[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 13 : คนที่4 อาการหนักแล้ว!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 

 

 สมองที่มึนงงพยายามปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ เขาจ้องดวงหน้าอ่อนเยาว์ของเลดี้หมวกฟางตัวน้อย คิดซิ มันน่าสงสัยมากไม่ใช่เหรอ ที่เด็กผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องเรือของเขา แถมยังผลไม้แห่งความทรงจำ ใบหน้านั่นเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ยากจะปฏิเสธ  

 

 

 

เป็นไปไม่ได้...หรือว่า

 

 

 

ร่างสูงพลิกตัวขึ้น จับแขนเรียวของอีกฝ่ายเหวี่ยงลงบนพื้น  

 

 

 

“เธอเป็นใครกันแน่??”

 

 

 

ไม่ซิ ไม่มีทางเป็นไปได้ ก็คนๆ นั้น... เจ้ากัปตันบ้านั่นเป็นผู้ชายชัดๆ..!

 

 

 

 แล้วเด็กคนนี้ก็เป็นเลดี้แสนสวยตัวน้อย หลักฐานก็คือ... นัยน์ตาคมเลื่อนลงต่ำ  

 

 

 

หลักฐาน...เขาก็แค่ต้องการพิสูจน์หลักฐานเท่านั้น ไม่ได้คิดอกุศลเลยนะเออ...เอื๊อก  

 

 

 

และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนช่วงอกนั้นก็คือ คือ..!

 

 

 

“...” หยดเลือดอุ่นๆ ไหลย้อนออกมาทางโพรงจมูก ซันจิผงะกายไปข้างๆ รวบรวมสติ กุมจมูกเอาไว้แน่น

 

 

 

แย่... นี่มันใหญ่ เอ้ย แย่มาก หากย้อนกลับไปมโนภาพที่เห็นเมื่อกี้เขาต้องเสียเลือดตายแน่ๆ ธะ เธอคนนี้ไม่ใช่เลดี้ตัวน้อยแล้วแบบนี้ !  

 

 

 

“กลั้นไว้ ซันจิ !”  

 

 

 

จู่ๆ ร่างเล็กๆ ใต้อ้อมแขนของเขาก็ทำหน้าขึงขังขึ้นมา  

 

 

 

“ห้ามทำเลือดพุ่งเด็ดขาดนะ เจ้าบ้า” เธอยังคงเอ็ด เขาเบิกตากว้างมองเธอ ไหงดูเหมือนจะคุ้นกับเรื่องเลือดกำเดาของเขาซะด้วย??

 

 

 

“เอ่อ...”

 

 

 

“ให้ตายเถอะ นามิกับโรบินก็ไม่ยอมเสียเวลาฝึกฝนให้นายเลย เจอผู้หญิงแล้วอ่อนแบบนี้ จะไปไหวได้ไง” ไม่พูดเปล่า เด็กสาวคนนั้นยังคลานเข่าเข้ามาใกล้เขายิ่งกว่าเดิมอีก

 

 

 

“คะ คุณหนู แบบนี้...เลือดของผมอาจจะเลอะคุณได้”

 

 

 

“ก็ช่างซิ นายนี่เห่ยชะมัด มองฉันซิ”  ดวงตากลมจ้องนิ่ง คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างขัดในใจ มือนิ่มๆ เลื่อนมาจับมือที่กำลังกุมจมูกของเขาเอาไว้ และออกแรงง้างออก  

 

 

 

“นายเห็นหรือเปล่า รอยแผลเป็นนี้ จำไม่ได้เลยเหรอ”  

 

 

 

รอยแผลเป็น...?

 

 

 

“สงบใจไว้เจ้าบ้า” สงบใจไว้...เจ้าบ้า... เอ่อ ทำไงได้ ยิ่งมองตาเธอ ใจเขากลับยิ่งเต้นรัวกว่าเก่า นี่มันแย่ยิ่งกว่าเลือดกำเดากระฉูดเมื่อครู่อีกนะ

 

 

 

“ฉันคือกัปตันของนาย มังกี้ ดี ลูฟี่ไงละ” เธอพูดอย่างจริงจัง

 

 

  

เขาเชื่อไปแล้ว แค่คำพูด แค่มองแววตา เขาก็เชื่ออย่างงมงายว่านั่นคือเธอคนนี้ ...แต่จะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอไม่ใช่นักสะกดจิต  

 

 

 

ที่แน่ๆ เธอปั่นป่วนหัวใจเขาจนมันรวน...รวนไปหมดแล้ว  

 

 

 

 จิตใจอันแน่วแน่ เส้นผมดำขลับ แววตาฉายแววมุทะลุ มันช่างชัดเจนเหลือเกิน...

 

 

 

“และเนี่ยมันก็แค่ก้อนเนื้อ นายจะเสียเลือดเพราะส่วนตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้วนะ!” นิ้วเรียวๆ จิ้มจึ๊กลงบนหน้าอกหน้าใจอันมากล้นของตัวเอง

 

 

 

พรวดดด!!

 

 

 

เลือด...เกือบจะทะลักออกมาจนหมด ถ้ามือเล็กๆ ของเธอไม่ได้ช่วยอุดเอาไว้  

 

 

 

“หวา เจ้ากุ๊กบ้าเอ๊ย !” ลูฟี่ลนลานอุดจมูกเพื่อนเอาไว้ ไม่คิดว่าสงบลงดีๆ แล้วจู่ๆ จะมาเลือดสาดแบบนี้ เลือดของหมอนั่นบางส่วนเปื้อนถูกใบหน้าและหน้าอกของเธอ แต่ความกังวลเรื่องการเสียเลือดของกุ๊กหนุ่มมีมากกว่า  

 

 

 

“ผ้า โอ๊ย อย่าไหลออกมาซิ หยุดซักที ฉันทำอะไรไม่ถูกแล้ว...!” เธอยัดผ้ากันเปื้อนใส่มือคนที่พิงเตาอบ นอนแหง็ก หมดสภาพอย่างสิ้นเชิง

 

 

 

“ทะ ทุ่งดอกไม้...”

 

 

 

“เหวออ อย่าเพิ่งข้ามไปนะซันจิ!”  ร่างเล็กปราดเปรียวกระโจนขึ้นไปคร่อมบนร่างสูง หวังจะช่วยห้ามเลือดอีกแรง ร่างกายนุ่มนิ่มที่เบียดบดเข้ามาใกล้ กำลังค่อยๆ ทำลายเขา ปั่นป่วนจนจวนเจียนจะทนไม่ไหว  

 

 

 

หากเขาต้องตายวันนี้... 

 

 

 

ก็คงเป็นการตายที่โคตรสุขเลยแฮะ..อา...

 

 

 

ป้าบ!  

 

 

 

กระทะที่แขวนอยู่ไม่ไกลฟาดลงกลางกระหม่อมด้วยแรงไม่เบานัก มือหนาของผู้ประทุษร้ายเขวี้ยงกระทะไปอีกทาง ใบหน้านั้นดุดันน่ากลัวยิ่งกว่ายักษ์ซะอีก

 

 

 

“โซโล !” ทั้งลูฟี่และช็อปเปอร์ประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน  

 

 

 

“นายมาได้ไง เอ้ย มาก็ดีแล้ว ช็อปเปอร์ ช่วยหมอนั่นทีซิ” ลูฟี่รีบหันไปขอความช่วยเหลือ

 

 

 

“นั่นเลือดเธอหรือเลือดมัน?”  นักดาบหนุ่มถามด้วยความอดกลั้นทั้งหมดที่มี จะไม่ให้โกรธได้ยังไง เมื่อมาถึง ภาพแรกที่เห็นก็คือกัปตันของเขากำลังนั่งคร่อมร่างของไอ้กุ๊กบ้านั่นอยู่  

 

 

 

 เรื่องอะไรไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้ เขาอยากฆ่ามันสุดๆ !  

 

 

 

“เอ่อ เลือดซันจิ!” ลูฟี่ตอบทันที

 

 

 

“ดี งั้นเอาเลือดชั่วๆ ออกอีกหน่อย คงไม่ถึงตายมั้ง?” โซโลแสยะยิ้มเหี้ยม ดาบในฝักทั้งสามเล่มส่อประกายไอสังหารคุกรุ่น

 

 

 

“เฮ้ยๆ ไอ้หัวหญ้า เอาแต่พูดจาทำใหญ่อยู่ฝ่ายเดียวนี่มันไม่มากไปหน่อยเหรอวะ” กุ๊กหนุ่มปาดเลือดที่มุมจมูกออก พลังสังหารพรั่งพรูขึ้นมาทันทีที่ได้เห็นคู่แค้นที่ไม่ได้เจอกันมานาน

 

 

 

“ก็ลองดูซิ ถ้ามีปัญญานะ” ดาบคมๆ ถูกสะบัดเหวี่ยงออกมา  

 

 

 

“เริ่มแล้วๆ” ลูฟี่หัวเราะชิชิ มือเล็กๆ ฉวยเอาจานเนื้อปลาชุบแป้งทอดลงมาจากโต๊ะ นั่งขัดสมาธิดูเหตุการณ์ปะทะตรงหน้าด้วยแววตานึกสนุกปนคิดถึง

 

 

 

“หนอย แก! ไม่ได้เจอกันนาน เล่นกระทะเลยเหรอวะ ไอ้ขี้โกง!” ขาแข็งแรงนั่น เคลือบพลังฮาคิเอาไว้ ก่อนจะเหวี่ยงเตะเต็มแรง ทว่าอีกฝ่ายกลับใช้ด้ามดาบรับไว้ได้อย่างสวยงาม

 

 

 

“กุ๊กอย่างแกมันก็เหมาะกับกระทะอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ เฮอะ”

 

 

 

“ที่ฉันบอกว่ามือถึงเท้าถึง นี่ยังสนิทกันเหมือนเดิมจริงๆ ด้วยเนาะ” ช็อปเปอร์หัวเราะอิอิ พลางเดินไปนั่งเป็นผู้ชมอยู่ข้างๆ กัปตันของตัวเอง  

 

 

 

“อ๊ะ ลูฟี่ กินน้ำมะพร้าวนี่ซิ”

 

 

 

“เอาสิ ชิๆๆ”

 

 

 

“ภาพพวกนี้มันชวนให้คิดถึงจริงๆ น้า”  

 

 

 

“นั่นซินะ เอ๊ะ เราไปรอพวกนี้ที่เรือกันเถอะ ยังไงก็มีซันจิอยู่ด้วย โซโลคงไม่หลงหรอกเนาะ”

 

 

 

“อืม เพราะที่ผ่านมา คนที่ไปลากโซโลกลับเรือบ่อยๆ ก็ซันจินี่ละ ฮะๆๆ” หมอกวางน้อยพยักหน้าเห็นด้วยสุดๆ

 

 

 

“โอ้ โซโล ซันจิ พวกเราไปก่อนน้า” เด็กสาวและกวางน้อยลุกขึ้นพร้อมกัน เดินผ่านเหตุการณ์ตะลุมบอนอันแสนดุเดือดไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

“เดี๋ยวก่อน ลูฟี่ !”  มือหยาบของนักดาบประจำเรือคว้าเรียวแขนเล็กเอาไว้

 

 

 

“จะไปไหน มาอธิบายก่อน ไหงนายมาอยู่ในสภาพนี้ได้?” มือของกุ๊กหนุ่มตามมาคว้าอีกแขนของเธอไว้เป็นรายถัดมา

 

 

 

 “ชิชิชิ นั่นซิ? นั่นซินะ” เธอเงยหน้าหัวเราะเสียงใส เพราะโชคชะตาละมั้ง? หรืออะไรซักอย่าง  

 

 

 

“จะเพราะอะไรก็ช่าง ตอนนี้ฉันมีความสุขสุดๆ ที่ได้มาเจอพวกนายอีกครั้งนะ”

 

 

 

ที่พูดขอบคุณไปนั่นก็ออกมาจากใจจริง ขอบคุณจริงๆ ที่ถึงพวกเขาจะลืมเธอ แต่ก็ยังเก็บสิ่งแทนการระลึกถึงเอาไว้อย่างดีขนาดนี้ เธอนี่ช่างเป็นกัปตันที่โชคดีจริงๆ  

 

 

 

“...ลูฟี่”  

 

 

 

ความยินดีนั้นแผ่กระจายไปรอบด้าน กระจ่างชัดดุจแก้วใสไร้สีที่มองเห็นทะลุปรุโปร่ง กัปตันตัวน้อย นิสัยอย่างไร ก็ยังอย่างนั้น  

 

 

 

ไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิด ยังคงเป็นคนที่พวกเขายินดีที่จะติดตามคนเดิมนี่เอง มือหนาทั้งสองที่คล้องอยู่กับแขนเรียวค่อยๆ เลื่อนลงต่ำ ก่อนจะกุมกระชับมือน้อยของกัปตันตัวเองเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน สัมผัสนั้นทั้งนิ่มและอบอุ่น 

 

 

 

“...จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ควรจะตีแกด้วยกระทะ”

 

 

 

“หึ แกสำนึกก็ดีแล้ว...ส่วนฉัน ก็ไม่น่าสวนกลับไปแบบเด็กๆ”

 

 

 

“ก็นะ เฮ้ยไอ้กุ๊ก นั่นแกจับอยู่เหรอ”

 

 

 

“จับ”

 

 

 

“ปล่อย”

 

 

 

“ไม่ แกซิปล่อย”

 

 

 

“ไม่ แกนั่นแหละ”

 

 

 

ไอฆ่าฟันเริ่มแผ่ขยายไปรอบทิศทางอีกครั้งจนคนแถวนั้นแทบจะรู้สึกได้ ไหงไอ้หนุ่มสองคนนี้ มาควงแขนสาวคนเดียวกันได้หว่า แบบนั้นไม่เขม่นกันเองก็แปลกแล้ว !

 

 

 

“พวกนายสองคนนี่สนิทกันไม่เปลี่ยนจริงๆน้า” เธอเงยขึ้นมองสองหนุ่มที่เดินขนาบมาไม่ห่าง ช็อปเปอร์เองก็ร่วมหัวเราะผสมโรงไปด้วย

 

 

 

“สนิทกับผีน่ะซิ !”

 

 

 

ตาคว่ำ แยกเขี้ยว โวยวายพร้อมกันทันที ดูซิ ออกจะพร้อมเพรียงกันแบบนี้ จะไม่ให้แซวได้ยังไง เธออมยิ้มแสนสุข ในที่สุดก็ได้ลูกเรือคนสำคัญกลับมาอีกคนแล้ว

 

 

 

“ชิชิชิ เอ้า กลับเรือกันเถอะ พวกเรา!”

 

 

 

 ณ ห้องนอนฝั่งผู้ชายบนเรือเธาซันด์ ซันนี่ แสงแดดยามเช้าส่องแยงตาเข้ามากระทันหัน เขาหยีตา ขมวดคิ้วม้วนๆ ของตัวเอง เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา ทำให้เขาตื่นตัว จู่ๆ เงาสีเขียวแก่สายหนึ่งก็โผล่แวบเข้ามาในดวงตา เป็นไอ้บ้ามาริโมะนี่เอง

 

 

 

“แกมาทำอะไร” เขาถามเสียงต่ำ มันเงียบ มองเลยออกไปนอกหน้าต่างอยู่พักหนึ่ง จึงพูดออกมา

 

 

 

“แกได้วันคี่ไป”

 

 

 

“หา??”

 

 

 

“ฉันวันคู่ แกวันคี่ ตามนั้น สำหรับฉัน นี่เป็นเรื่องจริงจัง ส่วนแก มันก็แค่การฝึกเท่านั้น”  

 

 

 

ไอ้หัวเขียวกอดอกพูดอยู่ฝ่ายเดียวก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเขา ...ยังคงงง อะไรคือวันคู่วันคี่วะ??

 

 

 

“ซานจิ!”

 

 

 

เฮือกก  

 

 

 

เสียงนี้มัน กัปตันของเขานี่นา เธอเดินเข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานน่ารักแบบเดิมๆ หัวใจในอกเต้นแล้วเต้นอีก สมองเขาคงจะมีปัญหาไปแล้ว นี่มันเรื่องชวนตระหนกนะ  

 

 

 

“อุ๊บ!”  ร่างนิ่มๆ ตัวน้อยนั่น อยู่ๆ ก็ตรงเข้ามานั่งลงบนตักของเขา แย่แล้ว นี่มันวิกฤติชัดๆ หลังจากที่ให้เจ้านี่กินผลไม้แห่งความทรงจำเข้าไป ทันทีที่ความทรงจำต่างๆ ไหลกลับคืนมา เขาก็แทบทรุด กัปตันตัวแสบของเขาเป็นผู้ชายจริงๆ แต่ตอนนี้...ดันสวยอึ๋ม  

 

 

 

บ้าชิบ สับสน ทรมานเกินไปแล้ว !  

 

 

 

“อรุณสวัสดิ์ มีคนบอกนายเรื่องวันคี่ไปแล้วใช่มั้ย?”  

 

 

 

มัน เอ้ย เธอเอียงคอถาม พลางคลี่ยิ้มน้อยๆ น่ารักเกินห้ามใจ แต่จิตใต้สำนึกของเขากำลังตอกย้ำว่า เธอ – คือ - ผู้ชาย นะว้อยย อยากจะร้องไห้ชะมัด...

 

 

 

“วะ วันคี่?”

 

 

 

“วันคี่ คือวันที่ฉันจะคอยช่วยฝึกฝนให้ซันจิเลิกบ้าผู้หญิงแบบผิดๆ ไง นามิบอกว่าจุดอ่อนของนายคือคลั่งเลดี้ไปนิด ถ้าอยู่กับฉันที่ผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายก็ไม่เชิง นายคงอาการดีขึ้นมั้ง?”

 

 

 

 

 มั้ง?? ไม่ละม้างง นอกจากจะตาพร่าหูอื้อแล้ว ยังมีอาการใจเต้นกระหน่ำร่วมด้วย นี่มันหนักกว่าเดิมอีกนะกัปตันน

 

 

 

“เริ่มด้วยอะไรดีนะ อ๊ะ หอมแก้มมั้ย??”  

 

 

 

พูดจบ เจ้าตัวเล็กจอมป่วนหัวใจนั่นก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดะ เดี๋ยวซิครับเฮ้ย แบบนี้มัน...โคตรจะไม่ดีต่อหัวใจเขาเลยนะ ว้ากก

 

 

 

ปากนิ่มประทับลงมาแล้ว ที่แก้มของเขาร้อนผ่าวเหมือนมีเหล็กร้อนๆ มานาบ นี่มันแกล้งกันชัดๆ เขาจะตายแล้ว แต่คงจะเป็นการตายที่ไม่เสียดายชีวีเลย  

 

 

 

“สงบไว้ ซันจิ แค่หอมแก้มเองนา?”  

 

 

 

แค่เหรอ?? ‘ตั้ง’ หอมแก้มเลยต่างหาก หอมแก้มเชียวนะ! โอ๊ะ? จะว่าไปเขาก็เริ่มสงบลงแล้วจริงๆ  หัวใจที่เต้นรัวค่อยๆ กลับเข้าสู่ภาวะปกติ จู่ๆ ก็อยากได้มากกว่าเดิม...มากกว่านี้  

 

 

 

“ลูฟี่” น้ำเสียงเขานิ่งขึ้นมาก พลิกตัวขึ้นด้านบน กดร่างอ้อนแอ้นลงกับพื้นเตียง อยากได้มากกว่านี้ รู้สึกว่าถ้าเป็นเจ้านี่ จะแตะอีกนิดก็ไม่เป็นไร  

 

 

 

ไม่ซิ อยากแตะจนทนไม่ไหวแล้วแฮะ

 

 

 

“ต่อไปเป็นจูบ ได้รึเปล่า?” 

 

 

 

เสียงเขาเรียบมาก สงบมาก ไหลรื่น ไม่มีสะดุดเลย ราวกับการทำครัว ไม่ใช่การฝึกแล้ว เมื่อทั้งตัวและหัวใจกำลังเร่งเร้าให้เขาอยากทำต่อไป  

 

 

 

ยิ่งกว่านี้ อยากได้ยินเสียงร้อง อยากสัมผัสอีก...

 

 

 

“เห จะ จูบ?” ดวงตากลมช้อนมองเขา ในน้ำเสียงหวานเล็ก แฝงความเอียงอายที่ไม่คุ้นชิน  

 

 

 

“ได้ซิ วันนี้วันคี่ จะยอมให้ซันจิคนเดียวเลย” ปากเล็กเผยอขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่รู้ว่าจูบทำยังไง ได้จริงๆ เหรอ เฮ้ย มัน great มาก

 

 

 

“งั้นเรา...มาฝึกขั้นต่อไปเลยดีมั้ย ขั้นที่ยิ่งกว่าจูบน่ะ” พูดออกไปแล้ว อดกลั้นใจต่อไปไม่ไหวแล้ว !

 

 

 

“อืม ถ้านายต้องการละก็...”  

 

 

 

แขนเล็กรวบร่างเขาลงมาใกล้ ร้อนผ่าวเหมือนถูกลวก นุ่มนิ่มราวกับจะหลอมละลายเขาทั้งเป็น เธอจุมพิตลงกลางหน้าผากของเขา สวรรค์ ท่านช่างปรานีผมมากจริงๆ สุขจะตายอยู่แล้ว

 

 

 

“ลูฟี่!”

 

 

 

 

 จิ๊บ...จิ๊บ... จิ๊บ...  

 

 

 

 

เสียงนาฬิกานกไนติงเกลที่หัวเตียงของช็อปเปอร์ร้องดังขึ้น  แต่ไม่ดังพอจะปลุกทุกชีวิตในห้องนอน มีเพียงกุ๊กหนุ่มคนเดียวที่นอนตาค้างกอดลมเอาไว้แน่น  

 

 

 

ฝัน...หมดนั่นเลยเหรอวะ?

 

 

 

แย่แล้ว นี่มันวิกฤติ อาจจะหนักกว่าแต่ก่อนที่เขาคลั่งไคล้บรรดาเลดี้อีกก็ได้ ถึงกับเก็บเอาไปฝันเป็นเรื่องเป็นราววันคู่วันคี่เลยทีเดียว ...แถมร่างกายยังรู้สึกตื่นตัวไปทุกส่วน...แค่เห็นหน้าเธอ  

 

 

 

นี่ขนาดในฝันยังเป็นขนาดนี้ เขาลุกขึ้นนั่ง รู้สึกถึงความชื้นของเหงื่อและความต้องการที่ยังหลงเหลือ

 

 

 

 ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...บ้าเอ้ย ลูฟี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 






 

100% เจ้าค่ะ มาไวกว่าเดิม เพราะเสาร์อาทิตย์ไม่อยู่ แฮะๆ

สรุปว่าโซโลได้วันคู่ ซันจิได้วันคี่ แฮปปี้ วินวิน ทั้งสองฝ่ายนะฮร้าา //ผิด

ตอนหน้าจะเป็นเช่นไรกันหนอ

(แต่คิดว่าคงจะกล่าวถึงคนอื่นๆ บางแว้ว ซันจิชักจะเกินหน้าเกินตา 55)

 

ไรต์เปล่าคึกหรืออะไรนะ...



แบบว่าซันจิน่ะน่าแกล้งง แต่งลื่นมากเบยละค่า 555

//อารมณ์เดียวกับอิตากัปตันหัวแดงอีกคนนึง


จากตอนที่แล้ว แต่งต่อมาได้เกือบครึ่ง วันหยุดว่างๆ เลยต่ออีกซักหน่อย

แต่ยังแต่งไม่จบทั้งตอนฮร้า 555 ประมาณ เสาร์อาทิตย์ น่าจะได้ลงต่อจนครบ

ขอบคุณทุกคอมเม้นน้าา อ่านหมด ๆ แต่ไม่ว่างตอนเม้นเบย งี๊ดๆ TvT

เอาเป็นว่า เม้นคือแรงขับเคลื่อนเหมือนเดิมมค่ะะ เลิฟนักอ่านมากมายย ชุ๊ฟฟ



แฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ luffy อีกครั้ง รักฟี่น้อยมากก

เพราะฟี่น้อยรักเพื่อนของตัวเองมากกว่าอะไร ประทับใจเสมอๆ เลิฟฟ



 





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2181 NoTTo5549porgtbs (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 04:09
    อาการหนัก55555
    #2,181
    1
    • #2181-1 dark_violeta(จากตอนที่ 13)
      21 มีนาคม 2563 / 19:26
      ซันจิไหวมั้ย 55
      #2181-1
  2. #2050 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 18:41

    กะทะช่วยชีวิต555



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 สิงหาคม 2562 / 18:42
    #2,050
    0
  3. #2037 Lelia Lynn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 15:23
    ตอนของลอว์คือเจ่บแทนลอว์ แต่ของซันจินี่แบบ... สงสารอะ 5555555555
    #2,037
    0
  4. #1990 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 02:20
    โถ่ซันจิ อีกนิดเดียวเอง5555
    #1,990
    0
  5. #1894 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:10
    ทำไมทุกคนถึงจ้องแต่อกลูฟี่
    #1,894
    0
  6. #1432 dekice (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 19:34
    โถ่ซันจิกำลังฝันดี นาฬิกาไม่น่าปลุกนายเลย 
    นายต้องตั้งสตินะซันจิ นั่นปู้จายนะ!
    #1,432
    1
    • #1432-1 dark_violeta(จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 19:13
      นั่นสิ กำลังฝันดีอยู่แท้ๆ อุตส่าห์กล้าๆ จู่โจมแล้วด้วย แหม้
      #1432-1
  7. #1258 l3oss_it (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 01:47
    ถึงกับเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะ
    ทั้งที่จิตใต้สำนึกก็ยังกรีดร้องบอกว่านั้นมันตัวผู้ เป็นตัวผู้นะ เป็นเพศเดียวกันกับนายนะ 5555+
    ตอนนี้ย่อมใจมากอ่ะ ฮาได้ฮาดีจริงๆ
    #1,258
    1
    • #1258-1 dark_violeta(จากตอนที่ 13)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:35
      ตอนนี้ทั้งตอนได้แกล้งซันจิ เราก็พอใจมากแล้วค่ะ 55
      #1258-1
  8. #1164 zmbyun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:17
    อือหืออออ เป็นหนักขนาดเก็บไปฝันกันเลยหรอซันจิ เป็นหนักนะเนี่ยย
    #1,164
    0
  9. #1022 midnight96 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 04:55
    แหม๋ ไอเราก็สงสัยใจเต้นแรงอิอิ ว่าทำไมลูฟี่ถึงยอมง่ายจังที่แท้ก็ฝันของซันจินี้เอง
    #1,022
    0
  10. #957 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:34
    ซันจิจะไหวมั้ยเนี่ย

    ชะรอยอาจตายก่อนได้ทุกเมื่อ

    แน่ละความน่ารักระดับนั้นใครจะทนไหวล่ะ หึๆ(หัวเราะชั่วร้าย)

    ว่าแต่พวกนายสองคน(โซโลซันจิ)สนิทกันดีนะ พูดพร้อมกันเชียว

    ซันจิเล่นเอาไปฝันแอบนี้เลยเหรอ อาการหนักแล้ว หมดทางรักษาแล้วล่ะ เพราะนายเป็นโรคตกหลุมรักลูฟี่อีกคนแล้ว(หรือรักมานานแต่ไม่รู้ตัวก็ไม่รู้555)

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #957
    0
  11. #862 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 01:03
    บ้าจิง กำเดาจะกะฉูดเพsาะความฝันของซันจิ -.......-
    #862
    0
  12. #846 oil_exo-l (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 22:42
    เราก็นึกว่าเรื่องจริง 5555
    #846
    0
  13. #800 bigbowka (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:43
    ฝันเป็นจริงเป็นจังเชียวนะ
    #800
    0
  14. #641 Buka (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 21:57
    อึ้งเลยสรุปทั้งหมดเนี่ยนายฝันเหรอคุณกุ๊ก
    #641
    0
  15. #546 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 19:45
    แหม๋ ไอเราก็นึกว่าเป็นเรื่องจริงสักอีก เสียดายจัง
    #546
    0
  16. #531 Marshmallow KinG (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 19:19
    นายอาการหนักมากเลยซันจิ... แต่ตอนนี้เราปวดแก้มแล้ว ยิ้มไม่หุบเลยยยย~
    #531
    0
  17. #482 Ms.Soya (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 21:54
    อยากอ่านต่อจังอ่ะ ไรน์เตอร์ รีบๆอัพเร็วๆน่ะค่ะ

    สู้ๆ
    #482
    0
  18. #481 hana (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 09:35
    เอร๊ยยยยย เรื่องนี้มาต่อแล้ว

    ยังสนุกเหมือนเดิมเลยจ้า

    มาต่อไวๆนะ >3<

    ซันจิ!!!นายอาการหนักมากไปแล้วนะ
    #481
    0
  19. #480 toy6342 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 20:17
    สนุกมาก มาต่อไวนะไรต์
    เป็นกำลังใจให้
    #480
    0
  20. #478 khao-chae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 17:50
    ตลกซันจิ -0- นั้นกัปตันลูกกัปตัน ดะโซโลก็เอากระทะมาตีหัวอีกหรอก
    #478
    0
  21. #476 HalloWeD (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 13:55
    โอ้ยยยยยยย เลือดพุ่ง 55555555555
    ซันจิได้กำไรแลกกับการเสียเลือดสินะ โถ่ววววววว
    ลูฟี่น้อยก็น่ารัก ไม่ขอทนค่าาาาาาาาา
    #476
    0
  22. #475 Ba Low (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:55
    แอร๊ยยสส์ >//< ฟินมากมายย
    #475
    0
  23. #474 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 22:58
    เขิลๆๆๆๆๆๆ >////<
    จะบอกว่าน่าสงสาร โชคดี หรือโชคร้ายกกันแน่ละเนี่ย 5555 อ่านไปอ่านมาเหมือนจะเจอโซซัน(มโนเค๊อะ:v) 3P เล็กๆ =.,=

    #474
    0
  24. #473 Harm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 21:02
    โอ๊ยยย ซันจินายเข้าขั้นบ้าแล้วล่ะ 55555 >w< วันคู่วันคี่ 
    #473
    0
  25. #470 inlove_inlove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 18:18
    อ่านไปยิ้มไปอ่ะ  ยูนจัง  จะสงสารหรืออิจฉา ซันจิ ดีน๊าาาาา   55555
    #470
    0