[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 11 : ออกเดินทางอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 แสงไฟสีนวลที่ส่องประกายอยู่ริบๆ บนแหลมหนึ่งของเกาะมาเธอสปริงซึ่งยื่นยาวออกไป สาดส่องมากระทบเรือใหญ่สองลำ และเรือดำน้ำอีกหนึ่งลำ ยามดึกสงัดเช่นนี้ แม้จะได้ชื่อว่าเป็นเกาะแห่งฤดูใบไม้ผลิ ทว่ากลับยังคงหนาวยะเยือกยามไร้ซึ่งแสงจากดวงอาทิตย์  

 

 

 

“กัปตัน เข้าไปนอนข้างในไม่ดีกว่าหรือครับ?”  

 

 

 

เบโปะหมีขาวตัวใหญ่ในชุดหมีสีส้มร้องถาม ในมือมีผ้าห่มผืนหนารออยู่

 

 

 

แล้วเผื่อกรณีที่เจ้านายของตนจะปฏิเสธข้อเสนอนี้  

 

 

 

สายตาคมยังคงทอดมองไปยังตึกสูงใหญ่ที่มีรูปดาวห้าแฉกประดับเด่นสง่า ลอว์ส่ายหน้าช้าๆ  

 

 

 

“ไม่” เขาพูด “ฉันละสายตาจากที่นี่ไม่ได้หรอก”

 

 

 

เบโปะมองตามสายตาของผู้เป็นเจ้านายไป รอบด้านยังมีลูกน้องบางส่วนของเขาเฝ้ามองอยู่ด้วย อีกจุดประสงค์หนึ่งคือเพื่อเฝ้าระวังภัยให้กัปตันของตนที่ยังคงยืนยันจะปักหลักเฝ้ามองใครบางคนอยู่ด้านนอกต่อไป

 

 

 

 “ลมทะเลตอนกลางคืนไม่ดีต่อสุขภาพนะครับกัปตัน ถ้าหมวกฟางรู้เข้าก็คงจะไม่สบายใจเหมือนกัน”

 

 

 

“มันคงไม่เป็นแบบนั้นหรอก” แววตาเขาดูเหมือนจะเลื่อนลอยไปชั่วขณะ หัวใจปวดหนึบขึ้นมาอย่างมิอาจห้าม

 

 

 

“ตอนนี้เธอคงจะไม่คิดแบบนั้นแน่ๆ”

 

 

 

 

 

เบื้องหน้าตะเกียงแก้วใส บนเตียงนอนขนสัตว์หนานุ่มในห้องนอนส่วนตัวของโรบิน คนๆ หนึ่งถูกบังคับให้นอนพักผ่อนบนเตียงโดยมีสองสาวประจำเรือและหนึ่งเพื่อนกระเทยสาวคอยเฝ้าเป็นเพื่อน ในขณะที่เหล่าผู้ชายถูกไล่ออกไปจนหมด

 

 

 

“ลูฟี่ จะเล่าให้ฟังได้มั้ย ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในความทรงจำของเธอกันแน่ ?”

 

 

 

นามิเท้าคางถามชัดเจน ถามแค่ครั้งเดียว หากกัปตันไม่เล่า เธอจะไม่เซ้าซี้ถามอีกต่อไป

 

 

 

“ฉันก็อยากรู้ หมวกฟางจัง ถ้าโอเคจะเล่าให้พวกเราฟังก็ได้น้า”  

 

 

 

บอนจังพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง ทั้งที่รู้แก่ใจว่ามันต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับศัลยแพทย์แห่งความตายคนนั้นแน่ๆ

 

 

 

“ฉัน...” ลูฟี่เอ่ยได้แค่นั้นแล้วหยุดไป อันที่จริง เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน  

 

 

 

ก่อนที่ความทรงจำนี้จะไหลเข้ามาในหัว สำหรับเธอแล้ว โทราโอะคือคนที่เธอไว้ใจ เชื่อสนิทใจอย่างไม่มีข้อแม้ สายตานั้นย้ำเตือนเธอ ความเคลือบแคลงสงสัยที่ไม่ควรจะมีก่อตัวขึ้น แต่ถึงจะได้มารับรู้เรื่องพรรค์นั้นก็ตาม

 

 

 

ร่างกายของเธอต่อต้านตามสัญชาติญาณแรก แต่ต่อมากลับรับรู้ว่ามันไม่ใช่ความรังเกียจ...

 

 

 

ทั้งที่ควรโกรธ แต่กลับรู้สึกดีเสียได้ ตัวของเธอคนก่อน รู้สึกอย่างไรกันแน่  

 

 

 

เพราะยังไม่ได้ความทรงจำคืนมาทั้งหมด เธอจึงไม่กล้ายืนยันความคิดที่มีต่อเขาคนนั้น

 

 

 

“ไม่เอาแล้ว!”  

 

 

 

เธอสลัดความสับสนฮึดฮัดลุกขึ้นนั่ง ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของสองสาว หนึ่งกระเทย หางคิ้วเรียวชี้ขึ้นอย่างแสนหงุดหงิดระคนคับข้องใจ  

 

 

 

 อึดอัดเป็นบ้า อย่างกับไม่ใช่ตัวเองเลย ในเมื่อยังไม่เข้าใจ เธอจะรีเซตมันทิ้งไปซะ ความรู้สึกที่ซับซ้อนขนาดนั้น หากไปจมอยู่กับมันทั้งวันมีหวังได้เป็นบ้าตายพอดี

 

 

 

“ไปเรียกแฟรงกี้มาที” เธอหันไปทางนามิด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

 

 

 

“ฉันอยู่นี่แล้ว ลูฟี่!”  

 

 

 

คนถูกเรียกก้าวเข้ามาทันใด เพราะแอบฟังอยู่หลังประตูมานานแล้ว โรบินทำสีหน้าทะมึนใส่คนไร้มารยาท ขณะที่ลูฟี่ลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันใด  

 

 

 

“ถ้าจะออกเรือจะทำได้ทันทีมั้ย?”

 

 

 

“แน่นอนกัปตัน ฉันตุนโคล่าสำหรับ 1 ปีเอาไว้แล้ว ตอนนี้ยังสามารถผลิตโคล่าให้ตัวเองได้ด้วยนะ!” เขาร้องตอบอย่างแสนภาคภูมิ  

 

 

 

“ถ้าอย่างเป็นความลับละ?” คำถามนี้ไม่สร้างความประหลาดใจให้ช่างต่อเรือร่างยักษ์แต่อย่างใด  

 

 

 

“เชื่อมือช่างประจำเรือเจ้าแห่งโจรสลัดได้เลย” แฟรงกี้ตบอก เอ่ยเสียงหนักแน่น  “ว่าแต่สิ่งที่เธอต้องารจะหนีนั้น แน่ใจหรือว่าเธอจะไม่เสียใจภายหลัง ลูฟี่?”

 

 

 

“ฉันไม่ได้จะหนี” เธอสวนทันควัน  

 

 

 

“ก็แค่ถอยสองก้าวมาตั้งหลักห่างๆ ชั่วคราว เท่านั้น”

 

 

 

ประโยคหลังแผ่วลงคล้ายพึมพำกับตัวเอง เรื่องระหว่างเธอกับโทราโอะ เพราะมันมีความรู้สึกสับสนระหว่างชอบและไม่ชอบปนเปกันมากเกินไป เพราะมันคลุมเครือเกินกว่าที่เธอจะตัดสินใจอะไรเด็ดขาดได้ เธอจึงจำเป็นต้องถอยห่างมาก่อน

 

 

 

...เวลานี้คงทำได้แค่นี้เท่านั้น...

 

 

 

“เข้าใจแล้ว” แฟรงกี้พยักหน้ารับรู้  

 

 

 

“บอกไว้ก่อนว่าตอนนี้พวกเราถูกจับตาอยู่ ทั้งจากฝ่ายยูสทัส คิดและพวกทราฟลาก้า ลอว์ ถ้าฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นเพื่อนที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาก่อน

 

 

 

ฉันคงนึกว่าพวกนี้ตั้งใจดักซุ่มโจมตีไปแล้ว” โรบินพึมพำเบาๆ แต่ให้ทุกคนรับรู้ได้

 

 

 

“อีกอย่างนะ ซันจิคุงติดต่อกลับมาแล้ว เขาอยู่ในเกาะที่ห่างไปพอสมควร แต่ถ้ารู้เป้าหมายแน่ชัด พวกเราก็สามารถไปหาเขาได้ทันที” นามิพูดขึ้นบ้าง ต้นหนฝีมือระดับเธอ บนท้องทะเลใหม่แห่งนี้ ไม่มีอะไรที่ยากเกินไปแน่ๆ

 

 

 

“เอานั่นแหละ ไปหาซันจิ” ลูฟี่ตอบรับทันที ซันจิมีผลไม้แห่งความทรงจำอยู่ เวลานี้ เธออยากจะรีบจำทุกอย่างให้ได้เร็วที่สุด

 

 

 

 “รับทราบกัปตัน!”  ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียงทันที

 

 

 

“ทุกคน บรู๊คติดต่อมาละ!” ช็อปเปอร์ที่เพิ่งรับสายแมลงสื่อสารถลาเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าแสนตื่นเต้น

 

 

 

“โยโฮ่ๆๆ ทุกคนครับ ยังสบายดีกันอยู่ใช่มั้ยคร้าบ ?”  

 

 

 

เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของลูกเรือโครงกระดูกหนึ่งเดียวคนนี้ ทำให้อารมณ์ที่ค่อนข้างตึงเครียดของลูฟี่ผ่อนคลายลงได้

 

 

 

“บรู๊ค นั่นนายเหรอ??”  เธอคว้าแมลงสื่อสารขึ้นมากรอกเสียงทักทายลูกเรืออีกคนที่จำได้ทันที

 

 

 

“ใช่แล้วครับ ผมคือโซลคิง บรู๊ค ว่าแต่ว่า เสียงหวานๆ นี้เป็นใครกันหรือครับ สาวน้อย แค่ฟังเสียงก็รู้สึกได้แล้วว่าคุณคงน่ารักน่าดูเลยนะครับ ถ้าไม่เป็นการรบกวนหากได้เจอ ผมขอดูกาง...”

 

 

 

“บรู๊ค นี่ลูฟี่นะ” ลูฟี่หัวเราะชิชิ “นายสบายดีหรือเปล่า?”

 

 

 

“เอ๋??????”  แทนคำตอบ กลับได้เป็นเสียงอุทานอันแสนจะตกใจเป็นล้นพ้นแทน

 

 

 

“คุณลูฟี่หรือครับบบ เอ๋????”

 

 

 

“ก็ใช่น่ะซิ ฉันเอง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงขึ้นเป็นเท่าตัว

 

 

 

“ผมทำตัวไม่ถูกเลยครับ เอ่อ คนที่ผมฝากชีวิตที่สองเอาไว้ จำได้ว่าเขาคนนั้นคือผู้ชายนี่นา แต่ว่า..แต่ว่ากลับเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าคนๆ นั้นก็คือคุณนี่เอง ทำไงดีละครับ อยากเจอจนจะทนไม่ไหวแล้วนะครับบ”

 

 

 

“เฮ้ๆ น้อยๆ หน่อยบรู๊ค นายไม่อยากเจอพวกเราบ้างเรอะ” แฟรงกี้ร้องแซวแทรกขึ้นมาบ้าง

 

 

 

“แหม อยากซิครับ ทุกคนเลย ผมคิดถึงมากนะครับ โดนเฉพาะกัปตันของผม คุณกลับมาจากความตายแล้วซินะครับ ผมล่ะปลาบปลื้มจนอยากจะร้องไห้ออกมาให้ได้เลยละครับ !”

 

 

 

“นายอยู่ที่ไหนน่ะบรู๊ค?”  นามิถามบ้าง ขอแค่รู้ชื่อ ไม่มีเกาะไหนที่เธอไม่รู้จักแน่ๆ

 

 

 

“เกาะวารีวิปโยคน่ะครับ ความจริงชื่อของมันตรงข้ามกับสภาพเกาะสุดๆ แต่ไม่รู้ทำไมช่วงนี้มันถึงได้เริ่มวิปโยคขึ้นมาจริงๆซะแล้ว โย่โฮๆๆ” บรู๊คตอบ

 

 

 

 “เอ๋ วารีวิปโยคเหรอ?” กัปตันตัวน้อยหูผึ่งทันทีที่ได้กลิ่นความอันตรายอันแสนยั่วยวนจากชื่อนั้น

 

 

 

“เกาะวารีวิปโยค ถ้าลัดเลาะชายฝั่งไปทางตะวันตกของเกาะที่ซันจิอยู่ คงจะใช้เวลาไม่นานเท่าไร ดีละ เราจะไปรับซันจิคุงก่อน แล้วค่อยไปหานายนะบรู๊ค”  นามิเท้าสะเอวพูดอย่างมาดมั่น เธอเองก็รอช่วงเวลาที่เหล่าเพื่อนๆ บนเรือจะได้มาพบหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงแทบไม่ไหวแล้ว

 

 

 

“ได้เลยครับ ผมจะจิบชารออย่างใจเย็นที่สุดนะครับ คุณลูฟี่ ผมแทบจะรอดูกางเกงในของคุณไม่ไหวแล้วละคร้าบบบ โย่โฮ่ๆๆ”  

 

 

 

“ไหนแกบอกจะรออย่างสงบไงเล่า!!”  หลายคนอดรนทนไม่ได้ตะโกนด่าโครงกระดูกจอมลามกขึ้นพร้อมกัน

 

 

 

“ฮะๆๆ ตกลงตามนั้น บรู๊ค รอก่อนนะ จะรีบไปหาเลย” ลูฟี่แย้มยิ้มตอบรับหนึ่งในลูกเรือคนสำคัญ คิดถึงเสียงดนตรีของบรู๊คจะแย่แล้ว !

 

 

 

ได้เวลาถอนสมอ กางใบเรือ สิ้นสุดการหยุดชะงักที่เนิ่นนานกว่า 2 ปีเสียที เรื่องที่ยังค้างคาคงต้องปล่อยวางไปก่อน พูดตามตรง แม้จะไม่อยากยอมรับ ทว่าตอนนี้ เธอยังไม่ค่อยกล้าสู้หน้าโทราโอะซักเท่าไร ก็ใครใช้ให้หมอนั่นมาทำแบบนั้นกับเธอเล่า เจ้าบ้าๆ ! ไอ้ความรู้สึกดีอะไรนั่น เธอยังไม่ยอมรับหรอกนะ

 

 

 

ดวงหน้าเรียวเล็ก ขึ้นสีแดงระเรื่อเจือจาง ยามหวนนึกไปถึงความทรงจำอันแสนวาบหวามนั่น ก่อนจะรีบสลัดมันออกไปจากหัว แล้วเปลี่ยนมาคิดถึงการผจญภัยครั้งใหม่ ที่น่าจะตื่นเต้นกว่าเดิมแทน  

 

 

 

ไม่ได้หนีซะหน่อย ไม่ใช่การจากลาตลอดกาลแบบครั้งก่อนหรอกนะ จนกว่าทุกอย่างจะกระจ่างชัด เรื่องระหว่างฉันกับนายก็ขอพักไว้ก่อน  

 

 

 

...ก็แค่ขอเวลาเป็นส่วนตัวซักระยะเท่านั้น...

 

 

 

 

 

 

“กัปตัน มีบางสิ่งที่ขนาดใหญ่มากพอๆ กับเรือเธาท์ซัน ซันนี่ กำลังเคลื่อนตัวออกจากเกาะครับ” เพนกวิ้น หนึ่งในลูกน้องคนสนิทที่ในมือถือแก้วกาแฟร้อนๆ เดินตรงเข้ามารายงานคนเป็นกัปตัน  

 

 

 

“เป็นไปได้เหรอ ก็เรือซันนี่ ยังจอดอยู่ข้างเรือของพวกกัปตันคิดเลยนะ” ซาจิเงยหน้าขึ้นจากกองไฟที่เขากำลังเติมฟืน หันมองไปทางเรือทั้งสองลำ

 

 

 

 “กัปตัน สังหรณ์จับสัมผัสของเพนกวิ้นแทบจะไม่เคยผิดพลาดนะครับ”  

 

 

 

เบโปะที่นั่งอยู่ไม่ห่างขยับกายเตรียมพร้อม อีกอย่าง เท่าที่จำได้ บนเรือลำนั้นยังมีต้นหนผู้หญิงที่ใช้ตะบองสร้างภาพลวงตาได้ด้วย

 

 

 

“นั่นเป็นเรือที่พูดได้ว่าทำสิ่งที่ไม่ธรรมดามาหลายครั้งแล้ว ไม่แน่ว่า...”

 

 

 

“พวกนั้นกำลังจะไป” ลอว์พึมพำเบาๆ แต่ยังไม่ยอมแม้แต่จะขยับตัว

 

 

 

“ถ้าใช้พลังของกัปตันตอนนี้  ไม่ว่าใครก็ออกจากอาณาเขตนี้ไม่ได้นะครับ”  

 

 

 

ซาจิกระตือรือร้นพูดขึ้น เขารู้ว่าหัวใจกัปตันอยู่ที่ใคร หากต้องจากกันอีก คนที่เฝ้าตามหามาตลอด 2 ปีอย่างกัปตันของเขาคงจะต้องเศร้าใจมากแน่ๆ

 

 

 

“ในเมื่อมันคือความตั้งใจของอีกฝ่าย ฉันจะไม่ขัดขวาง”

 

 

 

ได้ฟังแบบนั้นแล้ว หลายคนถึงกับทอดถอนอยู่ภายในใจ นิสัยแบบเด็กน้อยนั่นน่ะรึ กัปตันของเรานี่ยอมตามใจเธอเสียตลอดแบบนี้ซิ ถึงได้ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ทุกครั้งไป

 

 

 

อยากจากไปงั้นหรือ เอาเถอะ เธอเพิ่งจะได้มารับรู้ความทรงจำช่วงนั้นไปพอดี ช่วยไม่ได้ที่จะมีปฏิกิริยาเช่นนั้น บางที คงจำเป็นต้องถอนตัวออกมาเฝ้ามองห่างๆ จริงๆเสียด้วย

 

 

 

 

แต่ก็ไม่ปล่อยให้คลาดสายตาไปอีกหรอกนะ

 

 

 

 

 

เราทั้งคู่ ต้องได้พบกันอีกครั้งอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2240 polar* (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 01:55
    ลอว์เป็นพระเอกหรอ... โซโรล่ะ
    #2,240
    0
  2. #2048 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 18:19

    ยิ้มกุบกริบ555

    #2,048
    0
  3. #2032 มนุษย์ที่รักอิสระ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 02:53
    ช่วงนั้น สินะ

    แสดงว่ามีช่วงอื่นด้วย
    #2,032
    0
  4. #1988 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:48
    ซันจิคุง เจอลูฟี่คงจะเกร็งไม่น้อยแน่ๆ555
    #1,988
    0
  5. #1921 baby_oppa_heayon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:39
    สงสารหมอออ แงงงง
    #1,921
    1
    • #1921-1 dark_violeta(จากตอนที่ 11)
      21 ธันวาคม 2560 / 12:55
      ซับน้ำตานะคะ โอ๋ๆ ;///;
      #1921-1
  6. #1913 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 03:44
    สงสารลอว์ T-T ชั้นเชียร์ลอว์ลูมากๆ อ้ากกกกก
    #1,913
    0
  7. #1892 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 00:00
    ลองเดาดูว่าคุณหมอลอว์เป็นพระเอกแน่ๆ
    #1,892
    0
  8. #1407 MemorialBlood (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 12:46
    ลอว์นี่พ่อพระจังไปๆมาๆลอว์ได้ใจเราไปซะแล้ว...ลูฟี่คนในฮาเร็มเธอเยอะเกินไปแล้ว...อย่างน้อยขอลอว์สักคน-----//โดนลูฟี่ต่อยด้วยหมัดยางยืด
    #1,407
    1
    • #1407-1 dark_violeta(จากตอนที่ 11)
      30 มีนาคม 2560 / 12:54
      เออ จะว่าไป ลอว์ก็ค่อนข้างจะพ่อพระอย่างมิน่าเชื่อจริงๆ ค่ะ แหม้ แต่เชื่อเถอะ ความรักทำให้คนเปลียนไปป/ (...)
      #1407-1
  9. #1389 0610155567 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 08:29
    ที่เราสงสัยคือลอว์มีบีเบิ้นการ์ดทำไมไม่ใช้ตามหาลูฟี่
    #1,389
    1
    • #1389-1 dark_violeta(จากตอนที่ 11)
      29 มีนาคม 2560 / 00:35
      ลอว์รู้ตำแหน่งฟี่อยู่แล้ว แต่มีของที่อยากหาให้ได้มากกว่าค่ะ ^^
      #1389-1
  10. #1256 l3oss_it (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 01:21
    บางทีในความทรงจำนั้นอาจจะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนกว่านี้สินะ
    อย่างเช่นว่าทั้งสองคนเป็นคนรักกัน แต่ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้...
    ตอนแรกว่าจะสงสารนะแต่เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าผลไม้แห่งความทรงจำอีกลูกอยู่ที่นาย เอ๊ะ หรือว่าไม่ใช่กัน
    หรือว่าจะมีใครดอดไปขโมยผลไม้ของชอปเปอร์ตอนที่ไม่มีใครอยู่จริงๆ
    #1,256
    1
    • #1256-1 dark_violeta(จากตอนที่ 11)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:33
      ใช่แล้วค่ะ มันมีอะไรมากกว่านั้น อยู่ในผลที่หายไป แต่ใครเอาไป มีเฉลยในตอนหน้าๆ ค่ะ :D
      #1256-1
  11. #1162 zmbyun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 22:57
    ทุกคนล้วนแต่ตามใจฟี่กันทั้งนั้นเลย 55555555555
    #1,162
    0
  12. #1021 midnight96 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 04:26
    กลิ่นอายความเศร้านี้คืออะไร ลอร์น่าสงสารนิดๆนะ แต่ลูฟี่รู้สึกดีคืออะไรห๊าาา ชิชิชิ
    #1,021
    0
  13. #977 Fifa30152 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:24
    ตอนนี้ลอว์น่าสงสารร เชียรลอว์ลูขาดใจ โซลูด้วยย
    #977
    0
  14. #955 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:23
    โฮๆๆๆ ลอว์น่าสงสาร

    ลูฟี่อย่าไปจากลอว์แบบนี้ซิ

    ลอว์ช่างน่าสงสารจริงๆ

    ลูฟี่จะผจญภัยแล้วซินะ

    ภาวนาให้วันที่ลอว์และลูฟี่กลับมาพบกันเร็วๆ ไม่อยากเห็นลอว์เศร้าแบบนี้

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #955
    0
  15. #859 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 05:02
    เปนสตอกเกอs์ใช่ไหมลอว์ ตอบบบบบบบบบบบบบ 555
    #859
    0
  16. #639 Buka (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 21:29
    ที่แท้ลอว์คุงกช้วิธีนี้หาฟี่น้อยนีเองฉลาดสุดๆเลย
    #639
    0
  17. #471 Harm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 20:45
    จะสงสารลอว์ หรือ สะใจดี =_= เราโซลู ซะด้วยสิ ชิชิชิ แต่เราก็อยากให้ลอว์ลูนะ
    #471
    0
  18. #434 vviiwwyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 10:01
    ฟี่โกะ หนีลอว์ทะมายยยยย รึจะไปหานกเน่า ฟี่โกะนี้เสน่ห์แรงม่ะเปลี่ยน 555 จะจิ้นกะใครกะชอบบบ แค่คู่ที่จิ้นที่สุด กะ ลอว์ลูๆๆๆๆๆ
    #434
    0
  19. #411 พวกคลั่งวันพีช (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 01:56
    ฉันเกลียด ทร้าฟร้าก้า ลอร์ ที่สูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดในเรื่องวันพีชเลยล่ะ



    และคนที่ฉันชอบคือ ยูสทัส กัปตันคิด
    #411
    0
  20. #405 ปิ่นนะคุคุ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 22:14
    ถถถถถถถ+ อย่าบอกนะเรื่องนี้ลอว์ลูน่ะ โธ่ๆๆๆๆๆๆ -3- แต่ถ้าฟีฟี่เคะต่อไป ใครจะมาเมะเราก็ไม่ว่ากัน แล้วมาต่อนะคะ รออยู่นะ ชุ้ฟๆ ^3^
    #405
    0
  21. #392 Hikari (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 22:45
    ตอนนี้ไม่มีนม อิอิ //อินี่ไม่เลิก

    เพิ่งตามมาอ่านค่ะ แล้วมันสนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ปีนี้ปี 57 แล้วนะคะ มาอัพต่อเถอะค่ะ 

    รักคนแต่ง อิสอิส > <
    #392
    0
  22. #380 Akatsuki Alice (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 20:37
    อัพต่อด้วยนะคะ  ปี57แล้ว เป็นกำลังใจให้ 
    #380
    0
  23. #369 loveshounen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 15:52
    เราอ่านรวดเดียวรวดเลย
    สรุปสั้นๆลูฟี่ถ้าจะทั้งสวยทั้งน่ารักมากจริงๆนะคะ
    แต่ไม่ว่าลูฟี่จะเป็นยังไงทุกคนก็หลงก็รักง่ายๆอยู่แล้วละ
    อันที่จริงเราอิจฉาลูฟี่นะที่มีคนรักมากมาย โดยเฉพาะมิตรภาพกับเหล่าลูกเรือนะ 
    เราอ่านแล้วซึ้งมากๆค่ะ ตรงนี้แบบ เราก็อยากมีเพื่อนแบบนี้สุดๆอะ
    สุดท้ายเรื่องนี้ลูฟี่จะคู่กับใคร เราว่าไม่ค่อยลุ้นแล้วละ ค่อนข้างจะชัด(ถ้าไรท์ไม่หักมุมนะคะ)
    แต่เราเชียร์all luffyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy
    #369
    0
  24. #365 Harm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 15:00
    มันคือ ลอว์ลู สินะ ๆ ๆ 
    #365
    0
  25. #353 blackmonday (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 15:36
    ลอว์ นายนี้มันพวกสตอล์กเกอร์โรคจิตชัดๆ
    #353
    0