดก็ผูกติดและติดใจ (2 อันหลังนี้เรามโนเอง555) อยากให้อนาคตมิงโก้มาร่วมมือกับลูฟี่โค่นเผ่ามังกรฟ้าจริงๆ เนาะ น่าจะมีโอกาสเป็นไปได้นา เพราะเสี่ยก็แค้นเผ่ามังกรฟ้าอยู่มิใช่น้อย แต่ก่อนอื่น หาวิธีออกจากอิมเพลดาวน์ก่อนนะเสี่ย555



    พูดถึงประชาชนเดรสโรซ่าแล้วขัดใจจริงๆ ถึงแม้ในเนื้อเรื่องหลักจะอธิบายเหตุผลไว้ แต่เราว่ามันก็ไม่เข้าท่าอยู่ดี ก็เห็นอยู่ดีมีสุขกันเป็นส่วนใหญ่นี่นาตอนที่มิงโก้ปกครองอ้ะ ตอนที่บาร์โธขว้างลูกบอลไปล้อเล่นกับคนดูในโคลอสเซียมนี่เห็นชัดถึงนิสัยของประชาชนเดรสโรซ่าได้ดีเลย เห็นแก่ตัวเป็นที่สุด พอสุดท้ายเห็นว่าบ้านเมืองจะพินาศและมิงโก้จะแพ้ รีบเปลี่ยนข้างเลยนะ บอกว่าประเทศพังพินาศก็ช่าง จะกลับไปเป็นประเทศยากจนก็ยอม ขอให้ริคุกลับมาเป็นกษัตริย์เหมือนเดิมเอิ่ม...กลอกตามองบน ถามสักคำ ตอนอยู่ดีมีสุขทำไมไม่เรียกร้องหากษัตริย์ที่แท้จริงอย่างราชาริคุละ? เอ้า นอกเรื่องละ กลับมาๆ555



    แป่วๆๆๆ ปรากฏว่า L เป็นเด็กผู้ชาย เราก็นึกว่าเป็นผู้หญิง แบบนี้ยิ่งคิดเลยว่า L เกิดขึ้นมาจากความตายของลูฟี่ในครั้งก่อน หรืออีกนัยหนึ่งคือตัวตนที่ลูฟี่สูญเสียไป แล้วแบบนี้ถ้าจะให้ลูฟี่เป็นเหมือนเดิมต้องกำจัด L ทิ้งหรือดึงพลังจาก L หรือเปล่าเนี่ย แต่ในทางกลับกัน ถ้า L เอาชนะและดูดกลืนลูฟี่ได้ ก็จะไม่มีตัวตนของลูฟี่ที่ทุกคนรู้จักอีกต่อไป แล้วตอนนี้ L มาต่อรองกับมิงโก้ เลือกได้ถูกคนมากนะ ใจกระตุกเลยสิเสี่ย อยากได้ผลไม้แห่งความทรงจำนั้นอย่างแรง อะไรที่เสี่ยอยากปิดบังมันจากลูฟี่ชนิดที่ต้องกำจัดผลไม้นั้นให้ได้ เคยทำอะไรร้ายแรงไว้กันห๊ะ >< แล้ว L มีจุดประสงค์อะไรมาบอกเรื่องนี้กับมิงโก้ละ ให้รีบเอาผลไม้ไปให้ลูฟี่ถ้าไม่อยากให้ลูฟี่ตาย แล้ว L ก็จะคืนให้ลูฟี่ด้วยมั้ยละ หรือว่าอยากจะให้ลูฟี่จำทุกอย่างได้ทั้งหมด แล้วตัวเองก็รุกฆาต ปิดจ๊อบลูฟี่อย่างสมบูรณ์ แต่ใครจะยอมให้ทำแบบนั้นกั๊น>< พวกพ้องและพันธมิตรอยู่รายรอบลูฟี่เต็มเลยเนี่ย โดยเฉพาะพันธมิตรคนสำคัญอย่างลอว์



    ลอว์กังวลเรื่องของลูฟี่มากจนยอมละนิสัยชอบเก็บงำความลับมาบอกโซโลเลยสินะ เพื่อจะได้ช่วยกันปกป้องลูฟี่เนาะ หากลูฟี่ไม่ได้ผลไม้แห่งความทรงจำครบถ้วนจะเกิดอะไรขึ้นกับลูฟี่กันละ คงเป็นเรื่องความเป็นความตายนะเราว่า เพราะตอนที่ลูฟี่ฟื้นมันก็ดูเรียบง่ายไป คงไม่ใช่แค่เปลี่ยนเป็นผู้หญิงแน่ๆ นึกถึงกฎการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมในเรื่อง Fulmetal Alchemist เลยแฮะ^^ แล้ว L กับพวกทหารเรือก็กำลังจะฉวยโอกาสเอาชีวิตของลูฟี่ช่วงนี้ด้วย ลุ้นๆ^^ ลุ้นก็ไปอ่านตอนต่อไปสิจ๊ะ//เสียงยูนแว่วมา555
    #1,403
    1
    • #1403-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      30 มีนาคม 2560 / 01:59
      ใช่ๆ จริงๆ มันเป็นชื่อตอนที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากดอนกีโฆเต้ละอภิญ แต่เสี่ยก็ไม่ค่อยเหมือนดอนเท่าไหร่นะ (พ่อเสี่ยต่างหากที่ดูเพ้อของจริง55) แต่ก็ใช่แล้วละ มิงโก้เปรียบกับฟี่ต่างหาก คนบ้าที่ทุ่มเททุกหยาดหยดให้ใครๆ เป็นความจริงใจที่ทำให้ละสายตาไม่ได้ จากไม่ชอบใจ เลยสนใจและยึดติดไง โดนเข้าให้แล้วนะเสี่ย

      มิงโก้สตอร์กฟี่มานานแล้ว ตอนเราอ่านเจอเราก็กรีดไป 80 ตลบเหมือนกาน 555 แอบมโนล่วงหน้าว่ามิงโก้จะได้มาร่วมมือกับลูฟี่ในภายภาคหน้าแน่ๆ อ่ะ เพราะฟี่เองก็ดูจะกลับมาเป็นพันธมิตรกับพวกที่เคยนิสัยไม่ดี (แบบซีซาร์) ได้ง่ายๆ งี้เสี่ยที่คารมคมคายต้องจับน้องอยู่มัดแน่ๆ อ่ะเนาะ เอิ่ม นั่นสิ เสี่ยรีบออกมาเถอะ ก่อนคนอื่นจะจิ๊กน้องไป

      ประชาชนเดรสโรซ่านี่ชวนให้มองบนมากๆ นะ จะว่าไปก็แอบคล้ายๆ ประเทศ ท. ช่วงสงครามโลก ที่ทีมไหนไปได้สวยก็ไปอวยทีมนั้น เปลี่ยนข้างสับขาหลอก อันที่จริง มันก็เป็นกลยุทธ์ทางการเมืองสำหรับประเทศที่ไม่ได้มีข้อต่อรองอะไรมากมายอ่ะแหละ โอเค ไม่นอกเรื่องๆ 55

      L เป็นเด็กผู้ชายจ้า สำหรับฟิคเรื่องนี้ จะเฉลยที่มาที่ไปของ L อย่างหมดเปลือก ไว้ใจเราได้เลย ค่อยๆ เฉลยไป เพราะเราคิดว่าเรื่องนี้ยังไปได้ถึงเกือบๆ ตอนที่ 50 เลย (เราจะพยายามนะ ;v;) แต่เราก็ดีใจที่คนอ่านหลายคนสงสัยในตัว L นะ อย่างน้อยๆ ก็แสดงว่าให้ความสนใจกันเหมือนกัน อืม L เลือกมาหามิงโก้เพราะผลไม้ด้วยละ กะจะฆ่าลูฟี่ให้ตายแล้วตายเลย ห้ามฟื้นอีก แต่ L เอ้ย มันไม่ง่ายหรอกนะ รอบตัวฟี่นี่ตัวพ่อทั้งนั้น 55

      ลอว์มืดมนไปนิด แต่เรื่องในใจลอว์ก็ค่อนข้างหนักหนา และคนจริงจังแบบลอว์ก็น่าจะลงอีหรอบนี่ละ เอาเป็นว่า ลุ้นให้เราแต่งจบด้วยดีก่วา เราจะพยายาม เฮ้ๆ ^^
      #1403-1
  5. #1347 tityjiu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 08:09
    ทำไมเรารู้สึกว่า L คล้ายลูฟี่เลยอ่ะ แบบว่าด้านมืดไรงี้  หรือเรามโนมากไป แต่คล้ายจริงๆนะ
    #1,347
    1
    • #1347-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      20 มีนาคม 2560 / 11:01
      จะว่าไปก็มีส่วนคล้ายจริงๆ ค่ะ [L] เป็นใครกันแน่นะะ ^^
      #1347-1
  6. #1337 Good morning. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 20:48
    [L]แลดูมีความเท่อย่างลึกลับ 55555
    #1,337
    1
    • #1337-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 21:35
      ค่อนข้างจะลึกลับทีเดียว อิอิ
      #1337-1
  7. #1336 paredirectioner (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 20:35
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆ #ปุจฉาสรุปฟี่มีสั่มมีกี่คนเนี่ยยย
    #1,336
    1
    • #1336-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 21:34
      นั่นสิคะ555 กี่คนดีนะ lol
      #1336-1
  8. #1335 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:41
    มาต่ออีกเร็วๆนะคะ รออยู่
    #1,335
    1
    • #1335-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 15:46
      ขอบคุณที่ติดตามกันค่าา ><
      #1335-1
  9. #1334 ดราก้อนdragon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:12
    เเอล นี้จะใช่ซาโบ้ไหมน้อรอลุ้นเเปป
    #1,334
    1
    • #1334-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 15:46
      ลุ้นด้วยกันค่า ^^
      #1334-1
  10. #1333 Buka (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:09
    ชักจะสงสัยว่า L เกี่ยวอะไรกับฟี่น้อย
    #1,333
    1
    • #1333-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 15:46
      ดูรู้เรื่องฟี่น้อย โดยเฉพาะเรื่องผลไม้ด้วย เกี่ยวข้องอะไรกันนะ
      #1333-1
  11. #1332 ซายะจินกะ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 15:07
    [L]นี้ใครอะ?
    #1,332
    1
    • #1332-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 15:45
      นั่นสิ เป็นมใครกันนะ ^^
      #1332-1
  12. #1331 เมฟีลล่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 11:56
    มาอัพแล้ว ดีต่อใจจจจจ
    คำว่ามารยาทต้องเขียนอย่างนี้รึเปล่าคะ?
    #1,331
    1
    • #1331-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 12:33
      อัพแล้วค่าา
      มรรยาท กับ มารยาท ใช้ได้ทั้งสองค่า ขอบคุณที่ช่วยแนะนำนะคะ ^^
      #1331-1
  13. #1330 marsmahik (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 10:22
    ในที่สุดก็มา
    #1,330
    1
    • #1330-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 12:31
      ได้มีบทแล้ว :)
      #1330-1
  14. #1329 LUNA_MOONBLACK (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 01:02
    รออยู่ๆ
    #1,329
    1
    • #1329-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 10:10
      เย้ๆ ขอบคุณที่รอค่า ^^
      #1329-1
  15. #1328 tityjiu (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 23:17
    มากระแซะฟี่โกะอีกครา เกิดไรขึ้นเนี่ยยย
    #1,328
    1
    • #1328-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      19 มีนาคม 2560 / 10:09
      มีเรื่องเงื่อนไขของผลไม้นิดหน่อยค่ะ ขอบคุณที่ติดตามค่าา ^ ^
      #1328-1
  16. #1327 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 23:00
    รออยู่นะคะ
    #1,327
    1
    • #1327-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      18 มีนาคม 2560 / 23:10
      ขอบคุณที่รอค่าา //ไฟติ้ง ^^
      #1327-1
  17. #1326 SanaYun (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 22:00
    รอค่าาาา
    #1,326
    1
    • #1326-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      18 มีนาคม 2560 / 22:12
      ขอบคุณค่าา ^^
      #1326-1
  18. #1325 Claudia my name (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:45
    โดนล้างหัวสมองเรอะ!
    #1,325
    1
    • #1325-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      18 มีนาคม 2560 / 21:56
      มีความเป็นไปได้สูงมาก !
      #1325-1
  19. #1324 marsmahik (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:06
    ไดอาแมนเต้สู้กับแอลมาหรอ
    #1,324
    1
    • #1324-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      18 มีนาคม 2560 / 21:18
      เฉลยในครึ่งหลังค่า ^^
      #1324-1
  20. #1323 Power (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:00
    สู้ๆนะคะะ รออัพค่ะ!
    #1,323
    1
    • #1323-1 dark_violeta(จากตอนที่ 33)
      18 มีนาคม 2560 / 21:06
      เย้ ขอบคุณค่ะะ จะพยายาม อิอิ ^^
      #1323-1