[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 17 : สัตว์ร้ายกับเจ้าของ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 10 นาทีก่อน ท้องฟ้าสดใส เมฆลอยตุ๊บป่องเป็นขบวนเล็กๆ ตามๆ กันมาราวกับลูกเจี๊ยบสีขาวตัวน้อย 10 นาทีถัดมา มวนพายุทอนาโดสีดำสนิทนับสิบลูกก็เคลื่อนเข้าหาเรือเธาซันด์ ซันนี่ ราวกับปราการแห่งความโกรธเกรี้ยวของท้องทะเลสุดล้ำลึก นั่นคือความสับสนพื้นเพที่พบได้ในทะเลโลกใหม่

 

 

 

 

“ที่ด้านซ้ายนั่น หุบใบเรือเดี๋ยวนี้เลยแฟรงกี้! หมุนพวงมาลัยไปทางขวา ตอนนี้เรากำลังโต้กับคลื่นยักษ์อยู่นะ”  

 

 

 

 นามิในชุดกันฝนสีครีมอ่อนยืนฝ่าลมฝนอยู่ด้านนอก ส่วนโรบินกำลังใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ซันจิคีบม้วนบุหรี่เงยมองเม็ดฝนที่ตกกระทบลงบนหน้าผากของตัวเองเงียบๆ สถานการณ์ตอนนี้ นับว่ายังปกติ  

 

 

 

 

อีก 10 นาที ท้องฟ้าและอากาศน่าจะกลับมาแจ่มใสดังเดิม มันเป็นแบบนี้มาหลายสิบรอบแล้ว

 

 

 

 

“ฝนตกใหญ่เลยนะ เมื่อกี้ยังอากาศดีอยู่เลย นี่ช็อปเปอร์ ฉันอยากออกไปดูข้างนอกบ้างอ่ะ”

 

 

 

  

คนเป็นกัปตันวางถ้วยยาขมปี๋ที่เพิ่งฝืนใจกินจนหมด และเตรียมผุดลุกออกไปสังเกตการณ์ด้านนอกกับเขาบ้าง แต่กีบเท้าของเพื่อนตัวน้อยกลับยื้อห้ามไว้

 

 

 

 

“เดี๋ยวก่อนลูฟี่ แผลเธอจะอักเสบนะถ้าออกไปตากฝนน่ะ” ช็อปเปอร์เอ่ยเตือนเสียงขรึม  

 

 

 

 

“ไม่หนุกเลยอ่ะ นี่ ช็อปเปอร์” คนโดนห้ามทำแก้มป่องใส่เจ้ากวางน้อยอย่างแสนขัดในใจ

 

 

 

“ไม่ได้ แค่อยู่ในห้องนี้เธอก็อยู่ไม่นิ่งแล้ว เธอนี่เป็นคนไข้ที่ดื้อชะมัดยาด”  

 

 

 

 

“นายก็เป็นหมอที่ขี้บ่นสุดๆ ฉันเบื่อนี่นา”  

 

 

 

 

พูดก่อนจะลงไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของตัวเอง ด้านนอกหน้าต่างนั่น ฝนก็ตก ลมก็แรง น่าสนุกกว่าในห้องน่าเบื่อเป็นไหนๆ  

 

 

 

 

“อ๊ะ อย่ากลิ้งซิลูฟี่ ผะ แผลที่หน้าอกเธอมันจะ...”  

 

 

 

ห้ามไม่ทันขาดคำ รอยเลือดหนึ่งปื้นก็เลอะเปรอะบนผ้าปูที่นอน เธอนิ่วหน้า ลูบเบาๆ ที่ปากแผลตัวเองทั้งสีหน้าเหยเก

 

 

 

“เจ็บอ่า”

 

 

 

“เห็นมั้ย ต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่เลย แกะออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” ช็อปเปอร์ดุเสียงเหี้ยม เจ้านี่เวลาสวมวิญญาณหมอแล้วน่ากลัวชะมัด พอๆ กับนามิเลย เห้อ

 

 

 

“เอาน่า เอาผ้าพันแผลมาซิ ฉันเปลี่ยนเองได้” พูดจบ เจ้าตัวดีก็รีบคว้าม้วนผ้าพันแผลสีขาวสะอาดจ้ำอ้าวออกจากห้องไปทันที นาทีนี้ขอแค่ได้ออกไปเตร็ดเตร่นอกห้องเป็นพอละนะ !  

 

 

 

“เฮ้ อย่าไปตากฝนนะ ลูฟี่ โธ่!”  

 

 

 

หมอกวางตัวน้อยตีหน้ายุ่งไล่หลังเด็กสาวไป สลับเพศแล้ว ไหงยังซนเป็นลิงเหมือนเดิมเล่า??

 

 

 

 ที่ชั้นแรกของเรือ เธอวิ่งผ่านห้องรับแขก ทะลุผ่านห้องเครื่องยนต์ที่มีแฟรงกี้คอยตรวจตราความพร้อมของเครื่องอยู่ เลี้ยวซ้ายมาถึงห้องน้ำของผู้ชายด้วยความเคยชิน ตั้งใจจะรีบเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เสร็จๆ แต่เปิดประตูผลัวะเข้าไปกลับเจอร่างสูงใหญ่ของอดีตศัตรูที่ปัจจุบันได้ผันตัวมารับอาชีพเสริมบนเรือของเธอแทน

 

 

 

“อ้าว สายฟ้า ล้างส้วมอยู่เหรอ?” เธอร้องทัก

 

 

 

“...”  

 

 

 

เจ้านั่นไม่ยอมตอบ แต่หลักฐานมัดตัวชั้นดีก็คือไม้ถูพื้นแบบออโต้ที่แฟรงกี้คิดค้นดัดแปลงมาในมือหนา  

 

 

 

สองวันที่ผ่านมาเห็นได้ชัดว่าหมอนี่ขัดขืนทุกครั้งที่ถูกให้ ‘ทำหน้าที่’ แต่พอโดนเจ้าพวกนั้นบังคับขู่เข็ญหนักขึ้น ไปๆมาๆ สุดท้ายเจ้านี่ก็ต้องยอมทำจนได้

 

 

 

“นี่ๆ ชินกับงานหรือยัง ได้ข่าวว่าจะทำก็ทำได้นี่นา เฮ้...”  

 

 

 

กำลังจะถามว่าเป็นอะไร เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมพูดด้วย จู่ๆ ร่างหนาหนักของเจ้านั่นก็เซวูบ เข้าใส่ร่างเล็กๆ ของเธอในจังหวะที่เรือโคลงพอดี...

 

 

 

“หนะ หนักนะ เฮ้ นี่ นาย อึ๊ก...!”  เจ้าบ้านี่ ดันเซมาถูกปากแผลเธอพอดีซะด้วย

 

 

 

“อุ๊บ...!” เจ้านั่นเอามืออุดปากตัวเอง ท่าทางแบบนี้...

 

 

 

“เมาเรือเหรอ เฮ้ อย่าอุดปากแบบนั้น ไม่ได้ อ้วกออกมาซะ สายฟ้า!”  

 

 

 

ไหงงั้น เจ้านี่ดันมาเมาเรือง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ??

 

 

 

“ปล่อย” อีกฝ่ายพูดอย่างคนไว้ตัว เธอก็ปล่อย ปล่อยปุ๊บเจ้าโง่จอมอวดดีนั่นก็เซถลาไปตามแรงโคลงของเรือ ล้มดังตุบอยู่กลางห้องน้ำที่เพิ่งถูกล้างอย่างสะอาดเอี่ยมเสียนี่  ไหวมั้ยเนี่ย??

 

 

 

“...แก อย่าให้ฉันหลุดจากโซ่หินนี่ไปได้นะ อุ๊บ!” เขายกมือขึ้นปิดปาก อาการคลื่นเหียนกำเริบอีกครั้ง  

 

 

 

แต่ไหนแต่ไรเขาสามารถเดินเหินด้วยการแปรสภาพร่างตัวเองเป็นคลื่นไฟฟ้า หายตัวไปไหนมาไหนได้อย่างง่ายดาย การต้องมาติดอยู่บนเรือเฮงซวยที่ไหวเอียงตามแรงคลื่นแบบนี้มันนรกของเขาชัดๆ !  

 

 

 

“ไม่เอาน่า แกพูดประโยคนี้มากี่ครังแล้วห๊ะ เอ้า ไหวมั้ย?”  

 

 

 

ฝ่ามือเรียวบางของเจ้าตัวร้ายที่บังอาจจับเขาไว้บนเรือตัวเองลูบขึ้นลงเบาๆ บนแผ่นหลัง เขาผงะกายออกห่าง ไม่เคยชินกับสัมผัสของใครหน้าไหนทั้งสิ้น

 

 

 

 

 “อย่ามายุ่ง...”

 

 

 

“เอ๊ะ สายฟ้า จำได้ว่าที่หลังแกมีกลองเรียงกันเป็นวงกลมด้วยนี่นา มันหายไปไหนแล้วละ?”  

 

 

 

ลูฟี่ร้องทัก เพิ่งจะมานึกได้ตอนลูบหลังให้สายฟ้านี่ละ ที่แผ่นหลังหนาๆ ของหมอนี่ มีส่วนที่เหมือนขากลองติดอยู่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะ...หัก ?

 

 

 

“บอกว่าไม่ต้องยุ่ง !” เขาตวาดเสียงข่ม เห็นมันชักมือออกไปในชั่ววินาทีนั้น ก่อนที่จะกลับมาลูบหลังเขาต่อเหมือนหูทวนลม

 

 

 

“ไม่ถามก็ได้ แต่อ้วกออกมาซะ เก็บไว้แกจะยิ่งรู้สึกไม่ดีนา” เธอจุ๊ปาก สั่งสอนเรื่องบนพื้นโลกให้อีกฝ่ายที่ไม่เคยชิน  

 

 

 

“เมาเรือมันเรื่องธรรมดา มีคนเป็นหนักกว่านายอีก”

 

 

 

“เธอ...” เขาเตรียมสะบัดมือเล็กๆ น่ารำคาญนั่นทิ้งแต่กลับต้องเบิกตากว้างขึ้นตอนที่หันไปเห็นสภาพของอีกฝ่าย 

 

 

 

“หืม มีอะไรเหรอ?”  

 

 

 

ลูฟี่จ้องตอบอดีตศัตรูจอมอวดดีที่นิ่งเงียบไป ครั้นเหลียวมองตัวเองก็พบว่า...

 

 

 

“ว้ากก เลือดใครเนี่ยย??”  

 

 

 

เลือดสีแดงสดเปื้อนชะโลมอยู่บนร่างเธอเต็มไปหมดแล้ว! เอ๊ะ? หรือจะเป็นเลือดเธอเอง?? แบบนี้ใครรู้เข้ามีหวังโดนดุอีกแหงเลย  

 

 

 

โอ๊ย เด็กสาวยกมือขึ้นกุมขมับ เงยมองสีหน้าทำอะไรไม่ถูกของอีกคนในห้อง จ้องกันและกันอยู่พักหนึ่ง เธอก็รีบดันร่างสูงใหญ่ ที่ดูคล้ายจะตกใจจนลืมอ้วกออกไปนอกห้องน้ำทันที

 

 

 

“เฝ้าไว้ อย่าให้ใครเข้ามาเด็ดขาดนะสายฟ้า ฉันจะเปลี่ยนผ้าพันแผล ห้ามบอกใครเรื่องเลือดด้วย !”  

 

 

 

เด็กสาวกำชับเสียงดุ ก่อนปิดประตูดังปังใส่หน้าคนที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เข้าไปเปลี่ยนผ้าพันแผลแบบเก้ๆ กังๆ ให้ตัวเองเงียบๆ ทิ้งให้คนที่เพิ่งเมาเรือยืนโคลงเคลงอยู่ด้านนอกคนเดียวแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่

 

 

 

เขาพิงขอบประตูด้วยความมึนงง พยายามรวบรวมสติ คิดถึงเรื่องบ้าบอคอแตกที่เพิ่งจะผ่านมาได้สองวัน

 

 

  

สองวันที่ชีวิตของเขาพลิกกลับตาลปัตร กู่ไม่กลับอีกต่อไป ที่ผ่านมา เขาเคยเจอเรื่องแบบนี้มั้ย...เหลือบมองไม้ขัดส้วมในมือ ก่อนขว้างทิ้งไปอย่างรวดเร็ว  

 

 

 

 ไม่…นี่มันสถานการณ์พิลึกพิลั่นที่สุด เกินกว่าจะยอมรับได้แล้ว !    

 

 

 

แล้วทำไมเขาต้องมายืนรอตามคำสั่งยัยเด็กบ้านั่นด้วย วงจรความคิดผิดเพี้ยนไปหมด สงสัยจะเป็นเพราะตรวนข้อมือบัดซบนี่แน่ๆ ครั้นเตรียมจะเดินจากไปเงียบๆ ประตูห้องน้ำชายก็เปิดผลัวะออกมาเสียก่อน  

 

 

 

เธอ...ในสภาพลำตัวท่อนบนคล้ายมัมมี่ ยิ้มแฮะๆ ให้เขาอยู่หน้าห้องน้ำ ยัยลิงป่านี่ ทำไมถึงยิ้มเก่งแบบนี้ ไม่เมาเรือกับเขาบ้างเลยรึไง??

 

 

 

“รออยู่จริงด้วย สายฟ้า มากับฉันทางนี้ซิ !”  

 

 

 

เธอเลี่ยงการแตะสัมผัสที่ข้อมือของเขามาจับที่มือซึ่งเป็นส่วนที่หินไคโรไม่ได้แผ่อำนาจของมันมาใกล้แทน เดินไวไว มาเกาะขอบประตูห้องๆ หนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ว่ามันคือห้องครัวของเรือ

 

 

 

“โชคดีแล้ว ซันจิไม่อยู่ซะด้วย หมอนั่นหวงห้องนี้อย่างกะอะไร อ่อ ห้ามบอกใครนะ”  

 

 

 

เธอกำชับอีกครั้ง เฮอะ ไม่ต้องบอกเขาก็ไม่คิดจะเปิดปากคุยกับพวกชั้นต่ำนั่นอยู่แล้ว ร่างเล็กๆ จูงมือเขาที่นิ่งเงียบมาตลอด เดินเข้ามาใกล้ชั้นวางจาน เขย่งเท้าเอื้อมหยิบกล่องสีขาวใบหนึ่งลงมา

 

 

 

“ของดียามฉุกเฉิน สายฟ้าอ้าปากซิ” ยัยลิงป่าพูดพร้อมรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจ  

 

 

 

“แกจะฆ่าฉันเรอะ?”  เขาถามเรียบๆ อย่างไรซะมันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ฆ่าศัตรูอย่างเขาก็นับเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว สองวันที่ผ่านมาต่างหากที่มันไม่ปกติ

 

 

 

“ตรงข้าม เอ้า กินสิ” เธอรบเร้า เขานั่งนิ่งจ้องดวงตากลมๆ คู่นั้นอย่างพิจารณา ยังไงซะ...ก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนี่ ทันทีที่อ้าปาก ของเปรี้ยวๆอมหวานก็ลอยเข้ามาในปากเขาทันที รสชาติของมัน...ธรรมดามาก

 

 

 

เปรี้ยวอมหวาน? รสชาติของมะนาวนี่เอง

 

 

 

“เอาไว้แก้เมาเรือน่ะ ของเปรี้ยวๆ เฮ้ ดีขึ้นรึป่าว?”

 

 

 

“...” เขาอมมันเอาไว้ ความคลื่นเหียนค่อยๆ หายไปอย่างรวดเร็ว แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นจะต้องบอกมัน

 

 

 

“โอ๊ะ อากาศดีแล้ว สายฟ้าดูซิ คราวนี้มีรุ้งด้วย สวยจังเลยเนาะ”  

 

 

 

ยัยตัวดีคนนั้นเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ด้วยสีหน้าตื่นเต้น เขามองตาม นั่นมันก็แค่รุ้งกินน้ำที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยไม่ใช่หรือไง

 

 

 

 “เอ้านี่ ลูกอมมะนาว ให้แกเก็บไว้หลายๆ เม็ด เผื่ออากาศมันจะแย่อีกนะ” เธอกำเอาลูกอมสีเหลืองอมเขียวเม็ดเล็กๆ วางลงบนมือเขา  

 

 

 

“แล้วก็ เรื่องที่เราขโมยลูกอมซันจินี่อภิมหาความลับสุดยอด ห้ามบอกใครเด็ดขาดเลยนะ!”  

 

 

 

กำชับแล้วกำชับอีกราวกับเป็นเรื่องสำคัญเสียเต็มประดา จะว่าไป เจ้านี่พูดคนเดียวซะส่วนใหญ่ เขาไม่ค่อยได้ตอบโต้อะไรกับมันแท้ๆ

 

 

 

“โอ้ ดูซิ นั่นเมฆรูปอึงู??”  

 

 

 

นิ้วเรียวเล็กชี้ขึ้นฟ้า เมฆที่ว่าลอยเอื่อยๆ ตามกันมาสามลูกด้วยกัน

 

 

 

“ไม่ นั่นรูประฆังต่างหาก” เขาแย้ง ดูยังไงเป็นรูปอึงูได้ หมดทางเยียวยาแล้วละมั้ง...

 

 

 

“อึงูต่างหาก” เธอยังคงเถียง เขามองไม่เห็นสาระที่จะเถียงด้วยเลยเออออกับเจ้าลิงป่านี่ไป  

 

 

 

“เมื่อไรแกจะปลดข้อมือนี่ให้ฉัน?” เขาถามหยั่งเชิงความซื่อของอีกฝ่าย

 

 

 

“อืม” ยัยนั่นเอียงคอคิด เขาไม่คิดว่ามันจะกำลัง ‘คิด’ อยู่จริงๆ หรอก

 

 

  

“จนกว่านายจะทำตัวดีๆ ไงละ” เธอฉีกยิ้มกว้างให้เขา เขามุ่นคิ้วคิดตาม เรื่องนั้นสุดท้ายมันก็ต้องขึ้นอยู่กับความพอใจของยัยนี่อยู่ดีซินะ?

 

 

 

“ปล่อยเมื่อไร ฉันกะจะฆ่าเธอทิ้งซะ”  

 

 

 

เขาพูด นั่นคือความตั้งใจจริง เดาเล่นๆ ว่ายัยนี่จะพูดตอบมาว่า ‘งั้นก็ไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก’ อะไรทำนองนั้น แต่ก็ผิดคาดอีกเช่นเคย

 

 

 

“ทำไม่ได้หรอก” เธอตอบกลับมาด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่มีทั้งความหวั่นกลัวหรือแม้แต่ท่าทีที่เหนือกว่าศัตรูอย่างเขา

 

 

 

“อ่อ” เขายิ้มรับ รู้สึกว่าเป็นคำตอบที่ท้าทายอยู่มาก สรุปได้ว่ามันกำลังดูถูกเขาอยู่ซินะ...?

 

 

 

“ถึงตอนนั้น แกก็ไม่น่าจะอยากฆ่าฉันแล้ว หรือถ้ายังอยาก...ฉันก็ไม่ปล่อยให้ทำได้ง่ายๆ หรอก”  

 

 

 

เธอยังคงยืนยัน เขาก้มมองตรวนเหล็กที่ข้อมือตัวเอง ถึงจะคิดว่าน่าเจ็บใจ แต่ก็ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากรีบเร่งเอาชนะซักเท่าไร

 

 

 

“ลูฟี่ เฮ้ นายอยู่ไหนน่ะลูฟี่??”  

 

 

 

เสียงตะโกนเรียกหาของช็อปเปอร์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอขยับเตรียมวิ่งไปรายงานตัวกับหมอกวางน้อย แต่มือหนาของอีกคนกลับคว้าเอาข้อมือของเธอไว้ก่อน หมอนั่นมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอจ้องตอบ พอจะร้องถามว่ามีอะไร อีกฝ่ายก็พูดสวนขึ้นมาแทน

 

 

 

 “แกจะต้องเสียใจที่จับฉันไว้ โดยไม่ฆ่าแบบนี้” เขาพูดเสียงเรียบ ใช่แล้ว หากยังมีโอกาส เขาจะต้องทำให้เธอเสียใจอย่างสุดซึ้ง โทษฐานที่เอาแต่สร้างความอับอายให้เขา  

 

 

 

มนุษย์ผู้หญิงคนแรกที่กล้าปั่นหัวเขาได้ถึงขนาดนี้

 

 

 

“อืม...เอาเป็นว่า ฉันจะรับความตั้งใจนี้เอาไว้แล้วกันนะ สายฟ้า ทำเรื่องที่ตัวเองสบายใจน่ะไม่ผิดหรอก” กัปตันประจำเรือซันนี่พูดทั้งรอยยิ้ม

 

 

 

 

 

“แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ฉันเกลียดเมื่อไร รู้เอาไว้ด้วย ว่าฉันไม่ยอมง่ายๆ แน่นอน !”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


























 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2054 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 19:31

    อาเนลดุจังหนูฟี่จะไหวไหมนะ

    #2,054
    0
  2. #1994 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 04:14
    ลูฟี่ฝึกสัตว์ร้ายบ่อยๆเดี๋ยวก็เชื่อง55555
    #1,994
    0
  3. #1922 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 19:07
    โอ๊ยยยย รู้สึกจิ้นคู่นี้
    #1,922
    0
  4. #1898 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:29
    สัตว์เลี้ยงเชื่องแล้ววววว
    #1,898
    0
  5. #1262 l3oss_it (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 02:42
    อยากรู้จังว่าพวกนามิทำอย่างถึงขู่ให้เอเนลทำงานบ้านได้
    ว่าแต่เลือดไหลออกมาขนาดไหนกันนะลูฟี่ถึงได้ไม่รูสึกตัวเลย ความรู้สึกช้าแบบนี้มันเป็นสัญญาณไม่ดีเลยนะคะคุณลูกขา
    #1,262
    1
    • #1262-1 dark_violeta(จากตอนที่ 17)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:43
      ฟี่ยังมีความแมนและความลิงเต็มที่ค่ะแม้ร่างกายจะสาวก็เถอะ 55
      ทโมนขนาดนี้ เลือดไหลไม่รู้ตัวก็น่าจะเกิดขึ้นได้นะ
      #1262-1
  6. #1168 zmbyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:35
    เอเนลลลล เชื่อเราสิพอถึงตอนที่ฟี่ปล่อยน่ะ นายจะไม่อยากฆ่าฟี่จริงๆ
    #1,168
    0
  7. #1026 midnight96 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 06:03
    ลูฟี่นายกะสร้างฮาเร็มอีกคนเปล่าเนี่ย นายจะน่ารักเกินไปแล้ว 
    #1,026
    0
  8. #966 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:56
    เอเนลเมาเรือเป็นกับเขาด้วยแฮะ

    อยากให้พวกเกาะท้องฟ้ามาเห็นจริงๆ 555

    แต่ลูฟี่น่ารักมากห่วงใยสัตว์เลี้ยงตัวร้ายของตัวเองด้วย

    จะรอดูว่าสุดท้ายพอปลดหินไคโรแล้วนายจะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่านะเจ้าสายฟ้า ฮึๆ

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #966
    0
  9. #866 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 01:45
    ดุจิงๆสัตว์เลี้ยงตัวนี้- 0 - จะเขมือบหัวเจ้านายละ!
    #866
    0
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #679 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 22:19
    เอเนลเอ๋ย  ฉันล่ะสะใจจริง  หึหึ
    #679
    0
  12. #676 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 21:42
    หวาน หวาน

    เอเนลเอ๋ย  ฉันล่ะสะใจเบาเบา
    #676
    0
  13. #659 piebluberry (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 23:04
    55555 ขำกร้ากกกเลยอ่ะเอเนลน่าสงสารแท้ๆแต่ก้อแอบสะใจอ่ะน่ะหึหึ//โดนฟ้าผ่าหัว มาแต่งตอนหน้าไวๆน่ะค่ะยูนจังง





    #659
    0
  14. #656 BINBOUDAA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 13:39
    คู่นี้นี่สุดยอดจริงๆ 55555
    #656
    0
  15. #655 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 15:54
    แอบสงสารเอเนลเบาๆ 5555555555555 เปนเทพอยู่สบายๆอยู่ดีๆชีวิตพลิกกลับตารปิตฝุดๆเลยทีเดียว ปากบอกจะฆ่าๆ เดี๋ยวพอมีโอกาสจิงๆจะกล้าไหมน้าาาา :D 
    #655
    0
  16. #652 moon-night (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 15:05
    อร๊ายยยน่ารัก รอให้สัตว์ร้ายถูกสยบกลายเป็นแมวน้อยเชื่องๆ
    #652
    0
  17. #651 Smile...^^ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 17:06
    เด๋วก็เชื่อง ร้ายๆอย่างงี้ฝึกน้อยก็ร้องหงิงๆ5555555555555
    #651
    0
  18. #650 inlove_inlove (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 13:14
    ยังไม่ยอมลงให้เลยนะ นายสายฟ้า ยังไงซะ ก็แพ้ความน่ารัก & เซ็กซี่ ของ ฟี่น้อย อยู่แว้ววว  555
    #650
    0
  19. #649 HalloWeD (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 06:37
    ลูฟี่น้อยใจดีไปแล้ว แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยย
    เอเนลเอ๋ยยยยยย ตอนนี้ยังอยากฆ่า แต่ต่อไปอะ ไม่อยากฆ่าแน่ๆ กรั่กๆ
    #649
    0
  20. #647 ferincalobaramos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 17:34
    Lufy จางจัดการได้สุดยอดไปเลย
    #647
    0
  21. #646 Buka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 17:23
    ถึงตอนนี้นายจะอึดอัดแต่นานไปนายจะมีความสุขนะสายฟ้า ฟี่น้อยน่ารักกว่าที่นายเห็น
    #646
    0
  22. #629 Azai Nagamasa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 19:44
    จับล่ามโซ่ดีๆนะ เดี๋ยวสัตว์เลี้ยง เอ้ย สัตว์ร้ายผู้หิวโหยจะย่องไปหาตอนกลางดึก
    #629
    0
  23. #627 จอมโจรแมวดำ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 17:23
    ไหวมั้ยเนี่ยยยยสายฟ้า55555
    #627
    0
  24. #626 Hina_Sakura (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 16:12
    หมดสภาพอย่างแท้จริงค่ะท่านสายฟ้า...อุ๊บ55555555+ 
    ไม่ไหวแล้วตอนนี้. ขำก๊ากมากค่ะท่านยูน !
    นึกสภาพเจ้าคนจองหองต้องอยู่ในภาวะกดดันแบบนั้น โอ้ยยยยย น้ำตาเล็ด>[++++]<
    #626
    0
  25. #625 ปิ่นนะคุคุ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 14:06
    ทำไมสายฟ้าเย็นชากับฟีฟี่แบบนี้ เดี๋ยวเจอฟีฟี่ทำให้หลงแล้วจะขำ หึหึหึ
    #625
    0