[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 16 : ผู้ร่วมทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 ในห้องปฐมพยาบาลของเรือซันนี่ กีบเท้าเล็กทั้งสองกำลังสาละวนกับการพันแผล หลังจากใส่ยาที่บาดแผลเหนืออกด้านขวาเรียบร้อยแล้ว ขณะที่เจ้าของบาดแผลฉกรรจ์ ยามนี้กำลังนั่งก้มหน้าเหงื่อตก มองรองเท้าส้นสูงคู่งามสีส้มสดใสของต้นหนสาวประจำเรืออยู่

 

 

 

 “ไหนพูดอีกรอบซิ แบบเมื่อกี้”

 

 

 

“ฉันผิดไปแล้วที่ทำอะไรมุทะลุ ...บ้าดีเดือด” ท่อนหลังนี่เบาเหมือนเสียงกระซิบ

 

 

 

“เอาใหม่ซิ ได้ยินไม่ชัดเลย”

 

 

 

“ฉันผิดไปแล้วที่บ้าดีเดือดด แต่บรู๊คอยู่ตรงหน้าแล้ว จะให้ช้าอยู่ได้ไงเล่า??”

 

 

 

“เอาใหม่”  

 

 

 

คราวนี้ชูกำปั้นขึ้นเหนือหัว เตรียมลงมือลงไม้กับคนเจ็บเต็มที่

 

 

 

“ฉันผิดไปแล้ววว(ฮืออ)”

 

 

 

ต้นหนสาวถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนจะค่อยๆ ลดกำปั้นลง กัปตันของเธอกับนิสัยที่ฝังรากลึกแบบนี้ท่าทางจะแก้ไขยากเสียแล้ว  

 

 

 

“ลุยเดี่ยวไปแบบนั้น แสดงว่าในหัวไม่คิดอะไรเลยซินะ เจ้านั่นคือเอเนลนะ ถึงหมอนั่นจะแพ้ทางเธอแต่ก็ไม่ใช่ให้เธอบุกทะลวงไปคนเดียว โซโลซันจิก็อยู่ ทำไมถึงห้ามไม่ให้พวกนั้นคอยคุ้มกันหา? ดูซิ แผลนี่ ลึกขนาดนี้เมื่อไรถึงจะหายกัน?”

 

 

 

“โธ่ แค่นี้กินเนื้อก็หายแล้วน่า”

 

 

 

“ไม่หายย่ะ!”  

 

 

 

เธอตีหน้ายักษ์ดุกัปตันสาวที่หัวเราะร่าให้กับความเป็นความตายของตัวเองทันควัน ไหนจะวิธีคิดแบบเดิมๆ กินเนื้อแล้วหายเนี่ยนะ

 

 

 

 “ฉันจำเรื่องบนเกาะลอยฟ้าได้ สายฟ้าพวกนั้นผ่าใส่พวกเธอซะหมดสภาพ มีแต่ฉันที่ไม่เป็นอะไร ฉันเลยคิดว่า คราวนี้ แค่ฉันคนเดียวก็น่าจะพอแล้วน่ะ”  ลูฟี่ก้มหน้าอุบอิบ ยังคงไม่กล้าสบตาเวลาที่นามิทำหน้ายักษ์ใส่

 

 

 

“ไม่สมเป็นเธอเลยนะลูฟี่ เชื่อใจพวกฉันหน่อยซิ” ช็อปเปอร์ที่เงียบฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นบ้าง

 

 

 

“เชื่อ แต่พวกเราเพิ่งจะได้กลับมารวมตัวกันนี่นา และฉันก็มีความสุขมากด้วยย”  

 

 

 

เด็กสาวหมวกฟางเงยขึ้นส่งยิ้มกว้างแสนเบิกบานให้ทั้งนามิและช็อปเปอร์  

 

 

 

กว่าจะได้พานพบ กว่าจะได้สิ่งมีค่าของตัวเองคืนมา เธอไม่อาจบรรยายได้ว่าตัวเองมีความสุขขนาดไหน ดังนั้นเลยยังไม่อยากให้พวกเพื่อนๆ ต้องเจ็บตัวกันโดยใช่เหตุ และอีกอย่างเด็กสาวยังมั่นใจว่าทุกอย่างจะจบลงอย่างรวดเร็วอีกด้วย

 

 

 

“ลูฟี่ ถ้าเธอเป็นอะไรไปอีกละ ถ้าเธอหายไปอีก ฉันคงจะร้องไห้แน่ๆ ต้องฝันร้ายทุกคืนแน่เลย”  

 

 

 

กีบเท้าเล็กๆ แตะแหมะลงที่ชายเสื้อสีแดงของกัปตันสาว คราวนี้เขาและบอนจังมีหน้าที่อยู่เฝ้าเรือ ตอนที่เห็นกัปตันของตัวเองถูกโซโลอุ้มกลับมาทั้งร่างโชกเลือดนั้น เขาถึงกับลืมตัวร้องหาหมอยกใหญ่ ก็ลูฟี่คือเพื่อน คือคนสำคัญที่อุตส่าห์ได้คืนมานี่นา

 

 

 

ทำไมเขาถึงยังกลัวไม่เลิกนะ ว่าอาจจะมีเหตุให้กัปตันของเขาต้องหายไปอีกครั้ง

 

 

 

“นี่ ช็อปเปอร์ ถ้าฉันเป็นอะไร นายก็แค่รักษาฉันซิ เอ้า อึ๊บ” แขนเรียวเล็กทว่าแข็งแรงอุ้มเจ้ากวางน้อยขึ้นมานั่งบนตัก มือเรียวลูบหัวเพื่อนตัวน้อยพลางยิ้มแล้วยิ้มอีก

 

 

 

“ลูฟี่ ไม่เจ็บแผลหรือไง?” นามิชักคิ้วถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

“ไม่เจ็บเลย ขอบใจนะ ช็อปเปอร์ เธอด้วยนามิ”

 

 

 

ขอบคุณที่เป็นห่วง ขอบคุณที่ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว เธอยังคงมีสมบัติ ของล้ำค่าที่ไม่เคยหายไปไหน นั่นก็คือพวกเพื่อนๆ ยังไงละ

 

 

 

“แง้ ลูฟี่...!”  ร่างเล็กๆ อ้วนปุกปุยของเจ้ากวางอ้าแขนโผเข้ากอดเพื่อนของตัวเองทันที  

 

 

 

“เฮ้อ ห่วงตัวเองด้วย ไม่ใช่เอะอะก็จะให้หมอรักษา” นามิยังคงดุใส่

 

 

 

 “ถ้าเรียบร้อยแล้วก็ออกไปด้านนอกกันเถอะ พวกนั้นน่าจะรอคุยกับเธออยู่”

 

 

 

“อา” เธอพยักหน้ารับรู้ ค่อยๆ ขยับกายลุกจากเตียงแพทย์ในห้องปฐมพยาบาลประจำเรือด้วยท่วงทีเป็นธรรมชาติ 

 

 

 

ประตูไม้เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคนๆ หนึ่งที่ถูกพันมัดเอาไว้กับเสากระโดงต้นหนาของเรือ ราวกับรับรู้ได้ถึงการมาของเธอ เขาเงยหน้าขึ้นมอง เหยียดยิ้มดูแคลนแม้ว่าจะถูกพันธนาการไว้ด้วยกุญแจมือหินไคโรซากิเส้นใหญ่ก็ตาม

 

 

 

“แกคือเจ้าลิงที่ตีระฆังทองครั้งนั้นนี่เอง”  

 

 

 

รอยแผลเป็น แววตามุ่งมั่น และพลังที่ทำอันตรายด้วยสายฟ้าไม่ได้ สับสนกับเพศของมันในตอนแรก แต่ตอนนี้เขาจำมันได้แล้ว

 

 

 

“ถูกต้อง สายฟ้า ฉันนี่ละ เจ้าแห่งโจรสลัด!”  เธอนั่งยองลงยืนยันด้วยคำพูดและสีหน้าเปี่ยมความมั่นใจ สายตาเขาตวัดมองผ้าพันแผลที่เนินอกขาว ก่อนส่งยิ้มเยาะๆ ให้มัน

 

 

 

“แผลแค่นี้ไม่ทำให้ลิงสกปรกตายได้จริงๆ”

 

 

 

“แก โดนหมวกฟางจังซัดซะขนาดนั้นยังมีหน้ามาพูดอีกนะยะ หู๊ย ทุเรศ” บอนจังนั่งยองๆ ข้างลูฟี่พลางทำหน้าจิ๊กโก๋ใส่เจ้าคนปากดีไม่เลิก

 

 

 

“เฮ้ ฉันผูกมันไว้ด้วยหินไคโรที่โรบินเอามาแล้วนะ แล้วก็ของแบบนี้ทำไมไม่ใช้คนอื่นไปเอาให้ห๊ะ ลูฟี่” แฟรงกี้ที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล อดบ่นกัปตันของตัวเองที่สั่งอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังไม่ได้

 

 

 

“ชิชิ โทษที ตอนนั้นฉันคิดได้แค่ว่าคนที่ถนัดทำเรื่องแบบนี้ก็คือเธอน่ะ” เธอหันไปส่งยิ้มให้อดีตสายลับสาวแทนการขอโทษ

 

 

 

“ไม่เป็นไร ฉันพอจะรู้วิธีเอาสิ่งนี้มาโดยหลีกเลี่ยงไม่แตะต้องมันอยู่น่ะ ว่าแต่ลูฟี่ เธอคิดจะทำอะไรกับคนๆ นี้กันแน่?”  

 

 

 

แม้แต่โรบินที่มักจะคาดเดาหลายสิ่งได้ด้วยความน่าจะเป็น ก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของกัปตันสาวที่สั่งให้พาศัตรูที่ร้ายกาจขนาดนี้ขึ้นมาบนเรือด้วย แน่ละปกติก็คาดเดาอะไรได้ยากอยู่แล้ว

 

 

 

“เก็บไว้ก่อน”

 

 

 

“หา???”

 

 

 

“อืมม” เธอเอียงคอมองคนตรงหน้าด้วยแววตาครุ่นคิด มันจ้องตอบด้วยสายตาอ่านไม่ออก อันที่จริงเธอก็อ่านของใครไม่เคยออกอยู่แล้ว ไอ้ที่เรียกว่า ‘สีหน้า’

 

 

 

 “เดี๋ยวก่อนซิ ลูฟี่...!” นามิแหววขึ้นเป็นคนแรก ไอ้การทำอะไรตามอำเภอใจนี่ จริงๆ ก็ควรจะชินซะทีอยู่หรอก แต่คราวนี้เธอจะไม่ทนแล้ว !

 

 

 

“แกรู้จักคุก อะไรนะ อิมๆ ซักอย่าง ?”

 

 

 

“อิมเพลดาวน์” โรบินช่วยต่อให้

 

 

 

“นั่นละ แกรู้จักป่ะ สายฟ้า ?”

 

 

 

“ไม่”  

 

 

 

“พวกทหารเรือชอบจับคนแบบแกเข้าไปใส่ไว้ในนั้น แต่ฉันว่าที่นั่นไม่ค่อยน่าอยู่เท่าไร พวกอีวาจังก็ออกมาแล้วด้วย ถึงเข้าไปแกก็อดเข้า ‘แก๊ง’ ฉันว่ามันไม่น่าสนุกหรอกนะ”

 

 

 

“เฮ้ๆ หมวกฟางจัง ฉันว่าหมอนี่ไม่ได้อยากเข้าร่วมเกิร์ลแก็งพริตตี้วูแม้นของเราหรอกนะ” บอนจังกระซิบเตือนสติเพื่อน

 

 

 

“ดังนั้น ฉันจะให้แกอยู่บนเรือของเราก่อนดีมั้ย?” เสียงใสเอ่ยถามเจ้าคนที่เพิ่งจะเอาสายฟ้าแทงทะลุอกขวาของตัวเองหน้าตาเฉย

 

 

 

“ลูฟี่ แบบนี้มัน...” เสียงทักท้วงจากคนรอบข้างดังขึ้นเป็นทอดๆ ขอค้าน ไม่เห็นด้วย ถีบมันลงไปซะ!  

 

 

 

“ฉันไม่ยอมรับ” โซโลที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น

 

 

 

“เห ทำไมละ โซโล??” เธอหันไปประท้วงรองกัปตันเสียงดื้อ

 

 

 

“มันแทงเธอ ฉันไม่ฆ่ามันทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว” น้ำเสียงนั้นราบเรียบก็จริง แต่แววตาของนักดาบหนุ่มกลับดูอำมหิตอยู่มาก

 

 

 

“รอบนี้เห็นด้วยเลยว่ะ มาริโมะ” ซันจิพ่นควันบุหรี่ จ้องเขม็งไปยังไอ้เลวที่ถูกมัดไว้ ความเครียดขึ้งเด่นชัดอยู่บนใบหน้า

 

 

 

“โธ่เอ้ย เรื่องนั้นเองเหรอ?” ลูกเรือหลายคนนิ่งอึ้ง มองคนที่หัวเราะราวกับเห็นเป็นเรื่องขี้ผง

 

 

 

“...” ดูเหมือนโซโลจะยังคงยืนยันคำเดิม

 

 

 

“อืมม ยังไงดีนะ สายฟ้า แกว่าไง?” เธอพูดพลางหันมาเท้าคางถามศัตรูตัวร้ายที่นั่งเงียบอยู่นาน

 

 

 

“แกจะทำอะไรก็เรื่องของแก แต่ถ้าฉันหลุดไปได้...” เขาแสยะยิ้ม  

 

 

 

“แกตายแน่”

 

 

 

“เป็นอันตกลง!”  

 

 

 

 เธอหัวเราะร่าก่อนชูมือประกาศเจตนารมณ์  นามิและช็อปเปอร์ยกมือปิดสีหน้าสุดสลดคล้ายจะคาดเดาผลลัพธ์ของการตัดสินใจได้ตั้งแต่แรก ส่วนโซโลและซันจิก็ได้แต่สบถสั้นๆ ออกมาสองสามคำ  

 

 

 

“เอาเป็นว่าหน้าที่ล้างห้องน้ำ ล้างส้วม ถูพื้นเรือ แกทำไปนะ!”  

 

 

 

หา?? เขาเงยหน้าอึ้งๆ ขึ้นมองยัยลิงป่าจอมเผด็จการ  

 

 

 

“แก...ส่งฉันไปอิมเพลดาวน์อะไรนั่น จะดีกว่า”

 

 

 

“บู่ ไม่ทันแล้ว เรือแล่นออกมาแล้วด้วย”  

 

 

 

เธอยืนยันด้วยสีหน้าขึงขัง ตบมือแปะๆ ลงบนบ่าหนา จู่ๆ บรรยากาศตึงเครียดของลูกเรือก็ค่อยๆ ผ่อนคลายขึ้นตอนได้ยินคำว่า ‘ล้างส้วม’  

 

 

 

ทำดีแล้วลูฟี่ ครั้งนี้จะยอมให้ก็ได้นะ !

 

 

 

“แต่ฉันไม่...”

 

 

 

“ทำไม่เป็นเหรอ? ไม่ต้องห่วง แฟรงกี้ฝึกงานให้แกได้นะ สายฟ้า ทำตัวดีๆ ไม่ก็จมทะเลไปซะ”  

 

 

 

คนเป็นกัปตันยิ้มหยีตาให้เขา อารมณ์ดีราวกับเพิ่งจับสัตว์ป่าหายากมาเลี้ยงไว้ได้อย่างไรอย่างนั้น  

 

 

 

ไอ้เด็กบ้า อย่านึกนะว่าเขาจะทำตามที่พูดน่ะ จะเล่นงานให้ตายก่อนมีโอกาสได้อ้าปากสั่งเขาล้างส้วมแน่ๆ !

 

 

 

“เอ้าๆ ทำหน้าที่ดีๆ หน่อยนะก๊อด คนที่ทำงานเท่านั้น ถึงจะมีข้าวกิน เข้าใจตรงกันนะ” เสียงเย้ยเยาะของกุ๊กหนุ่มประจำเรือดังมาตามกระแสลมทะเล ให้ตายเถอะ กัปตันของเขาทำแต่เรื่องวุ่นวายน่าปวดหัว แต่สุดท้ายก็มักจะมีทีเด็ดที่คาดไม่ถึงจริงๆ หึหึ

 

 

 

“อย่าให้ฉันหลุดไปจากหินนี่ได้แล้วกัน !”  

 

 

 

เอเนลขู่เสียงต่ำ บัดซบที่สุด ทำไมเขาต้องมาทำงานสวะพวกนั้นบนเรือลำนี้ด้วย??

 

 

 

“ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ เอาเป็นว่า อืม ชั่วคราวก็แล้วกันนะ” นามิยักไหล่ ถอนหายใจปลงๆ ทั้งรอยยิ้ม อย่างน้อยเรื่องส้วมจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป  

 

 

 

“ไหนๆ ก็ช่วยตัดแต่งสวนส้มให้ด้วยก็แล้วกัน”

 

 

 

“สวนดอกไม้ของฉันด้วยนะ” โรบินหัวเราะคิก กัปตันของเธอไม่เปลี่ยนจริงๆ ทำให้เรื่องน่าอึดอัดกลายเป็นเรื่องตลกได้ภายในพริบตา

 

 

 

 

 “ถึงผมจะโคตรเกลียดขี้หน้าไอ้หมอนั่น แต่ถ้าคุณลูฟี่ว่าไง ผมว่าตามกันครับ ว่าแต่เวลาก็ล่วงเลยมานานแล้ว ผมขอโอกาสเบิ่งกางเกงในของคุณชัดๆ ซักที จะได้มั้ยค้าบบ” โครงกระดูกร่างโย่งในชุดสูทสีดำสนิทโค้งกายให้กัปตันสาวของตัวเองอย่างแสนนอบน้อม

 

 

 

“หา? จะดูตอนเนี้ยเหรอ?” ลูฟี่เหลียวมองนักดนตรีของตัวเอง  

 

 

 

“ตอนที่ได้เห็นคุณ ผมก็แทบจะกลั้นความยินดีไว้ไม่ไหวแล้วละครับ ขอบพระคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้อีกครั้ง ขอโอกาสให้ผมได้ทายสี กกน. ของคุณด้วยเถอะครับ มายเลดี้” ฝ่ามือกระดูกยกเอามือนิ่มๆ ของกัปตันสาวผู้น่ารักขึ้นมาจุมพิตหนึ่งครั้ง

 

 

 

“แก ไอ้บรู๊ค!!”  

 

 

 

ตามมาด้วยเสียงโหดอำมหิตของสองในสามมอนสเตอร์ทรีโอ

 

 

 

“ชิชิชิ ตกลงตามนี้ ทุกอย่างลงตัวแล้วนะ งั้นก็เดินหน้าเต็มกำลังกันเลย !” เธอพูดเสียงฉะฉานก่อนจะชี้นิ้วขึ้นฟ้าอย่างนึกสนุก  

 

 

 

“แล้วจะไปไหนละ?” นามิพ่นลมหายใจถามหน่ายๆ ยังเป็นคนที่เอาแต่สั่ง ไม่ค่อยคิดเหมือนเดิมจริงๆ ยัยคนนี้

 

 

 

“เอ๊ะ จริงซิ ทุกคน ตอนเฝ้าเรือเมื่อกี้ พ่อเงือกหนุ่มใหญ่ทรงเสน่ห์เขาติดต่อมาทางแมลงสื่อสารด้วยละ ลืมไปเลยย” เพราะมัวแต่ตกอกตกใจกับอาการบาดเจ็บของหมวกฟางจัง กระเทยร่างสูงโย่งเลยลืมสนิทจริงๆ นะเนี่ย

 

 

 

“เอ๋?? จินเบน่ะเหรอ เขาอยู่ที่ไหนน่ะ?” นามิหันมาให้ความสนใจกับข่าวใหม่ที่น่ายินดีนี้  

 

 

 

“บอกว่าได้รับการติดต่อจากพวกเรา แต่เขาติดธุระอยู่ที่เกาะของสี่จักรพรรดิ์พอดีเลยยังไม่สะดวกเดินทางมาพบตอนนี้น่ะ”

 

 

 

“งั้นเราจะไปหา...” ลูฟี่โพล่งขึ้นทันที เอ๊ะเดี๋ยวก่อน...  

 

 

 

“วะ ว่าแต่สี่จักรพรรดิ์คนไหนเหรอ?” กัปตันตัวดีรีบเก็บอาการลิงโลดที่จะได้ออกผจญภัยเอาไว้ สี่จักรพรรดิ์งั้นเหรอ หมอนั่นก็เป็นหนึ่งในนั้นใช่มั้ย เหงื่อตก คิดไม่ออกว่าได้พบอีกครั้งแล้วจะต้องทำตัวยังไง  ไม่เอาอ่ะ...ตอนนี้ยังไม่อยากเจอเลย

 

 

 

“เป็นเกาะของแชงคูสน่ะ” กระเทยสาวตอบ  

 

 

 

“เฮ้ ว่าไง กัปตัน อยากจะไปที่ไหน ตอนนี้เราอาจจะต้องรีบเร่งเครื่องแล้ว ซันนี่สวีทอัมเบลล่าที่สอง ของฉันจับสัญญาณได้ว่ามีเรือลำหนึ่งกำลังไล่ตามพวกเรามาอยู่” แฟรงกี้ร้องถามมาจากห้องบังคับเรือ

 

 

 

 

 “เอ๊ะ แชงคูสเหรอ ไปซิไป ไปที่นั่นเลยแล้วกัน !” เด็กสาวตัดสินใจแบบไม่ต้องคิด แชงคูสงั้นเหรอ คิดถึงชะมัด แชงคูสในความทรงจำของเธอ โจรสลัดในอุดมคติ ผู้มีพระคุณ คนที่เธอรักและถือเอาเป็นแบบอย่างคนนั้น  

 

 

 

จะได้พบแล้ว ที่เธอได้เป็นราชาโจรสลัด...งั้นก็แสดงว่าเธอได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขาแล้วซินะ  

 

 

 

“ฉันอยากไปหาแชงคูส” เด็กสาวพูดลอยๆ กับตัวเอง ผู้ที่มอบหมวกฟางใบนี้ให้เธอคนนั้น...อยากพบที่สุดเลย

 

 

 

“ได้สิ หนึ่งในหมู่เกาะฤดูร้อน เส้นทางซับซ้อนนิดหน่อย แต่ก็ไม่เกินกำลังฉันหรอก” นามิกางแผนที่ ไล่สายตามองทุกสิ่งที่เธอเขียนขึ้นมาเอง หมู่เกาะที่กระจัดกระจายอยู่ทางตอนเหนือของโลกใหม่ ใกล้กับเส้นศูนย์สูตรนี้  

 

 

 

“เราจะเดินทางกันสามวัน ซันจิคุง เสบียงพร้อมหรือเปล่า หืม?”

 

 

 

“พอสำหรับหนึ่งอาทิตย์ครับนามิซัง” กุ๊กหนุ่มร้องตอบหลังจากเช็คในห้องครัวเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังไม่ลืมนับรวมบรรดาสมาชิกใหม่บนเรืออีกสองคนด้วย

 

 

 

“โคล่าก็ซุปเปอร์พร้อมเลยนะ!” แฟรงกี้คำราม เขาเองก็อยากจะโชว์

 

 

 

ศักยภาพของเรือให้ทุกคนได้ประจักษ์อีกครั้งเร็วๆ เหมือนกัน

 

 

 

“งั้นก็เดินหน้าไปทางตะวันออก องศาที่ 45 เลย !”  

 

 

 

ต้นหนสาวเลื่อนแว่นกันแดดที่สวมทับอยู่บนหัวลงมาใส่ “ระวังทะเลแหวกที่หมู่เกาะเซาท์เบิร์กด้วย เราจะต้องผ่านมันในอีกสองชั่วโมงข้างหน้านี้”

 

 

 

“เธอนี่พึ่งพาได้จริงๆ นะนามิ ชิชิชิ” ลูฟี่ยิ้มเผล่ให้เพื่อนสาวอย่างแสนยินดี ในใจค่อยๆ ทวีความตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

“หึๆ เรื่องนั้น มันแน่นอนอยู่แล้วนี่” ต้นหนสาวสุดเซ็กซี่ตอบรับอย่างไม่คิดจะถ่อมตัวเช่นเคย  

 

 

 

“งั้นฉันขอไปงีบแปปนึงนะ” เด็กสาวโบกมือหยอยๆ ให้ ก่อนจะเดินผละจากบริเวณสนามหญ้าที่ทุกคนนั่งรวมตัวกันตรงเข้าไปที่ห้องส่วนตัวของตัวเอง

 

 

 

ห้องส่วนตัวนี้ แฟรงกี้จัดทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับกัปตันที่เพิ่งถูกสลับเพศไป ตามคำแนะนำของโรบินที่บอกว่าลูฟี่ยังไม่ควรนอนรวมกับผู้ชายเหมือนปกติ  

 

 

 

เธอไม่ค่อยเข้าใจแต่ดูเหมือนหลายๆ คนจะเห็นด้วย จึงไม่ได้แย้งอะไร ทันทีที่หลบมุมมาถึงประตูหน้าห้อง ร่างบางก็เซฮวบไปชิดริมหน้าประตูห้องตัวเอง นิ่งค้างอยู่ตรงนั้นเกือบนาที

 

 

 

 “อุ๊ก ฟู่ บ้าเอ้ย”

 

 

 

สถานกาณ์ตอนนี้ คือเจ็บแผล...แต่ก็อยากยิ้มและทำตัวร่าเริงต่อหน้าใครๆ  

 

 

 

สายฟ้าที่กลายเป็นของแข็งของเจ้าหมอนั่นมีส่วนที่เป็นหยักคล้ายขอเกี่ยวอยู่ด้วย ตอนดึงมันออกมาเลยทรมานสุดๆ แผ่นหลังบอบบางอิงพิงประตูเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าใส  

 

 

 

เมฆสวย อาหารก็กินอิ่ม นอนซักนิดน่าจะหาย อีกแป๊บเดียวก็จะหายแล้ว...

 

 

 

“เธอนี่มันน่าโมโหชะมัด” ดวงตากลมเหลือบมองชายกิโมโนสีเขียวแก่ที่มาโผล่อยู่ริมทางเดินก่อนจะส่งยิ้มอ่อนแรงให้  

 

 

 

“โซโล...”

 

 

 

นักดาบหนุ่มก้าวยาวๆ เข้ามาประคองร่างเล็กของอีกฝ่ายไว้ด้วยสองแขน ระวังไม่ให้ถูกบริเวณแผล บนใบหน้ายังมีแต่ความขุ่นเคือง บอกไม่ถูกว่าโกรธเรื่องไหนมากกว่ากัน ระหว่างความมุทะลุไม่กลัวตายของกัปตันตัวแสบ หรือ การตัดสินใจรับไอ้เลวที่ทำร้ายเธอขึ้นมาบนเรือด้วย

 

 

 

“นายยังไม่ชินอีกเหรอ” คำถามนั่น รอยยิ้มนั้น ให้ตายเถอะ

 

 

 

“ฉันต้องชินกับเรื่องแบบนี้ซินะ”  ถึงจะอยู่ข้างๆ เธอได้...

 

 

 

“ช่วยชินทีเถอะ เพราะนายคือรองกัปตันที่ดีที่สุดของฉันนะ”  

 

 

 

เขาค่อยๆ ประคองร่างของกัปตันลงนั่งกับพื้นหน้าห้องนอน เธอโอนอ่อนพิงซบไหล่หนาของเขา ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมา นั่นก็เพราะความเชื่อใจมากมายที่มีให้

 

 

 

“ไอ้แบบนี่เรียกอ้อนรึเปล่า?” เขาจ้องตอบดวงหน้าเรียวที่เริ่มขึ้นสีเพราะอาการบาดเจ็บ

 

 

 

“...แล้วแต่จะคิดซิ ชิชิชิ”  

 

 

 

ยัยนี่ ตอบแบบนี้ได้ยังไง เธอมันร้ายกาจเกินไปแล้ว อยากจะกอดไว้จริงๆ กอดแน่นๆ ให้สมกับความรู้สึกที่มี แต่ก็รู้ดีว่านั่นจะทำให้เธอเจ็บแผล

 

 

 

“อยากถีบไอ้บ้านั่นตกทะเลตอนนี้จริงๆ”  

 

 

 

เขาพึมพำระบายเรื่องที่คิดออกมาดังๆ

 

 

 

“ซันจิน่ะเหรอ?”

 

 

 

“ไม่ใช่! ไอ้นั่นที่มันทำร้ายเธอต่างหาก”  

 

 

 

รับไม่ได้กับระบบความคิดของยัยนี่จริงๆ

 

 

 

 “เห หมอนั่นต้องตายแน่ถ้าตกทะเล” เด็กสาวทำตาโต “จะฆ่าเลยเหรอ?”

 

 

 

ก็อยากอยู่... เขาไม่ตอบก็แค่คิดในใจ เขาไม่ชอบให้เธอสนใจใคร ไม่ชอบที่เธอยอมผ่อนปรนให้มัน และยิ่งไม่ชอบสีหน้าของเธอ..ตอนนึกถึงแชงคูส

 

 

 

“ดูพฤติกรรมไปก่อนก็ได้ ฉันอยากเลี้ยงสัตว์ที่ดุร้ายมากๆ มานานแล้วนายจำไม่ได้เหรอ??” ประกายวิ้งในดวงตากลมนั่น เอาเข้าไป นี่เธอเปรียบไอ้สายฟ้านั่นเป็นสัตว์ร้ายที่อยากฝึกให้เชื่องงั้นรึ...

 

 

 

“...ก็ตามใจ” นั่นคือที่เขาตอบ แต่ไหนแต่ไร เขาไม่เคยปฏิเสธเธอมาก่อน ถึงอยากจะค้านก็ใจอ่อนไปตั้งแต่เริ่มคิดทุกที

 

 

 

“ชิชิ โซโลรู้มั้ยว่าใครแข็งแกร่งที่สุดบนท้องทะเลนี้”  

 

 

 

เจ้าตัวดีเงยหน้าหัวเราะ เขาซึ่งตามบทสนทนาไม่ค่อยจะทันจึงได้แต่ถามออกไป

 

 

 

“ใคร?” สงสัยต้องตอบว่าตัวเองแหงๆ

 

 

 

“คนที่ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบไง เพราะโซโลเอาแต่อดทน ถึงได้ตามฉันอยู่หนึ่งก้าวทุกที ชิชิชิ”  

 

 

 

เธอสบตาเขานิ่ง ความขี้เล่นในน้ำเสียง รอยยิ้มที่หนักแน่นมั่นคง และประกายคลื่นที่ตกกระทบบนดวงหน้าเรียว สวยจนไม่อาจละสายตา หากโน้มตัวลงไปจูบซะตอนนี้ เรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไง ยังจะต้องอดทนต่อไปอีกมั้ย

 

 

 

“พูดแบบนี้ก็ดี...ถ้าวันข้างหน้าฉันเลิกอดทนขึ้นมา จะมาโกรธกันไม่ได้นะ”  

 

 

 

ปุยเมฆขาวบริสุทธิ์ที่พัดพาล่องลอยอย่างอิสระก่อตัวเป็นรูปร่างให้จับต้องได้เพียงชั่วขณะ นับเป็นโอกาสทองที่ควรจะรีบไขว่คว้าไว้ ทว่าวันนี้ เขายังคงกอดอกนิ่งและปล่อยให้มันผ่านพัดเลยไป ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม  

 

 

 

 

...รู้แค่เธอยังอยู่ตรงนี้กับเขาก็พอ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 













 

40% หลังนี้มอบให้เป็นของขวัญแด่แฟน โซลูค่ะ ^^


อ่อแฟนคลับแชงครูสลูก็อาจะชอบนะ แฮ่ๆ ^v^




60 เปอร์เซ็นแรกค่ะะ

เอเนลเอ๋ย รู้จักฟีน้อยไแล้วว ผยองได้ผยองไป

ชะตากรรมดูติดลบสุดๆ แต่งแบบนี้เพราะแอบเอ็นดูหรอกนะะ (หรออ??)


 



ใช่เลยตอนแต่งก็แอบคิดว่า สยบ ก็ต้องคู่กับอุปกรณ์sm ทั้งหลาย 555

กลับมาแต่งฟี่โกะบ้างค่ะ ทิ้งไปนาน ไล่กอดนักอ่านที่ยังรออยู่เรียงคนเรยย //อย่าหนีซิ 3


สายฟ้ากลายเป็นทาสงั้นเหรอ?? ฮินะจังเดาเก่งจริงๆ ฮุๆๆ













 

 

© BODY{ background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675"); background-attachment:fixed; } a:link { color: #262626 ;text-decoration: none} a:visited { color: #262626; text-decoration: none} a:active { color: #1d1d1d; text-decoration: none} a:hover {color: #141414; text-decoration: none ; background:#f7f7f0; border-left: 10px #141414 dashed; padding-left:5px;padding-right:5px; -webkit-transition: all 0.5s ease; -moz-transition: all 0.5s ease; -o-transition: all 0.5s ease; } ::-webkit-scrollbar { width: 5px; background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675");} ::-webkit-scrollbar-thumb { background:#fff; -webkit-border-radius: 1px; -webkit-box-shadow: 0px 0px 0px rgba(0, 0, 0, 0.75);} .head1 { background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675");} .head1 h1 { color:#fff!important; font-family: Tahoma, Tahoma ; } .head2 table,.head2,.head2 td { background:url("http://image.dek-d.com/25/2884892/111333675");} .head2 font { color:#fff !important; font-size:12px; } table.story { border-color: #262626; } span.desc_head {font-weight: bold; color: #262626; } table { background-color: #fff; border:#ffffff; } td { background-color: #fff ; border:#fff; } INPUT, SELECT, TEXTAREA { background-color:#fff !important; color:#262626 !important; font-family: tahoma; border: dashed 1px #262626; font-size:11px; padding: 2;} #button4{background:#fff !important;} #button3{background:#fff !important;} .tableblack { border:0px solid #000 !important; color:#000000;} td font { color:#262626 !important; } td,th,div,body,li,ul,p { color:#262626 !important; font-family:Tahoma; letter-spacing:0.4px; font-size:12px;} span.desc_head {font-weight: bold; color:#262626!important;} span.small_title { color:#fff !important;} #shareForm, #shareicon { display: none; } hr { visibility: hidden; } *::selection{ background:#eeeeee; color:#acaaa6;} *::-moz-selection{ background:#eeeeee; color:#acaaa6;} *::-webkit-selection{ background:#eeeeee; color:#acaaa6;} Tenpoints!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2224 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:22
    เรือโซลูจ้าาา
    #2,224
    1
    • #2224-1 dark_violeta(จากตอนที่ 16)
      7 พฤษภาคม 2563 / 17:22
      มาช่วยกันพายค่ะ ^^
      #2224-1
  2. #2162 GYYG (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 14:03
    โซลู แชงลูทแบบโอ้ยดีต่อใจ
    #2,162
    1
    • #2162-1 dark_violeta(จากตอนที่ 16)
      5 มกราคม 2563 / 18:30
      โซลูที่ดี <3
      #2162-1
  3. #2094 K.เขมมิกา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 21:16
    โซลูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอ้ากกกกกก
    #2,094
    0
  4. #2053 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 19:05

    สงสารเอเนลกลายเป็นแม่บ้านไปซะแล้ว555

    #2,053
    0
  5. #1993 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 04:03
    เอเนลไม่รู้ว่าจะสงสารหรือว่าฮาดี5555 ขอบคุณที่เซอร์วิสแฟนโซลูค่ะ ดีใจมั้ก ซันลูบ้างนะคะ555 รอนะคะ
    #1,993
    0
  6. #1914 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:26
    กรี้ดดดดดด รอแชงคูสสส คู่รองของเรา ><
    #1,914
    0
  7. #1897 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:26
    ว้าวววววววววววว แชงคูสคัมแบค!!
    #1,897
    0
  8. #1261 l3oss_it (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 02:33
    จากตอนแรกที่คัดค้านกันเสียงแข็ง เสียงเขียวพอลูฟี่เอ่ยบอกหน้าที่ที่จะให้เอเนลทำไหงกลับไม่มีใครปฎิเสธ โหดร้ายมาก
    ติดต่อจินเบได้แล้วที่นี่ก็เหลืออุซบสินะ
    อุ๊ยตาย ลุฟี่มีการติดอ่างด้วย ทั้งที่ปกติจะดี๊ด๊าอย่างไม่สนใจแล้วสั่งว่า "ไปที่นั้นกันเลย" มีการหยุดคิดและถามด้วย กำลังคิดถึงใครอยู่เหรอจ๊ะ ดอฟฟี่หรือว่าโทราราโอะ กันหือ?
    #1,261
    1
    • #1261-1 dark_violeta(จากตอนที่ 16)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:41
      ลูกเรือต่างก็สะใจกันถ้วนหน้า 55
      ใช่สิ ก็มีความทรงจำแปลกๆ ร่วมกันนี่นา อิอิ
      #1261-1
  9. #1167 zmbyun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 00:27
    บอกได้คำเดียวเลยว่า..สงสาร 55555555 ก็อดเอ๋ยยย นายพลาดแล้วล่ะ 555555555
    #1,167
    0
  10. #1025 midnight96 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 05:46
    ลูฟี่จะเอาก็อดเป็นสัตว์เลี้ยง น่าสงสารเอเนล 5555 โซโลเอาเลยลูฟี่อนุญาตละ อดกลั่นมานาน
    #1,025
    0
  11. #965 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:50
    สุดท้ายลูฟี่ก็ชนะจริงๆ

    โรบินไปเอาหินไคโรมาให้ลูฟี่นี่เอง

    555 สมน้ำหน้าเอเนลกลายเป็นทาสแล้ว

    ตอนหน้าจะได้เจอแชงครูสแล้ว ขำโซโลแอบหึง

    ทำใจเหอะโซโลชะรอยนายต้องหึงอีกหลายคนแน่ๆ ฮึ

    คิดถึงลอว์เมื่อไหร่ลอว์จะมีบทอีกนะ??

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #965
    0
  12. #865 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 01:37
    คิดถึงลอว์เเล้วง่าT_________Y
    #865
    0
  13. #654 hana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 01:33
    อร๊ายยยยยยยย รอแชงค์มานานเลยค่ะ!!

    แต่ก็ชอบall luffyที่สุดนะคะ ////
    #654
    0
  14. #645 Buka (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 17:09
    ถึงนายจะไม่พอใจแค่ไหนนายก็ต้องทำไม่งั้นมีจับโยนลงทะเล เอาน่าสายฟ้าจะได้ไม่เหงาไงทำไปเถอะ
    #645
    0
  15. #644 moon-night (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 02:20
    ค้างงงงงงง รอต่อไป จะดิ้นตายแล้วค่ะ
    #644
    0
  16. #616 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:29
    โฮกกกกกกกกกกกกก  ยอดเยี่ยม 

    'ทำตัวดีๆ ไม่ก็จมทะเลไปซะ'  แอบโหด
    #616
    0
  17. #613 koko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 18:40
    รักall luffy แบบนี้จัง

    มาอัพไวๆนค่ะ
    #613
    0
  18. #612 Smile...^^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 15:38
    เป็นเบ๊ไปซะละก็อด 555 โซโลโคตรสุภาพบุรุษอ่ะ -w- ชอบคนแบบนี้ที่ซู๊ดดดดดดดดดด ไม่เป็นใครหื่นเป็นรุก (พูดลอยๆ) แชงคูสเหรอน่าสนจายยยยถ้าจะสนุกชิๆๆ
    #612
    0
  19. #611 inlove_inlove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 17:58
    แอบจิ้น ยังไม่มีใครแต่งเลยมั้ง  เอเนลลูฟี่  นอกจาก ยูนจัง อิอิ
    เรื่องนี้ ปราบพยศ เช่นเดิมสินะ  ร๊อ รอ รอ
    #611
    0
  20. #610 nanant (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 18:43
    สมน้ำหน้าเอ้ย!สงสารเอเนลจัง^^
    #610
    0
  21. #609 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 17:34
    ปลื้มปริ่มมมม โซลูคู่จิ้นในดวงใจของฉันนนน T^T
    #609
    0
  22. #607 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 13:30
    โถถถ เอนล... ชีวิตช่างน่าสงสารยิ่งนัก 55555 ไม่่รุว่าก็อดจะคิดยังไงนะถ้ารุว่าฟี่มองว่าตัวเองเปนสัตว์ร้ายเนี่ย แอบสงสารเอเนลเบาๆ(เน้นนะว่า 'เบาๆ') เพราะงั้นเรามาฟินกับโซลูกันดีกว่า~ จะว่าไปในบรรดาเหล่าเมะเนี่ยโซโลกับซันจิถึงจะใกล้กว่าใคร และน่าอิจฉาก็เหอะแต่บางทีมันก็ทรมานนะกับความสัมพันธ์ ใกล้แค่เอื้อมแต่สัมผัสไม่ได้เนี่ย //แต่โซโลก็ได้กำไรมากกว่าซันจินะ น้องสัมผัสดรั่ยย~
    ปล.กะลังนึกอยู่เลอว่าถ้าแชงงค์มาเจอฟี่สภาพนี้จะเกิดไรขึ้น .....ใกล้จะได้เจอแล้วสินะ *0*
    #607
    0
  23. #605 เคิร์ส (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 11:52
    โซลู!!!! อ้ากกกกกก คู่แรกที่ข้าพเจ้าจิ้นเลยค่ะท่านยูน //เขิน 
    รู้สึกเป็นคู่ที่เบสิคแต่ค่อนข้างแรร์นะ T-T ต้องนั่งจิ้นเอาเองแต่ตอนนี้ท่านยูนแต่งแล้ว เย้ยยยยยยยยยยยยยยยยย์ <3 
    #605
    0
  24. #604 Hina_Sakura (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 11:20
    กรี๊ดดดดดด กรี๊ดค่ะ กรี๊ดเลย เราติ่งโซลูแต่เดิม

    ชอบโมเมนท์ท่านหัวเขียวของเรามาก ท่านจะใจอ่อนจนมาดหลุดเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าฟี่น้อย ใจแข็งกับคนอื่น ความรับผิดชอบก็เยอะ แต่มาตกม้าตายกับรอยยิ้มแสนเอาแต่ใจของกัปตันคนเก่ง 
    ชอบมากกกกกกกกกค่า>///<
    #604
    0
  25. #603 sec_chan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 01:55
    โซลู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ยกมือขึ้นแล้วหมุนๆ เหมือนไม่เห็นคู่นี้มานานแล้ว ถึงจะเสียดายที่บทเอเนลสั้นไปหน่อย แถมโซโลมาแย่งซีนตอนท้าย แล้วเป็นโซโล ยอมค่ะ TwT
    #603
    0