[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 12 : คนที่ทำให้ใจหิวข้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 

 

 บนเกาะขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ท้องฟ้าวันนี้โปร่งใสด้วยภูมิอากาศเขตร้อน สายลมแรงพัดจนใบของต้นมะพร้าวลู่เอน โดยรวมแล้วถือว่าอากาศดีน่าเอนกายลงนอนริมชายหาดเป็นที่สุด ทว่านามิ ต้นหนสุดเซ็กซี่ของเรือซันนี่กลับขมวดคิ้วเรียวด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ  

 

 

 

“เป็นอะไรไปเหรอ?” โรบินที่นั่งไขว่ห้างอาบแดดอยู่บนดาดฟ้าเรือเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ของวันนี้

 

 

 

“พายุน่ะซิ”  

 

 

 

นามิจ้องมองไปยังทิศเหนือจากเกาะ ถึงอากาศจะปลอดโปร่งไร้เมฆ แต่ด้วยประสบการณ์ทำให้เธอรู้ว่าสภาพอากาศที่เกาะใกล้ๆ นี้กำลังปั่นป่วนด้วยแรงกดอากาศที่ไหลมารวมกัน

 

 

 

“ดูเหมือนจะมีเสียงฟ้าร้องมาจากที่ไกลๆ ด้วยนะ” โรบินนิ่งคิดยามเงี่ยหูฟัง 

 

 

 

“ไม่ใช่พายุธรรมดาซะด้วย แต่เป็นพายุที่เกิดขึ้นจากความจงใจของคน” นามิขมวดคิ้ว นึกไปถึงพลังของผลปีศาจสายโรเกีย แต่ก็มีหลายแบบเกินกว่าจะระบุตัวผู้ใช้ได้

 

 

 

 “ได้แต่หวังว่ามันจะไม่ลามมาถึงเกาะนี้ละนะ” โรบินถอดแว่นกันแดดออกพลางมองตรงไปทางเกาะที่พวกเธอแวะจอดเรือด้วยความกังวลใจเล็กๆ  

 

 

 

“ไม่มาหรอก” นามิหรี่สายตามองตรงไปยังทิศทางที่รู้สึกได้ถึงเค้าลางของพายุ  

 

 

 

“ปัญหาคือ บรู๊คอยู่ที่นั่นนี่ซิ เกาะวารีวิปโยคนั่น”

 

 

 

 

 

ที่หน้าร้านขายไอติมขนาดเล็ก เด็กสาวและกวางน้อยตัวหนึ่งกำลังก้มมองคนขายค่อยๆ บรรจงตักไอติมหลากสีสันขึ้นมาวางเรียงกันในโคนทีละก้อน ทีละก้อน ความสามารถอันโดดเด่นของเขาทำให้ไอติมกว่ายี่สิบลูกตั้งเรียงกันได้โดยไม่เอียงตกลงมาก่อน

 

 

 

“ว้าว ยอดเลย!”

 

 

 

“ใช่ยอดมาก ขอบคุณนะลุง!” มือเล็กคว้าเอาโคนไอติมมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ต่างจากเจ้ากวางน้อยที่คว้าตามมาติดๆ  

 

 

 

“หึหึ แน่นอน ขายไอติมมาทั้งชีวิตเรื่องแค่นี้สบายมาก ว่าแต่คุณหนูกับแรคคูนน้อยจะกินได้เหรอ ไอติมลูกแรกมันสูงอยู่นา” ลุงคนขายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

“โธ่แค่นี้เองยืดคอกินเอาก็ได้แล้ว”  เด็กสาวตัวน้อยตอบกลับพร้อมรอยยิ้มกว้าง

 

 

 

“หือ?? ยืดคอ??”  

 

 

 

“ส่วนฉันก็เริ่มกินเอาจากตรงโคนก็ได้ แล้วก็ไม่ใช่แรคคูนนะ! เรนเดียร์ต่างหากก ฮึ!” ช็อปเปอร์เชิดจมูกขึ้นเล็กน้อย กีบเท้าเล็กวางเงินค่าไอติมไว้ ก่อนจะรีบวิ่งตามกัปตันสาวไปติดๆ  

 

 

 

“ลูฟี่ๆ ฉันว่าพวกเราลืมอะไรไปอย่างนะ”

 

 

 

“หืม ลืมอะไรเหรอ?” ดวงตากลมเหลือบมองหมอกวางตัวน้อย ขณะลิ้มรสชาติไอติมรสมะม่วงดองก้อนล่างสุดอย่างแสนสุขใจ

 

 

 

“ขามาเหมือนเราจะมากับโซโลนี่นา”  

 

 

 

ช็อปเปอร์พูดไปเหลียวซ้ายขวาไปด้วย จากประสบการณ์ที่ผ่านมา นิสัยจอมหลงของโซโลนี่น่ากลัวมาก ดีไม่ดีอาจจะวาร์ปไปโผล่เกาะอื่นเลยก็ได้ !

 

 

 

“เอ๊ะ โซโลเหรอ อืมม หมอนั่นตามเรามาจริงๆ ด้วย คงเพราะอยากรีบเจอซันจิละมั้ง เนาะ?”

 

 

 

 “หา?? อื้ม ก็น่าจะใช่นะ สองคนนั้นสนิทกับแบบมือถึงเท้าถึงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ลูฟี่ เธอจำอะไรๆ ได้เยอะแยะแล้วใช่มั้ย เมื่อไรจะจำเรื่องของฉันได้ซักทีน้า” ช็อปเปอร์พูดเสียงเศร้า

 

 

 

ลูฟี่หัวเราะชิชิ พลางลูบหัวทุยของเจ้ากวางน้อยเบาๆ  “เดี๋ยวก็จำได้แล้ว ฉันเองก็รอที่จะจำเรื่องของนายให้ได้เหมือนกันนะ”  

 

 

“จริงเหรอ” ช็อปเปอร์ยิ้มกว้าง ลูฟี่พยักหน้าให้พร้อมยิ้มรับ  

 

 

 

“อืม ก่อนอื่นเราอาจต้องหาโซโลก่อนซันจิแล้วละมั้ง เพราะนามิบอกว่าซันจิรู้ว่าเราจอดเรือที่ไหน แต่โซโลนี่ซิ ท่าทางมั่นใจ แต่คงไปไม่ถูกอีกตามเคย”  

 

 

 

“โอเค งั้นเราแยกกันหาแล้วกันนะ ฉันจะไปทางนี้ ส่วนนายไปแยกขวาโน้น”  

 

 

 

ลูฟี่ชี้นิ้ว ในสีหน้าเต็มไปด้วยแววนึกสนุกมากกว่าจะเป็นห่วงนักดาบจอมหลงของตัวเอง เพราะเธอรู้ดีว่า ระดับโซโล ถึงหลงไปก็ไม่เป็นอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว ตอนนี้มาลุ้นกันดีกว่าว่าใครจะหาโซโลเจอก่อนกัน  

 

 

 

เท้าเล็กพาตัวเองเดินห่างมาได้ไม่ไกล หูก็แว่วได้ยินเสียงพูดคุยดังมาตามทาง เป็นชายร่างใหญ่สองคนกำลังคุยกันเสียงดังเอ็ดตะโร คนหนึ่งพูดว่างานจับปลารายได้ไม่งามเหมือนแต่ก่อน เพราะมีเจ้าใหญ่ๆ เข้ามารุกตลาดแถวนี้กันเยอะ เพื่อนอีกคนเลยยุให้ไปเป็นโจรสลัดซะเลย  

 

 

 

เพราะยุคสมัยนี้ เขานิยามเหล่าโจรสลัดกันว่าเป็นเสรีชน ทำอะไรตามใจอยาก ภายใต้กรอบของกลุ่ม ใครๆ ก็เลยอยากจะกระโจนสู่ทะเลสีฟ้าครามอันแสนท้าทายมากยิ่งขึ้น

 

 

 

“ว่ากันว่ากลุ่มโจรสลัดฮาร์ท แล่นเรือผ่านมาแถวนี้ แกไม่ไปลองสมัครเป็นลูกน้องดูละ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นแบบทีเล่นทีจริง

 

 

 

แผละ

 

 

ไอติมสิบกว่าก้อนตกลงบนพื้นหินทันใด

 

 

 

“อ๊า หกหมดเลย!” กัปตันตัวน้อยทำหน้าเหวอ ทรุดลงกับพื้นมองซากไอติม ด้วยสีหน้าเสียดายอย่างสุดซึ้ง

 

 

 

ครั้นจ้องเขม็งกลับไปที่ตัวการซึ่งยังโม้กันไม่เลิก สายตาก็ดันหันไปเห็นลายสักที่นิ้วมือทั้งสองของไอ้เจ้านั่นพอดี สิ่งนั้นทำให้สมองเผลอระลึกถึงใครบางคน ที่พยายามจะทำเป็นไม่สนมาตลอด

 

 

 

มือนั่น สายตานั้น อ้อมแขนที่เคยโอบกอด นิ้วของเธอเคยแตะสัมผัสใบหน้าเขามาก่อน แล้วก็ได้เห็นเจ้าหมอนั่นยิ้ม รอยยิ้มที่แตกต่างไปจากทุกที หัวใจเต้น ใบหน้าร้อนผ่าว เหมือนจะไม่สบายขึ้นมาอีกแล้ว เวรกรรม!

 

 

 

 อ๊ากก ทำไม?? ทำไมตอนนั้นเราถึงได้ทำแบบนั้นอ่ะ??  

 

 

 

กับเจ้านั่น... เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่

 

 

 

“ออกไปจากหัวฉันเดี๋ยวนี้นะ โทราโอะ!”  

 

 

 

สุ้มเสียงเอาแต่ใจร้องลั่นขึ้น พร้อมๆ กับมือเล็กที่ยกขึ้นกุมขมับ เหมือนคนที่ไม่รู้จะจัดการเรื่องในใจยังไงดี

 

 

 

เสียงร้องอันดัง ดึงดูดความสนใจผู้คนที่เดินผ่านไปมา ร่างสูงเจ้าของผมสีชมพูชะงักฝีเท้า ผู้ติดตามอีกสองคนจึงต้องหยุดตาม เขาเหลียวมองไปทางต้นเสียง ที่พื้นมีไอติมหลายลูกเริ่มละลาย และเด็กผู้หญิงสวมหมวกฟางคนหนึ่งนั่งขดตัวอยู่ หมวกฟางที่คุ้นในความทรงจำอันเลือนราง

 

 

 

“นาวาเอกโคบี้ครับ?”  

 

 

 

พลทหารฝึกหัดที่เพิ่งได้รับการบรรจุมาให้คอยติดตามเขาเรียกด้วยความสงสัย เขาหยุดยืนมองอยู่ห่างๆ เด็กผู้หญิงคนนั้น เหมือนกำลังมีเรื่องทุกข์ใจนอกเหนือไปจากไอติมที่หกเต็มพื้นนั่น เขามองเห็นใบหน้าของเธอไม่ชัด ถึงจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป แต่สังหรณ์บางอย่างกลับฉุดรั้งเขาไว้  

 

 

 

อยากเข้าไปใกล้ ถามไถ่ และปลอบโยนเธอ ทำไมเขาถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนี้กับคนแปลกหน้าได้นะ...?

 

 

 

“ขอโทษนะครับ การประชุมที่หอสังเกตุการณ์จะเริ่มอีก 10 นาที หากไปสายจะถือเป็นครั้งแรกของคุณนะครับ”  

 

 

 

“...เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะ”  ชักเท้าและหันหลังจากไป มันอาจเป็นแค่สังหรณ์ที่คิดไปเอง และนั่นอาจเป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ตอนนี้มีเรื่องเลวร้ายกำลังเกิดขึ้นที่เกาะวารีวิปโยค เขาไม่ควรจะรอช้าอีก  

 

 

 

ลางสังหรณ์แปลกๆ ครั้งนี้ คงต้องยอมปล่อยไปซะแล้ว

 

 

 

 

หลังจากรวบรวมสติกลับมาได้ เสียงรอบด้านก็ลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง  ให้ตายเถอะ โทราโอะนี่ร้ายกาจอย่างกะปลาหมึก ทำไมถึงติดหนึบอยู่ในความสนใจของเธอได้นานขนาดนี้นะ บ้าชะมัด!  

 

 

 

 “เฮ้ยพวกเรา ไปดูกันเถอะ ปลาหิมะทองคำสินค้าชั้นดีกำลังจะหลุดหนีลงทะเลไปแล้ว !”

 

 

 

“แถมพ่อค้ายังบอกว่าใครจับกลับมาได้ จะได้ส่วนแบ่งเนื้อไปครึ่งหนึ่งด้วยนะ ลาภปากแล้ว!”  

 

 

 

เอ๋ เนื้อ??  

 

 

 

“เย้ ไปด้วยคนซิ!”  แสงสว่างวาบเข้ามาในดวงตากลมสุกใส พริบตาเดียว เรื่องของโทราโอะที่รบกวนใจอยู่ก็ปลิดปลิวหายไปทันที

 

 

 

คนตัวเล็กที่ไวเหมือนลิง ดีดตัวไม่กี่ทีก็ไปถึงที่เกิดเหตุ ที่ท่าเรือใกล้กับตลาดปลาเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังมุงดูด้วยสีหน้าลุ้นระทึก วงน้ำแตกกระจาย ผู้คนมากมายกระโดดลงไปเพื่อจะตามจับเจ้าปลาหิมะทองคำกลับมา แต่ก็ถูกหางใหญ่ๆ ของมันปัดกระเด็นแทบทุกราย  

 

 

 

“โอ้โห! ตัวใหญ่เบ้อเริ้มเลย”  เด็กสาวแหกปากร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น ตัวยาวเหมือนงูยักษ์สีขาวเหลือบทอง มีคลีบเล็กๆ ติดอยู่ที่หัว ปลาหิมะทองคำที่ว่านั่น มันเจ้าทะเลดีๆ นี่เอง! 

 

 

       

“แย่เลยน้า ของซื้อของขายต้องมาหลุดลอย ว่ายหนีไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้” เสียงทุ้มๆ เอ่ยกับพ่อค้าปลาที่ทำท่าราวกับอยากฆ่าตัวตายอยู่บนฝั่ง  

 

 

 

ปลาหิมะทองคำตัวนั้น ลำบากเลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะจับมาได้ ต่อให้ต้องเสียเนื้อไปครึ่งหนึ่งเขาก็พร้อมยอมเดิมพัน หากใครก็ตามจับมันกลับมาได้ !    

 

 

 

“นี่ พี่ชาย ถ้าฉันจับมันกลับมาได้ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาทีละก็ จะยอมยกเนื้อของปลานั่นให้ฉันเศษ 2/3 มั้ย?” มือหนาวางปุ๊ลงบนไหล่กว้าง มืออีกข้างคีบมวนบุหรี่ไว้หลวมๆ ยามเจรจาด้วยมาดนักธุรกิจ

 

 

 

“จะบ้าหรือไง เศษ 2 / 3 นั่นมันยิ่งกว่าเข้าเนื้ออีกนะ รู้มั้ยว่าฉันต้องออกทะเลไปนานแค่ไหนกว่าจะจับมันกลับมาได้ !” พ่อค้าเถียงคอเป็นเอ็น

 

 

 

“โอ้ ดูโน้นซิ ที่เสียเวลาไปตั้งเยอะ มันกำลังจะว่ายหนีไปในไม่กี่นาทีแล้ว แม้แต่ชาวเงือกคนโน้น ยังเอาไม่อยู่เลยนา?”  

 

 

 

ร่างสูงยกบุหรี่ขึ้นมาสูบไปหัวเราะเบาๆ ไป ภาพที่เห็นคือปลาตัวใหญ่ยักษ์กำลังว่ายจากไป ไกลขึ้นทุกทีๆ พ่อค้าเริ่มเหงื่อตก ไปแล้ว กองเงินกองทองของเขา  

 

 

 

“ตะ ตกลง! ถ้าจับกลับมาให้ได้จริงละก็ เอาไปเลยตามที่ขอ ฉันยกให้ !” ยังไงเขาก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนี่

 

 

 

“ฮ่าๆๆ ว่าง่ายดีแฮะ ยืดหยุ่นสมเป็นพ่อค้าจริงๆ” ซันจิทิ้งมวนบุหรี่ลงกับพื้น ตบไหล่พ่อค้าผู้น่าสงสารดังป้าบๆ ถอดเสื้อตัวนอกออก เตรียมตัวจะไปตะลุมบอนกับเจ้าทะเลตัวเขื่อง เท่านี้เขาก็จะได้วัตถุดิบมื้อพิเศษไปบริการนามิซังกับโรบินจังที่ไม่ได้เจอกันมานานสักทีละ !

 

 

 

ตูมม!!

 

 

 

เสียงน้ำสาดกระเซ็นเปียกเต็มๆ หน้าของเขาและคนที่ยืนออกันอยู่ริมท่า มีใครบางคนออกหมัด และกระโจนลงไปในทะเลอย่างบ้าดีเดือด ผู้คนล้วนตกตะลึงกับหมัดใหญ่ยักษ์นั่น ร่างเล็กๆ สวมหมวกฟางกำลังยื้อยุดฉุดกระชากรัดคอเจ้าปลาหิมะทองคำตัวนั้นเอาไว้แน่น

 

 

 

เฮ้ๆ นั่นใครฟะ ทำอะไรกับวัตถุดิบมื้อสำคัญของเขาน่ะ บ้าชิบ เสียแผนหมด !

 

 

 

เดินชมจันทร์ !

 

 

 

เขาก้าวกระโดดขึ้นไปบนอากาศ ตรงดิ่งไปยังที่เกิดเหตุทันที หากเจ้าบ้าดีเดือดคนนั้นล้มเจ้าทะเลได้ ไม่กลายเป็นว่าเขาต้องเสียเนื้อทั้งหมดไปรึ อุตส่าห์เสียเวลาเจรจาได้มาตั้ง 2/3 แล้ว ไม่มีทางปล่อยไปหรอก !

 

 

 

“หนอย เจ้าตัวดื้อด้าน สลบไปซะ สลบซิ เอ้อ !”  

 

 

 

เสียงเล็กๆ ร้องขึ้น เจอการบีบรัดของแขนยางยืดประหลาดไม่นานเจ้าปลาหิมะทองคำก็สิ้นฤทธิ์ลงในที่สุด เด็กสาวหัวเราะ ขณะปาดเหงื่อ แต่แล้วร่างยาวๆ ที่ค่อยๆ จมลงใต้ทะเลก็ทำให้เธอเพิ่งฉุกคิดได้ว่า  

 

 

 

เย้ย นี่มันกลางทะเลนี่นา ! น้ำทะเลถูกขาแล้ว โอ๊ะ หมดแรงเลย บ้าชะมัด...ตัวเธอจมลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว

 

 

  

“หวะ หวา จะจมแล้ว !”

 

 

 

ทันใดนั้น ร่างสูงๆ ที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้าก็โฉบใกล้เข้ามา ลูฟี่เงยสีหน้าอ่อนแรงขึ้นมองคนๆ นั้น หน้าคุ้นมาก !  

 

 

 

ผมสีเหลือง หน้าตากรุ้มกริ่มแลดูเจ้าชู้นิดๆ คิ้วม้วนด้วย เห ซันจิ !  

 

 

 

ร่างที่ลอยใกล้เข้ามาจ้องมองเธอคล้ายนิ่งงัน แขนแข็งแรงโอบคว้าตัวของเธอขึ้นมาจากทะเล ขาของเขาเตะเจ้าปลาหิมะทองคำที่สลบไปให้กระเด็นขึ้นมาเหนือผืนน้ำ พอลอยอยู่ในจังหวะที่เหมาะสมปุ๊บเขาก็ใช้ขาอีกข้างเตะจนมันกระเด็นไปยังตำแหน่งที่พ่อค้าเจ้าของปลายืนเอ๋อมองอยู่ ตาคิ้วม้วนคนนั้นทำทุกอย่างเสร็จโดยที่สายตายังไม่ละไปจากเธอเลย

 

 

 

 “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมมาช่วยแล้ว คุณหนูตัวน้อย !”  เสียงหล่อๆ เอ่ยอย่างแสนมั่นใจ คิดไปเองหรือเปล่าว่าเห็นรูปหัวใจลอยอยู่ในลูกตาหมอนี่ ชิชิ น่าขำจัง แต่ที่สำคัญกว่านั้น...

 

 

 

“นายบินได้ด้วย ยอดเลย !” เธอหัวเราะเสียงใส  

 

 

 

“เรื่องแค่นี้ เพื่อคุณหนูแล้ว ผมทำได้อยู่แล้วละคร้าบบ” พอเขากระโดดกลับมาถึงฝั่งท่ามกลางสายตาตื่นตะลึง เธอก็กระโดดลงจากอ้อมแขนของเขา ไล่สายตามองไปทั่วตัว “คุณหนูมองอะไรเหรอครับ ว่าแต่ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ยครับเนี่ย ?” ดวงตาของเขายังเป็นรูปหัวใจอยู่ เธอหัวเราะชิชิ พลางส่ายหน้าทั้งรอยยิ้ม

 

 

 

กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ชุดสูทแบบเรียบหรู รอยยิ้มกระหริ่มกระเหรี้ย ไหนจะเสียงแบบตื่นเต้นจัดๆ เวลาเห็นสาวๆ นี่ก็ด้วย  

 

 

 

ซันจิในความทรงจำนี่เอง หมอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลย เจอกันแล้ว ในที่สุด!

 

 

 

“หิวข้าวจังซันจิ เอานี่ไปทำให้กินหน่อยซิ !” คำทักทายแรกจากเจ้าแห่งโจรสลัด ถึงพ่อครัวประจำเรือได้ถูกเอ่ยออกไปแล้ว

 

 

 

คำสั่งนั่นแล่นวาบเข้ามาในสมอง ซันจิเบิกตามองเด็กสาวปริศนาตรงหน้า นั่นเธอสั่งใช่มั้ย... แล้วทำไมร่างกายของเขาถึงตอบสนองละ หัวใจเขาอยากทำกับข้าว อะไรก็ได้ที่อร่อยๆ ตามเสียงออกคำสั่งหวานๆ นี่  

 

 

 

แต่มันแตกต่างจากปฏิกริยาที่เขามีให้สาวๆ ทั่วไป ประหลาดจริงๆ คำสั่งที่แทบจะไม่ผ่านกระบวนการกลั่นกรองทางความคิดนี่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากนิ่มๆ แถมยังรู้จักชื่อเขาอีก?  

 

 

 

ได้อย่างไรกัน? แม้ความนึกคิดของเขาจะเต็มไปด้วยความกังขา ทว่าหัวใจกลับน้อมรับโดยดุษฎี ไม่ว่าเด็กสาวคนนี้จะเป็นใครก็ตาม  

 

 

 

แถมสีหน้าหิวข้าวของเด็กคนนี้ ยังเหมือนจริงแบบสุดๆ อีกด้วย !  

 

 

 

 “รอก่อนนะครับสาวน้อย พายุทอนาโดในหัวใจของผมกำลังจะพัดพาอาหารสุดหรูมาเสิร์ฟคุณแล้วว”

 

 

 

 

 

ในครัวเล็กๆ ไม่ไกลจากท่าเรือ กุ๊กหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนวางเนื้อของปลาหิมะทองคำที่แล่บางๆ จนมีลักษณะเหมือนเบค่อนลงบนจาน จุ่มชิ้นเนื้อลงบนเกล็ดขนมปังกรอบราดเนยเหลืองก่อนจะนำลงไปทอด มือของเขาทำทุกอย่างได้อย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนอีกคนที่นั่งรอกิน กำช้อนส้อมเอาไว้แน่น ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

 ละเอียดขนาดนั้น ต้องรอนานจริงๆ คนเป็นกุ๊กนี่จะว่าไปก็น่านับถือจริงน้า กลิ่นเนื้อชั้นเลิศชุปแป้งทอดกำลังเขย่าหัวใจเธออย่างแรง อา..หิวชะมัด

 

 

 

“แย่จัง ฉันคงจะขาดนายไปไม่ได้แล้ว ดีจังเลยที่ได้พบอีกครั้งนะ ซันจิ!”

 

 

 

เคร้ง..!

 

 

 

ชามโลหะร่วงหล่นจากมือ ขะ ขาดไม่ได้ เลดี้ตัวน้อยคนนี้บอกว่าขาดเขาไม่ได้ ฮู้ๆ หายใจเข้าลึกๆ ซันจิ แกจะมาหลุดการควบคุมตัวเองต่อหน้าเลดี้ไมได้ ไม่ด้ายย  

 

 

 

“คะ คุณหนูเคยเจอผมมาก่อนงั้นหรือครับ?” เขายื่นจานที่เต็มไปด้วยเนื้อชุปแป้งทอดให้เธอ คิดไม่ถึงว่ามือขาวๆ เล็กๆ นั่นจะหยิบไปกินทั้งชิ้นในคำเดียว  

 

 

 

หืม เด็กสาวคนนี้เป็นเจ้าของผลปีศาจนี่เอง

 

 

 

“อร่อย อร่อยจริงๆ! ขอเพิ่มอีกนะ”  

 

 

 

เธอเลื่อนจานเปล่าให้เขา พลางฉีกยิ้มแฉ่ง น่ามองราวดวงตะวันสดใสยามเช้า เนื้อหายไปแล้ว สีหน้าเอร็ดอร่อยของเธอทำให้กุ๊กอย่างเขามีความสุขจนใจเต้นรัวอย่างบอกไม่ถูก แม้กิริยากินแบบสวาปามนั่นจะแอบคุ้นในความทรงจำหน่อยๆ ก็เถอะ

 

 

 

“ฮะๆๆ ได้ซิคุณหนู รอแปปนึงนะครับ”

 

 

 

เขาหัวเราะเป็นกันเอง รู้สึกคุ้นเคย และวางตัวกับเธอคนนี้ได้ง่ายๆ ไม่ตื่นตูมเหมือนเวลาอยู่ใกล้ๆ เลดี้คนอื่นๆ จะว่าไป...เขารู้สึกเหมือนยืนอยู่ข้างเพื่อนสนิทที่คุ้นเคยกันอย่างที่สุด ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน...?

 

 

 

“เอ นายไม่ใช่ต้องรีบกลับไปที่เรือซันนี่เหรอ? แต่ช่างเถอะ ทำให้ฉันกินก่อนนะ !”

 

 

 

อีกแล้ว คำพูดที่เหมือนจะรู้จักเขานั่น ถึงที่ผ่านมาเขาจะไม่ได้อยู่แบบหลบซ่อนเหมือนโจรสลัดทั่วไป แต่เด็กสาวคนนี้ก็ไม่น่าจะรู้ไปถึงเรื่องเรือที่มารับเขานี่นา ?

 

 

 

“อิ่มเเปล้เลย”  ลูฟี่กุมท้องที่ป่องขึ้นเล็กน้อย หัวเราะร่าเริงให้เขาที่กำลังจุดบุหรี่และมองมาทางเธอ

 

 

 

 ซันจิเหลือบดูนาฬิกา วันนี้เขาเถลไถลทั้งวัน สงสัยจะต้องไปจริงๆ แล้วละ อาหารก็ได้แล้ว แม้จะโดนเด็กสาวคนนี้กินไปซะเยอะก็เถอะ !          

 

 

 

“เอ๊ะ จริงซิ ของหวาน”  

 

 

 

เธอเหลือบมองมาทางเขา ยิ้มเผล่จนตาหยี ทั้งไร้เดียงสาและไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ แต่กุ๊กหนุ่มกลับไม่ถือสา บริการสุดกำลังด้วยหัวใจแห่งรัก มันคือปฏิกิริยาที่เขามีไว้เพื่อเลดี้เท่านั้น ทุกคนเท่าเทียมกัน และเธอก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

 

 

 

“รอเดี๋ยวนะครับ”

 

 

 

“ไม่เป็นไร ขอนั่นแล้วกัน” เธอช้อนตาขึ้นมองเขา แสยะยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย

 

 

 

“อะไรเหรอครับ?”  

 

 

 

“นั่นไง” เธอชี้มาที่อกเสื้อของเขายิ้มๆ “ฉันอยากได้ผลไม้นั่น”

 

 

 

“...!...”  

 

 

 

ตกใจไม่ทันจบ ร่างเล็กๆ ก็ผลุบกายกระโดดมาหยุดยืนเบื้องหน้าเขา ดวงตากลมสีดำสุกใส ยิ่งมองใกล้ๆ ก็ยิ่งเต็มไปด้วยสิ่งที่ชวนให้ระลึกถึง ไม่ทันรู้ตัว เด็กสาวเจ้าของเรี่ยวแรงมหาศาลก็กดร่างของเขาที่กำลังเหม่อลงกับพื้นครัว พลางยิ้มแล้วยิ้มอีก

 

 

 

“ซันจิ ผลไม้แห่งความทรงจำนั่น ขอคืนให้ฉันเถอะนะ?”

 

 

 

“คะ คุณหนู...”

 

 

 

สิ่งนั้นเอง...  

 

 

 

ใช่ว่า 2 ปีที่ผ่านมาจะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เขาเพื่อหวังชิงผลไม้นี่ และเด็กคนนี้ก็มาเพื่อสิ่งนี้จริงๆ เขายกยิ้มขื่น ทั้งชีวิต ปฏิธานของเขาคือการไม่ปฏิเสธเสียงเรียกร้องของหญิงสาว ยิ่งเป็นเด็กสาวคนนี้ เขายิ่งไม่อยากปฏิเสธ! แต่ว่านี่มัน...

 

 

 

คือของสำคัญที่เขาต้องรักษาเอาไว้เพื่อกัปตันคนสำคัญของตัวเอง...

 

 

 

หลายครั้งที่ต้องปฏิเสธ และครั้งนี้ก็เช่นกัน  

 

 

 

“ขอโทษนะคุณหนู แต่นี่น่ะ ไม่ได้จริงๆ”

 

 

 

“หือ..? ของสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ ?”  เธอยังคงยิ้มถาม มือใหญ่กำมือของเธอเอาไว้แน่น ในดวงตามีแต่ความเศร้า แต่กลับเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่มั่นคง

 

 

 

“เฉพาะเจ้านี่เท่านั้นที่ให้ไม่ได้จริงๆ ครับ”

 

 

 

“ไมได้จริงๆซินะ?”  

 

 

 

 เธอเอียงคอมอง รอยยิ้มกว้างขวางแลดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว ใจเขาเจ็บปวดรวดร้าวแทบตาย ไม่อยากเอ่ยปฏิเสธเลดี้คนนี้อีกรอบจริงๆ ให้กัดลิ้นตายเสียยังดีกว่า โอ้ว มันช่างทรมานเหลือเกิน !  

 

 

 

เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวสวมหมวกฟางอีกรอบ กัดฟันพูดปฏิเสธอีกครั้งและรีบจากไปคงดีกว่า แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างขึ้น พร้อมใจที่เต้นถี่  

 

 

 

“ฮึก...”  

 

 

 

น้ำตาหยาดโตหยดลงบนอกเสื้อ หยาดน้ำตาพราวอยู่บนดวงหน้าเล็ก เธอยกแขนเรียวขึ้นปาดมันทิ้ง ไปลวกๆ พลางจ้องมองเขาด้วยแววตาซึ้งใจแบบสุดๆ

 

 

 

ทะ ทำไมเป็นแบบนี้ เขาอ้าปากค้าง แทบกระอักเลือดตายเสียให้ได้  

 

 

 

นี่เขาทำเลดี้ร้องไห้เหรอเนี่ย ไม่นะ!! 

 

 

 

“แบบนี้ค่อยดีหน่อย นายปกป้องสิ่งนี้มาตลอด จนถึงตอนนี้คงต้องเหยียบย่ำปฏิธานของตัวเองเพื่อฉันซินะ”

 

 

 

“...เอ่อ...??”  

 

 

 

เขางงไปหมด แต่น้ำตานั่นหยุดชะงักทุกความคิดของเขา ในหัวอื้ออึง  

 

 

 

เด็กสาวหมวกฟางคนนี้...

 

 

 

“ขอโทษด้วยที่หายไปนาน แต่ก็ขอบคุณมากนะ ซันจิ ฉันดีใจจริงๆ!”

 

 

 

ความจริงใจในน้ำเสียงแผ่วาบเข้ามาในอก ฉับพลันสีหน้าเขาก็แดงเรื่อ ร้อนผ่าวจนตัวเองยังตกใจ ดวงตาเป็นรูปหัวใจเพราะเลดี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่หน้าแดงเพราะเลดี้นี่มัน...  

 

 

 

อึ้งและอึ้ง เหมือนถูกขโมยหัวใจไปเดี๋ยวนั้น ทำอะไรไม่ถูกแล้ว!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

















































 

ซะ ซันจิ! นั่นไม่ใช่หญิงแท้นะ นายหวั่นไหวเหรออ หืมม //โดนมีดทำครัวจ้วง


ต่อตอนไปจิเป็นเช่นไร ใครจะกดใครหรือใครจะมาขัดขวาง??


สปอยเกาะวารีเล็กน้อย ที่นั่นจะได้เจอเพื่อนเก่ามากกว่า 1 ค่ะ


และอาจจะมีสายฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาได้นะ (??)



เป็นอย่างไร รอติดตามนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ยังรอคอยเรื่องนี้ค่ะ (ซึ้งงะ) 
 




ต่อไปคงไมไ่ด้อัพถี่ เพราะเราทำโปรเจคจบค่ะ


แต่สัญญาว่าจิมาต่อเรื่อยๆ เดือนละครั้งนะะ (จะพยายามนะ 55)







ปล. ฟิกนี้จะมาตามเสียงเรียกร้องและคอมเม้นค่ะ! 555 //ป้าบ โดนนักอ่านถีบข้อหาเอาแต่ใจ















 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2243 polar* (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 00:25
    ซันจิโดนแล้วว
    #2,243
    0
  2. #2049 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 18:34

    เหมือนเราเห็นเรือดำน้ำของใครบ้างคนนะ

    #2,049
    0
  3. #2033 มนุษย์ที่รักอิสระ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 03:04
    ความฉิบหายมาเยือนซันจิแบบจัดเต็มสุดๆ555555
    #2,033
    1
    • #2033-1 dark_violeta(จากตอนที่ 12)
      3 กรกฎาคม 2562 / 00:28
      จิน่าจะดีใจมีสาวๆ บนเรือเพิ่มอีกคน XD
      #2033-1
  4. #1989 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 02:05
    ซันจิคุง รีบทำคะแนน5555 แต่รู้ตัวจริงของลูฟี่ซันจิคุงคงช็อค5555
    #1,989
    0
  5. #1893 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:07
    ถ้าซันจิรู้ว่าเป็นลูฟี่คงไม่ช็อคตายไปเลยรึไง555
    #1,893
    0
  6. #1456 khunyaymos (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 02:03
    วินเวียนศรีสระ คล้ายจะเป็นลม 
    โอ้ย!!!!! ซันลู บันไซ! \(>o<)/
    #1,456
    1
    • #1456-1 dark_violeta(จากตอนที่ 12)
      4 เมษายน 2560 / 02:07
      แต่งออลลู ซันลูก็ต้องมา อิอิ
      #1456-1
  7. #1431 dekice (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 16:08
    ใจเย็นนะซันจิ นั่นฟี่นะนั่นฟี่
    #1,431
    1
    • #1431-1 dark_violeta(จากตอนที่ 12)
      2 เมษายน 2560 / 19:13
      นั่นฟี่นะ แค่มีหน้าอกเพิ่มขึ้นมาเองง
      #1431-1
  8. #1257 l3oss_it (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 01:36
    คำพูดของไรต์เตอร์คิดเหมือนกับเราเลยอ่ะ
    ถ้าซันจิรู้ว่านั้นเป็นลูฟี่ไม่เอาหัวโขกกำแพงตายไปเลยรึไงกันนะ 5555
    ทำไมตอนนี้ซันจิ ละมุนได้น่ารักมากขนาดนี้กัน
    เดี๋ยวนะช็อปเปอร์หาย! เดินมาด้วยกันอยู่ดีหายไปไหนแล้ว ไหนว่าจะไปตามหาโซโลด้วยกันไง

    #1,257
    1
    • #1257-1 dark_violeta(จากตอนที่ 12)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:34
      555 ใช่ค่ะ ซันจิเป็นประเภทเทิดทูนเพศแม่ เจลเทิลแมนสุดๆ แต่คนนี้น่ะ ไม่ใช่นานาย หุๆ
      อา ใช่ค่ะ ช็อปเปอร์หายแต่เดี๋ยวก็โผล่มา ^^
      #1257-1
  9. #1163 zmbyun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:08
    ซันจินายใจเย็นๆนะ นั่นกัปตันของนายนะเห้ย 55555555555
    #1,163
    0
  10. #956 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:31
    ลูฟี่คิดถึงลอว์ด้วย

    ลอว์รีบมาด่วนเลยเร็วเข้า

    หึๆ เธอไม่มีวันสลัดลอว์หลุดออกจากหัวง่ายๆหรอกนะฟี่น้อย

    ว่าแต่ซันจินี่สุภาพบุรุษกะผู้หญิงจริงๆ แต่รู้ไหมว่านั่นนะลูฟี่นะ

    จะเลือดกำเดาหมดตัวไหมนี่พ่อกุ๊กคิ้วม้วน เฮ้อ

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #956
    0
  11. #861 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 00:53
    ฟี่น้อยน่ากินกว่าปลาหิมะทองคำสะอีก > <''
    #861
    0
  12. #769 lio (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:01
    ผมไม่ได้อยากถูกลูฟี่จังกดลงพื้นเลยซักนิด -///-
    #769
    0
  13. #768 lio (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:01
    ผมไม่ได้อยากถูกลูฟี่จังกดลงพื้นเลยซักนิด -///-
    #768
    0
  14. #767 lio (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:01
    ผมไม่ได้อยากถูกลูฟี่จังกดลงพื้นเลยซักนิด -///-
    #767
    0
  15. #673 tityjiu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 20:24
    อ๊ากกกกกนั่นมันยั่วแบบตั้งใจเลยนะลูฟี่เธอมันฮอตสุดๆจริงๆ
    #673
    0
  16. #640 Buka (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 21:42
    ร้อยนารีหรือจะสู้ฟี่น้อยจริงไหมคุณกุ๊ก
    #640
    0
  17. #545 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 19:30
    ซันจิมาแล้วววววววววววววววววววววววว
    #545
    0
  18. #479 khao-chae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 21:59
    โคบี้ๆ รอโคบี้ออกมา ตอนนี้ในมังงะจะฝึกไปถึงไหนแล้วน้า
    #479
    0
  19. #477 NeeniTY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 17:49
    ตอนที่ลูฟี่คิดถึงลอว์อ่ะ น่ารักมากๆ //สลบคากองเลือด =.,=
    #477
    0
  20. #472 Harm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 20:54
    โอ้วววววว ซันลู มาวิ้งๆเต็มเบยยย 55555 ><

    ##ไรต์สู้ๆ ปั่นต่อไป เค้ารออ่านอยู่น้าาา
    #472
    0
  21. #455 Hikari (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 10:06
    แอร๊ยยยยยยย ฟินแปปค่ะ
    ไม่เคยอ่านซันจิลูฟี่มาก่อนจนถึงเรื่องนี้ นี่คร้งแรกเลยค่ะ
    แล้วยิ่งลูฟี่เป็นผู้หญิง ถูกสเป๊กซันจิเลยอะดิ 5555555
    ตอนนี้หวานได้น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก ซันจิโคตรสุภาพบุรุษ
    แต่อ่านไปอ่านมายิ่งเกลียดลอว์แฮะ แกทำอะไรลูฟี่ช้านนนน

    บอกเลยว่าอยากเจอเอสง่ะ 55555555 คือเอสน่าจะไม่อยู่แล้วรึเปล่าคะ ในเรื่องนี้?
    น้ำตาไหล 55555 คือเรารักเอสมากบอกเลยค่ะ อิอิ

    อ่านต่อค่าา
    #455
    0
  22. #452 toy6342 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 18:01
    สนุกมากๆ  มาอัพต่อไวๆน้าา
    #452
    0
  23. #449 appleply (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 01:34
    น่ารักกอร่าา ชอบทุกคู่(แต่ในใจเชียร์โทราโอะเต็มที่) วู้ววซันจิหล่อจิงๆแต่งมาอีกน่ะค่ะชอบมากๆเรยจะติดตามอ่านทุกตอนเน้ออ
    ปล.ขอให้ลูฟี่ในร่างหญิงตลอดกาลวบเพี้ยงๆๆๆ555
    รักยูนนาน่าอัพต่อไวๆล่าเป็นกำลังใจให้เยิฟๆ
    #449
    0
  24. #448 appleply (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 01:33
    น่ารักกอร่าา ชอบทุกคู่(แต่ในใจเชียร์โทราโอะเต็มที่) วู้ววซันจิหล่อจิงๆแต่งมาอีกน่ะค่ะชอบมากๆเรยจะติดตามอ่านทุกตอนเน้ออ
    ปล.ขอให้ลูฟี่ในร่างหญิงตลอดกาลวบเพี้ยงๆๆๆ555
    รักยูนนาน่าอัพต่อไวๆล่าเป็นกำลังใจให้เยิฟๆ
    #448
    0
  25. #444 ขมวดคิ้ว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 21:45
    หลงเข้ามาอย่างงงๆ ;A;
    แง๊ ลูฟี่โกะน่ารักจังเลยค่ะ อยากให้เป็นผญ.แบบนี้ตลอดไป
    โฮกกก ซันจิไม่มีคำบรรยาย (บรรยายไม่ถูก)
    จะติดตามต่อไปค่ะ !
    #444
    0