[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 32 : คนที่สำคัญที่สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 แสงไฟจากกองเพลิงที่ลุกโชติ์ อาบไล้ใบหน้าเปี่ยมสุขของบรรดาคนที่กำลังเฉลิมฉลองให้แก่การกลับมาอย่างเป็นทางการของราชาโจรสลัด ‘ลูกพี่’ หรือ ‘เพื่อน’ ที่พวกเขาเคารพศรัทธา เธอทั้งดื่มทั้งกินจนเหนื่อย เพลิดเพลินไปกับบรรยากาศแสนปิติในงานเลี้ยงจนหนังตาเริ่มปรือ  

 

 

 ‘งานเลี้ยงโจรสลัด’ ของโปรดที่ไม่ว่าเมื่อไรก็สนุกครึกครื้นนี้ คล้ายกับฝันหนึ่งตื่นที่จะประทับอยู่ในความทรงจำตลอดไป

 

 

ราวกับว่าเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังข้ามผ่านความทุกข์ยาก หรือศึกนองเลือด รางวัลของชีวิตก็คือรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและเหล้าบิงส์

 

 

 

“แบบนี้เคยมีบ่อยๆ ใช่มั้ย? ผู้คน กิน ดื่ม หัวเราะ ฉันจำได้ ยังมีอีกแน่ๆ”  

 

 

 

ลูฟี่หัวเราะ ยามชี้นิ้วไปทางเหล่าผู้คนที่ยังคงเต้นรอบกองไฟไม่เลิก คนที่เต้นระบำจนเหล้าในมือกระฉอกเปรอะไปทั่ว คนยักษ์ที่ตบมือชอบใจ สัตว์บนเกาะที่เข้ามาร่วมเต้นรำ  

 

 

 

...งานเลี้ยงที่ไม่มีแบ่งแยกเผ่าพันธุ์...

 

 

 

“ควรจะจำได้สิ ก็เธอมักจะเป็นคนนำเต้นนี่นา” โรบินอดหัวเราะตามไม่ได้

 

 

 

“กินจุกว่าเพื่อนด้วย เอ๊ะ จะว่าไปช่วงนี้เหมือนจะไม่เยอะเท่าแต่ก่อนนะ?”  

 

 

 

นามิยิ้มขำ ทิ้งตัวลงนั่งข้างกัปตันบนโขดหินที่ยื่นยาวออกมารับลมทะเลยามค่ำคืนก่อนถอนใจยาวเหยียด งานเลี้ยงของพวกห่ามๆ นี่ดูท่าไม่เช้าก็คงไม่เลิกราแน่ๆ มองจากจุดที่สูงที่สุดนี้ เห็นพวกขี้เมาคออ่อนบางคนล้มฟุ่บไปหลายคนแล้ว 

 

 

 

“นั่นสิ เดี๋ยวยุบเดี๋ยวพอง ผิวเต่งตึงนี่ก็เป็นคุณสมบัติของยางด้วยสินะ” นักประวัติศาสตร์สาวลูบแก้มยุ้ยๆ ของอีกฝ่ายเล่น  

 

 

 

“หือ? พวกเธอพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย” ลูฟี่ยืดแขนบิดขี้เกียจ 

 

 

 

“โอ๊ะ สาวๆ เอาอะไรเพิ่มอีกมั้ยคร้าบบ” กุ๊กประจำเรือที่มีใจบริการเต็มร้อยโดยเฉพาะกับสาวๆ แทบจะม้วนหน้าตีลังกาสามตลบเข้ามาหา เมื่อเห็นทั้งนามิซังและโรบินจังนั่งอยู่พร้อมหน้า

 

 

 

“อาฉันกินไม่ไหวแล้วละ ซันจิคุง” นามิส่ายหน้า อาหารอร่อยนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่วันนี้คงจะเพราะดีใจที่ได้อยู่พร้อมหน้า เธอเลยกินไปเยอะแล้ว

 

 

 

“ฉันก็พอแล้วเหมือนกัน” โรบินหัวเราะในลำคอ

 

 

 

“...เฮ้ เธอน่ะ จะเอาอะไรเพิ่มมั้ย?”  

 

 

 

ซันจิโน้มตัวลงมาถามกัปตันตัวยุ่งที่เริ่มเอนไปซบไหล่โรบินจัง ดูก็รู้ว่าง่วง แต่ถ้าเป็นเรื่องกินปกติยัยนี่มักจะไม่พอง่ายๆ อยู่แล้ว

 

 

 

“เนื้อติดกระดูก อร่อยมาก” ลูฟี่เงยหน้ามองพลันหัวเราะชิชิให้กุ๊กหนุ่ม ก่อนจะเอียงคอนิ่งคิด 

 

 

 

 “ผักกาดแก้วสีใสๆ ก็ดีนะ”

 

 

 

“หือ ผักเหรอ?” พ่อครัวประจำเรือชักหัวคิ้ว เท่าที่จำได้ไม่เห็นเคยสนเมนูผักนี่นา

 

 

 

“อื้อ แต่กินไม่ไหวแล้วละ” เธอพูดก่อนจะหลับตาพริ้ม ซบศีรษะไปฝั่งนามิแทน ขนตางอนสีดำสนิทกระพริบน้อยๆ เหมือนคนที่กำลังต่อสู้กับอาการง่วงซึม ปากเล็กๆ สีชมพูอ่อนอ้าหาวอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนสาวน้อยที่ไม่เดียงสาคนหนึ่ง

 

 

    

“...” ซันจินิ่งงันไปในชั่วกึ่งวินาที ร่างสูงรีบปั้นยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ย แจกหัวใจหลายดวงให้สองสาวสุดสวยประจำเรือ ก่อนจะสาวเท้าหลบฉากออกมาทันที  

 

 

 

กุ๊กหนุ่มยกมือขึ้นลูบผ่านความร้อนบนใบหน้า หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะบ่อยขึ้นทุกครั้งเวลาต้องเผชิญหน้ากับยัยนั่น กัปตันตัวดี ที่ก็รู้แก่ใจว่าถูกคำสาปพันธนาการไว้ในร่างผู้หญิง ลูฟี่แตกต่างจากเลดี้ทั่วไป แน่ละ ก็นั่นมันผู้ชายนี่ แต่เพราะว่านั่นคือลูฟี่ สำหรับเขาแล้ว ถ้าต้องเจอแบบนี้ทุกวันละก็...  

 

 

 

สุดท้ายเขาคงปฏิเสธความรู้สึกที่กำลังตกผลึกเป็นรูปเป็นร่างนี้ไม่ได้แน่ๆ

 

 

 

“เฮ้ย เจ้ากุ๊ก”  

 

 

 

เสียงเรียกดุๆ จากใครสักคนในวงเหล้าดังขึ้น ซันจิชะงักมองไปยังต้นเสียง เจ้านักดาบหัวสีหญ้านั่นเรียกเขาห้วนๆ อีกแล้ว คำว่า ‘กาลเวลาขัดเกลาคน’ คงใช้ไม่ได้กับไอ้บ้านี่สินะ?

 

 

 

“เหล้าพร่องไปเรอะ แกจะเอาอะไร ไปหยิบในครัวเองซะ”

 

 

 

“...” โซโลไม่ตอบ เพียงแค่หรี่สายตาเล็กน้อย วางจอกเหล้าก่อนลุกผละจากบรรดาเพื่อนร่วมก๊งทั้งหลายออกมาเอง 

 

 

 

“แกกล้าทำร้ายผู้หญิงหรือเปล่า?”

 

 

 

“หา?”  

 

 

 

“หากวันนึงมีการเผชิญหน้าเกิดขึ้น แกจะกล้าทำงั้นหรือเปล่า” เขาเน้นย้ำคำถามเดิม

 

 

 

“ไอ้เวรนี่ แกพูดอะไร!”  

 

 

 

คนถูกถามเลือดขึ้นหน้า ดูแล้วก็ยังไม่น่าเมา นี่มันกล้าถามคำถามบัดซบพรรค์นี้กับเขาได้ยังไง??

 

 

 

 “เอาให้ชัดนะ ถ้าสมมติว่าวันนึงมีผู้หญิงบางคน ที่คิดร้ายกับลูฟี่ ทำให้ยัยนั่นต้องเสียท่า และบังเอิญแกอยู่ตรงนั้นแค่คนเดียวพอดี แกจะทำยังไง?” นักดาบประจำเรือกอดอกเขม็งมองกุ๊กคิ้วม้วนที่ขึ้นชื่อเรื่องบ้าผู้หญิงที่สุด ในแววตาไม่มีคำว่าล้อเล่น

 

 

 

“....”  สถานการณ์สมมตินี้ทำเอาคนฟังเหงื่อตก นิ่งอึ้งไปทันควัน 

 

 

 

ซันจิถอนบุหรี่ออกจากปาก ยังคงไม่ตอบคำ ปล่อยให้สรรพสำเนียงรอบด้านกลืนกินคำพูดไป ชื่อหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือ...พุดดิ้ง

 

 

 

ชื่อของของหวานนิ่มลิ้น...ชื่อเดียวกับผู้หญิงที่เขาเคยเผลอมอบใจ

 

 

 

“แกคิดอะไรอยู่” โซโลชักหัวคิ้ว แต่ก็พอเดาออกว่าคำถามนี้คงบังเอิญไปขุดคุ้ยเอาความทรงจำอันไม่น่าอภิรมย์ของมันเข้าพอดี

 

 

 

คนเป็นกุ๊กขยี้เท้าลงบนก้นบุหรี่ที่เพิ่งจะทิ้งลงกับพื้น ดวงตาที่เฉื่อยชาตวัดกลับมามองเพื่อนร่วมเรือ ก่อนเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์  

 

 

 

“คำถามของแกมันน่าหงุดหงิดชะมัด”

 

 

 

“...”

 

 

 

“แกทำเหมือนฉันไม่รู้ว่าใครคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเราบนเรือลำนี้”

 

 

 

ตั้งแต่เริ่มต้น จากอีสท์บลูอันไกลโพ้นจนถึงทะเลใหม่แห่งนี้ คนที่ทำให้เขายอมออกจาก ‘บาราติเอ’ ภัตราคารลอยทะเลร่วมทางมาด้วยได้ แต่แรกก็คือเธอคนนั้น และปัจจุบัน...ก็ยังเป็นเธอ

 

 

 

“ฉันเชื่อมั่นในพลังของยัยนั่น” มันเหมือนจะเป็นกฏตายตัวไปแล้ว ว่าเราจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการดวลของลูฟี่ แต่ถ้าหากว่าครั้งนั้นมันเสี่ยงถึงชีวิตของเธอจริง และความเสี่ยงที่ว่านั่นเป็น ‘ผู้หญิง’ แม้จะขัดแย้งกับความเชื่อและอุดมการณ์ที่ยึดมั่นมาทั้งชีวิต

 

 

 

“แต่ถึงตอนนั้นฉันก็ฟันไม่ยั้งเหมือนกัน”

 

 

 

“แต่ถึงตอนนั้นฉันก็เตะไม่เลี้ยงเหมือนกัน”

 

 

 

“...”

 

 

 

“...”  

 

 

 

“ไอ้การต้องมาพูดอะไรคล้ายๆ กัน พร้อมไอ้บ้าอีกคนนี่มันน่าหงุดหงิดสุดๆ” 

 

 

 

กุ๊กหนุ่มพ่นควันบุหรี่ออกมายาวเหยียด ละสายตาจากคู่กัดอันดับ 1 ไปยังโขดหินที่พวกสาวๆ นั่งอยู่แทน ทางนั้นดูแล้วชื่นใจกว่าเยอะ ถึงหนึ่งในนั้นจะเขย่าหัวใจเขาให้เต้นจนเจ็บบ่อยๆ ก็เถอะ  

 

 

 

 “นั่นมันคำพูดของฉันมากกว่า” โซโลส่งเสียงเฮอะเบาๆ เหลียวหลังกลับไปทางวงเหล้าอีกครั้ง  

 

 

 

ที่พูดขึ้นมาก็เพื่อให้แน่ใจเท่านั้น ว่าจะไม่มีใครลังเลในเสี้ยววินาทีที่ต้องปกป้องกัปตันของตัวเอง โดยเฉพาะไอ้บ้าที่มีเงื่อนไขอันน่าปวดหัวอย่างการ ‘ไม่ทำร้ายผู้หญิง’ อยู่ 

 

 

 

เรื่องที่จะต้องสูญเสียกัปตันไปอีกครั้งนั้น...ให้ตายก็ไม่มีวันยอมอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

“นานแค่ไหนแล้วนะ?”

 

 

 

“อา นั่นสิ นานแค่ไหนแล้วน้อ”

 

 

 

เสียงพึมพำอ้อแอ้อย่างคนเมาดังขึ้นท่ามกลางความจอแจของฝูงชนในงานเลี้ยงโจรสลัด ขณะที่สายตาก็จับจ้องอย่างเคลิ้บเคลิ้มไปยังจุดๆ เดียวกัน

 

 

 

“ที่พวกเราไม่ได้เจอสาวงามสะเด็ดขนาดนี้”  

 

 

 

ใครบางคนในกลุ่ม ‘โอลัมบัส’ เอ่ยพลางยกขวดเหล้าที่หนีบไว้กลางหว่างแขนขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ กองเรือยอนตามาเรียของพวกเขาแล่นผ่านมาแล้วร้อยเอ็ดเจ็ด ย่านน้ำ เพิ่งจะมีโอกาสได้เบิกเนตรยลสาวงามที่มาพร้อมกัน 3 คน 3 สไตล์แบบนี้ ถึงเธอเหล่านั้นจะนั่งอยู่สูงลิบก็เถอะ แต่งานดีขนาดนี้ให้แหงนหน้ามองทั้งวันก็ยังได้ !  

 

 

 

“เฮ้ยๆ พวกแกนั่งอยู่มุมดีนี่หว่า หลบทางให้ลูกพี่เราหน่อย”  

 

 

 

ไม่นานนักวิวดีๆ ก็เชื้อเชิญพวกหัวงูทั้งหลายมารวมตัวกัน ชายร่างท้วมสวมแว่นสตรีมพั๊งค์ที่คนกลุ่มนั้นเรียกกันว่า ‘ลูกพี่’ มาถึงกลางวงก็นั่งจุ้มปุ๊ก ล็อกสายตาไว้ที่ 3 สาวงามแห่งเรือซันนี่ทันที  

 

 

 

“ไหงงั้นเล่า ตรงนี้เรานั่งจองอยู่ก่อนนะโว้ย!”  

 

 

 

หลายคนที่จับจองที่นั่งอยู่ก่อนเริ่มโวยวาย แต่แล้วอยู่ๆ ภาพคมชัดระดับ HD ของหญิงสาวบนโขดหินที่ฉายขึ้นตรงหน้าก็ทำให้คนพวกนั้นหุบปากฉับลง

 

 

 

“หึๆๆ เป็นไงละ ลูกพี่ซัมบาเขากินผล ‘กล้องส่องทางไกล’ เข้าไปเฟ้ย นอกจากจับภาพแล้ว เขายังฉายภาพให้เราดูได้ด้วยนะ”

 

 

 

“โอ้ว แจ่มมาก!”

 

 

 

พวกลามกทั้งหลายตาโตเป็นรูปหัวใจ สาวๆ ในภาพ ระดับพรีเมี่ยมทั้งนั้น อาจจะยังไม่เทียบเท่าจักรพรรดินีแห่งอเมซอนลิลี่ แต่ระดับนี้ก็ไม่ใช่ธรรมดาแล้ว !  

 

 

 

 “แกไม่รู้จักพวกเธอเหรอ เป็นโจรสลัดมากี่ปีแล้ว หา? ผมส้มสวยสะท้านทะเลนั่นคือคุณนามิ ต้นหนของเธาซันด์ซันนี่ยังไงละ” เพราะเคยได้พูดคุยกันอย่างออกรสกับกลุ่มบาโธคลับมาบ้าง ซัมบาเลยจดจำสมาชิกทุกคนของกลุ่มหมวกฟางได้

 

 

 

“สเปคเลย”

 

 

 

“ส่วนสาวผมดำที่ดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่อีกคนคือคุณนิโค โรบิน เธอคนนี้อ่านโพเนกลีฟออกด้วยนะ เป็นหนึ่งในมันสมองของกลุ่มเลยละ”

 

 

 

“โอว สุดยอด เซ็กซี่ดินระเบิดมากๆ”  

 

 

 

จำนวนโจรสลัดที่มายืนออดูภาพฉายสุดคมชัดของซัมบาเริ่มจะเยอะขึ้นเรื่อยๆ สาวๆ ในภาพ นอกจากจะสวยแล้ว ยังนับเป็น ‘ตำนานมีชีวิต’ อย่างน้อยๆ ชื่อของพวกเธอก็ถูกนักประวัติศาสตร์บันทึกลงไปในฐานะลูกเรือของเจ้าแห่งโจรสลัดเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

“แต่คนตรงกลางนี่น่ารักสุดๆเลยแฮะ”  

 

 

 

ใครคนหนึ่งพึมพำเสียงเคลิ้ม เด็กสาวผมดำ เจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์ที่นั่งหัวเราะอยู่ตรงกลางระหว่างสองสาวประจำเรือคนนั้นสวมเสื้อแขนยาวพลิ้วสีแดง กางเกงยีนส์ฟ้าขาสั้นและผ้าพันเอวสีเหลืองอ่อน เธอกำลังชี้นิ้วไปข้างหน้าพลางหันไปหัวเราะกับสองสาวข้างๆ ไปด้วย

 

 

 

“โห แกนี่ชอบแบบเด็กๆ เหรอวะ ไอ้ลามกนี่”

 

 

 

“เออ น่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ หน้าเด็กแต่หุ่นเด็ดชะมัด”

 

 

 

สำหรับโจรสลัดรากหญ้าอย่างพวกเขา จะได้ควงคู่กับสาววงามระดับนี้คงมีแค่ในความฝันเท่านั้น เฮ้อ

 

 

 

“ไอ้พวกโง่ เธอคนนั้นน่ะคือ...”

 

 

 

ฉึบ...

 

 

 

ยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบ สัญญาณภาพที่สุดแสนจะคมชัดยิ่งกว่าแมลงสื่อสารรุ่นที่ดีที่สุดก็ถูกตัดไป ร่างอ้วนท้วนของซัมบาหมดสติหงายหลังไปกับพื้นทันที จู่ๆ กลุ่มคนสวมชุดช่างสีขาวหม่นกว่าสิบคนก็แย้มยิ้มเหี้ยม พลันสาวเท้าเข้ามายืนรุมล้อมพวกที่แอบดูสาวงามจากระยะไกลทั้งหลาย

 

 

 

“อึ๊ย พวกของทราฟลาก้า ลอว์??”

 

 

 

 “พวกแกนี่วอนหาเรื่องจริงๆ เลยน้า”  

 

 

 

“หวา อะ อะไรเนี่ย เราทำอะไรผิดงั้นเรอะ??”

 

 

 

“ก็ไม่ได้ผิดอะไรมากมายหรอก แต่มีสาวคนนึงในนั้นที่พวกแกไม่ควรยุ่งน่ะสิ”

 

 

 

ซาจิแสยะยิ้มมองพวกโจรสลัดลามกทั้งหลาย ธรรมชาติของโจรสลัดคืออยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบ พวกมันจะเหล่สาวสักกี่คนก็ได้บนน่านน้ำอันกว้างใหญ่ แต่ต้องไม่ใช่มาเหล่คุณลูฟี่อยู่ใต้จมูกกัปตันของเขาแบบนี้ !

 

 

 

“ถ้ากัปตันพวกฉันลงมือเองละก็ ตอนนี้พวกแกอาจไม่เหลือหัวไว้ต่อกับตัวแล้วก็ได้! หึๆๆ ฮ่าๆๆ”  

 

 

 

“จ้ากก 4 จักรพรรดิ์งั้นเรอะ อย่าทำอะไรพวกเราเลยย !”

 

 

 

“ขู่พวกปลาซิวปลาสร้อยเนี่ยมันสนุกนักเหรอ ซาจิ?” เพนกวิ้นเหล่มองเพื่อนที่ยังคงหัวเราะไล่หลังพวกโจรสลัดปลายแถวไปแบบโคตะระสะใจด้วยสายตาหน่ายๆ  

 

 

 

“สนุกสิ ฮ่าๆ นายไม่ลองบ้างเหรอ ระบายอารมณ์กะพวกที่อ่อนแอกว่าตัวเอง สะใจดีออก”

 

 

 

“...เห่ยชะมัด”

 

 

 

“ว่าไงนะ??”

 

 

 

“ไปกันได้แล้ว พวกเรายังมีเรื่องต้องทำนะ”

 

 

 

 

 

สายลมตะวันออกที่พัดผ่านเหนือน่านฟ้า หอบเอาละอองเค็มจางๆ ของเกลือติดมาด้วย  

 

 

 

เกาะไจแอนด์ แอนด์ สเนคแห่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่เกาะเขตร้อนก็จริง แต่ลมพัดหวนยามค่ำคืน กลับทำให้อากาศรอบด้านบนเกาะเย็นเยือกลงไปไม่น้อย เบโปะนั่งสัปหงกอยู่ไม่ไกลจากกระโจมที่พักของกัปตันประจำเรือฮาร์ท แสงไฟสีส้มที่ส่องทะลุม่านผ้าออกมา บ่งบอกว่าคนด้านในยังไม่หลับ

 

 

 

ตั้งแต่ย่างเท้าขึ้นมาบนเกาะ บรรยากาศครึกครื้นวุ่นวายที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอช่วยสลัดความมืดมัวในใจของเขาให้จางหาย  

 

 

 

ภาพรอยยิ้มอันคุ้นชินนั้น แต่ไหนแต่ไรมักจะปรากฏขึ้นเพียงในฝันเท่านั้น พอได้สัมผัสกับของจริงอีกครั้ง ก็เหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะได้รับความหมายในการมีชีวิตอยู่คืนมา ชัดเจนราวกับจะจับต้องได้

 

 

 

 เพราะแบบนั้น เขาจึงรู้สึกกลัวเป็นพิเศษ

 

 

 

‘การสูญเสีย’ ที่เคยเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาไปแล้วครั้งหนึ่ง

 

 

 

“โทราโอะ!”

 

 

 

“...” เสียงหวานที่จู่ๆ ก็โพล่งดังขึ้น ทำเอาห้วงภวังค์พังทลายไปแทบจะในทันที ดวงหน้าอ่อนเยาว์ที่ยื่นเข้ามามองสำรวจภายในกระโจมส่งยิ้มกว้างให้เขา ก่อนจะปรี่เข้ามาพร้อมเนื้อถาดใหญ่

 

 

 

“หิวรึเปล่า? ทานนี่สิ”

 

 

 

ลอว์หลุบสายตามองอาหารกองมหึมา ก่อนเหลือบมองเธออีกครั้ง อืม ไม่ได้มีเคี้ยวอยู่ในปาก แสดงว่าเธอก็อิ่มแล้วเหมือนกัน  

 

 

 

“...ไม่หิว นั่งก่อน” เขาเอ่ยเชื้อเชิญ ลูฟี่นั่งลงอย่างว่าง่าย ดวงตากลมสุกใส กวาดมองสำรวจเขาเงียบๆ รอยยิ้มร่าเริงยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ก็ยังคงไม่พูดอะไร

 

 

 

“เธอมาทำอะไรที่นี่?” ลอว์เอ่ยถาม ทั้งที่แอบเดาออกคร่าวๆ อยู่แล้ว

 

 

 

“เพื่อนของนายบอกว่านายหิว ให้ฉันเอานี่มาให้น่ะ ชิชิ” เธอยิ้มกว้างตอบความจริงทันที  

 

 

 

“ออ” ไม่ต้องเหลือบมองก็พอจะรู้ว่าเจ้าพวก ‘ตัวการ’ ทั้งหลายเฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ข้างกระโจมนี่เอง พวกนั้นคงกำชับเธอไว้ไม่ให้บอกว่าเป็นคนไปชวนเธอมาสินะ? ถึงกับได้ยินเสียงตบหน้าผากของซาจิเลยทีเดียว  

 

 

 

“ขอบใจ” ลอว์ไม่คิดจะแตะอาหาร แต่ก็รู้สึกดีขึ้นในอีกแง่หนึ่ง  

 

 

 

“นายดูไม่โอเคแฮะ”

 

 

 

“ยังไง?” ศัลแพทย์หนุ่มรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เธอไม่ใช่ประเภทอ่านสีหน้าคนอื่นออกเสียหน่อย

 

 

 

“อืม บอกไม่ถูกอ่ะ”  

 

 

 

ลูฟี่เองก็ไม่ค่อยเข้าใจ หน้าตาของโทราโอะตอนนี้มันเหมือน...

 

 

 

“นานมากแล้ว นายทำหน้าเหมือนตอนก่อนขึ้นไปที่เดรสโรบ้า”

 

 

 

“เดรสโรซ่า” เขาแก้ให้

 

 

 

“ฮื่อ นั่นละ” เธอพยักหน้าให้เขา “มีอะไรหรือเปล่า? หน้าตานายเหมือนคนอยากเข้าห้องน้ำ แต่เข้าไม่ได้เลยอ่ะ ทรมานแทนเป็นบ้า ถ้าหิวก็อย่าโกหก”

 

 

 

“........”

 

 

 

 ความเป็นห่วงในแบบฉบับของมังกี้ ดี ลูฟี่ ทำเอาเขาอยากขำแต่ขำไม่ออก การเปรียบเทียบแบบนั้น เธอก็ยังคงเป็นเธอจริงๆ เขาคลี่ยิ้มออกมาจนได้ จะเพราะใบหน้างงงวยติดตลกของเธอ หรืออะไรก็ตาม

 

 

 

...ที่แน่ๆ ก็คือเธอเป็นห่วงเขา...

 

 

 

“บางทีฉันก็กลัว”

 

 

 

“กลัว?”

 

 

 

“กลัวว่าเธอที่นั่งอยู่ตรงนี้จะเป็นแค่ภาพลวงตา”

 

 

 

ต่อหน้าเธอ เขาเอ่ยคำพูดประเภทที่ตัวเองเคยคิดว่าอ่อนแอออกมาได้ง่ายดาย ภายใต้รอยยิ้มสดใสที่เธอมอบให้นี้ ยังคงมีความไม่สบายใจซึ่งปั่นป่วนในเบื้องลึกผสมปนเปอยู่ด้วย

 

 

 

เป็นเขาที่รู้ดีที่สุดเรื่องเงื่อนไขของ ‘ผลไม้แห่งความทรงจำ’  

 

 

 

และเพราะรู้ว่ามันยังไม่สมบูรณ์พอ เขาถึงได้...

 

 

 

 “ตรงนี้เขียนว่าอะไร?”  

 

 

 

มือเรียวเล็กที่จู่ๆ ก็ฉวยมือเขาขึ้นไปบีบไว้เบาๆ นั้น ทั้งอุ่นทั้งนุ่มนิ่ม เธอสบตาเขา ยิ้มมอง รอคอยคำตอบอย่างใจเย็นกว่าปกติ

 

 

 

“D E A T H”  

 

 

 

เขาตอบ ยังคงไม่ละสายตาไปจากเธอ หัวใจที่เต้นอย่างมั่นคงมาตลอด สะดุดไปเล็กน้อย เมื่อแรกสัมผัส

 

 

 

“ใช่ความตายรึเปล่า?” เธอหัวเราะเบาๆ ถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

 

 

 

“...”

 

 

 

 

“ยังห่างไกลน่า ภาพลวงตาไม่ควรจะจับต้องได้จริงมั้ย โทราโอะ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100% ค่าา

 

 

 

พวกเพนกวิ้นกับซาจินี่ทำเพื่อกัปตันตัวเองทุกทางจริงๆ !

 

เรื่องเงื่อนไขของผลไม้เเห่งความทรงจำ อีกไม่นานคงจะได้เฉลย

 

เกี่ยวข้องกับการกลับมาอีกครั้งของลูฟี่ด้วย ลอว์กังวลอะไร จะค่อยๆ เฉลยไปค่ะะ ^ ^

 

 

 

 

 

50% ก่อนค่าา

 

ครึ่งหลังลอว์น่าจะได้โผล่ และตอนหน้าก็จะได้ออกจากเกาะนี้แล้ว

 

ตาม plot ตอนหน้าน่าจะได้เปิดตัว [L] + มีเสี่ยโผล่บ้าง

 

 

ตั้งใจจะอัพฟี่โกะให้จบภายในปีนี้ค่ะะ

 

สำหรับท่านที่ยังติดตามเรื่องนี้อยู่

 

ขอขอบพระคุณในความแข็งแกร่ง และความอดทนรอติดตามนะคะ ;v;

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2068 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 15:39

    อร๊ายย อ่านไปฟินไปจะเป็นบ้าอยู่แล้ววว

    #2,068
    0
  2. #2005 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 06:03
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากรู้ ความลับของปลไม้แห่งความทรงจำ มันคงมีมากกว่าการกลับมาจำทุกคนได้ของลูฟี่สินะ.. ทีมออลลูฟี่
    #2,005
    0
  3. #1813 OPO (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 15:42
    กลับมาอ่านก็ยังคงความรู้สึกเหมือนเดิมไว้เดะ ชอบคู่ลอว์แต่เชียร์ฮาเร็มมากกว่า>///<เป็นกำลังใจให้เขียนต่อไปเรื่อยๆค่ะ
    #1,813
    1
    • #1813-1 dark_violeta(จากตอนที่ 32)
      26 มิถุนายน 2560 / 19:34
      อุ ขอบคุณค่ะ จะพยายามเข็นให้จบนะคะ อยู่กับฟี่โกะมาหลายเดือนแล้ว > <
      #1813-1
  4. #1321 ferincalobaramos (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 08:37
    โทราโอะอย่าเพิ่งsad หนูลูอุดส่าอยู่ตรงหน้าแล้ว
    #1,321
    1
    • #1321-1 dark_violeta(จากตอนที่ 32)
      18 มีนาคม 2560 / 19:15
      จู่โจมเลยมั้ยโทราโอะ เอ้ยย โซโลมาพอดี 55
      #1321-1
  5. #1316 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 23:20
    อ่านจนจบเหมือนจะฟิน แต่ทำไมมันแฝงด้วยความเศร้าแปลกๆ เล่า โดยเฉพาะความรู้สึกของลอว์อ้ะ กลัวการสูญเสียขนาดนั้นเลยเหรอ แน่ล่ะสิ เพราะการที่ลูฟี่จากไปในครั้งนั้นมีลอว์คนเดียวที่รับรู้และจำทุกเรื่องราวได้นี่นะ เงื่อนไขของผลไม้แห่งความทรงจำคืออะไรกันน้อ ทำไมลอว์ถึงได้กังวล หรือว่าการที่จะทำให้คนๆ นึงกลับมาจากความตายหรือนิทรายาวนาน มันต้องแลกกับชีวิตของอีกคน หรือว่าเมื่อลูฟี่ได้ความทรงจำกลับมาครบแล้ว จะจำเรื่องอะไรที่ควรปิดบังไว้//มโนๆ^^



    ความกังวลของลอว์เหมือนกับตอนที่จะเข้าสู่เดรสโรซ่าเหรอ ลอว์กังวลไม่ผิดไปหรอก ก็ยูนบอกว่าตอนหน้ามิงโก้จะออกโรงแล้วนี่นา^^ เจอหน้าศัตรูตัวฉกาจอีกแล้ว คราวนี้มีลูฟี่พ่วงมาด้วย เอาล่ะสิ จะเกิดศึกชิงลูฟี่ไหมเนี่ย^^"เชียร์ใครดีนะ อยากเชียร์เสี่ยจุง แต่เรื่องนี้ลอว์เป็นพระเอกนา (ใช่ไหม?555) แล้วยังมี L อีก มาตามล่าเอาชีวิตลูฟี่ใช่ไหม อยากรู้จริงๆ ว่า L เป็นอะไร และเกี่ยวข้องกับลูฟี่ยังไง ทำไมถึงอยากได้ชีวิตของลูฟี่นัก เราพอเข้าใจถึงคำพูดของโซโลที่ถามซันจิเลย เพราะ L เป็นผู้หญิงและร้ายกาจอันตรายมาก ซันจิจะยอมข้ามกำแพงคำพูดของตัวเองไหม ว่าจะไม่ทำร้ายผู้หญิง แต่ลูฟี่ก็อยู่ในร่างผู้หญิงเหมือนกัน มันคงไม่ผิดใช่ไหมที่จะกันไม่ให้ L มาทำร้ายกัปตันหญิงของตัวเอง



    ชอบบรรยากาศที่ลอว์อยู่กับลูฟี่อ้ะ มันเหมือนบรรยากาศของคนคุ้นเคยที่เคยอยู่เคยใกล้ชิดกัน แต่จากกันไปนานมาก แล้ววันนี้ก็ได้ใกล้กันอีกครั้ง ต้องขอบใจลูกน้องผู้แสนรู้ เอ้ย รู้งานของลอว์จริงๆ กันท่าปลาซิวปลาสร้อยคนอื่น แล้วส่งลูฟี่มาให้กัปตันตัวเองเสร็จสรรพ555 ตอนนี้ทั้งลอว์และลูฟี่เหมือนค่อยๆ เรียกความคุ้นเคยในอดีตกลับมาใหม่เนาะ ดูเรียบๆ ง่ายๆ แต่รู้สึกอบอุ่นมากเลย หวังว่า dead flag คงไม่ปักที่ลอว์นะ มันมีแววเหลือเกินอ้ะ โดยเฉพาะเมื่อพูดถึง L ผลไม้แห่งความทรงจำ และด้านมืดที่ลอว์ถลำลงไปเพื่อลูฟี่ ครั้งอดีตลูฟี่เป็นฝ่ายจากไป ทิ้งความทรงจำไว้กับลอว์ ให้ลอว์ดั้นด้นตามหา มาครั้งนี้ไม่ใช่ลอว์เป็นฝ่ายจากไปแล้วทิ้งความทรงจำไว้กับลูฟี่นะ ให้พวกเขาได้สมหวังแฮปปี้เอนดิ้งกันด้วยเถิดยูนนี่^^//อ่าว แล้วบรรดาเมะคนอื่นๆ ละ นี่ปักธงว่าลอว์เป็นพระเอกของเรื่องนี้แล้วเหรอ555 รออ่านตอนต่อไปน้ายูนนี่ โทษทีที่เราเม้นท์ช้ามากน้า เพิ่งได้มาอ่านเนี่ยแฮะๆ^^"
    #1,316
    0
  6. #1315 getgreatxx (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 12:54
    ฮื่อออ ชอบเวลาเขาคุยกันจัง ดูอบอุ่นไปหมดเลยยยย
    #1,315
    0
  7. #1309 l3oss_it (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:39
    เห็นใจพวกที่โดนแกล้งเพราะว่าไปเหล่มองลูฟี่นะ
    แต่.....อีกใจนึงก็คิดว่าดีแล้วเพราะไม่งั้นถ้าเกิดให้ยกตัวอย่างว่า ซันจิเป็นคนไปเจอ หรือโซโล หรือพฃบรู๊ค หรือ แฟรงกี้
    หรือใครก็ตามแต่ที่ไม่ความหยับยั้งพลังในการออมแรงเอาไว้
    แบบนั้น...เราว่าพวกนี้มีสิทธิ์ที่จะไปนอนให้ช็อบเปอร์ตรวจดูอาการๆด้หลายวันเลยล่ะ
    #1,309
    0
  8. #1306 tityjiu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:52
    หว๊ายยยยย ฟินอ่ะ ใจเต้นตึกตักๆๆๆเลย  อยากอ่านทุกวันๆๆๆ งืออออ แต่เค้าจะอดทน.....อึ๊บบบ ขอบคุณไรต์ที่แบ่งปันค่ะ
    #1,306
    0
  9. #1305 master ta (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:53
    รู้สึกว่าชอบอะไรแบบนี้อ่ะ ไม่ละทิ้งรักมากที่สุด ทำเพื่อคนที่รัก คนที่รักก็ตอบแทนในแบบของเขาคือชอบมากกก
    #1,305
    0
  10. #1304 cho-lee sungmin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:06
    ดีงามมมมม ลูฟี่คุยกับลอว์แล้วววว
    #1,304
    0
  11. #1303 polypoll (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:01
    เง้อออออ คุณหมอน่ารักกกก
    #1,303
    0
  12. #1302 Buka (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:27
    ของยกตำแหน่งลูกน้องดีเด่นไห้พวกเพนกวิน
    #1,302
    0
  13. #1301 Claudia my name (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:25
    อัพอีกๆๆๆๆ
    #1,301
    0
  14. #1300 like7941 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:52
    อัพอีกอัพอีก
    #1,300
    0
  15. #1299 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:23
    อัพอีกแล้วฮื่ออออ
    #1,299
    0
  16. #1297 polypoll (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:52
    รอออออออออออออ
    #1,297
    0
  17. #1296 POSTION (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:55
    อัพเเล้ววว ยังรออยูาค้าาา
    #1,296
    0
  18. #1295 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:39
    ฮื่ออออเหมือนฝันเลยยย เรื่องนี้อัพแล้วว
    #1,295
    0
  19. #1293 ขุนนางพันปี (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:46
    ตอนใหม่ *v* เซอร์ไพรส์สุด ๆ

    นั่นสิน้า ถ้ามีผู้หญิงคิดร้ายกับลูฟี่ ซันจิจะทำยังไง จะช่วยลูฟี่รึเปล่า

    ท่านไรท์อ่านวันพีชตอนล่าสุดแล้วสินะ รู้สึกว่าบิ๊กมัมจะถูกใจบรูคแบบสุด ๆ เอาไปนอนกอดเป็นตุ๊กตาเลย แบบสงสารพวกนามิเหมือนกัน กว่าจะเปลี่ยนตัวได้ บิ๊กมัมนี่รู้ตัวไวมากกกกกกกกก ถึงจะเหมือนเธอละเมอก็เถอะ



    อยากถามไรท์ว่า ถ้า"L"ออกมาแล้วนี่ จะมีฉากกับฟี่มั๊ยอะ แอบเชียร์เบา ๆ >_<













    ปล. ท่านไรท์เป็นยังไงบ้างขอรับ สบายดีมั๊ย ตอนนี้อากาศร้อนแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วยนะขอรับ สุขสันต์วันวาเลนไทน์ย้อนหลังขอรับ(ผ่านไปนานมากกกกกกกกกกกกก)
    #1,293
    0