[ONE PIECE] A tales of Luffyko

ตอนที่ 10 : สิ่งที่ไม่อยากให้จำ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 237 ครั้ง
    2 เม.ย. 63

 

 

 

 

 ท่าน้ำฝั่งตะวันออกที่ซึ่งเรือลำยักษ์ของกลุ่มโจรสลัดคิดจอดเทียบอยู่นั้น ลมเย็นๆยามใกล้ค่ำพัดพาธงเรือสีดำพลิ้วไสว สายตาคมเหลือบมองมืออุ่นๆ กับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่แปะแต้มอยู่บนดวงหน้าหวานน่ารักของคนตัวเล็กที่คั่นกลางอยู่ระหว่างเขาและทราฟลาก้า ลอว์ไม่วางตา เริ่มเสียดายนิดๆ ที่ใกล้จะต้องปล่อยมือซะแล้ว

 

 

 

“เอ๊ะ นั่นเหรอ ท่าเรือ ซุปเปอร์ ทรูปเปอร์ คูล”  

 

 

ที่ตั้งตะหง่านอยู่ตรงหน้า คือโรงงานต่อเรือขนาดยักษ์ ใจกลางตึกที่ใหญ่ที่สุด มีรูปดาวห้าแฉกสีทองแวววับประดับอยู่ ที่หน้าอู่ต่อเรือ กลุ่มชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำลังยืนคุยกับบรรดาช่างต่อเรือประจำอู่อยู่  

 

 

 

เจ้าของใบหน้าดุดัน ที่บนตัวพาดเสื้อคลุมขนเฟอร์สีแดงสดไว้กำลังปรายสายตาอ่านแบบแปลนที่พวกช่างอธิบายให้ฟังเงียบๆ ดวงตาเรียวที่ชี้ขึ้นเล็กน้อย หรี่ลงดั่งคนกำลังใช้ความคิด

 

 

 

“คิด” คิลเลอร์ร้องทักคนตรงหน้า

 

 

 

“แกมาช้านะ” ยูสทัส คิด กัปตันหนุ่มแห่งกลุ่มโจรสลัดคิดพึมพำทั้งที่ยังไม่ละสายตาไปจากแบบแปลน

 

 

 

“แล้วก็ ทราฟลาก้า สงสัยเราจะได้อยู่ดื่มกันจริงเสียด้วย เพราะเรือฉันน่าจะเสร็จสมบูรณ์พรุ่งนี้เช้า”

 

 

 

“มีปัญหาอะไรรึ?” คิลเลอร์ปล่อยมือนุ่มเดินมาดูแบบแปลนข้างกัปตันตัวเอง จำได้ว่าก่อนหน้านี่ คิดบอกว่าเรือเสร็จแล้วนี่นา

 

 

 

“หมอนั่นใครน่ะ? ตัวใหญ่ชะมัด ขนฟูๆ นั่นทำจากอะไรเหรอ?” ร่างเล็กๆ ตั้งคำถามคนที่ยืนเคียงข้างด้วยสีหน้าสงสัยเหมือนเด็ก

 

 

 

“เขาชื่อ ยูสทัส คิด เป็นกัปตันเรือน่ะ” ลอว์ตอบ

 

 

 

“เอ๋”  

 

 

 

“ลูฟี่ ลูฟี่!”  

 

 

 

เสียงเรียกที่ดังมาจากบนฟ้าดึงดูดสายตาของทุกคนในที่นั้นไปได้เกือบหมด ร่างใหญ่โตของครึ่งคนครึ่งไซบอกกำลังร่อนถลาเข้ามาใกล้ร่างเล็ก บนไหล่ขนาดยักษ์ที่ประกอบเป็นที่นั่งเล็กๆ สำหรับให้คนนั่งได้นั้น มีนามิ โรบินและช็อปเปอร์นั่งอยู่

 

 

 

“ค่อยยังชั่ว นึกว่านายจะหายไปไหนอีกแล้วซะอีก เอ๊ะ นั่นมัน ทราฟาก้า ลอว์นี่!” ชอปเปอร์โบกมือโบกไม้ให้ทั้งกัปตันของตัวเองและลอว์ด้วยทีท่าแสนซื่อ

 

 

 

“ฮื่อ กลับมาแล้ว โชคดีนะที่ได้โทราโอะกับคิลเลอร์พามาส่ง และนายน่ะ สุดยอดดด มาเป็นลูกเรือของฉันเถอะนะ นะ นะ”

 

 

 

ร่างเล็กผละจากคนข้างๆ ไปกระโดดเกาะแขนใหญ่ยักษ์ของแฟรงกี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ หุ่นยนต์ยักษ์ สุดยอดด

 

 

 

“ใช่จริงเสียด้วย ลูซี่ ไม่ซิ ลูฟี่” ลอว์เอ่ยเบาๆ ไม่ค่อยประหลาดใจนัก ที่ทำไมยัยนี่ถึงเลือกจะปิดบังตัวเองจากเขา

 

 

 

 สูญเสียความทรงจำงั้นรึ..?  

 

 

 

จริงสิ มันคงจะเป็นผลกระทบจากการใช้ ‘สิ่งนั้น’ งั้นใครที่เจอเธอคนแรกคงจะพอรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเขา และบอกให้เธอระวังตัวงั้นรึ...บอนเครย์ ?

 

 

 

แต่อย่างไรซะ นั่นก็เป็นการรู้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

 

 

 

นามิกระโดดลงจากตัวแฟรงกี้ ตอนที่เขาร่อนลงถึงพื้นเบื้องหน้าคนทั้งคู่ การที่ทราฟลาก้า ลอว์ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ ลูฟี่เป็นเรื่องที่อยู่เหนือการคาดการณ์ของเธอ แบบนี้เท่ากับว่า คนๆ นั้นรู้ตัวจริงของลูฟี่แล้ว แต่เอาเข้าจริงๆ ด้วยธรรมชาติของลูฟี่ ไม่นานเรื่องมันก็ต้องแตกอยู่ดี

 

 

 

“สาวน้อย เธอคือลูฟี่ซินะ ถูกใจร่างกายอันแสนจะโรแมนติกของพี่ชายเข้าให้แล้วละซิ”

 

 

 

“อื้ม นายเจ๋งสุดๆ ไปเลย!”  ดวงตากลมโตเหมือนจะมีประกายดาวอยู่ข้างใน  

 

 

 

“ฮะๆๆ ฉันน่ะ เป็นลูกเรือของเธอมาตั้งนานแล้ว ชอบซินะ ฉันก็คุ้นๆ ว่ากัปตันของฉันจะต้องชอบอะไรแบบนี้ งั้นดูนี่ ของขวัญต้อนรับการกลับมาอันสุดแสนจะซุปเปอร์!”  

 

 

 

พูดจบแฟรงกี้ก็กดปุ่มที่สะดือของตัวเองหนึ่งครั้ง พลันพลุไฟสีแดงเจิดจรัสรูปมังกรเพลิงก็โลดแล่นออกมากจากปากของครึ่งคนครึ่งไซบอร์ก

 

 

 

ตูม!  

 

 

 

รูปร่างระยิบระยับจับตาของมัน เหินลอยขึ้นไปเหนือท้องฟ้ายามค่ำคืน พลิ้วตัวเริงระบำไปมาหนึ่งรอบก่อนจะปะทุทั้งตัว กลายเป็นพลุไฟสีรุ้งแสนสวย แล้วพลันร่วงลงมาเป็นข้อความว่า

 

 

 

‘ยินดีต้อนรับกลับเรือ มังกี้ ดี ลูฟี่ กัปตันของพวกเรา !’

 

 

 

ประกายไฟร่วงต่อท้ายลงมาอีกนิด

 

 

 

‘กลับอู่ได้แล้วโซโล ตรงมาที่ท่าเรือฝั่งตะวันออกนะ ย้ำ ฝั่งตะวันออก!’

 

 

 

“โหวๆๆๆ” คนตัวเล็กชะเง้อมองตาค้าง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างแสนจะถูกอกถูกใจ

 

 

 

“มีการส่งสัญญาณเตือนโซโลด้วย นายนี่รอบคอบจริงๆ ฮะๆๆ ยอดไปเลย ฉันชอบมากๆ ขอบใจนะ!”

 

 

 

“ฮะๆๆ ไม่เท่าไรหรอก” คนโดนชมลูบหัวแก้เขิน

 

 

 

 “ลูฟี่ ยินดีต้อนรับกลับมานะ”  

 

 

 

โรบินก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะโอบกอดร่างเล็กๆ ของเด็กสาวเอาไว้แน่น อ้อมกอดอบอุ่นนั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก

 

 

 

“แต่ไหนแต่ไหน ตัวตนของเธอมันติดอยู่ในสมองฉันมาตลอด แต่นึกเท่าไรก็จำไม่ได้ วันนี้ได้พบ สัญชาติญาณของฉันก็บอกว่าเป็นเธอไม่ผิดแน่” โรบินหัวเราะคิกๆ พลางลูบไล้แก้มนิ่มๆ ของคนตัวเล็ก ด้วยสายตารักใคร่

 

 

 

...เพราะคิดถึงมาตลอด...

 

 

 

“อา ฉันจำชื่อกับหน้าเธอได้ โรบิน ขอบใจที่รอมาตลอดนะ” ลูฟี่ฉีกยิ้มกว้าง ยืนนิ่งยอมให้ร่างระหงตรงหน้าลูบแก้มใสๆ ของตัวเองต่อไป

 

 

 

“กัปตันของฉัน มีคนเดียวเท่านั้น” โรบินคลี่ยิ้มน้อยๆ พลางหัวเราะเบาๆ ช่างเป็นการพบกันอีกครั้งอันน่าประทับใจ ทว่าพวกเขาคงมัวแต่อิ่มเอมจนลืมไปแล้ว ว่ายังมีสายตาอีกหลายคู่จับจ้องอยู่ไม่ไกลนัก

 

 

 

“เฮ้ นี่มันเรื่องอะไรกัน ‘ลูฟี่’ ที่ว่าหมายถึงหมวกฟางใช่มั้ย เป็นไปได้เหรอ ที่หมอนั่นมันจะกลับมาแล้ว?” คิดเดินเข้ามาหาแฟรงกี้ที่เพิ่งจะจุดพลุฉลองไปเมื่อตะกี้  

 

 

 

“ไหนละหมวกฟาง? พามันออกมาซิ” คิดเหลียวมองซ้ายขวา  

 

 

 

“ก็อยู่ข้างๆ แกไง”  

 

 

 

แฟรงกี้ รวมถึงทุกคนชี้นิ้วไปยังตำแหน่งข้างกายเขา  

 

 

 

ยูสทัส คิด รวมถึงคิลเลอร์และชาวคณะ เหลือบสายตาไปยังทิศทางที่นิ้วชี้ไป คนข้างๆ คือเด็กสาวตัวเล็กเจ้าของดวงหน้าเรียวกับรอยแผลเป็นที่ข้างแก้มขวานั่น...

 

 

 

“เฮ้ย อย่ามาล้อกันเล่นนะเว้ย หมวกฟางมันเป็นผู้ชายไม่ใช่เรอะ นี่มันเด็กผู้หญิงชัดๆ แถมยัง...”

 

 

 

...ขาวใส น่ารัก แถมหุ่นอึ๋มอีกต่างหาก  

 

 

 

สายตาของเขาสะดุดไป คิดรีบกระแอมไอ เก็กหน้าขึงขังทันที

 

 

 

“แถมยัง...?”  

 

 

 

สายตาของลูกเรือหมวกฟางที่มองตรงมาเริ่มไม่เป็นมิตรขึ้นเรื่อยๆ เจ้ากัปตันนั่น คิดอะไร ดันส่งผ่านมาทางหน้าหื่นๆ นั่นหมด กำลังคิดไม่ซื่ออยู่ใช่มั้ยเนี่ย !

 

 

 

“ยูสทัส คิด ดูเหมือนฉันกับนายจะเคยรู้จักกันซินะ อ๊ะ ขนนี่นิ่มจัง”  

 

 

 

มือเล็กจับเอาเฟอร์เสื้อคลุมของร่างสูงใหญ่ขึ้นมากำเล่น เจ้าของเฟอร์กระชากเฟอร์ขนนิ่มของตัวเองกลับมาได้ในทันที พลันขึ้นเสียงอย่างแสนหงุดหงิด  

 

 

 “ฉันเนี่ยนะเป็นเพื่อนกับเธอ ยัยเด็กเตี้ย ตะแมะแคะอย่างเธอเนี่ยนะ เธอไม่รู้จักฉันรึ?”

 

 

 

บ้านนอกใช่มั้ย ยัยนี่ ?  

 

 

 

ตัวเขา ยูสทัส คิด แม้จะไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตอย่างพวก 4 จักรพรรดิ์ แต่ก็อยู่ในทะเลโลกใหม่อย่างอิสระ ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครมาก่อน แม้แต่กับเจ้าแห่งโจรสลัดตัวป่วนที่หายตัวไปนั่นก็ด้วย

 

 

 

“ไม่รู้จักหรอก สำคัญด้วยเหรอ? แค่ไม่ใช่ศัตรูก็พอแล้ว” ลูฟี่ตอบไปอย่างไม่คิดอะไรมาก

 

 

 

“เธอสูญเสียความทรงจำไปน่ะ เหมือนกับพวกเรา” นามิถอนใจขณะอธิบาย

 

 

 

“เดี๋ยวก่อน เธอคือหมวกฟางลูฟี่จริงๆ งั้นรึ?”  

 

 

 

คิลเลอร์ที่เงียบฟังมาตลอดเอ่ยถามอีกรอบ ความจริงแล้วในความรู้สึกลึกๆ เขาเองก็เริ่มจะเชื่อแล้วว่าเธอคือคนๆ นั้นจริงๆ

 

 

 

“ช่าย ฉันก็คือเจ้าแห่งโจรสลัดไงละ ไหนๆ วันนี้ได้เจอกับคนรู้จักเยอะแยะขนาดนี้แล้วก็มาปาร์ตี้กันเถอะ!”

 

 

 

“ได้เล้ย!” ลูกเรือแทบทุกคนตอบรับทันที

 

 

 

“โอ๊ะ แต่รอโซโลก่อนนะ” ลูฟี่พูดก่อนเหลียวซ้ายแลขวา สายตาพลันไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบของร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่างพอดี

 

 

 

“คุ้นๆ ว่าเวลาเฮฮาแบบนี้ โทราโอะชอบขัดจังหวะทุกที วันนี้ตามใจฉันหน่อย ไปดื่มด้วยกันนะ ทุกคน !”

 

 

 

อีกแล้ว รอยยิ้มและแรงดึงดูดปริศนานี้ ความไม่พอใจเจือจางแล่นวูบขึ้นมาในดวงตา เพราะโหยหามากเหลือเกินจึงปรารถนาที่จะเก็บเอาไว้เพียงคนเดียว แต่ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้แพราะเธอเป็นของทุกคน  

 

 

 

หากปล่อยมือ ผละจากคงจะไม่ต้องวุ่นวายใจอีก แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่หัวใจไม่อาจทำได้เช่นกัน...

 

 

 

กองไฟขนาดยักษ์ที่สุมขึ้นหน้าตึกลุกโชติช่วง มิสเตอร์ทูที่เพิ่งจะกลับมาพร้อมกับโซโลเหลือบตามองยูสทัส คิดและทราฟลาก้า ลอว์อย่างไม่วางใจ แต่ก็ไม่ได้กังวลมากเท่าแต่ก่อน เพราะตอนนี้ลูฟี่มีลูกเรือของตัวเองล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ด้วย 

 

 

 

 ขุมพลังอันยิ่งใหญ่แห่งท้องทะเลได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง หากข่าวนี้แพร่กระจายไป โลกใหม่จะเคลื่อนไหวไปสู่ทิศทางไหนกันแน่นะ แน่นอนว่าคงจะเคลื่อนไปตามที่กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางตั้งใจ (หรือไม่ได้ตั้งใจ) แน่ๆ

 

 

 

“บอนจังง กินซิๆ ผลไม้ที่นี่ขึ้นอยู่ใกล้ทะเล รสเค็มๆ หวานๆ คล้ายเนื้อเลย” ลูฟี่โผล่เข้ามากอดคอบอนจังเพื่อนรักจากข้างหลัง พลางยัดผลไม้ที่ว่าเข้าปากอีกฝ่ายด้วยความหวังดี

 

 

 

“อุ๊บ อู้ อะหย่อยมากมากเลย หมวกฟางจังงง!”

 

 

 

“ฮื่อ อร่อยเนาะ ฉันมีความสุขจัง ดื่มกันเถอะพวกเรา!” ลูฟี่ชูแก้วน้ำผลไม้ขึ้นสูง  

 

 

 

“โอ้!” ทันใดนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันทำตาม ราวกับเป็นการป่าวประกาศถึงการกลับมาอันแสนรื่นเริงในครั้งนี้

 

 

 

“แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมเจ้านั่นถึงกลายเป็นผู้หญิงไป ถึงนิสัยจะเหมือนกันก็เถอะ แต่แบบนี้มัน...หืม”

 

 

 

 คิดเท้าคางกับพนักเก้าอี้ เอนกายมองคนที่วิ่งวุ่นไปทั่วงาน เสียงหัวเราะสนุกสนานแผ่ขจายไปทั่วเหมือนไวรัสในอากาศ ทะลุทะลวงซาบซ่านไปทุกอณู จนแม้แต่คนขี้รำคาญแบบกัปตันกลุ่มโจรสลัดคิดยังอดกระตุกยิ้มเฮฮาไม่ได้

 

 

 

“...”  

 

 

 

คิลเลอร์ที่นั่งอยู่กลางวงกลุ่มโจรสลัดเหลือบมองเด็กสาวจอมวุ่นคนนั้นเงียบๆ หน้ากากเหล็กช่วยบดบังไม่ให้ใครต่อใครได้เห็นสีหน้าเหม่อลอยตอนนี้

 

 

 

ส่วนทราฟลาก้า ลอว์ ยังคงนั่งสงบอยู่ในพื้นที่ของตนเอง ท่ามกลางลูกเรือ กลุ่มโจรสลัดฮาร์ท ดวงตาคมที่จ้องนิ่งไปยังร่างที่อยู่ไม่สุขเบิกขึ้นเล็กน้อย ตอนที่ โรบินล้วงเอาลูกท้อผลเล็กสีส้มอมชมพูนวลออกมา

 

 

 

“นี่คือผลไม้แห่งความทรงจำของเธอ อยากกินเลยหรือเปล่า?”  

 

 

 

รอบบริเวณพลันเงียบเสียงลงกระทันหัน ลูฟี่หยิบผลท้อลูกเล็กบนมือโรบินขึ้นมาหรี่สายตามองมันครู่หนึ่ง

 

 

 

“ผลที่สองแล้วนะ หมวกฟางจังง”  

 

 

 

บอนเครย์เอ่ยเสียงเครืออย่างแสนตื้นตัน ความยากลำบากที่ผ่านมาก็เพื่อนำเจ้าแห่งโจรสลัด เพื่อนตัวน้อยผู้ยึดมั่นในคำว่า ‘มิตรภาพ’ ที่เขาถวิลหาคนนี้กลับมา และนาทีนี้ มันก็ใกล้ความจริงขึ้นไปอีกก้าวแล้ว

 

 

 

 “นั่นซิ ขอบใจนะแฟรงกี้ โรบิน ที่ช่วยดูแลอย่างดีน่ะ” เธอเหลียวมามองสองคนข้างๆ พวกเขาเพียงแย้มยิ้มบางๆ ตอบกลับมา  

 

 

 

โซโลกอดอกรอดูความเปลี่ยนแปลงอย่างใจเย็น ส่วนนามิ และช็อปเปอร์ ยืนมองอย่างสงบ แต่ในใจแอบลุ้นระทึกอยู่ไม่น้อย ไม่ต่างไปจากกลุ่มโจรสลัดที่เหลืออีกสองกลุ่ม จู่ๆ พวกเขาก็ได้มานั่งโก่งตัว ลุ้นระทึกไปกับการฟื้นคืนความทรงจำของเจ้าแห่งโจรสลัดหรือนี่

 

 

 

“งั้นก็..จะทานละนะ!”  

 

 

 

ปากเล็กอ้างับผลท้อขนาดพอดีคำเข้าปากไปพร้อมๆ กับรสเปรี้ยวอมหวานละมุนลิ้นที่แผ่ซ่านไปทั่ว ความหอมหวนโชยแผ่อยู่ในปาก ลูฟี่หลับตาลงอมยิ้มอย่างเป็นสุข  

 

 

 

ใบหน้าของโครงกระดูก เสียงบรรเลงเพลง ‘เอาเหล้าบิงส์มาส่ง’ ดังก้องอยู่ในสมอง  

 

 

 

แฟรงกี้แฟมิลี่ กางเกงในหนึ่งตัว กับการถูกทรมานก่อนจะได้เป็นช่างต่อเรือประจำกลุ่ม ความทรงจำสอดประสาน อัดแน่น และลอยล่องอยู่ในสมอง เสมือนบทเพลงแห่งความสนุกสนานที่บรรเลงได้ไม่รู้จบ  

 

 

 

ดวงหน้าเล็กเงยขึ้นมองไปรอบด้าน ใบหน้าของโทราโอะดูไม่ปกติยามจดจ้องมาทางเธอ พลันลมหนาวยะเยือกเฮือกหนึ่งแห่งความทรงจำก็แล่นประทะวูบเข้ามาในอก อากาศหนาวยะเยือกในความทรงจำ ทำเอาร่างเล็กขนลุกซู่ เธอยกมือขึ้นลูบไล้ต้นแขน ทั้งๆ ที่เป็นสิ่งที่เกิดในความทรงจำ แต่มันกลับทำเอาร่างของเธอสะท้านได้...

 

 

 

ในห้วงแห่งความทรงจำ บานหน้าต่างเปิดออกช้าๆ อากาศเย็นจัดด้านนอกแผ่พุ่งเข้ามาพร้อมหิมะสีขาวสะอาด ร่างสูงของคนๆ หนึ่งเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ พื้นเตียงยวบลงไปตามน้ำหนักของอีกฝ่าย  

 

 

 

วินาทีนั่น ร่างกายของเธอต่อต้าน สัมผัสจากนิ้วมือเรียวที่ไล้ลงบนพวงแก้ม ลากไปจรดที่ต้นคอระหง  

 

 

 

ต่อมา ยามที่นัยน์ตาสบกัน ความปรารถนาที่ไม่อาจกลบเกลื่อนได้อีกต่อไปก็โถมทะลักออกมา พรั่งพรูอย่างยากที่จะระงับ ผิวกายร้อนรุ่มขึ้นอย่างไม่อาจห้าม ยามที่ร่างของเธอถูกผลักลงบนเตียง แสงสลัวจากโคมไฟสีส้มอ่อน ส่องสะท้านดวงหน้าคมคายของคนคุ้นเคย เธอไม่รู้ว่าเขาเข้ามาทำไม และต้องการอะไร ผิวกายของเขาเย็นเยียบยามสัมผัส แตะต้องไปทั่ว ทว่าจุมพิต กลับร้อนรุ่ม

 

 

 

 ปัดป้อง เบี่ยงกายหนี แต่กลับถูกจับเอาไว้ได้ ดูเหมือนช่วงเวลานั้น ร่างกายของเธอจะตกอยู่ภายใต้อำนาจการควบคุมของเขา

 

 

 

‘อย่าขัดขืนอีกเลย แกรู้ว่าฉันต้องการอะไร’

 

 

 

เสียงทุ้มต่ำน่าฟังดังขึ้นข้างหู ก่อนจะงับเข้าที่ติ่งหูเล็กๆ ร่างกายของเธอสะท้านไหว เรี่ยวแรงที่พยายามขัดขืนลดลงอย่างน่าเจ็บใจ เขาระดมจูบไปทั่วเรือนร่างที่ไร้หนทางต่อต้าน  

 

 

 

ในห้วงแห่งความทรงจำ เธอเรียกชื่อเขา...ห้ามปรามเสียงอ่อน กลับยิ่งเร่งให้เขากระทำการหักหาญหนักขึ้น

 

 

 

สัมผัสแนบชิด ปลุกเร้าความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน จูบที่ประทับไปทั่วร่าง ไม่ปล่อยให้เธอหายใจได้สะดวก กระนั้น ในความทรงจำ เธอก็ยังร้องห้ามเขาอยู่

 

 

 

‘หยุดนะ ห้ามทำมากไปกว่านี้ ถ้ามากเกินไปกว่านี้ ฉันคง...’

 

 

 

เธอออกแรงทั้งหมดที่มี ผลักแผ่นอกกว้างของเขาออกไป ดวงตาคมจ้องนิ่ง สายตาของเขาเหมือนหมาป่าหิวกระหาย ที่กำลังไตร่ตรองคำร้องขอชีวิตของกระต่ายป่าตัวน้อย  

 

 

 

ร่างของเธอสั่นระริก ตอนที่เขาโถมกายลงมาประคองกอด อ่อนโยนจนเกือบจะนึกโล่งใจ แต่ริมฝีปากได้รูปที่จูบไซ้ที่ต้นคอ กลับนำพาความรู้สึกนั้นกลับมาอีก

 

 

 

 

‘ฉันรักแก ลูฟี่ ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป...’

 

 

 

“ลูฟี่ !”  

 

 

 

เธอสะดุ้งเฮือก ภาพตรงหน้ากลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง ช็อปเปอร์กวางน้อยกำลังใช้กีบหน้าเขย่าหัวเข่าเธออยู่ และรอบด้านก็คือสายตาสงสัยระคนห่วงใยของเพื่อนๆ  

 

 

 

“ฉัน..”

 

 

 

“ลูฟี่ เธอนิ่งไปเกือบ 2 นาที เป็นอะไรไป?” นามิเดินเข้ามาคุกเข่าข้างๆ

 

 

 

“ตัวเธอร้อนมาก เกิดอะไรขึ้น ไม่สบายหรือเปล่า” ช็อปเปอร์ถามอย่างเป็นห่วง โซโลที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลทำท่าจะขยับเข้ามาใกล้

 

 

 

กัปตันสาวอ้ำอึ้งไป นั่นคือความทรงจำของเธอ?...ความทรงจำนั่นมัน...  

 

 

 

ดวงตากลมเหลียวมองไปยังร่างสูงสง่าของศัลยแพทย์แห่งความตายอีกครั้ง  

 

 

 

 ทราฟลาก้า ลอว์ เขาเองก็จ้องมองเธอ ไม่ได้ละสายตาไปทางไหนเช่นกัน

 

 

 

ดวงตานั้น...เป็นเขา

 

 

 

ลอว์ลุกจากที่นั่ง เดินช้าๆ เข้ามาใกล้คนที่อยู่ๆ ก็หันมามองเขาแล้วนิ่งอึ้งไป ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึม ความกังวลใจเล็กๆ กลุ่มหนึ่งได้ก่อตัวขึ้น เธอนึกอะไรได้แล้วงั้นรึ นั่นมันคือความทรงจำช่วงไหนกันแน่...?

 

 

 

เฮือก !

 

 

 

ความเหม่อลอยหายวับไปตอนที่ร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้า ทอดสายตาคมๆ ดวงนั้นมองตอบเธอ ลูฟี่ผงะถอยห่าง ร่างบอบบางหงายหลังล้มลงกับพื้น ท่ามกลางความงุนงงที่เกิดขึ้นกระทันหัน เธอกลายเป็นจุดสนใจไปในทันที

 

 

 

ลอว์ขยับกายว่องไวเข้าไปประคองร่างเล็กๆ ขึ้นมาจากพื้น ดวงตาเธอยังสบอยู่กับเขา และเบิกกว้างขึ้นตอนที่เขาสัมผัสกับเธอ ความร้อนบนใบหน้าทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

 

 

 

“ไม่ !”  

 

 

 

แขนเรียวผลักร่างสูงออกห่างทันที ความหวาดหวั่นผสมความอับอายผุดผาดขึ้นมา จู่ๆ ดวงหน้าขาวใส ก็ปรากฏแต้มแดงขึ้นบนข้างแก้มทั้งสอง

 

 

 

 

“ไม่เอา อย่าแตะฉัน โทราโอะ!”            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 237 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,262 ความคิดเห็น

  1. #2239 polar* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 01:51
    หมอนายบังคับน้องหรอ... แย่มากเลยนะ ขอไม่ลงเรือนาย
    #2,239
    0
  2. #2047 Jitlada Jakthong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:40

    หมออออ ทำอะไรหนูฟี่อ่าา

    #2,047
    0
  3. #2031 มนุษย์ที่รักอิสระ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 02:47
    โถ่หมอ นายทำผิดพลาดครั้งใหญ่เลยสินะ
    #2,031
    0
  4. #1987 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:30
    ไม่เอาาาา ครั้งแรกของลูฟี่ ก็ต้องลูกเรือคนแรกอย่างโซโลซี่ ฮื้อออ หวังว่าคืนนั้นลูฟี่จะไม่โดนลอว์ทำอะไร..

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 สิงหาคม 2561 / 01:37
    #1,987
    2
    • #1987-1 K.เขมมิกา(จากตอนที่ 10)
      26 กันยายน 2562 / 19:47
      ใช่แล้ว ครั้งแรกต้องเป็นของโซโลลลล!!!!
      #1987-1
    • #1987-2 PTW-swagger16(จากตอนที่ 10)
      11 ธันวาคม 2562 / 00:03
      อิชั้นเห็นด้วย!!!
      #1987-2
  5. #1920 baby_oppa_heayon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:38
    หมอทำไรกับลู? แต่ก็รักหมอเหมือนเดิม ฮิฮิ
    #1,920
    0
  6. #1916 Fifa30152 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:32
    ลอว์มีซัมติงรองกับลูฟี่จริงๆด้วย อยากอ่านอดีตคู่นี้มีไรเกิดขึ้น
    #1,916
    1
    • #1916-1 dark_violeta(จากตอนที่ 10)
      21 ธันวาคม 2560 / 12:56
      นั่นสินะนคะ มีเรื่องราวเยอะแยะเลยสำหรับคู่พันธมิตรที่ไม่ใช่แค่พันธมิตรคู่นี้ ^^
      #1916-1
  7. #1912 โอโทริ_เคียวยะ_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 03:15
    ทำให้อยากอ่าน nc ขึ้นมาเลยทีเดียว 555555555 หมอมันร้ายยยยยย
    #1,912
    0
  8. #1891 Ljchompoo25 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:56
    อรั้ยยย ชอบเฟร่ออออ อยากอ่านncมาเลยยย
    #1,891
    0
  9. #1414 dekice (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 23:24
    ข่าวลือที่บอนจังได้ยินมามันจริงเรอะเนี่ยยยยย
    #1,414
    1
    • #1414-1 dark_violeta(จากตอนที่ 10)
      1 เมษายน 2560 / 01:14
      น่าสงสัยจริมๆ อิอิ
      #1414-1
  10. #1255 l3oss_it (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 01:14
    เดี๋ยวนะนั้นมันต้องเป็นความทรงจำร่วมกันกับพวกพ้องไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงมีลอว์โผล่เข้ามาได้
    แถมยัง......
    หวา ลอว์แบบนี้นายอาจจะโดนเหล่าพันธมิตรหมวกฟางฆ่าตายได้น่า
    #1,255
    1
    • #1255-1 dark_violeta(จากตอนที่ 10)
      13 ธันวาคม 2559 / 01:32
      เป็นความทรงจำลับค่ะ อุอุ
      #1255-1
  11. #1161 zmbyun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 22:44
    ฟี่บอกไม่แตะอย่างนี้ คุณหมอจะทำอย่างไรต่อไปหว่าาาา~
    #1,161
    0
  12. #1020 midnight96 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 04:14
    ลอร์ ทำไมนายทำอย่างนั้นกับลูฟี่น้อย ลูฟี่น้อยกลัวเลยเห็นมั้ย
    #1,020
    0
  13. #954 วันวานlove...one piece (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:15
    ยูทัส คิดความคิดนายมันช่างเรียกศัตรูแท้ๆ

    ลูฟี่เป็นที่รักของลูกเรือและเมะทุกคนจริงๆ

    ลูฟี่ปฏิเสธลอว์แบบนั้น ลอว์ต้องเศร้ามากแน่ๆ

    สู้ๆนะจ๊ะลอว์ เราเชียร์อยู่

    ปล. รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ยูน คุณขุนนางพันปี คุณ fall4U [Forgotten] คุณขอแค่รัก

    #954
    0
  14. #858 ~‘!!วม7พs์กs:xา!ลื•๑’~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 04:52
    เหมือนจะมีมินิ NC มาให้เพ้อ ไม่กี่บันทัด เเต่ทว่า...........กsี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เเค่ไม่กี่บันทัดผมนี่ มโนไปถึงดาวอังคาsเเล้วคัฟฟฟ ม่ายยยยย ทิชชู่อยู่ไหนนน!!!! +//////////////////+ ลอว์เทอทำอาลายลูฟ่ กsี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!
    #858
    0
  15. #638 Buka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 21:21
    ฟี่น้อยกลัวขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กซะแล้ว
    #638
    0
  16. #404 ปิ่นนะคุคุ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 22:06
    ลอว์โรคจิต -3- โธ่ โซลูของช้าน!!!!!!!! มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่เสมอเน้อออออออออ
    #404
    0
  17. #391 Hikari (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 22:34
    ประเด็นที่ 1 ทำไมทุกตอนมันถึงมีเรื่องของ "นม" 555555555555 ขำๆค่ะ

    ประเด็นที่ 2 ไอพี่หมอออออออออออออออออออ แกทำอะไรลูฟี่ช้านนนนนนนนนนน

    ประเด้นที่ 3 ชอบลูฟี่ตอนสุดท้ายมาก แบบว่า "ไม่เอา อย่าแตะฉัน"  อร๊างงงงง มันฟินแปลกๆอ่ะค่ะ 55555

    ประเด็นที่ 4 ขออ่านต่อแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    #391
    0
  18. #373 ....... (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:56
    ทราฟาก้าาาาาาาา แกทำอะไรลูฟี่น้อยแสนบริสุทธิ์ของช้านนนนนนนนนนนนนน T0T
    #373
    0
  19. #364 Harm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 14:51
    อ๊ากกกกกก หมดกัน โซลู ของฉันนนน ฮรือออออ
    #364
    0
  20. #348 จอมโจรแมวดำ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 14:40
    ก่อนหน้านี้.. สินะ..สินะ... อื้ม...=.,=
    #348
    0
  21. #335 Chocolate (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 13:10
    =.,= ทาราโอะ นายทำอะไรนะ 
    #335
    0
  22. #290 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2556 / 05:37
    ตอนหน้าน่าจะมีคนโดนลงประชาทัณฑ์นะคะเนี่ย =w= หรือจะไม่โดน ถึงโดนก็คงหนีได้น่ะแหละ =_= 
    ความสามารถมันเกรียนขนาดนั้นนี่น้าา -o-
    ปล. หนูลูน่าร้าก >///<

    #290
    0
  23. #288 คุณจิ้งจอกน้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 22:18
    ลุ้นๆ=^=
    มาต่อเร็วน่ะค่ะไรเตอร์
    สู้ๆสนุกมากเลยค่าาาา
    #288
    0
  24. #286 toy6342 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 18:55
    รีบมาอัพอีกนะ
    #286
    0
  25. #285 Bow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 16:26
    ลอวววววววววววววว์!!!!!!!!!!!!!!

    แกทำอะไรลูฟี่ หาาาาาาาาาาา

    เดี๋ยวจะอัญเชิญคุณพี่เอส&ซาโบมากระทืบแก!!!

    แต่ลูฟี่จะจำเอสกับซาโบได้ป่าวเนี่ย??
    #285
    0