[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 15 : เผชิญหน้ากับสายฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 

 คลื่นน้ำสีฟ้าอมเขียวไหวพยับขึ้นลงเชื่องช้าในระยะเขตน้ำลึก  

 

 

 

 

ที่หัวเรือซึ่งมีธงตราสัญลักษณ์ของพันเอกคนใหม่พลิ้วไหวประดับอยู่ ผู้บัญชาการประจำเรือยืนกอดอกทอดมองไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า ทิศที่เรือของเขากำลังแล่นเข้าหา มีพายุร้ายรอคอยอยู่ จากการแจ้งเตือนของทหารเรือประจำเกาะที่บัดนี้ช่วยอพยพผู้คนออกมาจนเกือบหมดแล้ว บ่งบอกว่าตัวการครั้งนี้เข้าข่ายร้ายแรงระดับ 10

 

 

 

 

เจ้าของผลปีศาจที่นับว่าร้ายกาจที่สุดในโลก...

 

 

 

 

 “กำลังคิดจะเอาชีวิตเข้าแลกอยู่เหรอ?” เฮลเมปโปะ ผู้ช่วยอันดับหนึ่งที่ร่วมฝ่าฟันด้วยกันมายิ้มถาม

 

 

 

 

เอาชีวิตเข้าแลกงั้นเหรอ? เขายิ้ม “ที่ผ่านมามันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่”

 

 

 

 

ฝ่าฟัน เอาชนะ ต่อสู้ มีชีวิตรอด บนหนทางแห่งความยุติธรรม เขาไม่เคยไขว้เขว การปกป้องคนอ่อนแอและพลเมืองดีของโลกคือเจตจำนงค์และ ‘ความยุติธรรม’ ของเขา ตั้งใจจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อทำหน้าที่นี้ให้ถึงที่สุด เขาคิดเช่นนี้เสมอมา

 

 

 

หากจะต้องตายก็คงไม่มีอะไรตกค้างในใจอีก เพราะเขาไม่เคยทำสิ่งที่คลาดเคลื่อนไปจากเป้าหมายในชีวิตมาก่อน จะมีก็เพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลือให้คิด...

 

 

 

คนในความทรงจำที่พร่าเลือน  

 

 

 

ใบหน้าของใครคนนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ใครบางคนที่ทำให้เขาหลุดพ้นจากเรื่องเลวร้ายในอดีต นำพาเขามายังอนาคตใหม่ที่กองทัพเรือ ระลึกได้ว่าเป็นหนี้บุญคุณอันใหญ่หลวง แต่ก็มีบางสิ่งขัดแย้งอยู่ในที  

 

 

 

ปัญหาก็คือเขาจำคนๆ นั้นไม่ได้  ทั้งที่สำคัญขนาดนั้น ติดอยู่แค่เอื้อมแต่กลับนึกทั้งหมดไม่ออก ความรู้สึกคล้ายกับตอนทอดมองร่างเด็กสาวคนที่นั่งกุมขมับ จ้องไอติมที่หกเรี่ยราดอยู่บนพื้น แปลกประหลาดเกินไป มีอะไรเกี่ยวข้องกันงั้นหรือ?

 

 

 

พรึ่บ...

 

 

 

เสียงอะไรบางอย่างตกกระทบพื้นเรือไม่อาจหลุดรอดการรับรู้ของเขาไปได้ การเคลื่อนไหวของคนๆ นั้นเบาหวิวยิ่งกว่าใคร หากเป็นพวกเดียวกัน ทำไมต้องระวังตัวขนาดนี้

 

 

 

 

“เฮลเมปโปะ ที่ใต้ท้องเรือ”

 

 

 

“ฉันก็รู้สึกได้ ไม่ชอบมาพากลซะแล้ว” เพื่อนของเขาพยักหน้าเห็นด้วย  

 

 

 

ที่ประตูท้องเรือ แขนเรียวเปิดบานพับประตู กระโดดขึ้นมาจากใต้ท้องเรืออย่างรวดเร็ว ในมือคือถุงผ้าที่ใส่บางสิ่งเอาไว้ รอยยิ้มเยือนยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ตอนที่เห็นว่ามีทหารเรือหลายสิบคนล้อมรอบกายอยู่แล้ว

 

 

 

“นาวาเอกเอกโคบี้ ไม่ได้เจอกันนานนะ” โรบินทักยิ้มๆ  

 

 

 

“แล้วก็ แหม ทหารเรืองั้นเหรอ จู่โจมเป็นหมู่คณะไม่เปลี่ยนจริงๆ ที่มีตรงนี้ก็แค่ฉันคนเดียวเท่านั้นเอง” เธอหัวเราะคิกเบาๆ

 

 

 

 “คุณโรบิน เพราะเป็นคุณ เราจึงประมาทไม่ได้นะครับ” โคบี้พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทั้งที่ในใจไม่คาดคิดว่า หนึ่งในลูกเรือของกลุ่มราชาโจรสลัดจะมาอยู่ที่นี่ได้

 

 

 

“ยังไงดี ฉันแค่มายืมของน่ะ แต่ยืมในฐานะโจรสลัด อาจจะได้คืนยากหน่อยนะ”

 

 

 

“ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ ที่เกาะเป้าหมายข้างหน้ามีพายุรุนแรงนะครับ” ที่เขาอยากรู้จริงๆ ก็คือ กลุ่มของเธอคนนี้ มีอะไรเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์วุ่นวายบนเกาะหรือไม่

 

 

 

“ฮึๆ ขอบคุณนะที่เป็นห่วง แต่ฉันมีธุระที่เกาะข้างหน้าพอดีน่ะสิ แล้วเธอก็ไม่ควรจะขวางทางฉันนะ” โรบินกระตุกยิ้มอีกครั้ง  

 

 

 

“เพราะมันคือคำสั่งพิเศษของกัปตันเพียงคนเดียวของฉัน”

 

 

 

“...!...”

 

 

 

“อะ อะไรนะ กัป...กัปตันคนที่ว่า อย่าบอกนะว่าคือ...??”

 

 

 

สิ้นเสียงถามสั่นๆ ของเฮลเมปโปะ บรรดาทหารเรือรอบด้านก็เริ่มทำหน้าซีด พลันส่งเสียงฮือฮาขึ้น คนๆ นั้น กัปตันเพียงคนเดียวของนิโค โรบิน ก็คือราชาโจรสลัดที่หายสาบสูญไปคนนั้นไม่ใช่หรือ??

 

 

 

“เป็นไปไม่ได้” เขาพูดออกไปด้วยเสียงเบาหวิว เป็นคำพูดที่เอ่ยออกมาโดยสัญชาติญาณ ก็คนๆ นั้น...

 

 

 

“ใช่ คนนั้นๆ ละ”  

 

 

 

เธอตอบรับอย่างแสนอารมณ์ดี ก่อนที่มือนับร้อยจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้น กลายเป็นรูปปีกสีขาวนวลพัดพาร่างเพรียวบางของโจรสลัดสาวลอยออกไปด้านข้างเรือลำยักษ์ ทหารเรือต่างรีบกรูกันไปที่กาบเรือ นิโค โรบิน ยังอยู่ตรงนั้น บนเรือลำน้อยรูปหัวแกะที่จอดเทียบอยู่ด้านข้าง

 

 

 

“ขอรับคำสั่งด้วยครับ นาวาเอกโคบี้ !”  

 

 

 

เสียงของพลทหารฝึกหัดเอ่ยคล้ายเตือนหัวหน้าสูงสุดบนเรือที่ยังคงเหม่อมองไปยังแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ

 

 

 

“อย่ายิงเลย นาวาเอก” โรบินแนะนำด้วยสีหน้าเป็นมิตร  

 

 

 

“ถ้าหากสงสัย ก็รีบแล่นเรือตามมาที่เกาะข้างหน้าจะดีกว่านะ”

 

 

 

 

 

 

วินาทีที่เรือซันนี่นำพาทุกคนมายังเกาะวารีวิปโยค สิ่งเดียวที่ปรากฏชัดอยู่ในสายตาก็คือสายฟ้าสีเงินขนาดยักษ์ที่ปะทุเปรี้ยงปร้างอยู่ ณ จุดศูนย์กลางเกาะ เมฆตั้งเค้าดำทะมึน สายลมกระโชกจนหลังคาของบ้านเรือนริมทะเลปลิวหายไปหลายหลัง ภาพเบื้องหน้าคือความโกลาหล เรือหลายลำแล่นสวนพวกเขาออกจากท่าไป  

 

 

 

 น่าสะพรึงกลัว ใช่แล้ว พวกเขาเคยเห็นสายฟ้าแบบนี้มาก่อน

 

 

 

“อูหูวว สายฟ้าเต็มไปหมดเลย!”  

 

 

 

นามิเหล่สายตาไปทางคนที่ส่งเสียงอุทานอย่างแสนตื่นเต้น ดูเหมือนกัปตันของเธอจะไม่ได้ตะหนกตกใจซักเท่าไรนัก

 

 

 

“ลูฟี่ ข้างหน้านี่คือพายุกับสายฟ้านะ ไม่ใช่สวนสนุก” พูดไปก็เท่านั้น เคยกลัวอะไรด้วยเหรอ ตาคนนี้ เอ๊ย ไม่ซิ ยัยคนนี้

 

 

 

“คนกำลังออกไปแล้ว?”  เด็กสาวหมวกฟางเหลียวมองตามเรือที่ค่อยๆ ทยอยออกไป เกาะแห่งนี้ติดธงโจรสลัดของกลุ่มเธอ เป็นเกาะที่เปรียบเสมือนเพื่อนบ้านที่ดีของกลุ่มหมวกฟาง

 

 

 

“ดูซิ ยายคนนั้นยังไม่ยอมออกไปไหนเลย เฮ้ ยาย พายุรุนแรงมาก ไม่อพยพไปไหนก่อนเหรอ?”  

 

 

 

ซันจิร้องทัก หญิงชราที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่กองเพิงเก่าๆ ทว่าแข็งแรงกว่าที่คิดเงยหน้าขึ้นมองพวกเขา สายตาแก่ชราหรี่ลงเล็กน้อยยามที่เห็นธงสัญลักษณ์กลุ่มที่กระโดงเรือ

 

 

 

“ฉันนับวันรอกลุ่มลูกเรือที่เคยสร้างปาฏิหาริย์เอาไว้ที่เกาะแห่งนี้ ตอนนี้ความศรัทธาของฉันมันริบหรี่เกินกว่าจะคิดเอาชีวิตรอดแล้ว” หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาหมางเมิน เกาะแห่งนี้เคยสงบสุข ถูกรุกรานและสงบสุขอีกครั้งด้วยการช่วยเหลือของเรือลำนี้

 

 

 

“วันนี้มันพินาศย่อยยับไปแล้ว พวกเธอแล่นเรือกลับมาตอนนี้เพื่อดูความหายนะของมันงั้นรึ !”  

 

 

 

สุ้มเสียงนั้นไม่ปิดบังความโกรธเคือง คาดว่าจะได้เห็นสีหน้าเยาะเย้ย หรือแม้แต่สีหน้าชืดเฉยของบรรดาโจรสลัดทว่ากลับผิดจากที่คาดไปโข

 

 

 

บนใบหน้าของคนที่อยู่บนเรือลำนั้นมีเพียงรอยยิ้ม ยิ้มที่กำลังจะได้พบเจอกับเรื่องท้าทาย ยิ้มแบบที่ทำให้มั่นใจได้  

 

 

 

“งั้นยายก็รอที่นี่แปปนะ ช้าไปสักนิด แต่ฉันจะเป็นคนไปจบเรื่องทั้งหมดเอง !” แว่วเสียงของเด็กสาวตัวน้อยที่นั่งฉีกยิ้มอยู่บนหัวเรือดังกังวานมาตามสายลมแรง

 

 

 

 

 ที่กึ่งกลางเกาะคือผืนน้ำขนาดใหญ่ที่เคยเรียบสงบ ใสกระจ่างดุจกระจก เป็นดั่งสายเลือดของเหล่ากสิกรบนเกาะที่แสนสงบแห่งนี้ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพายุทอนาโดที่หมุนวนอยู่กลางน้ำนับสิบลูก สายฟ้าทาบทับผืนฟ้า สว่างไสว ตัดกับเมฆดำสนิทที่ล้อมวงเข้ามาใกล้ราวภาพศิลปะอันแสนสั่นประสาท  

 

 

 

จากวิหารบูชาเทพสายน้ำที่ตั้งอยู่บนหุบผาสูงข้างๆ ผืนน้ำ เขากอดอกทอดมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาเฉยชา หากป็นในอดีตเขาคงจะหัวเราะขัน ความขลาดเขลาของพวกมนุษย์ชั้นต่ำทั้งหลายที่ต่างก็หนีตายออกไปจากที่นี่ ทว่าตอนนี้กลับไร้ซึ่งอารมณ์เช่นนั้น  

 

 

 

จากท้องทะเลสีขาว สู่ดาวเคราะห์อันเวิ้งว้าง จนกลับมาสู่ผืนทะเลสีฟ้าเบื้องล่าง เขาออกเดินทาง เสาะหาสถานที่ที่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเป็นของๆ ตัวเอง เดินทางมาหลายปี สิ่งที่ค้นพบก็คือ ‘ความว่างเปล่า’

 

 

 

ไม่ต่างไปจากดวงจันทร์ สถานที่แห่งนี้ก็ยังไม่มีที่ไหนที่เขาอยากจะอยู่ อยู่ดี ใบหน้าหวาดกลัวของผู้คน เสียงกรีดร้อง ช่างซ้ำซากจำเจ...และว่างเปล่า

 

 

 

“อืม หรือฉันควรจะหยุด? สร้างอำนาจ ครอบครองอยู่เหนือใครๆ มันก็สนุกดี แต่มันน่าเบื่อไปแล้ว แกว่างั้นมั้ยเจ้าโครงกระดูก?”

 

 

 

น่าเบื่อทั้งยังง่ายดายเกินไป ไม่ว่าเกาะไหนๆ ที่เขาไปถึง  

 

 

 

“คุณอยากจะตื่นเต้นเหรอครับ นั่นเป็นเหตุผลที่คุณมีชีวิตอยู่งั้นเหรอครับ?”  

 

 

 

โครงกระดูกไหม้เกรียมที่นอนหมอบอยู่ด้านข้าง คน ไม่ซิ ‘อมนุษย์’ เพียงคนเดียวบนเกาะแห่งนี้ที่กล้าลุกขึ้นมาต่อกรกับเขาอ้าปากพะงาบถาม เขาชายตามองก่อนจะกลับไปจ้องนิ่งยังแผ่นน้ำเบื้องหน้าต่อ

 

 

 

“ตื่นเต้น? ก็ไม่เชิง” เอเนลกระตุกยิ้ม มันน่าจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้น  

 

 

 

“จากประสบการณ์ของผมตั้งแต่ตอนที่มีชีวิตอยู่ จนมาถึงตอนนี้ก็นานโขอยู่ ผมคิดว่าคนแบบคุณน่าจะเหงามากกว่านะครับ”

 

 

 

“หืม ยังไง?” เขาขมวดคิ้วมองมัน  

 

 

 

“คุณมันเป็นประเภทไปที่ไหนก็มีแต่คนหวาดกลัว คนที่สยบอยู่ใต้ความกลัวไม่ใช่เพื่อนที่แท้จริง แย่ละซิ ตั้งแต่เกิดมาคุณเคยมีหรือยังครับ ‘เพื่อน’ น่ะ? โย่โฮ่ๆๆ”

 

 

 

เปรี้ยง!!

 

 

 

สายฟ้าที่พุ่งลงมากระทันหัน ลบเลือนคำพูดน่าโมโหนั้นไปสิ้น ควันจางๆ ลอยล่องอยู่เหนือร่างโครงกระดูกที่ไหม้เกรียมหนักกว่าเดิมของมัน เขาถอนหายใจอีกรอบ รู้สึกเสียดายนิดหน่อย เพราะมันเป็นคนเดียวบนเกาะแห่งนี้ที่ยังอยู่คุยกับเขาต่อได้ช่วยไม่ได้ คำพูดนั้นมันน่าโมโหเกินไป

 

 

 

“กำลังสงสัยพอดี ว่าโครงกระดูกตายได้อีกรอบหรือเปล่า” เขาพูด  “น่าเสียดาย ที่แกคงจะต้องตายอย่างไร้เพื่อนอยู่ที่นี่”

 

 

 

“จะมี...” เสียงหอบหายใจกรุ่นไอควันของเจ้านั่นยังคงดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน “เพื่อนของผมมาที่นี่”

 

 

 

“อ่อ ก็ดี” เขาจะได้จัดการมันซะเป็นรายต่อไป  

 

 

 

“พวกเขาจะจัดการกับคุณ”  ยังไม่เคยเห็นใครทำได้เลย อืม...ไม่ซิ ใครกันนะ เจ้าบ้าที่น่าเจ็บใจคนหนึ่ง คนที่เคยทำแบบที่เจ้ากระดูกนี่พูดได้

 

 

 

“พวกเขากำลังจะมา”  

 

 

 

เขาแค่นยิ้ม ‘เพื่อน’ งั้นเหรอ น่าหัวเราะ

 

 

 

ฉับพลันที่บรรยากาศรอบด้านแปรเปลี่ยน สายฟ้ายังคงเต้นเร่าไม่ขาดสาย แต่การรับรู้อันเป็นความสามารถพิเศษของเขา บอกว่ามีใครบางคนกำลังใกล้เข้ามา  

 

 

 

“น่าสนใจ อาจจะเป็นเพื่อนของแกจริงๆ ก็ได้”  

 

 

 

เอเนล เจ้าของพลังสายฟ้า ผลปีศาจสายโรเกียที่ทรงอานุภาพที่สุด หันไปหมิ่นมองโครงกระดูกสวมสูทดำที่นิ่งสนิทอยู่แทบเท้าของเขา ควันสีเทาหม่นพวยพุ่งออกจากจากปากที่อ้าค้างของมัน ไร้ซึ่งปฏิกริยาใด ดูเหมือนเจ้านี่จะขาดใจตาย ไม่ก็สลบไปแล้ว

 

 

 

“ถ้าใช่เพื่อนของแก ก็นับว่ามารนหาที่ตายได้ถูกที่จริงๆ”

 

 

 

“บรู๊ค !”

 

 

 

เสียงร้องเรียกดังขึ้นทันทีหลังจากที่เขาจบประโยค กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านล่างหุบผาที่เขาและเจ้าโครงกระดูกยืนอยู่ พวกนี้แต่ละคนดูคุ้นหน้าอย่างประหลาด

 

 

 

“สายฟ้า แกทำอะไรกับเพื่อนฉัน !?”  

 

 

 

เสียงแจ้วเจื้อยแหววขึ้น เขาขมวดคิ้วมอง เด็กหมวกฟางนั่นเป็นใครกันน่ะ ?

 

 

 

“เพื่อน? อ่อเจ้ากระดูกนี้กำลังพูดถึงพวกแกอยู่พอดี มารับไปซิ มันนอนอยู่แทบเท้าฉันนี่”  

 

 

 

 เขาหัวเราะสั้นๆ ส่งประจุไฟฟ้าให้แล่นไปตามกระบองทองในมือเป็นการทักทาย และรอคอยอย่างใจเย็น มดปลวกแบบพวกมันจะมาช่วยเพื่อนทั้งที่รู้ว่าเขาคนนั้นคือคนสร้างสายฟ้าทั้งหมดบนเกาะหรือเปล่า ?  

 

 

 

เดี๋ยวก็จะได้รู้แล้ว คำว่า ‘เพื่อน’ ที่ว่า มันจะหนักแน่น และมั่นคงสักแค่ไหนกันเชียว !

 

 

 

“โซโล ซันจิ แฟรงกี้! ฝากพวกข้างล่างทีนะ” ประกายในดวงตากลมแข็งกร้าวขึ้น เตรียมพร้อมที่จะดีดตัวไปรับบรู๊คทุกขณะ แต่มือหนาทั้งสองของคนที่ควรจะตอบรับคำสั่งกลับรีบจับข้อมือของเธอเอาไว้

 

 

 

“ฉันไปเอง !”  

 

 

 

ทั้งโซโลและซันจิเอ่ยเสียงหนัก ยังไงก็รู้สึกว่ายอมไม่ได้ที่จะปล่อยให้กัปตันของพวกเขาขึ้นไปเผชิญหน้ากับเจ้าตัวร้ายกาจบนหน้าผานั่นเป็นคนแรก

 

 

 

“นี่คือคำพูดของกัปตัน ฟังกันบ้างซี่”  

 

 

 

เธอยิ้มยิงฟัน ไอร้อนจากกายแผ่พุ่ง บ่งบอกระดับความเอาจริง ศัตรูด้านบนนั้น เหยียบร่างเพื่อนของเธออยู่ ยอมไม่ได้ เธอจำมันได้ดี ความอวดดีบนใบหน้านั่น จะบอกให้ว่าทางนี้ก็มีไม่แพ้กันหรอกนะ !

 

 

 

ยอดหญ้าบนหน้าผาสั่นไหวตอนที่ร่างเล็กปราดเปรียวดีดกายขึ้นมาบนนั้น เธอก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในตัววิหาร ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ เขาแสยะยิ้มเยือน  

 

 

 

เด็กผู้หญิงหน้าโง่ คิดหรือว่าเขาจะใจอ่อนกับผู้หญิงน่ะ?

 

 

 

“จะตายด้วยสายฟ้าของฉันหรือหนีไปให้ไกลภายในสามนาทีนี้ดีละ?”

 

 

 

“หุบปากไปเลย เจ้าสายฟ้าบ้าอำนาจ แกมันชักจะเยอะเกินไปแล้ว !”

 

 

 

เสียงหวานสวนทันควัน พลันชี้นิ้วเรียวมาตรงหน้า เขาอึ้งไปในแวบนั้น เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบทันทีด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างคนที่โมโหถึงขีดสุด

 

 

 

“ไม่เอาใช่มั้ย ‘โอกาส’ น่ะ?”

 

 

 

“ปล่อยบรู๊คเดี๋ยวนี้นะ !”  

 

 

 

เปรี้ยง!!

 

 

 

“ลูฟี่!” เสียงร้องของคนด้านล่างดังขึ้นแทบจะในทันที  

 

 

 

เขาหมิ่นมองอีกฝ่ายเหมือนมองสวะไร้ค่า ตอบแทนคำตอบน่าโมโหนั้นด้วยสายฟ้านับล้านโวลต์ แต่ก็ชื่นชมอยู่ในใจเล็กน้อย เป็นแค่มนุษย์ผู้หญิงชั้นต่ำธรรมดา กลับกล้าด่าเขา แถมยังเอานิ้วชี้หน้าเขาอีก นับว่ายัยเด็กนี่ตายได้แบบคุ้มค่าที่สุดแล้วละมั้ง

 

 

 

 “เสียงดังอะไรน่ะ?? อ๋อ สายฟ้า แกทำอีกแล้วใช่มั้ย ไอ้เปรี้ยงๆ นั่น!”

 

 

 

“...!...”

 

 

 

ผิดคาด ยัยเด็กประหลาดนั่นยังคงยืนนิ่งพลางจ้องเขม็งมาทางเขาด้วยสีหน้าโกรธเคืองแสนชัดเจน ทั้งเนื้อตัวนอกจากควันที่ระเหยไปรอบด้านแล้วไม่มีส่วนใดเลยที่ได้รับความเสียหาย  

 

 

 

 

เหตุการณ์แบบนี้มันช่างคุ้น คุ้นในความทรงจำเกินไปแล้ว !?

 

 

 

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรต่อ มือหลุ่นๆ ก็พุ่งตรงเข้าหา มันคงจะไม่มีปัญหาอะไร ถ้าไอ้หมัดบ้านั่นไม่ใช่หมัดขนาดยักษ์ที่เคลือบพลังฮาคิเอาไว้ด้วย !

 

 

 

“หมัดช้างยักษ์ควงสว่านน !!”

 

 

 

ตูมมม !!

 

 

 

ร่างของเขาปลิวทะยานเลยจุดที่ยืนไปไกลมาก กระแทกเข้ากับหิ้งบูชาเทพแห่งสายน้ำประจำวิหารเข้าเต็มๆ ไม่ทันได้คิดอะไร เด็กผู้หญิงบ้าพลังคนนั้นก็พุ่งตรงเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เกินพอดี ซ้ำหมัดหนักๆ หมัดหนึ่งลงกลางลิ้นปี่เขาอีกรอบ

 

 

 

ความเค็มปร่าในปากพุ่งทะลักออกมา เลือด...ไม่ได้รู้สึกถึงรสเลือดของตัวเองมานานแค่ไหนแล้วนะ?

 

 

 

ไม่หรอก จะง่ายดายถึงเพียงนี้เลยงั้นเหรอ ?  

 

 

 

เปรี้ยงง !!

 

 

 

กระแสไฟฟ้าจับตัวผสานเข้ากับอณูของละอองความชื้นรอบด้านกลายรูปเป็นของแหลมทิ่มแทงเข้ากลางอกเด็กผู้หญิงปริศนาคนนั้น  

 

 

 

เขาถ่มเลือดทิ้ง เงยขึ้นมองเรือนร่างบางที่นั่งคร่อมอยู่บนกายด้วยสายตาประเมินมอง อาวุธรูปสายฟ้าปักทิ่มอยู่กลางอกของเด็กนั่น แม้จะไม่ถูกจุดสำคัญแต่ก็ชะงักการเคลื่อนไหวทั้งหมดของอีกฝ่ายลงได้ ความเจ็บช้ำจากบาดแผลแล่นวูบอยู่บนดวงหน้าเรียว เขาแย้มยิ้มบางๆ  

 

 

 

“แกก็มีพลังผลปีศาจซินะ ใช้สายฟ้าด้วยไม่ได้ แต่ถ้าเป็นอาวุธแบบนี้ละ?”  

 

 

 

เลือดไหลซึมออกมาจากร่องอกของเธอ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปกลับเป็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าอ่อนเยาว์นั่น รอยยิ้มแสนท้าทาย...

 

 

 

“พัฒนาขึ้นนี่สายฟ้า แกใช้ฮาคิเป็นแล้ว...”

 

 

 

 ถ้าล้มง่ายๆ ก็คงจะไม่ใช่สายฟ้าที่เธอรู้จัก

 

 

 

เธอปาดเลือดที่มุมปากทิ้งไป ทอดมองเขาด้วยสายตาที่ยังคงไม่คลายความดุดัน หมัดเล็กๆ นั่นกลับมาเคลือบด้วยพลังฮาคิอีกครั้ง หยาดเลือดที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสายนั่น... ร่างกายของเขาตื่นตัว สัญชาติญาณการต่อสู้เต้นตุบๆ ไปพร้อมๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นรัวขึ้น  

 

 

 

เด็กนี่...!

 

 

 

 

“ของแค่นี้หยุดฉันไม่ได้หรอก สยบให้ฉันจะดีกว่านะ สายฟ้า !”  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาต่อจนครบร้อยเลยค่าาาา โทษฐานที่หายไปนาน

และหลอกลวงประชาชนด้วย 1 เปอร์เซ็นนี้ TvT เก๊าขอโต๊ดด



ถ้าใครอ่านวันพีชก็จะพอรู้ว่า อิตาเอเนลคนนี้ พลังมันเทพสุดแล้วในเรื่อง (เทียบแค่พลังของผล)

แต่ก็แพ้ทางฟี่ที่เป็นยางอยู่ดี ตอนหน้าเจ้าหมอนี่จะเป็นอย่างไร ฝากติดตามด้วยค่าา v




วลีเด็ดของฟี่ ตอนนี้ "ไม่เอา! จะเอาบรู๊ค เอาเพื่อนฉันคืนมา!"

(ฟี่น้อยก็คือฟี่น้อย ^o^)




 

1% ที่ว่าคือชื่อตอนค่ะ //ผัละ เสียงคนเขียนโดนคนอ่านตรบปลิว



ปั่นงานค่ะ กะลง 15% แต่คิดว่าน้อยเกินไปแถมจบค้างอีก


ดังนั้น เจอกันตุลานี้นะคะ




ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ยังรอไรต์ตาดำๆ คนนี้นะคะะ ^^
















แปะๆ อีกครึ่ง% ฟี่เซะซี่มากก ใครคอสเนี่ย เป๊ะเว่ออ



 














 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2052 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 18:56

    เรือนี้มีแต่ฮาเร็ม555

    #2,052
    0
  2. #1992 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 03:46
    เอเนล นายคงต้องแพ้ให้ลูฟี่อีกครั้งแล้วล่ะ55555
    #1,992
    0
  3. #1896 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:20
    เอเนลนี่ยังบ้าอำนาจเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย
    #1,896
    0
  4. #1260 l3oss_it (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 02:18
    อย่างบรู๊ดไม่น่าจะตายหรอกนอกจากจะมีใครปนกระดูกทั่วตัวให้เละ 
    โว้ว ลูฟี่ ถึงจะอยู่ในร่างผู้หญิงแต่เท่มากมายเลยอ่ะ รับหัวใจเราไปที
    นามิไม่คิดที่จบอกอะไร สองหนุ่มที่คิดจะไปตายมากกว่าไปช่วยหน่อยเลยเหรอ ว่าพลังสายฟ้าของเอเนลใช่ไม่ได้ผลกับลูฟี่
    โรบินกลับมาแล้ว ตกลงลูฟี่ให้ไปเอาอะไรกันน้า
    ทำไมโคบี้ถึงจำเรื่องของลูฟี่ไม่ได้กันนะ หรือว่าเรื่องของลูฟี่มันสะเทือนใจเกินไปจนเกิดสภาวะปิดกั้นไม่ยอมรับ แต่เรื่องการหายตัวยังจำไดอยู่นี่สิ สงสัยจังเลยน่า
    #1,260
    1
    • #1260-1 dark_violeta(จากตอนที่ 15)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:40
      บรู๊คนี่ผลอะไรนะคะ เราลืม ผลกระดูกหรือผลคนนี่ละ 55
      ฟี่กับเอเนลนี่น่าจับมาแต่งเพราะพลังที่แพ้ทางกันนี่ละค่ะ เราชอบจุดนี้มากๆ เลยจริงๆ

      เรื่องของความทรงจำนั้น ต่างคนต่างก็ลืมกันไปค่ะ ไม่ใช่แค่ลูกเรือแต่เป็นคนที่รู้จักและเกี่ยวข้องกับฟี่ด้วย
      พอฟี่ได้กินผลๆ นั้น ความทรงจำต่างๆ เกี่ยวกับคนๆ นั้นก็จะกลับมา พร้อมๆกับที่คนๆ นั้นที่ฟี่เริ่มจำได้ก็จะเริ่มจำฟี่ได้เหมือนกันค่ะ :D
      #1260-1
  5. #1166 zmbyun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:39
    ถ้าเอเนลรู้ว่าฟี่โดนเปลี่ยนเพศมาจะทำหน้ายังไงเนี่ยย 5555555555
    #1,166
    0
  6. #964 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:44
    โรบินขโมยอะไรจากทหารเรือนะ

    โคบี้จะตามทันไหม??

    ลูฟี่จะปะทะเจ้าสายฟ้าแล้ว

    ผลแพ้ชนะมันเห็นๆอยู่ ยอมแพ้เถอะเจ้าสายฟ้า

    ไม่มีใครชนะลูฟี่ได้หรอก อัดมันเลยลูฟี่

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #964
    0
  7. #864 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 01:25
    อัดเลยฟี่ เเล้วจับมาทำฮาเล็มซะ!!
    #864
    0
  8. #658 piebluberry (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 22:07
    กลับมาแล้วววววววววววว! ใส่เอ็กโค่เต็มที่5555 ดีใจมากๆค่าาไม่ผิดหวังเลยที่รอตั้งน๊านนนานอิอิ
    #658
    0
  9. #643 Buka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 22:22
    ยังไงสายฟ้าคุงก็แพ้ทางฟี่น้อยอยู่แล้ว แถมฟี่น้อยยังเป็นสาวสวยด้วยเดี๋ยวหลงรักไม่รู้ด้วย
    #643
    0
  10. #615 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:17
    'สยบให้ดีกว่า นะสายฟ้า'

    อะหึ้อ  ขอแต่งงานเลยคร่าาาาา  // ไม่ใช่ล่ะ
    #615
    0
  11. #614 ทิพวรรณ การะเกตุ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:14
    'สยบให้ดีกว่า นะสายฟ้า'

    อะหึ้อ  ขอแต่งงานเลยคร่าาาาา  // ไม่ใช่ล่ะ
    #614
    0
  12. #606 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 12:55
    พี่บอกวลีเด็กของฟี่คือ 'ไม่เอา จะเอาบรู๊ค เอาเพื่อนฉันคืนมา' ทำไมน้องโฟกัสไปที่ 'สยบให้ฉันจะดีกว่านะ สายฟ้า' =.,= อืมมม ราชินีชัดๆ 5555 ร่างบางที่นั่ง คร่อม อยู่บนกาย รุนะว่าต่อสู้กันอยู่ แต่ขอคิดสักนิดละกัน 5555
    #606
    0
  13. #585 inlove_inlove (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 16:39
    เรียกน้ำย่อย อีกแว้วววววว ( ฟี่น้อย เซะซี่มั๊กมากกก )
    ติดตามน๊าา มาต่อให้เค้าไวไวละ  Miss You น๊าาาา

    เลิฟ เลิฟ 
    #585
    0
  14. #583 the dork (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 20:09
    ท่านยูนนนนนนนนนนนนน
    ท่านกลับมาแว้ววววววว
    #583
    0
  15. #582 เคิร์ส (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 20:04
    บึ้มตัวตาย// ในที่สุดก็มา ฮืออออออ สายฟ้าจะทำยังไงต่อกันนะ
    #582
    0
  16. #580 HalloWeD (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 18:38
    ลูฟี่น้อยน่ารัก แงงงงงงงง กอดหน่อยยยยยยยย [โดนถีบลงทะเล]
    ท่านยูนนนนนนนนน //กรีดร้องทั้งน้ำตาาาาาาา
    #580
    0
  17. #579 Hina_Sakura (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 15:31
    เด๊่ยวสายฟ้าก็ได้กลายเป็นทาสฟี่แล้วโฮะๆๆๆ///หัวเราะชั่วร้าย


    เอิ่ม...ภาพคอสข้างล่างเป๊ะเวอร์จริงค่ะ. ฟี่ตอนสาวคงเป็นแบบนี้จริงๆ สินะ?
    #579
    0
  18. #578 IEKKY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 06:41
    ขอบคุณมากคะ
    #578
    0
  19. #577 ferincalobaramos (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 06:35
    ลูฟี เิาให้หมอบเลย
    #577
    0
  20. #575 sec_chan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 01:24
    "สยบ" คำนี้ในหัวมาพร้อมกับรูปโซ่และปลอกคอค่ะ 5555+
    #575
    0
  21. #574 tttttttt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 22:12
    มาอัพต่อเถอะนะ สงสารคนอ่านตาดำๆ
    #574
    0
  22. #572 Smile...^^ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 21:46
    อื้อ หือเล่นงี้เหรอเอเนล --3-- โกรธทำร้ายบรู๊คคคคคคค!!! ฟี่โกะกระทืบเลย!!! โคบี้มาเลยนะตอนหน้า >3 #572
    0
  23. #571 purple_dolphin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 21:26
    หนูฟี่ยังคงเอาแต่ใจเสมอต้นเสมอปลาย แม้กระทั่งกลายเป็นผู้หญิง
    ยอมๆซะเถอะเอเนล แกแพ้ทางลูฟี่ ไม่มีทางชนะหรอก 
    (ตอนนี้อาจจะแพ้สเน่ห์ด้วยก็เป็นได้ คุคุ)

    ดีใจที่สุดในสามโลก ท่านยูนมาอัพเรื่องนี้แล้ว :0:
    #571
    0
  24. #570 IEKKY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2557 / 07:10
    มาต่อเถอะน่ะ ใจจะขาด เพื่อเราชาวสาววายยยย
    #570
    0
  25. #566 Jab (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 09:39
    มาต่อเร็วๆนะค่าาาาาาาา. แง่มมมมมมมมม
    #566
    0