[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 21 : ว่าที่ลูกเรือคนต่อไป (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 ในห้องโถงขนาดย่อมที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายเหมือนบ้านกลางดงเล็กๆ หลังหนึ่งกลุ่มคนสองกลุ่มที่เปรียบเสมือนขั้วอำนาจสำคัญของโลกกำลังนั่งเผชิญหน้ากันพร้อมรอยยิ้มบางที่เคลือบอยู่บนสีหน้า คนเป็นเจ้าบ้านหย่อนกายอยู่ในท่าที่สบายกว่า มือขวาไพล่อยู่บนปลายด้ามดาบ ขณะที่ผู้มาเยือนนั่งตัวตรง สายตาใต้ปีกหมวกจ้องนิ่งไปยังคู่สนทนา รอฟังคำตอบอย่างแสนอดทน

 

 

 

“ถึงน่านน้ำของเราจะเป็นเขตเดินเรืออิสระ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเปิดเกาะให้คนนอกเข้ามาตามหาคนง่ายๆ หรอกนะ” แชงค์พูดไปหาวไป เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดจะพิจารณาคำขอของกองกำลังป้องกันตัวเองของโลกสักนิด

 

 

 

 “ผมรู้ว่ามันออกจะเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลไปหน่อย แต่เบาะแสเรื่องลูฟี่ค่อนข้างจะชัดแล้วว่ามีที่มาที่ไป สัญญาเลยว่าจะไม่ไปก้าวก่ายเรื่องอื่นบนเกาะ นอกจากตามหาคนเท่านั้น”  

 

 

 

ซาโบ ‘หัวหน้ากองกำลังป้องกันตัวเองของโลก’ เอ่ยเสียงสุภาพ ทั้งที่ในใจนั้นร้อนเป็นไฟแล้ว ใครใช้ให้เขาเป็นเจ้าของตำแหน่งใหญ่โตที่จะทำอะไรทีก็ต้องคอยรักษาหน้าตาองค์กรกัน?

 

 

 

“เอ ก็ไม่รู้สินะ”  

 

 

 

แชงค์แคะขี้มูก เหล่าลูกน้องที่นั่งอยู่ด้านหลังเริ่มกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหมอนี่ซ่อนน้องเขาไว้บนเกาะนี้ ถึงจะยังหาคนหรือเรือไม่เจอก็เถอะ

 

 

 

“เอ่อ คุณแชงคูส...”  จินเบที่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับกัปตันผมแดงอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเปลี่ยนใจ ถอยไปยืนที่เดิมแทน

 

 

 

“น่าๆ ซาโบคุง ใจเย็นก่อน ตอนนี้ตามกฏและมารยาทเราจะขัดเจ้าเกาะไม่ได้รู้มั้ย”  

 

 

 

โคอาล่าเดินมาแตะบ่าเพื่อนเบาๆ เห็นนั่งนิ่งแบบนี้ ในใจคงเริ่มอดรนทนไม่ได้แล้ว อยู่ด้วยกันมานาน ทำไมเธอจะไม่รู้จักนิสัยหุนหันพลันแล่นของหมอนี่กันล่ะ

 

 

 

“อีกอย่าง แซกก็ลุยเข้าไปสักพักแล้ว ไม่แน่ว่า...”  

 

 

 

ประโยคหลังนี้เป็นเสียงกระซิบ กลุ่มผมแดงตรวจตราเข้มงวดก็จริง แต่ค่อนข้างจะใจอ่อนกับเด็กอยู่มาก ดังนั้น แซกก็น่าจะรอดพ้นสายตาของยามบนเกาะไปได้ล่ะน่า...คิดว่านะ

 

 

 

“ผมไม่รู้ว่าคุณจะกีดกันพวกเราไปทำไม ถ้าเขาอยู่ที่นี่จริงๆ ทางเรา...ไม่ซิ ผมก็แค่อยากเจอเขาเท่านั้น” อยากมากซะด้วย  

 

 

 

“ฉันเข้าใจ ฉันเองก็เคยเจอกับพี่ชายอีกคนของเจ้าเด็กนั่น หมอนั่นน่ะ ตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อมแบบเธอหรอก จะว่าไงดี ที่ไม่ให้เข้าไปค้น ส่วนใหญ่ก็เพราะความเอาแต่ใจส่วนตัวของฉันล้วนๆ เลยนี่นา นะ?”  

 

 

 

ตบท้ายด้วยเสียงระเบิดหัวเราะของบรรดาลูกน้องหน้าเหี้ยมด้านหลัง ตาแก่นี่จงใจกวนโมโหเขาชัดๆ

 

 

 

“ซาโบคุง...” เสียงเตือนที่แว่วดังมาจากด้านหลังลอยผ่านหูไปอย่างรวดเร็ว เขายิ้มกริ่มกำท่อแป๊บในมือไว้แน่น เมินบรรยากาศกดดันรอบด้าน ก็แค่พุ่งเข้าไป ทำให้จบเรื่องซะ ปะทะกับ 4 จักรพรรดิ์ก็เคยลองมาแล้ว ทำไมครั้งนี้จะ...

 

 

 

“ฉันมาแล้ว ซาโบ!”

 

 

 

ปัง !

 

 

 

เสียงประตูถูกเปิดผลัวะเข้ามาโดยแรง พร้อมกับร่างปราดเปรียวที่พุ่งเข้ามาก่อนใคร ในวงแขนหนีบเอาเด็กผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาด้วย ซาโบเหลือบมองแซกที่เลือกแสดงสีหน้าไม่ถูกระหว่างเหงื่อตกเพราะความวู่วามของอีกฝ่าย หรือเขินอายเพราะหน้าอกหน้าใจที่เบียดอยู่บนใบหน้าตัวเอง ก่อนจะละสายตาขึ้นมามองเธอคนนั้น

 

 

 

หมวกฟาง รอยแผลเป็น รอยยิ้มตื่นเต้นดีใจอันเป็นเอกลักษณ์  

 

 

 

ฉับพลันความรู้สึกขุ่นเคืองใจทั้งหลายก็หายวับไปในพริบตา

 

 

 

“ลูฟี่...?”  

 

 

 

ทำไมผมยาว แถมยังเป็นผู้หญิง? แต่เหนือความสงสัยทั้งมวล ใจเขากลับตอบรับและบอกว่าใช่ เธอคนนี้คือน้องของเขา เจ้าเด็กขี้แยคนเดียวของเขา

 

 

 

“ซาโบ !”  

 

 

 

เจ้าตัวเล็กตรงหน้าปาดน้ำตา ไม่สนใจใครอื่น กระโดดเข้ามาสวมกอดเขาเอาไว้แน่น ถูไถใบหน้าเปื้อนน้ำตาลงบนอกเสื้อ ความร้อนที่อกเห่อลามมาถึงใบหน้าเขาด้วย  

 

 

 

“คิดถึงจังเลย !”  

 

 

 

เสียงใสๆ เล็ดรอดผ่านคลื่นสะอื้นออกมาได้ไม่กี่คำก็เงียบไป แขนเรียวยังกอดเขาเอาไว้แบบนั้น เขาเลื่อนมือขึ้นไปแตะบ่าน้องเล็กของตัวเอง รู้สึกเต็มตื้นในใจเมื่อได้เห็นว่าคนที่เฝ้าคอยห่วงหามาตลอดยังมีตัวตนอยู่ตรงหน้า

 

 

 

...ดีจริงๆ ที่ไม่ใช่ความฝัน...

 

 

 

ถัดจากนั้นคือรังสีฆ่าฟันที่คุกรุ่นไปทั่วทั้งห้อง  

 

 

 

ครั้นเหลียวมองไปรอบด้านก็เจอะเข้ากับสายตาอาฆาตของเหล่าลูกเรือที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเคลือบยาพิษของเจ้าของเกาะ รวมถึงสายตาครหาอื่นๆ

 

 

 

“...”  

 

 

 

 ซาโบยิ้มค้างไปชั่วขณะ ตกอยู่ในฐานะที่จะขยับกายออกห่างก็ไม่ได้ จะไม่ปล่อยมือก็กระไรอยู่ เขากระแอมไอหนึ่งครั้ง โอบประคองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเจ้าตัวเล็กขึ้นมอง

 

 

 

“ขี้แยแบบนี้ไม่อายใครเขาบ้างหรือไง เจ้าบ๊อง”

 

 

 

“ซาโบ เจ้าพี่บ้า” เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่เบะปากน้ำตานองคนนี้คือใคร ใช่น้องชายที่ซนเหมือนลิงของเขาหรือเปล่า? แล้วยังกลิ่นหอมอ่อนๆ นี่อีก เขาคลี่ยิ้มเอ็นดู สายตาพยายามทำความคุ้นเคย ขณะที่หัวใจกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม  

 

 

 

“เจ้าคนที่อยู่ๆ ก็มา อยู่ๆ ก็ไปอย่างนายนี่มัน...” ร่างเล็กผละกายออกห่าง รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ  

 

 

 

“ใครร้องไห้ ไม่มีสักหน่อย”  

 

 

 

เธอเชิดหน้าขึ้นมองพี่ ไม่คิดว่าตัวเองจะบ่อน้ำตาตื้นขนาดนี้เหมือนกัน กะจะแค่ฉีกยิ้มกว้างๆ ดีใจกับการปรากฎตัวของซาโบให้เต็มที่แท้ๆ  

 

 

 

“นั่นสิ ไม่มีใครร้องสักคน บ้าจริง บ้าเอ้ย” แฟรงกี้ปล่อยโฮเป็นเพื่อนกัปตันเพราะฉากพี่น้องได้พบกันอันสุดซึ้ง

 

 

 

“หิวแล้วด้วย ท้องร้องแล้ว”  

 

 

 

เขาก้มมองเด็กไม่ยอมโต ก่อนเหล่สายตาไปทิศอื่น เปลี่ยนเรื่องกระทันหันซะงั้น แต่ก็สมเป็นเธอดี

 

 

 

“งั้นก็...ไปกินกันเลยมั้ยลูฟี่ ฉันเตรียมมื้อเที่ยงไว้พร้อมหมดแล้ว”

 

 

  

เสียงดังมาจากฝั่งตาลุงหัวแดงจิตใจคับแคบนั่น น้องสาวของเขาหันควับไปทันที ดวงตาเปล่งประกายแสงวาบ ร้องถามเสียงใส  

 

 

 

“เนื้อละ?”

 

 

 

“แน่นอนอยู่แล้ว เนื้อเจ้าทะเล ไม่อิ่มให้มันรู้ไป” แชงคูสหัวเราะ  

 

 

 

เด็กสาวกระโดดเด้งไปอีกฝั่ง น้ำหนักความน่าสนใจระหว่าง ‘เนื้อ’ กับ ‘พี่ชายที่ไม่ได้เจอกันนาน’ ชัดเจนขึ้นทันที เขาทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของตาลุงนั่นเพียงแวบเดียว ข่มความไม่พอใจเอาไว้เงียบๆ ก่อนใช้อภิสิทธิ์ความเป็นพี่ชาย เดินเข้าไปโอบเอวบางๆ ของน้องไว้  

 

 

 

“ไปกินข้าวกัน มีเรื่องอยากจะคุยด้วยอีกเยอะแยะเลย” เขายิ้ม

 

 

 

“อื้อ” เจ้าตัวยุ่งของเขาพยักหน้าให้แบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่  

 

 

 

 สงครามเย็นจุดประกายขึ้นในชั่ววินาทีนั้น เขารู้ว่ามันไร้สาระและดูเหมือนเด็ก แต่ถ้าเป็นเรื่องของน้องเล็กคนนี้ ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะยิ่งใหญ่แค่ไหน พี่ชายอย่างเขาก็พร้อมจะลงสนามทุกเมื่ออยู่แล้ว

 

 

 

“เฮฮาแต่กดดัน พวกเธอรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า?” เสียงต้นหนสาวกระซิบกระซาบดังขึ้นเฉพาะในวงล้อมของกลุ่มลูกเรือ ซึ่งบัดนี้เหลือแค่เธอ โรบิน ช็อปเปอร์และบอนจังเท่านั้น  

 

 

 

ซันจิวุ่นวายกับการเตรียมอาหารรวมถึงเสบียงสำรองที่แชงคูสจัดแจงยกให้ แฟรงกี้กับบรู๊คล่วงหน้าไปดูสภาพเรือซันนี่ด้วยกัน  

 

 

 

โซโลน่ะหรือ พอมีเรื่องเหล้าเบียร์เข้ามาเกี่ยวก็หายหัว เฮโลไปกับพวกขี้เมาซะแล้ว ยังไม่นับรวมเจ้าของพลังสายฟ้าหน้าตายที่หาความน่าไว้ใจไม่ได้ซักกะผีกคนนั้นอีก

 

 

 

“จริงด้วย อาหารอร่อย ผู้คนเฮฮา แต่กลับส่งสายตาพร้อมประทะกันได้ทุกเมื่อ จะว่าไปโจรสลัดกับอดีตคณะปฏิวัติก็ไม่ได้มีสัมพันธ์อันดีกันสักเท่าไรนี่นะ” โรบินพูดไปเด็ดองุ่นทานไปพลาง ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรมากเป็นพิเศษ

 

 

 

“เอ๋ งั้นเหรอ?” ช็อปเปอร์ซดน้ำผลไม้ เหลียวมองรอบด้าน ผู้คนก็เฮฮาดี ไม่เห็นจะมีตรงไหนแปลก

 

 

 

“หือ คงไม่มีเรื่องอะไรหรอกม้างง” บอนจังมองซ้ายมองขวาบ้าง  

 

 

 

กัปตันผมแดงคนนั้น เท่าที่จำได้เป็นมิตรที่ดีที่สุดคนหนึ่งของหมวกฟางจัง ส่วนอีกฝั่งก็เป็นพี่ชายร่วมสาบานคนสำคัญ ถ้าคนที่เป็นตัวเชื่อมอย่างหมวกฟางจังไม่ว่าอะไร คงไม่มีเหตุประทะเกิดหรอก 

 

 

 

ว่าแต่เราลืมเรื่องสำคัญอะไรไปหรือเปล่า เออ ใช่ ลืมไปเลย!

 

 

 

“ผลไม้แห่งความทรงจำ !”  

 

 

 

กระเทยสาวลุกพรึ่บขึ้นยืนในท่าบัลเล่ต์ทันทีที่นึกได้ ทุกสายตาจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว

 

 

 

“ผลไม้ไยยะ?” ลัคกี้ที่เนื้อคาปากร้องถาม

 

 

 

“อ่า จริงด้วย” ร่างเล็กที่นั่งอยู่ใจกลางวงล้อมของพวกกลุ่มผมแดงและกองกำลังป้องกันตัวเองของโลกร้องขึ้นราวกับเพิ่งนึกได้ ลูฟี่จ้องไปทางจินเบที่นั่งอยู่ในวงเดียวกัน  

 

 

 

 “ลืมเรื่องนี้ไปซะได้ อยู่ที่นายใช่มั้ย จินเบ?”  

 

 

 

เธอถาม คราวนี้ทุกสายตาวกกลับมาทางร่างสูงใหญ่ของชายชาตรีแห่งท้องทะเลอย่างพร้อมเพรียง จินเบขยับกายเล็กน้อยคล้ายอึดอัดใจ ท้ายที่สุดก็กวักมือเรียกลูฟี่ลุกไปด้วยกันสองคน  

 

 

 

“ลูฟี่คุง เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันเพิ่งจะกลับมาจากการเจรจาเรื่องสนธิสัญญาชายแดนของเหล่ามนุษย์เงือกน่ะ”

 

 

 

“?? เงือกเหรอ?”  กัปตันสาวแค่เอียงคอสงสัยนิดหน่อย เดาว่าคงจะไม่รู้หรือรู้แล้วไม่ใส่ใจอย่างแน่นอน จินเบ ลอบถอนใจ มองสำรวจรอบด้าน พอเห็นว่าไม่มีใครจึงก้มลงกระซิบกับเธอ  

 

 

 

“ผลไม้นั่น ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ฉันหรอกนะ”

 

 

 

“เห??” เธอยืดตัวขึ้น จดจ้องลูกเรือกิตติมศักดิ์ตัวยักษ์ด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น  

 

 

 

“แล้วอยู่ที่ไหนอ่ะ?”

 

 

“ที่จริงแล้วเรื่องนี้ฉันตั้งใจจะบอกเธอตอนที่เราอยู่บนเรือแล้ว ที่นี่มากหน้าหลายฝ่าย คนกันเองก็จริงแต่ใครจะรู้ว่าระดับล่างจะไม่แพร่งพราย ผลไม้นั่น ฉันจำเป็นต้องฝากไว้กับคนๆ หนึ่งบนเกาะของเผ่ายักษ์ เพราะสถานที่ที่ฉันต้องไปนั้น มีสภาพแรงกดอากาศที่ไม่แน่ไม่นอน เกรงว่าผลไม้จะบอบช้ำได้”

 

 

 

“ฝากไว้ที่ใคร นานมั้ยกว่าเราไปจะไปถึงที่นั่น?” เธอเลือกจับแต่ประเด็นสำคัญ

 

 

 

“ราวๆ 5 วันน่าจะไปถึง”  

 

 

 

“อืม” เธอนิ่วหน้าคิด  

 

 

 

“งั้นก็ไปกันเลยเถอะ” จริงๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย...

 

 

 

 

“สรุปว่าเราจะไปกันแล้วน่ะนะ” เธอเอ่ยประโยคอำลาง่ายๆ ก่อนตบท้ายด้วยคำพูดสรุปง่ายๆ อีกคำ เหล่าลูกเรือกลุ่มผมแดงต่างลอบถอนใจ เจอกันแป๊บเดียวก็ไปซะแล้ว เด็กของหัวหน้า

 

 

 

“เข้าใจแล้ว ฉันก็ว่าจะไปเหมือนกัน” แชงคูสรับคำง่ายๆ เช่นกัน  

 

 

 

พวกเขาสองคนนิสัยเหมือนกันมากอยู่แล้ว ตัดสินใจฉับไว ไม่คิดอะไรมาก บทจะจากก็ร่ำลาได้ไม่ติดขัด มันคือวิถีของโจรสลัดที่ไม่คิดจะผูกติดกับใคร  

 

 

 

“แชงค์จะไปไหน?” ลูฟี่ร้องถามงงๆ เรื่องนี้เธอเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เอง

 

 

 

 

 “ออกทะเลไปที่โน้นที่นี่บ้าง อยู่ติดที่ก็ชักจะเบื่อๆ น่ะ” ร่างสูงยกมือขึ้นลูบหัวเจ้าตัวเล็กตรงหน้า “คงมีสักวันที่ได้เจอกันบนทะเลนะ” อันที่จริง เขาวางแผนไว้แล้วว่าจะทำเนียนแวะไปหาบ้าง สร้างสถานการณ์ให้ได้พบกันบ้าง อะไรทำนองนั้น

 

 

 

“พูดซะยาวไกล ปีหน้าจะมาหาอีก” เธอที่ไม่รู้เท่าทันสวนทั้งรอยยิ้ม เกาะของแชงค์น่าอยู่กว่าที่ไหน เธอรักที่นี่ แถมทั้งมีคนที่คิดถึงอยู่ที่นี่ด้วย

 

 

 

“แบบว่ามาหาญาติผู้ใหญ่น่ะเหรอ?” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มเลิกคิ้วถามแทรก ยามเดินเข้ามาใกล้

 

 

 

“อ๊ะ ซาโบ?”

 

 

 

“พี่ลูฟี่จะไปแล้วเหรอฮะ?” แซกเดินมากระตุกชายเสื้อกัปตันสาวเบาๆ เธอหลุบตามองเด็กน้อย ไม่สนใจผู้ใหญ่สองคนข้างกายที่ปริ่มๆ จะเปิดสงครามเงียบกันอีกรอบ นั่งยองลงตรงหน้าซาโบจิ๋ว

 

 

 

“ใช่แล้วล่ะ ไปด้วยกันมั้ย?” เธอเท้าศอกกับเข่า ยิ้มถามเสียงใส เล่นเอาเด็กตัวน้อยนึกคำโต้ตอบไม่ออกเลยทีเดียว

 

 

 

“เฮ้ๆ ไหงชวนคนขึ้นเรือมั่วซั่วอีกแล้ว?” ซันจิเอ่ยเตือน แต่ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไร

 

 

 

“ปกติหลังๆ จะชอบชวนตัวประหลาดขึ้นเรืออยู่เรื่อย ไหงคราวนี้เป็นเด็กตัวเปี๊ยกแบบนี้ไปได้นะ?” นามิกอดอกตั้งคำถาม

 

 

 

“เพราะเหมือนมากเลยน่ะ” เธอโพล่งตอบ เป็นคำตอบที่ไม่ค่อยเหมือนคำตอบเท่าไรแฮะ

 

 

 

“หืม เหมือนอะไรเหรอ?” ช็อปเปอร์เดินมาเกาะไหล่เล็ก ร้องถามเสียงซื่อ

 

 

 

“เหมือนคนที่ถ้าไม่ได้เห็นคงคิดถึง แต่ถ้าได้เห็นบ่อยๆ คงช่วยให้หายคิดถึงได้บ้าง” กัปตันสาวอมยิ้มตอบ

 

 

 

สรุปว่าอยากได้ไว้คลายเหงางั้นเรอะ...??

 

 

 

เหล่าลูกเรือต่างแอบฟันธงกันเงียบๆ ผิดวิสัยกัปตันเกินไป ละเอียดอ่อนเกินไปแล้ว?? แถมถ้าให้บอกว่าเหมือน ‘ใคร’ คนๆ นั้นก็ยืนอยู่ใกล้ๆ แท้ๆ  

 

 

 

ลืมไปแล้วหรือจงใจเมินกันแน่เนี่ย??

 

 

 

“เอ้อ...พี่สาวครับ”  หันกลับมามองแซกที่ถูกตากลมๆ จ้องจนหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว สังหรณ์เหลือเกินว่าเด็กชายจะถูกความน่ารักเกินพอดีของคนชวนล่อลวงจนตกปากรับคำตามขึ้นเรือมาด้วย  

 

 

 

 

 เดี๋ยวก่อน อย่าบอกนะว่าเอาจริงน่ะ??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2058 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:03

    ไฟริษยาของพี่บราค่อยกำเริบ555

    #2,058
    0
  2. #1926 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:03
    ชอบสงครามเย็นของสองคนนี้จริงๆ >~<
    #1,926
    0
  3. #1902 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:50
    ซาโบจิ๋วคาวาอิ๊<3
    #1,902
    0
  4. #1653 dekice (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 20:03
    โถ่แทนที่จะชวนตัวแทนทำไมไม่ชวนตัวจริงข้างๆให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะฟี่
    #1,653
    1
    • #1653-1 dark_violeta(จากตอนที่ 21)
      17 พฤษภาคม 2560 / 04:31
      5555 นั่นสิ ตัวจริงยืนหัวโด่อยู่นะฟี่
      #1653-1
  5. #1266 l3oss_it (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 03:25
    ลูฟี่เมินพี่ชายตัวเองแล้วไปคว้าเด็กน้อยที่หน้าเหมือนมาเป็นตัวแทนซะงั้น โอ๊ย จะว่าเจ็บก็เจ็บ จะว่าน่ารักจนน่าหมั่นเขี้ยวก็น่าหมั่นเขี้ยวจริงๆนะ!
    #1,266
    1
    • #1266-1 dark_violeta(จากตอนที่ 21)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:45
      ก็พี่ชายตัวดีบางทีก็เมินและหนีน้องไปดื้อๆ เหมือนกันนี่คะ ฮา
      แต่แซคนี่อารมณ์ซาโบย่อส่วนจริงๆ ฟี่คงเอ็นดู ^^
      #1266-1
  6. #1172 zmbyun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 01:19
    ลูฟี่นี่น้าาาา ชวนคนนู่นคนนี่ขึ้นเรือซะจนจะเกิดสงครามบนเรือแล้วมั้ง 555555555
    #1,172
    0
  7. #970 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:27
    อีกนิดเดียวเกือบเกิดเหตุวิวาทแล้ว

    ดีนะลูฟี่มาหยุดไว้ทัน

    ซาโบแชงครูสไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ 555

    ลูฟี่เสน่ห์แรงสุดๆ

    แหม ชวนคนขึ้นเรือคราวนี้ไว้เพื่อเป็นตัวแทนใครบางคนด้วย

    น่ารักซะจริงฟี่น้อยเนี่ย^^

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #970
    0
  8. #871 zeanzean (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 11:35
    ชอบบบบ งื้ออออออ ไม่คิดว่าจะได้อ่านลูฟี่โก๊ะคะ ปริ่ม หาลูฟี่โกะอ่านยากซะเหลือเกิน มาต่อนะคะๆ ;---;
    #871
    0
  9. #870 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 03:58
    โถ่ซาโบ้น้อยเลยไม่ได้ทำไsเลย สงสัยคงจะเเอบอิจฉาคนอื่นยุเเน่ๆ
    #870
    0
  10. #848 oil_exo-l (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:52
    ชอบจัง สนุกมากเลยไรท์มาต่อเร็วๆน้าาา
    #848
    0
  11. #841 anone shiho (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 21:55
    ชอบเรื่องนี้มากมากกกกก สนุกสุดๆ ไรต์มาต่อได้เเล้วเถอะค่ะ
    #841
    0
  12. #837 sec_chan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 05:16
    ตัวละครเยอะ ระวังแจกบทไม่ทันนะคะ พี่โบ้ไม่ทันได้ทำอะไรเลย ลุงขัดตลอด บู่ว์ๆ
    #837
    0
  13. #833 สิงโตยมทูตฟิคชั่น (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 07:05
    โอ้ยยย มาต่อแล้วลูฟี่น่ารักมากเลย พี่ชาย ลุง น้าแย่งลูกสาว?ใหญ่แล้ว ฟฟฟฟฟ
    #833
    0
  14. #832 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:58
    เฮอา แต่กดดัน  ฉันก็รู้สึก

    แชงค์  เป็นตาลุงหัวแดงจิตใจคับแคบไปซะแล้ว กวนดี  แต่หล่อ เท่ ให้อภัย

    #832
    0
  15. #828 moon-night (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 19:08
    มาอ่านแล้วค่ะ ในที่สุดก็ว่างมาอ่าน ฟี่น้อยของเราน่ารักที่สุด ความน่ารักยังทำให้เด็กน้อยหวั่นไหวได้เลย รอตอนต่อไปค่ะ
    #828
    0
  16. #827 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 17:36
    คุณยูนกลับมาอัพเรื่องนี้แล้ว^^ เราก็ตามอ่านเรื่องนี้เหมือนกันค่า ปกติไม่ค่อยได้ตามอ่านแบบสลับเพศเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ก็เป็นข้อยกเว้นเพราะลูฟี่น่ารักมากและเมะเพียบเลย อิอิ อันที่จริงเราอ่านเรื่อง somewhere beyond the sea มาก่อนอ่า ซึ้งมาก สงสารลอว์กับลูฟี่ก็เลยอยากรู้ว่าต่อไปจะเป็นไงเลยมาอ่านเรื่องนี้ค่า สำหรับตอนนี้เราขอยกให้คุณพี่ซาโบ้เด่นสุดเลย ใช้สิทธิความเป็นพี่ชายได้คุ้มมากนะคุณพี่ ถ้าลูฟี่มาช้ากว่านี้ สองเมะจะเปิดสงครามกันไหมนั่น แชงคูสก็ยียวนกวนโมโหคุณพี่ซะ เลยถูกเหน็บเลยว่าเป็นญาติผู้ใหญ่เลย ว่าแต่จินเบเอาผลไม้ลูกสุดท้ายไปฝากใครไว้น้อ รอติดตามตอนต่อไปค่า^^
    #827
    0
  17. #825 NIGHTMARE. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 00:04
    เราเพิ่งมาติดตามก้อจริง แต่จะเป็นกำลังใจและร่วมตามติดเพิ่มอีกคนครับ:)
    #825
    0
  18. #824 bigbowka (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 23:52
    เราชอบเรื่องนี้ มีไรใหม่ๆให้แปลกใจ
    ลูฟี่  น่ารัก
    รออ่านต่อ
    #824
    0
  19. #823 master ta (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 20:55
    ยังคงความฟินแนวน่ารักของลูฟี่โกะเหมือนเดิมเลยค่ะ ฟินมากกกกก
    #823
    0
  20. #822 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 19:54
    โอ้ยยยยยยยยย ห่างหายไปนานนี่แอบไปอัพเกรดความ(สาว)น่ารักมาใช่ไหมเนี่ยยยยย -///- จะเขินแทนแซกหรือจะเขินแทนซาโบดีล่ะ ตอบแบบนี้นี่ไม่ใช่ซาโบยังเขิลเลยนะ....>///< แล้วงี้'ญาติผู้ใหญ่'ไม่คลั่งเลยหรอเนี่ยย ลูกสาวเล่นจีบผู้ชายออกสื่อขนาดนี้ 5555 ว่าแต่คูณพี่โผล่มาทีนี่แย่งซีนมากๆเลยค่ะ(ก็ไม่แน่ใจว่าหายไปนานแล้วพี่โผล่มาเลยเด่น หรือออร่าพี่มันเจิดจ้าเกินลิมิตกันแน่~) แต่พี่นี่ยันจิงๆสินะพอเป็นเรื่องของน้องสุดเลิฟจากพี่ชายใจเย็นก็พร้อมปลายร่างเป็นอสุรกายเลยทีเดียว 55555 จะว่าไปมาตอนแรกก้ได้รับสายตาอัน'อบอุ่น'จากทุกๆคนกันเลยทีเดียว ทั้งรอยยิ้มจาก"ลุง" และพวกพ้องหมวกฟางทุกคน~ แต่พี่ก็ไม่น้อยน่าเลยทีเดียว พี่ช่างใช้ตำแหน่งพี่ชายได้กว้างขวางและมีประโยชน์จริงๆ *0*
    #822
    0
  21. #821 ferincalobaramos (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 19:32
    ซาโบพี่ชายที่แสนดีน่ารัก
    #821
    0
  22. #820 Azai Nagamasa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 08:15
    อร้าาาน่ารัก!!! ทำไมรู้สึกว่าคุณพี่โดนรุม ลุงผมแดงนิสัยยยย!!!
    #820
    0
  23. #819 Gvillaxy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 22:27
    ขอบคุณทีมาอัพต่อนะคะ ชอบมากเลย สนุกมากๆเลยด้วย ><
    #819
    0
  24. #818 Sawada Cartoon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 18:43
    อัพแล้วๆ.....
    #818
    0
  25. #816 Buka (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 17:33
    ฟี่น้อยมุ้งมิ้งกับคุณพี่ชายแต่แชงค์แทบจะปล่อยบีมออกทางตาแล้ว
    #816
    0