[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 29 : กลุ่มคนที่คาดไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

 

 

 

 

 ลึกเข้ามาในเกาะขนาดใหญ่ยักษ์แห่งนี้  

 

 

 

ความใหญ่โตของเอลบาบูและความเงียบงันของมันชวนให้ผู้คนรู้สึกถึงแรงกดดันของบรรยากาศ บ้านเรือนสไตล์ไวกิ้ง แนวหินกว้างขวางปูลาดเป็นบันไดหินวนเวียนรายรอบภูเขาลูกแล้วลูกเล่า ทว่านี่ไม่ใช่ทางเดินสำหรับมนุษย์ มันคือป้อมปราการของเผ่าคนยักษ์ ทั้งยังตั้งตะหง่านท้าทายแดดฝนมานานนับพันปี  

 

 

 

ลูฟี่อ้าปากค้าง มองภาพอันแสนตระการตาเบื้องหน้า กำลังรบของเผ่าคนยักษ์หนึ่งในกลุ่มพันธมิตรที่ดีที่สุดของพวกเธอไม่เคยเป็นที่กังขา ทว่าบัดนี้ กลับไร้เงาผู้คนเสียได้ ?

 

 

 

“คนยักษ์?”  

 

 

 

สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วอยู่ข้างใบหูนิ่มในเชิงคำถาม ดวงตาคมคายทอดมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาไร้อารมณ์แต่ไม่อาจปิดบังแววใคร่รู้ได้ บนฟ้าไม่มีสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่ขนาดมหึมาเช่นนี้ เขาสงสัยเรื่องพละกำลังและฝีมือพวกมันเล็กน้อย

 

 

 

 “ฮื้อ คนยักษ์” ลูฟี่พยักหน้า  

 

 

 

“นายไม่เคยเห็นละซิ? พวกนี้ทำเนื้อหันย่างไฟอร่อยอย่าบอกใครเลยนะ”

 

 

 

“ยัยตะกละ เธอเคยกินงั้นรึ?” เขาเอ่ยเย้าเสียงเนือย ไม่แปลกนักเพราะเท่าที่เห็นเธอก็เป็นจอมเขมือบจริงๆ

 

 

 

“เคยกินสิ เห นึกว่าสายฟ้าจะอยู่เฝ้าเรือซะอีก” เธอเหลียวมองอีกฝ่าย ตอนแรกไม่เห็นในกลุ่ม จู่ๆ ก็โผล่แว่บมาตรงนี้ได้ คงเพราะใช้พลังอีกตามเคย

 

 

 

“ฉันไม่ชอบอยู่ที่น่าเบื่อ”  

 

 

 

“เอ๊ะ ลุยไปเรื่อยๆ แบบนี้สนุกละสิ?” บางทีสายฟ้าคงชอบการผจญภัยเหมือนกัน เธอถามลอยๆ ขณะหันซ้ายแลขวามองหาเพื่อนจมูกยาวที่ควรจะอยู่บนเกาะ

 

 

 

“...ก็ไม่เชิง” เจ้าของพลังสายฟ้าตอบเสียงแผ่ว

 

 

 

“ได้กลิ่นแปลกๆ บนตัวเธอ” บรรยากาศเงียบสงบกระตุ้นให้คนนิสัยอำมหิตหน้าตายเอ่ยชวนคุยเรียบเรื่อย

 

 

 

“ฝีมือยัยพวกนั้นน่ะ หลังอาบน้ำชอบแต้มของกลิ่นฉุนๆ ใส่ฉันทุกที” เธอเหลียวไปบ่นกระปอดกระแปดกับอีกฝ่าย ก่อนจะเพิ่งสังเกตว่าด้วยความไวและฝีมือการปีนป่ายระดับบอสของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ลิง ตอนนี้เธอทิ้งห่างคนอื่นๆ มาไกลโขจนมองไม่เห็นใครซะแล้ว

 

 

 

“นายตามฉันมาถูกด้วยนะ ชิชิ” เวลาที่เธอเดินไวๆ ทั้งๆที่ใจลอยทีไร ชอบหลงกับคนในกลุ่มทุกที แต่ระดับเพื่อนๆ ในเรือ ส่วนใหญ่ถ้าไม่ประสบเหตุเภทภัยอะไรก็มักจะตามมาเจอกันได้ทุกครั้ง

 

 

 

“ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร” เอเนลปรายสายตามองกลีบดอกไม้สีเหลืองที่ติดอยู่บนหัวไหล่เล็กมน ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา ดวงตากลมที่สบประสาน วันนี้เหมือนมีบางอย่างผิดแปลกไป

 

 

 

“เหมือนจะเป็นสีตรงหางตา”

 

 

 

“หางตา?” เธอเงยมองอีกฝ่ายด้วยสายตาระคนสงสัย  

 

 

 

“พวกนั้นแต้มสีชมพูเจือแดงไว้ตรงนี้”

 

 

 

“เอาออกให้ทีได้มั้ย” เธอเอ่ยทันควัน รู้สึกหงุดหงิดเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมบนใบหน้า

 

 

 

“ไม่จำเป็น”  

 

 

 

 เขาตอบเรียบเรื่อย สายตายังไม่หลุดไปจากดวงหน้าเล็กหวานที่เริ่มเจือแววขัดใจ อารมณ์กรุ่นๆ บนใบหน้าของเธอทำให้จังหวะการเต้นในอกที่มั่นคงเสมอมาเริ่มผิดจังหวะไปเล็กน้อย

 

 

 

“มันเหมาะกับเธอ”

 

 

 

แซ่ก...

 

 

 

เสียงขยับไหวของต้นไม้รอบด้านทำให้คนสองคนที่ประสาทสัมผัสไวเกินมนุษย์ธรรมดาตระหนักรู้และเริ่มตื่นตัวระวังภัย หากไม่ใช่ในยามที่จิตใจวอกแวก ด้วยมันโทร่า หรือฮาคิแห่งการสังเกตของเขาไม่มีทางจับความเคลื่อนไหวพลาดเด็ดขาด

 

 

 

“พวกมันมีกันสามคน”  

 

 

 

“หืม? บางทีอาจเป็นพวกเผ่าคนยักษ์” ลูฟี่คาดเดาง่ายๆ

 

 

 

หากเป็นศัตรู การจู่โจมระยะไกลไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าเผ่าคนยักษ์ที่ว่าเป็นคนรู้จักของเธอ เขาย่อมโจมตีไม่ได้ตามใจคิด เอเนลกำมือแน่นอย่างรู้สึกขัดในใจ หากเป็นเมื่อก่อน จะศัตรูหรือพวกเดียวกันเขาย่อมโจมตีได้ไม่ละเว้น ทว่าเวลานี้มันมีประเด็นประมาณว่า ‘ฝ่ายเขา’ ‘ฝ่ายเรา’ เข้ามาเกี่ยวซะแล้ว

 

 

 

“นี่! พวกนายเป็นใครน่ะ เห็นอุซปบ้างมั้ย??”

 

 

 

จู่ๆ เด็กสาวตัวเล็กที่ยืนเคียงข้างก็ตะโกนใส่พลังเสียงแปดหลอดออกมา เสียงหวานนั่นก้องกังวานไปรอบด้าน จนแม้แต่พวกที่เฝ้าอยู่บนเรือเธาซันด์ ซันนี่ก็คงได้ยินแน่ๆ  

 

 

 

ร่างสูงขมวดคิ้วมองเงียบๆ แบบนี้เท่ากับเปิดเผยตำแหน่งกับอีกฝ่ายไปแล้ว รึเธอไม่คิดอะไรอยู่เลยกันแน่ จริงสิ เมื่อก่อนตอนที่เคยปะทะกันที่สกายเปียร์ ยัยเด็กนี่ก็ไม่ใช่พวกคิดลึกซึ้งอยู่แล้ว  

 

 

 

อย่างไม้ตายแบบ ‘หมัดยางเมา’ อะไรนั่น...อืม เวลาแบบนี้ ดันนึกเรื่องไม่เข้าท่าของยัยนี่ออกซะได้

 

 

 

แซ่กๆๆ เสียงเคลื่อนไหวรอบด้านทวีความรุนแรงหนักหน่วงขึ้น ด้านบนทางเดินขนาดยักษ์ ที่แทรกแซมไว้ด้วยแมกไม้เขียวขจีขนาดใหญ่ ศีรษะขนาดมหึมาของใครบางคนโผล่แว่บออกมาในที่สุด

 

 

 

“โอ๊ะ พวกนายเป็นคนยักษ์ใช่มั้ย?” ลูฟี่ร้องถามทันที

 

 

 

“พวกเธอเป็นใครน่ะ?” 

 

 

 

 

 อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยความหวาดระแวง บนแผ่นหลัง สะพายกระบุงใส่ผักใบจิ๋วหลายสิบใบ หรือพูดให้ถูก มันคือกระบุงขนาดที่มนุษย์ธรรมดาเขาใช้กันนั่นเอง

 

 

 

“ฉันชื่อลูฟี่ มาหาเพื่อนที่ชื่ออุซปน่ะ จะดีมาก ถ้านายช่วยนำทางไปได้”  

 

 

 

เธอประกาศตัวตนฉะฉาน พลางขยับหมวกฟางบนหัวไม่ให้ปลิวไปตามลมที่เริ่มจะแรงขึ้น คนยักษ์ที่โผล่แค่หัวออกมาจากดงไม้คนนั้นยังนิ่งมองเธอและสายฟ้าด้วยสายตาประเมินแล้วประเมินอีก เสียงซุบซิบที่ด้านหลังบ่งบอกว่า ‘คนอีกสองคน’ ที่ยังไม่ปรากฏกายกำลังปรึกษากันอยู่

 

 

 

“ฉันรู้จัก ‘ลูฟี่’ เขาไม่ใช่ผู้หญิงแบบเธอ เธอมีอะไรมายืนยันว่าเป็นคนๆ นั้น” คนยักษ์ใบหน้าอ่อนเยาว์สวมหมวกเขาสัตว์เอ่ยถาม

 

 

 

“ฉันก็คือฉัน จะให้พิสูจน์ยังไงเล่า ?” เธอเท้าสะเอวมองอย่างคิดหนัก

 

 

 

“อ๊ะ ฉันชอบกินเนื้อ และพลังของฉันก็คือยางละ!” กัปตันสาวตอบสิ่งที่คิดว่าน่าจะตรงประเด็นที่สุดออกไป แต่คนยักษ์พวกนั้นกลับยังคงลังเลอยู่

 

 

 

“เฮ้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกนายถูกโจมตีงั้นรึ แล้วอุซปละ ฉันอยากพบหมอนั่น!” เธอเริ่มเอะใจ และเป็นห่วงเพื่อน พอๆ กับที่ร้อนใจแล้ว

 

 

 

“หมะ หมอนั่นบาดเจ็บหนัก...โอ๊ย!”  

 

 

 

เสียงโป๊กดังขึ้นก่อนเสียงร้องเล็กน้อย ดูเหมือนคนด้านหลังจะไม่พอใจในความซื่อจนเซ่อของเพื่อนร่วมเผ่า

 

 

 

“อุซปเป็นอะไรน่ะ นี่ พาฉันไปพบเขาทีเถอะ!”  

 

 

 

เธอร้องขอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอเนลทอดสายตามองความหวาดกลัวในสีหน้าคนพวกนั้นเงียบๆ บางทีคงมีเหตุการณ์บางอย่างที่สั่นประสาทคนยักษ์พวกนี้ เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกประเภทนี้ดี

 

 

 

“พวกแกกลัวรึ?” เขาถามหยั่งเชิงตามนิสัย

 

 

 

“เราไม่ทำอะไรพวกนายอยู่แล้ว! พวกนายเป็นเพื่อนของอุซปใช่มั้ย?”

 

 

 

“เราไม่ไว้ใจผู้ชายคนนั้น” กลุ่มคนยักษ์ที่ดูแล้วอายุยังน้อยพวกนั้นพูด ฮาคิที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวคนๆ นั้นไม่ธรรมดาเลย หลังผ่าน ‘เหตุการณ์น่าสะพรึงกลัว’ นั่นไปไม่นาน แม้พวกเขาจะมีเลือดนักรบอยู่ในตัวเต็มเปี่ยม ก็ยังคงไม่กล้าวางใจ

 

 

 

“หึ พวกแกตัวโตซะเปล่า ใจเสาะยิ่งกว่าพวกนักรบแชนเดียร์ฝีมือกระจอกพวกนั้นซะอีก” คนถูกพาดพิงหัวเราะเสียงขึ้นจมูก  

 

 

 

 “แก!” คนหนึ่งในกลุ่มที่เลือดร้อนกว่าร้องเสียงฉุน  

 

 

 

เขาไม่สนใจ รวบตัวร่างเล็กข้างๆ ได้ก็เคลื่อนย้ายพริบตา ไปลอยอยู่เหนืออากาศเบื้องหน้าพวกคนยักษ์ทันที “ดูแล้วแกคงใจกล้าที่สุดในกลุ่ม” เอเนลทอดมองคนที่ขึ้นเสียงคนแรกในหมู่คนยักษ์

 

 

 

“หน้าตาโง่ๆ ของยัยนี่ดูเหมือนคนไม่น่าไว้ใจงั้นรึ? จะลองมีเรื่องกันดูเพื่อพิสูจน์ก็ได้นะ”  

 

 

 

ตรรกะในหัวเขาก็มีแค่ ‘ผู้แพ้’ ยอมจำนน ‘ผู้ชนะ’ จะสั่งอะไรก็ได้เท่านั้น

 

 

 

“เฮ้ สายฟ้า ฉันไม่ได้อยากสู้ พวกนายก็แค่บอกมาว่าอุซปอยู่ที่ไหน แต่ถ้าไม่ยอมพูดละก็ จะอัดให้เละเลย !” เธอชูกำปั้นเอาจริง

 

 

 

“ไหงประโยคแรกกับประโยคหลังมันขัดแย้งกันงี้เล่า??” คนยักษ์ขี้แงที่ถูกเขกหัวเมื่อกี้ตะโกนเสียงหลง

 

 

 

“ฉันพูดคำไหนคำนั้น ไม่สู้ก็คือไม่สู้ แค่พาเราไปพบอุซปก็พอ หมอนั่นเป็นเพื่อนสนิทฉัน และฉันก็กำลังห่วงหมอนั่นสุดๆ!” ลูฟี่ร้องบอกคนยักษ์พวกนั้นด้วยสีหน้าจริงจัง

 

 

 

“ก็ได้ เราจะพาเธอไปหาเขา แต่ถ้าเขาทำเป็นไม่รู้จักหรือระแวงเธอแม้แต่นิด พวกฉันไม่รับรองสภาพเธอนะ”  

 

 

 

คนยักษ์ผมทองสวมเสื้อกั๊กหมวกถักที่ดูจะคิดอ่านรอบคอบที่สุดเอ่ยเสียงขรึม เธอพยักหน้าพอใจทันที อย่างน้อยคนพวกนี้ก็แสดงท่าทีปกป้องอุซป นั่นชวนให้อุ่นใจซะด้วยซ้ำ  

 

 

 

“เห็นดงมะพร้าวพวกนั้นมั้ย” คนยักษ์ผมแดงที่ยอมต่อรองชี้ไปทางดงไม้ซึ่งอยู่บนหน้าผาสูงไปหลายร้อยเมตร หากเป็นพวกคนยักษ์ เดินครู่เดียวก็ถึง แต่อาจจะช้านิดหน่อยสำหรับคนธรรมดา

 

 

 

“มีหมู่บ้านมนุษย์ซ่อนอยู่ตรงนั้น หมอนั่นพักฟื้นอยู่ตรงนั้นละ”

 

 

 

“หือ หมอนั่นอยู่ที่นั่นจริงๆ เหรอ หวา??” กัปตันสาวร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกคนที่หิ้วลอยขึ้นมา เปลี่ยนท่าเป็นอุ้มไว้ในอ้อมแขนแทน

 

 

 

“เฮ้ ฉันไม่ชอบแบบนี้นะ” เธอขมวดคิ้วเรียวเอ่ยเสียงแข็ง เขากลับเมินมองไปทางพวกคนยักษ์แทน

 

 

 

“บนหน้าผานั่นเรอะ?”  

 

 

 

“สายฟ้า ฉันเดินเองได้!”

 

 

 

 “ชักช้า น่ารำคาญ ไม่อยากเจอเจ้านั่นเร็วๆ รึ?”

 

 

 

“อยากน่ะอยาก แต่ว่า...”  

 

 

 

พรึ่บ

 

 

 

เพียงพริบตา ทิวทัศน์รอบด้านก็เลือนหายไป พวกเขาปรากฏวูบขึ้นเบื้องหน้าดงมะพร้าวที่ว่า ก่อนที่เสียงตะโกนอย่างฉุนเฉียวของพวกคนยักษ์ด้านล่างจะแว่วดังตามมา

 

 

 

“พวกแก ขี้โกงนี่ ไหงไม่รอกันบ้างห๊ะ!”

 

 

 

“พวกเเกช้าเองนี่” เอเนลทอดตามองต่ำ ไม่ปิดบังแววแห่งความผยอง ก่อนจะต้องสะดุ้งน้อยๆ เมื่อถูกมือเล็กของคนที่ตัวเองอุ้มอยู่ดึงแก้มจนเกือบย้วย

 

 

 

“นายนี่นิสัยไม่ดีเลย” ลูฟี่ขึงตาใส่เขาอย่างไม่เอาจริงนัก ก่อนกระโดดลงจากอ้อมแขน พลันหัวเราะน้อยๆ

 

 

  

“แบบนี้ไวดี แต่คราวหน้าต้องซื่อสัตย์กับคนอื่นบ้าง”

 

 

 

“ไม่เห็นจำเป็น” เขากระตุกยิ้มยียวน สาวเท้าตามเธอไป “ทำไมฉันต้องสนความรู้สึกของมดปลวกพวกนั้นด้วย ?” อีกอย่าง นี่เธอคิดจะสั่งสอนเขางั้นรึ

 

 

 

“อืม ไม่รู้สิ?” เธอหันมาตอบตามตรงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไร้เล่กลใดๆ

 

 

 

“ก็แค่คิดว่ามันคงจะดีกับนายมากกว่า ถ้าทำแบบนั้น”

 

 

 

ดีกว่า...? อะไรที่ว่าดีกว่า

 

 

 

“ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ น่า!” เธอยืนยันคำเดิมยามหันกลับมามองเขา ดวงตากลมทอประกายขี้เล่นทั้งยังแฝงแววแห่งความโล่งใจคู่นั้นทำเอาเขาไม่อยากเถียงต่อ  

 

 

 

ก็ได้...ต่อหน้าเธอ เขาอาจต้องสนใจและดูทิศทางลมของผู้คนเล็กน้อย...ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้นละ

 

 

 

“เฮ้ อุซป!” เธอร้องเรียกเพื่อนทันทีที่เดินดุ่มเข้าไปในดงต้นมะพร้าว เดินลึกเข้าไปอีกนิดถึงเห็นว่ามีหมู่บ้านเล็กๆ ของมนุษย์ซ่อนอยู่จริงๆ

 

 

 

“นี่ฉันลูฟี่นะ นายอยู่ที่ไหนน่ะ??” เธอยังคงไม่ล้มเลิกความพยายาม

 

 

 

กึก

 

 

 

เสียงของหล่น ดังออกมาจากบ้านพักหลังหนึ่ง ลูฟี่ก้าวยาวๆ ตรงไปกระชากประตูเปิดออก เสียงโครมครามดังขึ้นอีกระลอก ก่อนที่หน้าไม้ประดิษฐ์อันหนึ่งจะถูกยื่นออกมาจากผนังด้านในประตูบานนั้น

 

 

 

 

 “เฮ้ เจอซะที นั่นนาย...”

 

 

 

“หยุดตรงนั้นนะ! ธะๆๆ เธอเป็นใครกันแน่ ลูฟี่อะไร ฉันไม่มีอะไรให้เธอทั้งนั้นละ !”

 

 

 

“พูดอะไรของนาย น่ะ อุซป?” กัปตันสาวขมวดคิ้วเรียว พิลึกชะมัด เสียงก็เสียงอุซป แต่ไหงหมอนั่นถึงหนีเธอละ??

 

 

 

“หนะ นี่คือกระสุนลมกรดที่ทำจากพริกที่เผ็ดร้อนยิ่งกว่าไฟนรกซะอีก มันจะเผาเธอทั้งเป็น ออกไปซะ ฉันพูดจริงๆ ไม่ได้โกหกนะ!”  

 

 

 

โกหกเห็นๆ อุซปชัดๆ! อยู่ๆ เสียงของหมอนั่นก็ดังขึงขังกว่าเดิม ร่างสูงใหญ่ที่นิ่งเฉยมานานชักจะเหลือทน ครั้นจะก้าวเข้าไปลากตัวหมอนั่นมาให้ เธอกลับกางแขนขวางเขาไว้  

 

 

 

อุซป หมอนั่นกำลัง...กลัว ?

 

 

 

“ฉันไม่มี...ไม่มีอะไรให้เธอทั้งนั้นละ...” สุ้มเสียงที่แสร้งเปล่งให้ดังขึงขังสั่นพร่าน่าใจหาย ลูฟี่กัดริมฝีปากสะกดกลั้นความรู้สึก ก่อนจะตะโกนสวนไปทันควัน

 

 

 

“นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง อุซป! นักรบแห่งท้องทะเล มัวหลบอยู่หลังผนังแบบนี้ได้ยังไง ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้ !”

 

 

 

โกรธ...ใช่ เธอกำลังโกรธจนตัวเกือบสั่น

 

 

 

โกรธที่ตัวเธอเองไม่รู้ว่าเพราะอะไร ด้วยสถานการณ์แบบไหนที่ทำให้เพื่อนที่แสนกล้าหาญคนนั้น กลายเป็นแบบนี้ไปได้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่...อุซป?

 

 

 

“เจ้าบ้าเอ้ย นายไม่ใช่คนแบบนี้ นายเลิกหลบหลังกำแพงไปนานแล้ว !”

 

 

 

เสียงนี่... ไม่สิ คำพูดพวกนี้ ?

 

 

 

หน้าไม้ประดิษฐ์ถูกลดลงช้าๆ พร้อมกับความคุ้นเคยปริศนาที่แทรกซึมเข้ามาในบรรยากาศ เป็นเสียงของเด็กผู้หญิงชัดๆ เขาไม่ควรกลัวก็จริง แต่ ‘เด็ก’ ที่ไหนก็ไม่น่าไว้ใจทั้งนั้นในสถานการณ์แบบนี้

 

 

 

แต่ว่า...แต่ว่า...?

 

 

 

“ละ ลูฟี่?” จะเป็นไปได้งั้นหรือ??

 

 

 

“ก็เออน่ะสิ ออกมาซะที อุซป!”  

 

 

 

เธอคำรามเสียงดุ กางขา เท้าเอวมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆ ยื่นจมูกยาวๆ ออกมาเมียงมองผู้มาเยือน  

 

 

 

 

 สภาพของชายร่างสูงโย่งที่ร่างกายเต็มไปด้วยริ้วรอยของบาดแผล ทั้งเก่าและใหม่ เลือดแดงๆ เปรอะย้อมผ้าพันแผลช่วงไหล่ เพราะเขารีบหนีเกินไปจนแผลเปิด ดวงตากลมกวาดมองสภาพเพื่อนครู่สั้นๆ ก่อนฉีกยิ้มพึงพอใจ

 

 

 

ใช้ได้ ไม่ได้มีส่วนไหนบุบสลายเสียหน่อย?  

 

 

 

“ตอนนี้ซันนี่รอแค่นายคนเดียวแล้ว พร้อมจะไปด้วยกันรึยังละ?”

 

 

 

“ลูฟี่...ลูฟี่??”  

 

 

 

อุซปเบิ่งตาโตมองเด็กสาวที่จะว่าคุ้น ก็คุ้นแสนคุ้นตรงหน้า ก่อนจะคลานเข่าถี่ๆ เข้ามาหา จ้องรอยแผลเป็นบนใบหน้าเรียวเล็กของอีกฝ่ายตาแทบถลน

 

 

 

“นาย ไหงงั้นละ เอ๋??? กลายเป็นผู้หญิงงั้นเรอะ?!”

 

 

 

“มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่?” เธอฮุคใส่ประเด็นที่อยากรู้ทันที

 

 

 

“ลูฟี่ เธอกลับมาแล้ว ดีจริงๆ ดีชะมัด ทำไงดี ฉันดีใจจนบรรยายไม่ถูกเลย !”  

 

 

 

มือที่สั่นเทาของชายผู้ประกาศว่าจะเป็นนักรบแห่งท้องทะเลคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่มนของเพื่อน เพื่อนที่ยิ่งใหญ่และเป็นยิ่งกว่าความฝันของเขาคนนั้น  

 

 

 

วันที่ช็อปเปอร์โทรมาบอก เขายังไม่เชื่อ 100% แต่ว่านี่...เพื่อนที่เคยคิดว่าได้จากไปตลอดกาลคนนั้นกลับมาแล้ว  

 

 

 

น้ำมูกหนืดๆ ไหลย้อยออกมาจากจมูกยาวๆ น้ำหูน้ำตาเขาไหลอย่างไม่อาจระงับ ทุเรศชะมัด แต่ช่างมันสิ เขาขอดีใจสุดๆ ไปเลยได้มั้ย??

 

 

 

“ขอโทษที่หายไปนานนะ ฉันกลับมาแล้ว ชิๆๆ” เธอฉีกยิ้มกว้างขวางให้แทนความรู้สึกทั้งหมด แสบจมูกนิดๆ ยามมองสภาพของหมอนั่นตอนนี้ บ้าจริง อย่าไหลเชียวนะ น้ำตา !

 

 

 

“กลับมาก็ดีแล้ว ดีแล้วละ !”

 

 

 

“โฮวว อุซปปป”  

 

 

 

และแล้วก็กลายเป็นฉากกอดกันกลมอันแสนซาบซึ้งในที่สุด 

 

 

 

ลูกผู้ชายน่ะ ยามร้องก็ต้องร้องอย่างองอาจ ไม่จำเป็นต้องอดกลั้นให้มันมากความนักหรอก จริงมั้ย!

 

 

 

 

 

 

“เอาละ ในที่สุดก็ได้พร้อมหน้ากันซะที อ่อ ยกเว้นโซโลกับบอนจังที่อยู่กะเฝ้าเรือละนะ” นามิกอดอกมองเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันซะนาน

 

 

 

 “เล่าสถานการณ์มาหน่อยสิ ทำไมพวกคนยักษ์บนเกาะถึงเหลือแต่พวกเด็กๆไม่ถึงสิบคน ทำไมพวกนั้นถึงหลบเลี่ยงพวกเรา คนท่าทางแปลกๆที่พบแถวชายหาดด้วย เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?” ซันจิคีบม้วนบุหรี่ที่เริ่มมอด เอ่ยซักประเด็นที่ยังไม่กระจ่างทั้งหมด

 

 

 

หลังจากตามหาจนพบที่พักบนเกาะของหมอนี่ สภาพอุซปดูไม่จืดเลย  

 

 

 

ไม่ใช่เพราะบาดแผลหรืออะไร แต่เป็นเพราะช๊อคจนสติแทบหลุดเมื่อพบว่าตัวอันตรายที่สุดแห่งสกายเปียร์ เจ้าของพลังสายฟ้าที่ไม่คาดว่าจะได้พานพบกันอีกแล้วในชาตินี้ดันตามติดลูฟี่มาด้วยซะงั้น !

 

 

 

“สงบสติอารมณ์ได้หรือยังครับเนี่ย โย่โฮ่ๆๆ” บรู๊คจิบชาในแก้วที่พกมาด้วยไป หัวเราะร่วนไป  

 

 

 

“คุณอุซปยังโชคดีนะ ผมนี่สิ โดนเล่นซะสะบักสะบอม”

 

 

 

“โดนเล่น??? นั่นไง หมอนั่นมันศัตรูชัดๆ ไหงพวกนายถึงพามันติดสอยห้อยตามไปไหนด้วย ถามจริง เอาจริงงะ??” พลซุ่มยิงประจำกลุ่มยังขวัญผวาไม่หาย

 

 

 

“อ่อ เหตุผลของกัปตันน่ะ”  

 

 

 

แฟรงกี้ตอบด้วยน้ำเสียงเป็นทางการขึ้นเล็กน้อย ทุกสายตาเหล่ไปทางเด็กสาวที่นั่งหัวเราะอยู่กลางวงสนทนาทันที

 

 

 

“ลูฟี่! นาย เอ้ย เธอใช้หัวแม่โป้งคิดหรือไง ไหงเอามันมาด้วย ห๊า??”  

 

 

 

อุซปปรี่เข้าไปเขย่าตัวเพื่อนทั้งน้ำตา ก่อนจะสะดุ้ง พลันเหลียวซ้ายแลขวาหนึ่งรอบ แล้วไป...’ตัวอันตราย’ ที่ว่าไม่ได้นั่งร่วมวงอยู่ด้วย

 

 

 

“หมอนั่นร่วมเรือมาด้วยน่ะ เคยช่วยฉันจากมิงโก้ด้วยนะ ว่าแต่ช่างเรื่องนี้ไปก่อนเถอะ” กัปตันสาวยังคงหัวเราะขำสีหน้าท่าทีของเพื่อนไม่หยุด

 

 

 

“เดี๋ยวๆๆ ‘มิงโก้’ ที่ว่านี่อย่าบอกนะว่า?? โดฟลามิงโก้นั่นก็ด้วยเรอะ?!”

 

 

 

ช็อคสองชั้น ไหงมีแต่ตัวอันตรายเพิ่มมาได้ละ โอ้ มายกั๊ด !

 

 

 

“ก่อนจะประมวลเหตุการณ์ย้อนหลังให้นาย ขอสถานการณ์ปัจจุบันของที่นี่ก่อนจะได้มั้ย”  

 

 

 

นามิถึงกับต้องเอานิ้วคลึงขมับ แต่ก็จริงแหละ ตั้งแต่ยัยนี่กลับมา ก็มีแต่ตัวอันตรายดาหน้าเข้ามาเกี่ยวพันไม่ขาดสายจริงๆ นั่นละ!

 

 

 

“อ่า เอ้อ...คืออย่างงี้นะ” อุซปขมวดคิ้วยุ่ง เอาละสิ เขาควรเริ่มเล่าจากตรงไหนก่อนดี...

 

 

 

 

 “อย่างแรกเลย ฉันมีเรื่องนึงต้องบอกนาย เอ้ย...เธอนะลูฟี่” เขากลับเข้าโหมดจริงจังอีกครั้ง “คือว่า...ตอนนี้ ฉัน...เอ้อ”

 

 

 

 

พลั่ก!

 

 

 

จู่ๆ ประตูอันแสนจะบอบบางของที่พักชั่วคราวก็หักพังไป พร้อมๆ กับการกลิ้งขลุกๆ เข้ามาของใครบางคน คนๆ นั้นกลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้าจินเบที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุด เมื่อมองให้ชัดก็พบว่ามันคือเจ้าคนประหลาดที่พวกเขาเจอบนชายหาดนั่นเอง

 

 

 

“อ่าว แก...?”

 

 

 

“อยู่ที่นี่จริงๆ ครับ กลุ่มหมวกฟางทั้งกลุ่มเลย !” ชายคนนั้นรีบละล่ำละลั่กหันไปตะโกนบอกใครบางคนนอกประตู

 

 

 

“ทั้งกลุ่มเลยงั้นเรอะ แกโม้รึเปล่า หมะ หมายความว่าข้างในนั่น มี...มี???” เสียงอันแสนคุ้นเคยของคนๆ หนึ่งดังมาจากด้านนอก  

 

 

 

“รุ่นปี้ลูฟี่...รุ่นปี้อยู่ที่นี่จริงๆ เหรอกั๊บ?...ซิก”  

 

 

 

คนๆ นั้นยังคงไม่เปิดเผยตัวตน แต่เสียงกระซิกที่เปล่งอู้อี้ออกมานั้น เหมือนคนที่คัดจมูกเป็นอย่างมาก อา หมอนี่มัน...?  

 

 

 

จู่ๆ ทุกคนในกลุ่มหมวกฟางก็หันมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย

 

 

 

“นี่ก็อีกเรื่องหนึ่ง ว่าจะบอกอยู่แล้ว แต่เจอมาหลายเรื่องเกิน เลยเรียบเรียงไม่ถูกน่ะ” อุซปถูจมูกพลางหัวเราะพลาง

 

 

 

“คนคุ้นเคยของเธอไงละ ลูฟี่” นามิเอาศอกถองกัปตันสาวที่นั่งเคียงข้าง เธอเลิกคิ้วมองไปทางประตูยิ้มๆ  

 

 

 

“หืม นั่นโรเมโอะเหรอ?”อีกฝ่ายสะดุ้งโหยงทันทีที่ถูกเรียกด้วยชื่อนั้น ชื่อที่ไม่เคยมีใครเรียกมาก่อน...นอกจากรุ่นปี้

 

 

 

“เฮ้ เข้ามาสิ ขอบใจพวกนายที่ช่วยคุ้มกันให้ฉันนะ บาโธโลมีโอ!” อุซปร้องเรียกเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน  

 

 

 

“คุ้มกันอะไรกันคับ ป๋ม...ป๋มมาช้า ปล่อยให้รุ่นพี่อุซปต้องเผชิญศึกหนักฝ่ายเดียว เราทำอะไรแทบไม่ได้เลยแท้ๆ...”  

 

 

 

“ใช่ๆ พวกเราปกป้องของสำคัญของรุ่นพี่ไว้ไม่ได้แล้ว ฮืออ” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่ดังโหยหวนอยู่ด้านนอกกระท่อมชวนให้คนฟังขนลุกวูบวาบ

 

 

 

 

 “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ อุซป?” โรบินชักหัวคิ้วสงสัย

 

 

 

“เรื่องมันยาวน่ะ แต่ฉันว่าให้พวกนั้นเข้ามาก่อนเถอะ เนาะ ลูฟี่?” อุซปส่งสายตาให้กัปตันของตน

 

 

 

“นี่ โรเมโอะ! บอกให้เข้ามาก็เข้ามาสิ”  

 

 

 

เด็กสาวส่งเสียงเรียกโรเมโอะอีกรอบ พร้อมกวักมือหยอยๆ ที่แท้ก็พวกโรเมโอะนี่เอง? ดีใจจัง ไม่ได้เจอตั้งนานแน่ะ !  

 

 

 

 

วูบ !

 

 

 

รวดเร็วดุจพายุหมุน ทันทีที่ได้ยินเสียงสวรรค์แสนหวาน เจ้าของทรงผมหงอนไก่สีเขียวขจีก็พุ่งทะยานพรวดเดียวเข้ามากองตรงหน้า ‘รุ่นพี่’ คนเดียวที่เขาทั้งเคารพและเทิดทูนสุดหัวใจคนนี้  

 

 

 

“2 ปี...ผมรอรุ่นพี่้มา 2 ปีแล้วกั๊บ” บาโธโรมีโอค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นมองคนๆ นั้นผ่านม่านน้ำตาอันพร่าเลือน  

 

 

 

อา เจิดจ้าเหลือเกิน 

 

 

 

2 ปีที่รุ่นพี่หายไปอย่างไร้ร่องรอย ปล่อยให้หัวใจของเขาเคว้งคว้างไร้ที่ยึดเหนี่ยวมานานแสนนาน จำอะไรไม่ได้สักนิด รู้เพียงว่ามีใครคนหนึ่งที่เขาถวายวิญญาณให้และเคารพอย่างสุดซึ้งหายตัวไป โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่เคยเลิกหวัง

 

 

 

รุ่นพี่ยังมีชีวิต...รุ่นพี่ปลอดภัย เขากลับมาแล้ว...

 

 

 

“ผม ไม่สิ พวกเรารอคอยวันนี้มาตลอดเลยนะคับ รุ่นพี่ลูฟี่ !”

 

 

 

“เอ๊ะ จริงน่ะ? ขอโทษที่ทำให้ลำบาก ขอบใจมากนะ โรเมโอะ!” 

 

 

 

เธอหัวเราะเปิดเผย ขณะก้มลงไปตบไหล่อีกฝ่าย หารู้ไม่ว่ากิริยานั้นทำเอาสาวกผู้ภักดีเสมอมาแทบกระอักความสุข ถอดวิญญาณไปสู่สุขติเสียเดี๋ยวนั้น  

 

 

 

“รุ่นปี้กั๊บ งื้อ...”  

 

 

 

ซาบซึ้งใจหาใดเอ่ย ตายไปก็ไม่เสียใจแล้ว แฮ่กๆ อึ๊ก ไม่ได้สิ ประคองลมหายใจไว้ เราจะตายง่ายๆ ไม่ได้ ต้องอยู่เพื่อทำประโยชน์ให้พวกรุ่นพี่ก่อน !

 

 

 

“แน่หนอนว่าป๋มพ้อมจะทำประโยดให้รุ่นปี้ ต่อให้บุกป่าลุยไฟก็ไป๋คับ!”  

 

 

 

รุ่นน้องผู้ภักดีกำหมัด น้ำตาไหลพราก

 

 

 

“เฮ้ๆ หันไปทางไหนน่ะ รุ่นพี่นายอยู่ฝั่งนี้” แฟรงกี้อดแซวปฏิกริยาแบบเดิมๆ ของหมอนี่ไม่ได้ ว่าแต่ทำไมเหน่อฟะ ?

 

 

 

“อีกอย่างนะคับ เนื่องจากเหตุการณ์ไม่ปกติ จู่ๆ ‘กองทัพเรือไร้ธง’ นั่นก็บุกเกาะพันธมิตรของเรา อีกทั้งข่าวลือเรื่องของรุ่นพี่ที่แพร่สะพัดไปทั่ว ตอนนี้ ผมเลยถือผักกาด !”

 

 

 

 “’โอกาส’ มั้งครับหัวหน้า” เสียงกระซิบแบบโคตรสงสารของลูกน้องในกลุ่มบาโธคลับดังแว่วมา

 

 

 

“ถือโอกาสเรียกรวมพลกลุ่มพันธมิตรหลักของเราให้มาเจอกันที่นี่น่ะครับ !”

 

 

 

 

 

และนี่ก็เป็นโอกาสอันดี...ที่จะได้ประกาศให้ทั้งโลกรู้โดยทั่วกันว่ารุ่นพี่กลับมาแล้วยังไงละ !    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2065 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 21:44

    ขำบาโธโรมิโอ

    #2,065
    0
  2. #1274 l3oss_it (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 16:29
    ทำไมรู้สึกอยากกระทืบบาโธโลมีโอแบบแปลกๆกันนะ อ้อ ใช่แล้วตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าลูฟี่เป็นผู้หญิง
    การที่จู่ๆก็เรียกร่วมพลพันธมิตร ไม่เท่ากับว่ามันเป็นการเรียกพวกศัตรูที่ไม่ชอบหน้าลูฟี่กับพวกรัฐบาลที่คิดอยากจะจัดการกลุ่มหมวกฟางมาที่เกาะนี่รึไง ถึงจะดีใจที่จะได้พบเหล่าพวกพ้องที่ร่วมศึกในอดีต แต่สภาพลูฟี่ที่เป็นแบบนนี้ไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหารึไงกัน!
    #1,274
    1
    • #1274-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      13 ธันวาคม 2559 / 02:09
      อม บาโธ นายก็ตื่นเต้นเกินไปจริงๆ นั่นละ 555
      เราว่าสภาพลูฟี่เป็นเรื่องที่ยังไงซะทุกคนก็ต้องรู้กันอยู่แล้วค่ะ 55
      #1274-1
  3. #1243 ferincalobaramos (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 19:34
    หงอนไก่ผู้พักดีต่อลูฟี่จัง
    #1,243
    1
    • #1243-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      5 ธันวาคม 2559 / 15:48
      ภักดีสุดๆ หงอนไก่คุงง
      #1243-1
  4. #1228 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 14:41
    แหมๆๆ ตอนนี้เอเนลทำคะแนนอีกละ หลังจากช่วยลูฟี่จากมิงโก้มานายเริ่มจะชัดเจนขึ้นแล้วนะ ชะรอยคงกลัวว่าหากมัวทำซึนอยู่มีหวังโดนคนอื่นฉกไปก่อน555 นี่ถ้าโซโลกับซันจิรู้เข้าว่านายตามลูฟี่มาติดๆ อาจมีเขม่น555 ไม่ชอบอยู่ที่น่าเบื่อเหรอ แสดงว่าอยู่กับลูฟี่แล้วสนุกล่ะสิ^^ แถมมีสังเกตกลิ่นหอมกับหน้าตาแล้วบอกว่ามันเหมาะกับเธออีกด้วย ฮิ้วๆ แต่ว่านะเอเนล มันก็ยังอ้อมค้อมอยู่ดีนั่นแหละ ลูฟี่ไม่รู้หรอกว่านายรู้สึกกับลูฟี่ยังไง ต้องแบบเสี่ยสิ ตรงๆ ทั้งคำพูดและการกระทำไม่มีกั๊ก >//<

    ในที่สุดก็เจออุซปแล้วสินะ ไหงทำไมกลับกลายเป็นคนขึ้กลัวเหมือนเดิมแล้วล่ะเนี่ย แสดงว่าสิ่งอุซปเจอมามันเลวร้ายมากเลยสินะ แล้วพวกคนยักษ์ผู้ใหญ่หายไปไหนกันหมด อย่าบอกว่าโดนเก็บนะ ไม่ๆๆ อย่าคิดในแง่ร้าย แต่แบบนี้แสดงว่าคนหรือกลุ่มคนที่ทำมีอิทธิพลและฝีมือมากๆ กองทัพเรือไร้ธงเหรอ จะใช่กองทัพเรือจริงๆ หรือเปล่านะ หรือเป็นพวกไร้ประเทศ คือพวกวินสโมค (ก็ยูนบอกว่าจะมีบทเร็วๆ นี้^^)

    แล้วตอนนี้ FC อันดับ 1 แห่งกลุ่มหมวกฟางก็ได้โผล่มาแล้ว วิ้วๆๆๆ บาร์โธธธธธธธ เราซูฮกในความติ่งของนายจริงๆ อาการหนักเลยเนี่ย555 แต่จากที่บาร์โธคร่ำครวญ แสดงว่าผลความทรงจำที่อยู่ที่นี่ถูกแย่งชิงไปแล้วงั้นเหรอ คนที่เอาไปรู้ถึงความสำคัญของมันหรือเปล่านะ ไม่อยากให้ลูฟี่จำเหตุการณ์บางอย่างได้เหรอ หรือจะเอาไว้ใช้ต่อรอง ไปอ่านตอนต่อไปโลด^o^
    #1,228
    0
  5. #1222 zmbyun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 00:17
    หงอนไก่คุงงงงงง ค่อยๆตั้งสติก่อนนะลูกกกกก แล้วค่อยพูด 55555555 พูดถูกพูดผิดไปหมดเลยทีนี้
    #1,222
    1
    • #1222-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 04:34
      หงอนไก่คุงเป็นคาร์ที่น่ารักมากๆ สำหรับเราเลยค่ะ 55
      #1222-1
  6. #1219 oil_exo-l (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 07:57
    เป็นกำลังใจให้นะคะะ
    #1,219
    1
    • #1219-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 04:33
      ขอบคุณค่าา ( ´ ▽ ` )ノ
      #1219-1
  7. #1217 Buka (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 19:10
    รวมพลแบบนี้มีโอกาสเจอเหล่าเมะแน่ๆ
    #1,217
    1
    • #1217-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 04:32
      ครึ่งแรกเจอคุณหมอก่อนค่ะ อิอิ
      #1217-1
  8. #1214 ขจอน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 11:43
    สายฟ้ามีความมุ้งมิ้ง มีความเอาใจใส่ มีความซึน น่าร้ากกก เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นแล้ว รอๆๆ สู้ๆน่ะไรท์
    #1,214
    1
    • #1214-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 04:32
      นั่นสิ ทำไมสายฟ้าถึงซึนเบอร์นี้ 55 จะพยายามค่าา
      #1214-1
  9. #1213 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 08:35
    ต่อเร็วมากเลย งื้อออชอบบ
    #1,213
    1
    • #1213-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      21 พฤศจิกายน 2559 / 04:31
      ดีใจที่ชอบค่าา ( ´ ▽ ` )ノ
      #1213-1
  10. #1212 ••$ham•• (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:03
    มาต่อเร็วมากเลยค่ะ ฮือออ ดีใจ
    รอต่อน้า อยากรู้แหล่วว
    #1,212
    1
    • #1212-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      19 พฤศจิกายน 2559 / 04:05
      มาต่อแล้วค่ะ 555 //ไฟติ้ง ^o^
      #1212-1
  11. #1211 Claudia my name (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 19:15
    รอออออออ เอเนลเด่นเหอะๆแต่เราไม่ค่อยชอบคุ่นี้เท่าไหร่//รอลอว์โดฟลาเหอะๆ
    #1,211
    1
    • #1211-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:56
      เนื่องจากเป็นแนวกึ่งฮาเร็มเลยต้องกระจายบทค่ะ 555
      #1211-1
  12. #1210 ขจอน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 19:12
    เย้ ไรท์กลับมาแล้ว อย่าหายไปอีกน้าา ตามอยู่ตลอด สู้ๆ
    ฟี่น้อยน่ารักสุดๆ จริงๆ \\\-\\\
    #1,210
    1
    • #1210-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:56
      จะพยายามไม่หายไปนานแล้วค่ะ55 เรากะจะทุ่มเทกับเรื่องนี้ เอาให้จบเลย เย้ย้
      #1210-1
  13. #1209 Gemel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 17:57
    รอออออออเ
    #1,209
    1
    • #1209-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:55
      รอเก๊านะะ
      #1209-1
  14. #1208 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 15:30
    ทำไมเราสายฟ้าอ่ะ....ซึนจริงๆ คริๆๆๆ...
    #1,208
    1
    • #1208-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:55
      สายฟ้ายังคงซึนเล็กน้อย แต่ซึนน้อยลงกว่าตอนแรกมากแล้วนะ55
      #1208-1
  15. #1207 Buka (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 15:13
    สายฟ้าคุงออกโรงปกป้องฟี่น้อย เราล่ะฟินเลย
    #1,207
    1
    • #1207-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:53
      ตอนนี้ ให้คู่นี้ได้ฟินบ้างค่ะ อิอิ ^^
      #1207-1
  16. #1204 FrOzEn❄️ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 07:11
    งื้อออชอบบอัพรัวๆเลยย
    #1,204
    1
    • #1204-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:55
      อัพต่อไปด้วยใจทรนง *o*
      #1204-1
  17. #1202 polypoll (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:56
    ชอบสายฟ้าจัง นางดูแมน
    #1,202
    1
    • #1202-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:52
      นางแมนจริงๆ นั่นละ ! *o*
      #1202-1
  18. #1201 ทาม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:40
    เพิ่งตามอ่านใหม่อาทิตย์ที่แล้ว อาทิตย์นี้มาอัพเพิ่มตอนครึ่งแล้วแหนะ! 55555555 ดีใจๆๆๆ ตอนนี้มีเวลาว่างพอแล้วใช่มั้ยค่ะ อย่าหักโหมน้าาาา รอได้ๆๆๆ สู้ๆๆๆอิอิ
    #1,201
    1
    • #1201-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:52
      ไม่หักโหมแน่นอนค่ะ มาเวลาที่ว่าง ไม่กดดันไปเรื่อยๆ ขอบคุณที่เป็นห่วงน้า > <
      #1201-1
  19. #1200 ขุนชาน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:08
    สายฟ้าอารมณ์เหมือนแฟนเลยตอนช่วงแรกที่ทักหางตาลูฟี่ คล้ายจะจีบกัน เขินแทน ///-\\\
    #1,200
    1
    • #1200-1 dark_violeta(จากตอนที่ 29)
      18 พฤศจิกายน 2559 / 19:51
      จีบชัดๆค่ะ แต่ฟี่ไม่เข้าใจ 555 //ต้องตรงๆ แบบเสี่ยสิ...
      #1200-1