[KNB] [All Kuroko] the last Black-tailed gull

ตอนที่ 9 : ตัวหมากล่องหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 ม.ค. 60














ข้าและนิจิมูระซามะร่ำลาท่านเจ้าบ้านคิเสะในเช้าวันถัดมา พร้อมกับคิเสะซามะที่ดึงดันจะกลับไปราคุซันพร้อมกับพวกเราด้วย ท่านลุงใจดีคนนั้นกลับกลายเป็นผลพลอยได้ชิ้นใหญ่ของการเดินทางในครั้งนี้ พอถามว่าอยากลองไปเยือนราคุซันดูหรือไม่ ท่านลุงก็ตอบตกลงเสียงดังฉะฉาน บอกว่าอยากลาพักร้อนไปเที่ยวต่างแดนมานานแล้ว





4 วันต่อมาหลังจากเดินทางรอนแรมกลางน้ำพร้อมกับสมาชิกกิตติมสักดิ์ที่พ่วงมาด้วย ในที่สุด ข้าก็ได้มานั่งเอื่อยเฉื่อยอยู่ในเรือนพักหลังน้อยซึ่งแต่เดิมน่าจะเป็นที่พำนักของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ควบคุมดูแลภายในเรือนของเด็กรับใช้เบื้องล่าง





สิทธิ์นี้คงจะไม่อาจบังเกิดขึ้นได้หาก นิจิมูระซามะไม่ได้เป็นผู้มาส่งข้าด้วยตัวเอง การที่จู่ๆ เด็กรับใช้เบื้องล่างผู้หนึ่งที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเป็นเวลาหลายอาทิตย์ดั่งถูกผีลักซ่อนเช่นข้า ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมเชื้อพระวงศ์ระดับสูง เช่นนิจิมูระซามะ ตัวตนของข้าแม้ยังคงเลือนลาง กลับได้รับความเกรงกริ่งจากผู้คนในเรือนทันที





ข้าไม่ได้รู้สึกโชคดีอะไรนัก





เช่นนี้การจะขยับขยายหรือเอกเขนกเกียจคร้านอย่างแต่ก่อน ย่อมทำได้ไม่สะดวกนัก การถูกเพ่งเล็งไม่ใช่เป้าหมายของข้า แผนการหลบหนีจากราชสำนักราคุซันที่วกวนไปมาอยู่ในหัวยิ่งทวีความเข้มข้นหนักข้อขึ้น ทว่าข้ายังไปไม่ได้จนกว่าจะได้รับสิ่งที่ต้องการ อย่างเช่น เงินทองสำหรับพอให้ตั้งตัวได้เป็นต้น





ดังนั้นวันถัดมา เมื่อข้ารับใช้ส่วนพระองค์วัยเยาว์เดินทางมาเชิญข้าให้ไปพบ ท่านผู้หนึ่ง ข้าจึงไม่แสดงอาการอิดออดแต่อย่างใด





เงาไม้ร่มรื่นเขียวขจีแทบจะทำให้ศาลาไม้กลางน้ำหลังเล็กๆ ถูกกลืนกินหายในสารธารรื่นตารอบด้าน ข้าจรดสายตามองบัวขาวที่ชูช่ออวดสายตา กลิ่นปทุมหอมชื่นใจ ดั่งถูกมือที่มองไม่เห็นของเทพยดากล่อมเกลาให้อ่อนโชย ไม่ติดจมูกมากเกินควร สถานที่แห่งนี้ เข้าตำรา ยลบุปผากลางลำน้ำ ใจไม่ไหวติง อย่างแท้จริง





กังสดาลสีเงินยวงพัดแกว่งไกวยามสายลมหวน พ้นระยะนี้ไปแม้แต่ข้ารับใช้ส่วนพระองค์คนไหนก็ไม่กล้าย่างกรายเข้ามาแล้ว ข้าย่างเท้าเข้ามาในเรือนไม้กลางน้ำ ลอบสูดกลิ่นอายชั้นสูงให้ติดอยู่เพียงปลายจมูก ก่อนจะย่อตัวลงคำนับแทบพื้น





“คำนับองค์รัชทายาท”





ข้าเรียกขานบรรดาศักดิ์ที่แท้จริงของเขา บุรุษที่นั่งพิงหมอนอิง หนึ่งมือถือตำรา เจ้าของเรือนผมสีแดงดั่งเพลิงผู้นี้ อาคาชิซามะ ชายผู้ชื่นชอบการปั่นหัวผีน้อยอย่างข้าเสมอมา บุรุษอีกคนที่เพียงแค่ปรายสายตามาทางข้านั่น คาดเดาไว้แล้วว่าต้องเป็นนิจิมูระซามะ





พวกเขาคนหนึ่งอยู่ในชุดแพรสีขาวสว่าง บนเนื้อผ้าปักเล่นลวดลายกิเลนเงิน ส่วนอีกคนเป็นสีดำสนิทปักดิ้นเงินด้วยลายต้นไทรใหญ่ เมื่อนั่งอยู่ด้วยกันแล้ว ดูคล้ายภาพวาดจากปลายพูกันของจิตรกรเอกแห่งยุค





ใจจริง...ข้าก็อยากให้พวกเขาเป็นเพียงภาพวาดเช่นกัน





“ปล่อยเจ้าไปทำการใหญ่ได้ไม่กี่วัน กลับจับได้ชิ้นปลามันจากไคโจถึงสองเรื่อง ผีน้อย เรือนร่างเล็กๆ นั้นบรรจุความคาดไม่ถึงไว้กี่เรื่องกัน” อาคาชิซามะเริ่มต้นด้วยการเอ่ยเย้า ข้ายังคงก้มหน้าไม่กล้ารับคำใดใดทั้งสิ้น





“ผู้ใดช่วงชิงเสียงของเจ้าไป ยังจะกล้าเสียมรรยาทต่อหน้าองค์รัชทายาท?”





เสียงเย็นๆ เอ่ยอย่างไม่เอาจริงเอาจังนัก นิจิมูระซามะ เป็นท่านคอยเช็ดล้างก้นให้องค์รัชทายาทหรือไร? ข้ากัดฟัน เงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงเรียบ





“เหตุบังเอิญ สวรรค์สรรสร้าง ผีน้อยไม่ได้คาดคิดว่าจะได้พบตัวท่านผู้ตรวจการทางน้ำเช่นกัน จึงไม่อาจรับคำเยินยอไว้ได้ขอรับ”





“นั่นก็จริง”





นิจิมูระซามะไม่รั้งรอที่จะเน้นย้ำความบังเอิญนั้น ข้าลอบยิ้ม บางทีหนทางข้างหน้าเวลาจะหนีห่างไปจากคนพวกนี้ อาจต้องฝากความหวังไว้ที่ท่านแล้ว





“ที่ข้าเชยชมไม่ได้เน้นเรื่องนั้นเป็นพิเศษเสียหน่อย ผีน้อย หลังจากอัตสึชิ ก็เป็นเรียวตะที่ถูกเจ้าเคี่ยวเข็ญให้ไปศึกษาเล่าเรียน น่าประทับใจที่เจ้ากำราบพวกเขาเสียอยู่หมัดทีเดียว”





ดวงตาเรียวคู่สวยหรี่ลง ทั้งคล้ายยิ้มและคล้ายพิจารณาอย่างถ่องแท้อยู่ในที เส้นขนอ่อนรอบกายข้าลุกวูบวาบ ราวกับถูกมองได้ทะลุปรุโปร่งอีกครั้ง อาคาชิซามะ ท่านจะยึดติดกับผีน้อยธรรมดาๆ อย่างข้าเกินควรไปแล้ว





“ทำการใหญ่ ไม่เสียทีได้เช่นนี้ เจ้าอยากได้สิ่งใดตอบแทนหรือไม่?”





“ไม่ขอสิ่งใดมากไปกว่าที่ข้ารับใช้ต่ำต้อยจะอาจเอื้อม ขอเพียงเบี้ยหวัดยังชีพเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นขอรับ”





ข้ารอคำนี้มานานแล้วท่านรู้หรือไม่?





ความเงียบแผ่วงกว้างดั่งหนึ่งหยดน้ำกระทบผิวคลื่น เพียงไม่นาน องค์รัชทายาทก็อดสรวลออกมาอย่างนึกเอ็นดูไม่ได้ ความต้องการของข้าก็แค่สิ่งธรรมดาสามัญ ต้องกินต้องใช้ พูดตรงๆ พวกเขาคงไม่ได้เห็นข้าเป็นเพียงวิญญาณไร้ตัวตนจริงๆ หรอกนะ?





“ซูโซว เจ้าคิดว่าผู้ตรวจการทางน้ำคนหนึ่งควรจะมีราคาสักเท่าใดกัน” ในที่สุดเสียงของเด็กผู้ชายที่แฝงด้วยแววแห่งอำนาจมากล้นก็เอ่ยทำลายความเงียบงันนี้





“ข้าคิดว่าตำแหน่งมหาดเล็กขั้น 1 น่าจะเพียงพอขอรับ”





นิจิมูระซามะ ใครใช้ให้ท่านหยิบยื่นตำแหน่งน่ารำคาญนั่นให้ข้ากัน?





“ลองมองลงไปใต้ผิวน้ำรอบศาลานี้ เจ้าจะเห็นก้อนกรวดมากมายที่ทับถมอยู่ สักกี่ร้อยปีกันจึงจะร่อนได้แร่ทองของแท้ มหาดเล็ก หรือทองพันชั่ง แท้จริงอันใดหรือจะเทียบเคียงได้?”





“....”





โอ้ หากให้ตอบ ข้าละอยากวิ่งไปเลือกทองพันชั่งเหลือเกิน อาคาชิซามะ ท่านช่างกล่าวเกินจริงได้น่ายกย่องนัก แต่ข้าเป็นเพียงมนุษย์ผู้หนึ่งที่หิวกระหายเงินทองเท่านั้นละนะ





“ซูโซ เจ้าออกไปก่อน”





ผู้เป็นรัชทายาทยังคงยิ้มเยือน ยามเอ่ยสั่งให้ผู้แทนพระองค์ที่อาวุโสกว่าลุกออกไปดื้อๆ นิจิมูระซามะที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งหยิ่งและหัวแข็งคนนั้นโน้มกายลงต่ำ ก่อนจะถอยร่นออกไปเงียบๆ ช่างดีเหลือเกิน เวลานี้เหลือเพียงข้ากับคนที่อันตรายที่สุดในวังหลวงแล้ว





“ผีน้อย เจ้าเล่นหมากล้อมเป็นหรือไม่?”





อาคาชิซามะขยับกายเข้ามาใกล้โต๊ะไม้สีน้ำตาลไหม้ตรงหน้า ข้าที่โงหัวขึ้นมาได้ไม่นานเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีกระดานหมากล้อมที่เล่นค้างวางอยู่ด้วย





“เล่นไม่เป็นขอรับ”





ข้าตอบตามความสัตย์ จริงอยู่ที่บ้านเกิด ท่านพ่อผู้ล่วงลับทิ้งกระดานหมากล้อมไว้ให้ แต่เพราะความยากจนข้นแค้น ท้ายที่สุด ท่านแม่ก็ต้องขายสิ่งนั้นไปเพื่อความอยู่รอดของลูๆ ของพวกเรา สิ่งนี้จึงเป็นเพียงของที่ข้าได้แต่มองอยู่ไกลๆ เท่านั้น





“บางทีเจ้าน่าจะอยากลองเรียนรู้” นิ้วเรียวคีบหมากสีดำและสีขาวขึ้นมาวางในมือ





“ข้าไม่ค่อยชอบคำว่า ไม่อาจเอื้อม ของเจ้า หากข้าถูกปฏิเสธบ่อยเข้า คำนั่นน่าจะกลายเป็น อาจเอื้อม เสียมากกว่า”





“....” ท่านช่างกล่าวคำต่อว่าต่อขานได้ลุ้มลึกยิ่งนัก มุมปากข้ากระตุก คนผู้นี้เจ้าเล่ห์มากกลกว่าที่คิด





“มิบังอาจปฏิเสธ”





ข้าโน้มศรีษะลงต่ำ ผู้มีบารมีย่อมมีวิธีการใช้อำนาจ แต่บุรุษอย่างรัชทายาทราคุซันคนนี้ ดูท่าจะชื่นชอบการบีบบังคับผู้น้อยด้วยรอยยิ้มซะมากกว่า





“กลยุทธ์ทางการทหารทั้งหลายสามารถประยุกต์ใช้จากกระดานหมากเล็กๆ เช่นนี้ได้ ยืดครองพื้นที่ ตัดลมหายใจอีกฝ่าย กักตัวเฉลยในจุดยุทธศาสตร์ที่ไม่คาดคิด ทุกอย่างล้วนต้องอาศัยตัวหมาก เมื่อเจ้ามองเหตุการณ์ในกระดานได้ทะลุ ก็ง่ายที่จะครอบครองทุกสิ่ง”





“ท่านดูสนุกกับการใช้ตัวหมากนะขอรับ”





ข้ามองตามมือของอีกฝ่ายที่เคลื่อนไหวบนกระดานหมาก อาคาชิซามะกำลังเล่นหมากล้อมกับตัวเอง รอยยิ้มที่ดูคล้ยจะเบิกบานยามตัดลมหายใจของตัวหมากฝั่งตรงข้ามได้ทำให้ข้าลอบเหน็บหนาวอยู่ในใจแต่เพียงลำพัง





“หมากบางตาก็เริ่มเดินไปตั้งแต่ตอนที่ตัวหมากยังไม่รู้ตัว ผลตอบแทนนั้นใหญ่หลวงมาก ข้านิยมเกมประเภทนั้น”





ยิ้มที่นึกสนุก ราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ข้าสัมผัสได้ถึงตัวตนของคนผู้นี้ อาคาชิซามะ ท่านช่างทำตัวได้สมกับเป็นราชันย์ในอนาคตยิ่งนัก สายตาที่ท่านใช้มองหมาก ใกล้เคียงกับที่ท่านใช้มองผู้คนรอบข้างหรือไม่





“อาคาชิซามะ สำหรับท่าน ข้าเป็นตัวหมากประเภทไหนหรือขอรับ?”





มือที่กำลังเดินหมากอย่างมีสมาธิสะดุดไป ดวงตาเรียวสีแดงทับทิมจรดมองข้า เนิ่นนานราวกาลเวลาหยุดหมุน เหมือนกับเราทั้งคู่เพียงจะได้มองเห็นตัวตนของกันและกันให้ชัดเต็มตาตั้งแต่แรก ข้าคาดเดาปฏิกิริยาของคนผู้นี้ไว้หลายรูปแบบ แต่รอยยิ้มที่เดาความคิดไม่ออกเช่นนี้ ดูจะห่างไกลจากที่เดาไว้หลายขุมนัก





“ข้าไม่เคยเจอใครที่เปรียบเปรยตัวเองเป็น ตัวหมาก ด้วยใบหน้าไร้เดียงสาเช่นเจ้ามาก่อน”





“....”





เพราะสำหรับข้า ไม่ได้มีความรู้สึกประเภทที่ว่าต้องการ การยอมรับ หรือ ความรักใคร่โปรดปราน จากท่านแต่แรกยังไงละ





“สำหรับข้า เจ้าคือ ตัวหมากล่องหน





ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยินยอมตอบแต่โดยดี ข้านึกว่าคนที่เปี่ยมเล่ห์กลเช่นเขา จะเอ่ยปฏิเสธหรือเฉไฉเปลี่ยนเรื่องเสียอีก





“มีอยู่ก็เหมือนไม่มี วางไว้ที่มุมกระดานก็ไม่อาจมีใครสังเกตเห็นได้ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่อาจละสายตาไปได้เช่นกัน ใครจะรู้ว่าข้าอาจเผลอทำมันหายไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้ จริงหรือไม่?” รัชทายาทแห่งราคุซันเอ่ยทั้งที่ไม่ยอมละสายตาไปจากข้า





“เจ้าน่ะ คือหมากประเภทที่ข้าอยากเก็บไว้กับตัวไม่ห่างเลยไงละ”





หากข้าเป็นดรุณีวัยแรกแย้มทั่วไป เจอคำพูดเช่นนี้ จากบุรุษเปี่ยมเสน่ห์ที่สูงศักดิ์ระดับนี้ สุดท้ายมิใช่จะยินยอมพร้อมใจตกเป็นของเขาแล้วหรือ?





แต่คำว่าตัวหมาก กลับเป็นน้ำหนักที่ใช้ถ่วงดุลความรู้สึกในเชิงพิศวาสเอาไว้ไม่ให้เพ้อฝันจนเกินไป





อาคาชิซามะยอมรับด้วยตัวเองว่าสำหรับเขา เกือบทุกคนก็คือตัวหมาก และข้า...อาจจะเป็นหมากที่พิเศษออกไปหน่อย เป็นไปได้ว่าน่าจะช่วยสร้างความสนุกให้แก่เขาได้มากกว่าหมากทั่วไปเล็กน้อย





“เบี้ยหวัดที่เจ้าขอ ข้าจะมอบให้เจ้าทุกเดือนเช่นเดียวกับข้าหลวงทั่วไป” รัชทายาทคนสำคัญ หย่อนตัวหมากสีขาวลมบนมือข้า





“ทำตัวเป็นข้าหลวงที่ดี เลือกหน้าที่ที่เจ้าอยากจะทำให้สมกับความสามารถที่มีด้วย เข้าใจหรือไม่ ผีน้อยที่น่ารักของข้า?”





รอยยิ้มบางยังคงติดตรึงอยู่บนดวงหน้าอ่อนเยาว์ สงสัยเหลือเกินว่าภายใต้หน้ากากทองที่ท่านสวมฉาบติดไว้ตลอดเวลานี้ ท่านคิดเช่นไรกันแน่ จะเย็นชาไร้หัวใจ ก็ควรจะแสดงออกมาให้สุดเสียเลยไม่ดีกว่าหรือ?

 







ด้วยตำแหน่งอันเป็นทางการอย่าง เด็กรับใช้เบื้องล่าง สิ่งที่ข้าจำเป็นต้องเรียนรู้ก็คือ การอยู่อย่างสงบเสงี่ยมที่สุด และการจัดการเรื่องภายในตำหนักที่ตนต้องดูแลให้สะอาดสะอ้าน หมดจดที่สุด นั่นก็คือเจตนารมณ์แรกเริ่มที่สำคัญที่สุดของข้า





ทว่าเวลานี้ ตำแหน่งมหาดเล็กขั้น 1 ตำหน่งอันน่าชังที่ได้มาทั้งที่ไม่ต้องการนี้ กำลังทำให้ชีวิตที่ควรจะราบเรียบดั่งเรือน้อยที่เคลื่อนไปในคลื่นลมทะเลอันแสนสงบของข้า พลิกกลับตาลปัตรเป็นหน้ามือหลังมือ...





เนื่องจากตำแหน่งเบ็ดเตล็ดนี้ครุมเครือเสียจนแม้แต่ข้ายังไม่รู้ตัวว่าควรทำอะไรกันแน่ ดังนั้นนอกจากนั่งว่างๆ อ่านตำราที่ไปยืนเลือกสรรด้วยตัวเองที่หอคัมภีร์แล้ว งานก็มักจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาข้าเองโดยไม่ได้รับเชิญทั้งนั้น





เนื่องจากเรือนของข้าเป็นเรือนปกติธรรมดาไม่ได้ใหญ่โตเป็นพิเศษแต่มักจะมีบรรดาผู้สูงศักดิ์เป็นพิเศษตบเท้าเข้ามานั่งเล่นแบบแทบจะวันเว้นวัน บรรดานางในห้องเครื่อง จึงมักจะจำต้องหยิบยื่นอาหารดีๆ มาส่งทางฝั่งนี้เป็นประจำทุกวัน แน่นอนว่านั่นก็เพื่อให้แขกพิเศษเหล่านั้นพึงพอใจ ผลพลอยได้เหล่านั้น ข้ายินยอมรับไว้อย่างพึงใจ





และแล้วในเดือนที่ 2 ของการปฏิบัติหน้าที่มหาดเล็กจำเป็น ผู้ที่ไม่คาดว่าจะมาเยือนที่สุด ก็ได้มาในที่สุด





ขณะที่ข้ากำลังบรรจงหยอดขนมเม็ดดาวสีชมพูและสีฟ้าลงไปเก็บไว้ในกระปุกเดียวกัน เผื่อเวลาที่มูราซากิบาระมาเยือนนั่นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้น





คนผู้นั้นไม่ได้ร้องเรียกข้าเช่นที่คิเสะซามะหรือมูราซากิซามะชอบทำ แต่กลับนั่งลงเบื้องหน้าดงดอกไฮเดรียเยียสีฟ้า จ้องแล้วจ้องอีกอยู่เช่นนั้น อาภรณ์ผ้าแพรสีน้ำเงินครามของคนผู้นั้น ช่างกลมกลืนกับดอกไม้พวกนั้นยิ่งนัก ข้าหย่อนกายลงนั่งบนระเบียงริมสวนที่ไม่ห่างจากเขานัก ตริตรองในใจอย่างเงียบงัน สมควรร้องเรียกออกไปหรือไม่






หรือบางที เขาอาจจะแค่แวะมาดูดอกไม้ก็ได้ อาโอมิเนะซามะผู้นั้น? 


















100%


ไม่ได้อัพเรื่องนี้มานานมากจริงๆค่ะ

ยอมรับว่าเป็นเรื่องที่แต่งยากสำหรับเราเลย  ;v;

อาโอมิเนะซามะมาด้อมๆ มองๆ ทำอะไรกันแน่ :D

นานๆ ทีเอาอาคาชิกับอาโอ (โผล่มาแวบๆ) มาออกโรงบ้าง ฮา



ขอบพระคุณนักอ่านท่านที่ยังติดตามอ่านอยู่นะคะ ขออภัยที่กระดึ๊บเหลือเกินค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #204 sunday-_- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 19:18
    คิดถึงเรื่องนี้มากเลย อยากอ่านต่อ แงงงง
    #204
    1
    • #204-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      15 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:37
      โฮ ขอโทษนะคะ ไม่รู้จะได้มาต่อมั้ย TvT
      #204-1
  2. #203 pallapa30122 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 15:22
    รออยู่นะคะไรท์
    #203
    0
  3. #200 Neng Suree Hongthong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 15:53
    ไรท์ไม่แต่งต่อแล้วหรอ แต่ก็รออยู่นะ ^^
    #200
    1
    • #200-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      18 กรกฎาคม 2562 / 23:44
      ไม่ได้มาต่อซะทีค่ะ หวังจะมาต่อเหมือนกัน ฮือ...
      #200-1
  4. #199 Pairri2K (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 23:15
    กลับมาอ่านเป็นรอบที่ 3 แล้ว เป็นฟิคที่ดีจริงๆค่ะ ถึงไรต์จะไม่อยากให้เราราดหวังแต่ก็อดหวังที่อยากจะอ่านต่อไม่ได้ เป็นฟิคที่สำนวนการแต่งดีมากๆ กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังชอบยังอดใจรอตอนต่อไปอยู่ดี ไรต์สู้ๆนะคะ
    #199
    0
  5. #198 sunday-_- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 01:05
    ชอบมากค่ะ บรรยายได้ดีมาก
    #198
    0
  6. #195 Fifa30152 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 05:22
    ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกหลงไหลท่านอาคาชิซามะมากเหลือเกิน มีเสน่ห์แบบน่าดึงดูดมากๆอะ >< โอ่ววว ในที่สุดอาโฮ่ก็โผล่มาสักที แต่มิโดรินนี่หนักกว่าหายยาวเลยจ้ะ 5555555

    รอไรท์ต่อไปค่ะ จะนานแค่ไหนก็จะรอ แต่อยากให้มาแต่งต่อเรื่อยๆนะคะ ไม่อยากให้ทิ้งเรื่องนี้ เพราะเนื้อเรื่องดีมากๆสนุกมากสำหรับเรา ภาษาสวยการบรรยายก็ดีมาก ตัวละครมีเสน่ห์และดูมีมิติแทบทุกคน เรื่องนี้มีเสน่ห์มากค่ะ ถ้าไรท์แต่ง ลูฟี่โกะจบแล้ว แวะเวียนมาอัพเรื่องนีบ้างนะคะ
    #195
    1
    • #195-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      24 กันยายน 2560 / 11:58
      โฮ ขอบคุณนะคะ เราคิดว่าคงจะอีกสักพักเลย แต่ยังไงก็คงมาต่อค่ะ ^^
      #195-1
  7. #186 Akashi&#128151; (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 12:53
    สนุกมากเลยค่ะ มาต่อนะคะไรท์ รอนะคะ
    #186
    1
    • #186-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      20 มิถุนายน 2560 / 20:15
      ขอบคุณที่ติดตามค่าา ^^
      #186-1
  8. #183 ์Nightรัตติกาล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 15:04
    อ็ากกกคุโรโกะจังจะฉลาดไปแล้วนะ ต่อค่ะรอต่อปายยยยยย;^;
    #183
    1
    • #183-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      29 มีนาคม 2560 / 00:37
      น้องฉลาดมากค่ะ คนแต่งรู้สึกลำบากจริงๆ (แต่งยากเหลือเกิน 5)
      #183-1
  9. #180 piebluberry (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:43
    ไรท์ขาาา กลับมาแต่งได้แล้วว >< เค้ารอยู่นะอยากอ่านต่อมากๆเลย
    #180
    0
  10. #179 Vision Yaoi S (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 21:19
    สู้ๆนะค่าไรท์ รอๆ
    #179
    0
  11. #177 ploy-saui (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 14:01
    รออยู่เสมอค่า
    #177
    0
  12. #176 Monkey D. LadyGarp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 23:52
    อยากอ่านต่อ มิเนะคุงจะออกมาแล้ว
    #176
    0
  13. #175 แป๋งแป้ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 14:37
    อาโอมินะว่าโผล่น้อยแล้วมิโดริมะนี่หายยาวเลย ;w;
    #175
    0
  14. #174 tityjiu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:47
    มีแอบไปเปิดตอนเก่าเบาๆความจำคืนมาตรงผีน้อยล่องหนนี่แหละคะ แตกต่างอย่างน่าสนใจดีสนุกแบบคาดเดาไม่ได้อีกตราบใดที่ไรต์ไม่ปิดฝาไหหม่อมฉันตัว(ไม่ค่อย)น้อยๆก็จะโผล่มาค่ะ ขอบคุณน้าาาา ที่กลับมา
    #174
    0
  15. #173 SkyDaimond (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 14:50
    ไรต์กลับมาแล้วววว นั่งรอนอนรอมาเนิ่นนาน ในที่สุดปีใหม่ก็ได้รับฟิคเรื่องนี้กลับมาก กระซิกๆ \(^3^)/
    #173
    0
  16. #172 Treachery (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:17
    จุดพลุฉลอง! ไรท์กลับมาแล้ววว >_<
    #172
    0
  17. #171 JINKUN12 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 03:52
    ในที่สุดก็มา กระซิกๆๆ ดีใจแทบบ้า พอแอพเด้งเตือนเท่านั้น หือ...เลยเรา เป็นของต้อนรับปีใหม่ที่เยี่ยมไปเลย แต่อย่าหายไปนานนะคิดถึง อิอิ อยากอ่านอีก ^3^
    #171
    0
  18. #170 Buka (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 03:49
    อาคาจินอยากเก็บคุโรจังไว้ข้างตัวแบบนี้คุโรจังหนีไม่ได้แน่ๆ
    #170
    0
  19. #169 ขุนชาน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:41
    สารภาพบาป ลืมเรื่องเกือบหมดแล้วค่ะ55555555555555555555555555 //ขำแรง
    แต่ดีใจที่กลับมานะคะ ;_;
    #169
    1
    • #169-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      3 มกราคม 2560 / 00:43
      สารภาพว่าลืมไปเกือบหมดเเล้วเช่นกันค่ะ5555555 //ขอบคุณที่ยังเข้ามาอ่านนะคะ ;v;b
      #169-1
  20. #168 sararai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:05
    ไรท์มาซะที โหยหา เรื่องนี้ไปๆมาๆเหมือนเกมจีบหนุ่มเนอะ น้องเป็นตัวเอกแบบงง ทำเควสเพิ่มความสัมพันละก็ได้อีเว้นท์พิเศษแบบงง
    #168
    1
    • #168-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      3 มกราคม 2560 / 00:14
      กลับมาแล้วค่าา แง้ จะว่าไปเรายังไม่เคยเล่นเกมจีบหนุ่มเลย รู้แต่คาแรกเตอร์ในเกมแนวนี้ หล่อชะมัด 555 อืมม ถ้ามันคล้ายเกมจีบหนุ่ม แต่ถ้ารีดชอบ ไรต์ก็จะดีใจมากๆ ค่า ^^
      #168-1
  21. #167 ซาตานกลางสายฝน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 23:12
    รอออออออ!!!!!! เราชอบการใช้คำของไรท์มากเลยค่ะ
    #167
    1
    • #167-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      3 มกราคม 2560 / 00:12
      เย้ ดีใจจังง ส่วนตัว เราว่ามันยากตรงใช้คำนี่ละค่ะ เรื่องอื่นไม่ได้พยายามขนาดนี้ 55 lol
      #167-1
  22. #166 master ta (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 23:09
    เจอเควสอาโอแล้วอ่า555
    #166
    1
    • #166-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      3 มกราคม 2560 / 00:12
      เจอแล้ว เย้ๆ 555
      #166-1
  23. #165 Aom_JK07 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:25
    เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนาน~ ในที่สุด เราก็จะรอต่อไป?
    #165
    1
    • #165-1 dark_violeta(จากตอนที่ 9)
      3 มกราคม 2560 / 00:11
      ขอโทษที่ให้รอมาเนิ่นนานค่ะ Orz ขอบพระคุณที่จะรอต่อไปนะคะ ;v;
      #165-1