[KNB] [All Kuroko] the last Black-tailed gull

ตอนที่ 6 : เหล่าผู้คนซึ่งวันข้างหน้าจะขึ้นเป็นใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 มี.ค. 58































ข้าละสายตาไปจากใบหน้าโกรธขึ้งของคนตัวใหญ่ที่คร่อมอยู่บนร่าง เล่นจ้องตากับเขาไปข้ามีแต่จะเสียเปรียบ คิดสิ เพราะเหตุใดเขาจึงเกลียดการเล่าเรียนทั้งที่ฉลาดขนาดนี้ มองเลยด้ายสีทองขอบหมอนอิงไป เป็นกลีบดอกกุ้ยเฟยที่กระจัดกระจายเต็มพื้น






ว่ากันว่ามันคือดอกไม้พิเศษที่ขึ้นอยู่บนที่ราบสูงเชิงผาในแคว้นโยเซ็นเท่านั้น






หรือจะเป็นเพราะสีม่วง... บ้านเกิดของเขา?






“ขออภัยขอรับ มูราซากิบาระซามะ ข้าผิดไปแล้ว” ข้าหันกลับมามองเขา “ที่รื้อของในห้องของท่านโดยไม่ได้รับอนุญาต ขออภัยจากใจจริงขอรับ”






ใบหน้าของเขา ค่อยๆ คลายความไม่พอใจลง ข้าขยับกาย ลุกขึ้นนั่งตรงข้ามกับเขา โน้มกายทำความเคารพหนึ่งครั้ง ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองนัยน์ตาสีม่วงครามแฝงความหม่นหมองนั่น






“มูราซากิบาระซามะ ท่านเคยขึ้นไปบนยอดปราสาทของราคุซันสักครั้งหรือไม่?”






เขานิ่งอึ้งเมื่อเจอเข้ากับคำถามที่ไม่เชื่อมโยงกับสถานการณ์นี้






“ไม่”






“ขอร้องท่าน กรุณาพาข้าไปยังจุดที่สูงที่สุดของปราสาทแห่งนี้จะได้หรือไม่ขอรับ?”

 






 

ทางเดินลัดเลาะขึ้นไปยังยอดปราสาทของราคุซันนั้น แน่นอนว่าอดีตเด็กรับใช้เบื้องล่างที่ผันตัวมาเป็นผีน้อยอย่างข้าย่อมต้องเพิ่งจะเคยได้เห็น บันไดหินเรียงตัวงดงาม สลักนูนต่ำด้านข้างไว้เป็นรูปเทพยดาในอดีตกาล มีทหารยืนยามอยู่เป็นระยะๆ ข้าเหลือบมองพวกเขาซึ่งยืนนิ่งเหมือนเสาหิน






หันกลับมามองแผ่นหลังของคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้า มูราซากิบาระซามะ เขายังไม่ยอมพูดกับข้า พอขอให้พาขึ้นมายอดปราสาท เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเนือยๆ ออกจากห้องไป ข้าและเด็กรับใช้อีกสองคนได้แต่เดินตามเขามาแบบไร้ซึ่งถ้อยคำตั้งแต่ต้นแล้ว






ใช่ว่าข้าจะไม่รู้สึกผิดที่ทิ้งของสะสมเขาไป แถมยังขอร้องเรื่องที่ดูไร้สาระแบบนี้อีกต่างหาก เวลานี้ เขาคงอยากโยนผีน้อยอย่างข้าทิ้งไปเต็มแก่แล้ว






 “มูราซากิบาระซามะ”






“...”






“ท่านยังโกรธข้าอยู่หรือขอรับ?”






“...ก็ไม่เชิง แค่คิดว่า น่ารำคาญจังน้า”






เขาตอบทั้งที่ไม่มองหน้าข้า สงสัยคงจะไปกระตุกต่อมรำคาญของเขาเข้าจริงๆ เสียแล้ว?






รออีก 4 วันข้าก็จะไม่อยู่กวนใจท่านแล้ว






ข้าคิด แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป แค่สงสัยว่าบันไดแห่งนี้จะทอดยาวไปได้ถึงไหนเท่านั้น ทั้งข้าและเด็กรับใช้ต่างเริ่มเหนื่อยหอบ รู้สึก...เหนื่อยจนอยากจะนอนลงไปทั้งอย่างนี้จริงๆ แต่คนข้างหน้ากลับจ้ำเอาๆ คงแค่อยากจะไปให้ถึงไวๆ แล้วกลับห้องละมัง?






ก้าวเท้าเหยียบขึ้นสุดท้ายของบันไดหิน ไอเย็นสดใสแผ่กระจายไปรอบทิศ ลานกว้างขวางแห่งนี้คือจุดยอดสุดของปราสาททิศใต้ ล้อมรอบด้วยเสาสีแดงหลายต้น ด้านบนคือหลังคามุงกระเบื้อง ที่แห่งนี้จุคนได้มากกว่า 100 คน ไม่น่าจะใช่หอสังเกตการณ์ธรรมดา แต่คือจุดยุทธศาสตร์การรบสำหรับพลธนู






ข้าเหลือบมองเขา เขานิ่งงันกวาดสายตามองรอบด้านช้าๆ ในที่สุดก็เดินไปหยุดอยู่ริมระเบียง ทอดมองไปเบื้องล่าง ...เดาไม่ผิดจริงๆ






ข้าเดินไปหยุดยืนข้างเขา บ้านเรือนทิวเขาแมกไม้และลำธารสายเล็กใหญ่ปรากฏขึ้นราวกับเมืองจำลองย่อส่วน  ตำแหน่งบนสุดนี้ช่างเหมาะสำหรับ นักสังเกตการณ์จริงๆ






“ท่านเห็นอะไรหรือขอรับ”






“...” เขาไม่ตอบ ทว่าดวงตากลับทอประกายแวววับ






“ที่เนินดินด้านซ้ายมือนั่นน่าจะเป็นเขตเกษตรกรรม แม่น้ำสามสายไหลมาบรรจบที่จุดนั้น ตะกอนดินดำสมบูรณ์ดีทีเดียว” ข้าหลุบสายตามอง ในใจอดนึกไปถึงบ้านเกิดของตัวเองไม่ได้






“ส่วนกำแพงเมืองทางขวานั่นดูเหมือนกำลังบูรณะอยู่ ท่านดูสิขอรับ มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”






“กำแพงเมืองฝั่งซ้ายที่พังชำรุดนั่น ติดกับแนวเขาสี่พันยอด ขึ้นชื่อเรื่องโจรภูเขาชุกชุม ทั้งยังติดกับเขตแคว้นโซโตกุ อือ คล้ายๆ กับเขตอภัยทาน พวกเขาปล่อยให้กองโจรพวกนั้นอาศัยอยู่ตามใจชอบมานานพอดูแล้ว” เขาลูบคางมอง






”หากจะตั้งรับเล่า?”






“ได้ยินว่ากองธงแดงของที่นี่เชี่ยวชาญการรบบนที่สูง ถ้าวางกำลังด้านบนอาจจะต้องใช้ความมืดและความเงียบเข้าช่วย กองโจรถนัดการดักซุ่ม เล่นสกปรกมาก็ต้องเล่นสกปรกตอบ” ดวงตาสีม่วงทอประกายกล้ายามจดจ้องไปยังเขาสี่พันยอด เขาจะรู้ตัวมั้ยนะ ว่าเขาพูดเจื้อยแจ้วมากกว่าเวลาปกตินัก






“เช่นนั้นหรือ หากเป็นฝั่งขวาติดกับแม่น้ำเทียนจิ่งเล่า?”






“...”






นัยน์ตาสีม่วงที่หรี่มองมานั่น แย่ละ เขารู้ตัวแล้ว






“เจ้าตัวเล็กจอมเจ้าเล่ห์ เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่?” มือใหญ่ๆ ของเขาตะปบลงบนหัวข้า มีความกดดันอยู่บนผ่ามือนี่ด้วย “เป็นอาคาจินหรือมุโรจิน ใช้เจ้ามาเล่นเล่ห์แบบนี้กับข้า หือ?”






 “เกี่ยวข้องกับเรื่องเรียนหนังสือหรือไม่ ตอบ”






“ท่านอยากออกไปท่องดูภูมิประเทศที่อื่นบ้างหรือไม่ขอรับ?” ข้าทำตาใสเอ่ยเปลี่ยนเรื่องไป






“หา??”






“ดูนั่นซิ เพียงแค่ในราคุซัน ดวงตาของท่านยังจ้องมองอย่างนึกสนุกขนาดนี้ หากเป็นที่แคว้นอื่น...” ข้ายกมือขึ้นเกาะราวไม้บนระเบียง สายลมวูบใหญ่โชยพัดมาทางพวกเรา “คงจะมีอะไรน่าค้นหายิ่งกว่านี้”






“หึ เจ้าคงไม่รู้ว่าข้ามีฐานะเป็นเพียงตัวประกัน?”






“ข้อนั่นข้ารู้ จุดนี้แหละที่คิดว่าควรฉุดท่านขึ้นมาเล่าเรียนเสียที” ข้าเหล่สายตามองเขา มีปัญญาแต่ไม่ใช้ สักวันจะได้เป็นวัวจริงๆ แน่






“หึ เรียนไปก็เท่านั้นละ ไม่เห็นสนุกตรงไหน ที่สำคัญ ข้าขี้เกียจนี่นะ”






เขากอดอก หันหน้าหนี เหมือนเด็กตัวเล็กๆ ไม่มีผิด แต่หลอกข้าไม่ได้หรอกท่านชาย ท่านน่ะ อยากก้าวออกไปจากราคุซันจะแย่แล้ว






“อาคาชิซามะเคยพูดกับข้าว่าที่ท่านไม่เล่าเรียน ไม่ใช่เพราะโง่เขลา ข้าคิดว่าหากท่านพิสูจน์ตนเองกันราชสำนักแห่งนี้ได้ ท่านก็จะเป็นอิสระ”






“อิสระ? อย่างไร” ท่านชายตัวโตเปิดตามองข้าเพียงข้างเดียว






“อย่าลืมว่าราคุซันนับถือคนมีความสามารถ ท่านเก่งเรื่องกลยุทธ์การตั้งรับก่อนบดขยี้ข้าศึก ความสามารถเช่นนี้ต้องเป็นผู้เจนจัดด้านภูมิศาสตร์ หากท่านพิสูจน์ตัวเองให้ผู้อื่นเห็นได้ ท่านก็จะได้ออกไปสำรวจพื้นที่อื่นเช่นกัน” ข้าพูด






“ไม่ใช่ในฐานะตัวประกัน แต่เป็นผู้เชี่ยวชาญ”






หรือก็คือพันธมิตรชั้นดีสำหรับจักรพรรดิ์ในอนาคตอย่างอาคาชิซามะนั่นเอง






“อืมม อือ พิสูจน์ความสามารถหรือ เรื่องกล้วยๆ แต่ขี้เกียจจังน้า แต่ก็อยากจะออกไปข้างนอกด้วยแฮะ”






คนๆ นั้นเหม่อลอยมองไปเบื้องบน อากาศยามบ่ายแก่เริ่มจะหนาวลงอีก ข้ากระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัวเล็กน้อย หายใจออกมาเป็นไอ ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้า แถมแผลที่หัวก็เริ่ม...






วูบไปด้านข้าง พิงเข้ากับช่วงแขนของเขา ตาข้าพร่าไปหมด ส่วนเขา กลับทำหน้าตกใจอย่างยิ่ง






“ผีน้อย?? นี่เจ้า ทำไมถึงมีเลือดซึมออกมาจากหัวเล่า?”








ตัวการร้องถามสีหน้าเหวอ ข้าตอบไม่ถูกได้แต่ทอดถอนหายใจ ไวกว่าความคิดใด จู่ๆ ท่านชายตัวใหญ่นั่นก็อุ้มข้าตัวลอย จ้ำอ้าวลงจากยอดปราสาทไปทันที














...................................................................................................................













 

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุ้ยเฟยสีม่วงอ่อนขจรไปรอบทิศ






เสียงคนเดินไปมาในห้อง แม้จะเบาฝีเท้าแต่ข้าก็รู้สึกได้ ลืมตามองจึงพบว่าเป็นเด็กรับใช้สองคนนั้นกำลังจัดเก็บข้าวของภายในห้องที่ข้าจัดค้างไว้ให้เป็นระเบียบ กองขนมหายไปจากสายตาแล้ว ข้าเขยิบกายลุกขึ้นนั่ง หันมองไปยังทิศที่มีแสงเทียน






มูราซากิบาระซามะนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังอ่านหนังสือเงียบๆ ดูท่าพนันครั้งนี้ ข้าจะได้กำไรจากอาคาชิซามะแล้ว ข้ายกมือกุมท้อง แสบไส้ไปหมด ตระหนักถึงความจืดจางอันเฉพาะตัวนี้ แค่ลุกขึ้นนั่งเฉยๆ คงไม่มีทางที่เขาจะรู้แน่ๆ






“มูราซากิบาระซามะ” ข้าขานเรียก คลานเข่าออกมาจากฟูกของเขา






“ผีน้อย” อีกฝ่ายรีบลุก ไม่สนใจโต๊ะที่คว่ำไปด้านหลัง ถลันเข้ามาหาข้า “ข้าขอโทษ ขอโทษเจ้าแล้ว”






“ท่านชาย...”






หากบอกว่า ข้าหิว คงจะดูขัดต่อความเป็นห่วงในสีหน้าของเขาอยู่มาก ข้ากัดริมฝีปาก เอ่ยถามออกไป






“ท่านไม่ไปประชุมลับในคืนนี้หรือขอรับ?”






“ข้าทำเรื่องไว้กับเจ้า หากเจ้าไม่ฟื้น ข้าคงไม่มีใจอยากไปไหนแน่ๆ” สีหน้าของเขากลับมานิ่งสงบอีกครั้ง มือใหญ่จับมือข้าขึ้นมาลูบๆ ข้าชักมือกลับจ้องเขาเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง






“ท่านชาย...ข้าหิว”






ดูท่าพูดตรงๆ คงง่ายกว่า เขาทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ ก่อนจะลุกเดินไปเรียกเด็กรับใช้ทั้งสองเข้ามา หลังจากนั้นไม่นาน อาหารรสอ่อนก็ถูกยกมาวางตรงหน้า






“แผลนั่น ความผิดของข้าใช่หรือไม่ ผีน้อย ยกโทษให้ข้าได้หรือไม่?”






ข้าเงยมองคนตัวใหญ่ที่ทำท่าซึมเศร้าพลางยิ้มออกมา “แน่นอนท่านชาย ขึ้นไปบนปราสาทสูงวันนี้ ยามกลับลงมา ท่านก็เริ่มมีใจอยากอ่านหนังสือ ข้ายินดียิ่ง”






“เรื่องนั้นน่ะเหรอ อ่า ก็แค่...ฆ่าเวลาน่ะ” เขาทำปากยื่น ราวไม่อยากยอมรับ






“ขอท่านสักอย่างได้หรือไม่?” เวลานี้คือการตักตวงเอาจากผู้มีความผิด เขาน่าจะยอมให้ข้าได้บ้าง






“อะไรหรือ บอกมาได้เลย”






“ขอข้านอนแยกฟูกกับท่านในวันที่เหลือนี้”






“เห? แต่ว่า...”






“เพราะข้าบาดเจ็บอยู่เช่นนี้ ข้าไม่อยากเสี่ยงให้ท่านมาโดนแผลด้วยน่ะขอรับ”






ข้าอ้างความจริงส่วนหนึ่ง อีกส่วนคือข้าไม่อยากนอนข้างเขา ยังไงเสียข้าก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ห้องก็กว้างขึ้นเยอะแล้วกะอีแค่ฟูกอีกอัน เรือนของเขาน่าจะมีเหลือเฟืออยู่แล้ว






“ก็ได้” สีหน้าเขาหม่นหมองลงอีกครั้ง เขาดูเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วสำนึกได้ ตัวโตๆ นั้นลีบเล็กลงจนน่าเอ็นดู ข้ายกยิ้มบางๆ มูราซากิบาระซามะเงยหน้าขึ้นมอง จู่ๆ มือก็เคลื่อนเข้าตรงหน้า






“ข้า...อยากเห็นหน้าเจ้าจังเลยผีน้อย”






ข้าผงะกายไปด้านหลัง ใจเต้นด้วยความตะหนก ความยาวเส้นผมของข้า นับว่าบดบังใบหน้าและดวงตาไว้ได้ในระดับที่พอเหมาะ ข้าไม่ใส่ใจเรื่องหน้าตาแต่นึกถึงคำสั่งเสียของท่านแม่มากกว่า ทำพลาดไปข้อหนึ่ง จะให้พลาดอีกข้อไม่ได้อีกแล้ว






“ขออภัยขอรับ ใบหน้านี้ ไม่ได้หรอกขอรับ”






“เพราะอะไรเล่า? ข้าอยากเห็นนี่นา” อยากเอาความเอาแต่ใจของท่านไปโยนทิ้งที่ยอดปราสาทเสียจริง ท่านมีความเอาแต่ใจของท่าน ข้าก็มีของข้า






“หากท่านเห็นใบหน้าข้าแล้ว ร่างของข้าจะสลายหายไป และไม่โผล่มาพบกับท่านอีกเลย”






แน่ละ เรื่องหลอกเด็กทั้งนั้น แต่ข้าก็ตั้งใจจะหนีพวกท่านไปจริงๆ นั่นละ สักวันหนึ่ง






“หา ไม่เอานะ ถ้าเจ้าหายไป ข้าไม่เรียนหนังสือจริงๆ ด้วย!” เขาโวยวาย ข้านิ่วหน้า เอ่อ...ดูเหมือนเขาจะเชื่อเรื่องเหลวไหลนี่สินะ






“ท่านไม่เรียนหนังสือ ผลก็เกิดแก่ตัวท่านเอง ถือว่าข้าทำสุดความสามารถแล้วขอรับ”






ข้าเมินหน้าหนี พูดออกไปตามตรง ไม่คาดว่าแขนยาวๆ นั่นจะรวบตัวข้าเข้าไปใกล้ และกอดไว้แนบอกอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมหวานๆ ของขนมถั่วแดงกวนลอยมาประทะใบหน้าข้า อบอวลลงตัวกับกลิ่นดอกไม้ที่ติดบนเสื้อของเขา






“ไม่ให้ไปนะ เจ้าเป็นของข้าแล้ว ข้าจะขอตัวเจ้าจากอาคาชิซามะ!






“ท่านชาย...”






แรงกอดของเขาเยอะจนข้าแทบหายใจไม่ออก ทั้งตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกกอด อย่างน้อยๆ ถ้าเขาปล่อยข้าก่อนคงจะดีกว่านี้






“เจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนข้าไม่ได้หรือ?”






“...”






อึ้งไปกับน้ำเสียงออดอ้อน มูราซากิบาระซามะ ท่านตัวก็ใหญ่ แต่เวลาอ้อนกลับเหมือนเด็กตัวเล็กๆ มากกว่าข้าอีกหรือนี่??






 “มูราซากิบารัจจี้! รบกวนแล้วๆ เห็นเจ้าไม่มาประชุมข้ากับโมโมอิและอาโอมิเนจจี้เลยถือโอกาศแวะมาเยี่ยมเจ้าสักหน่อยนะ เอ๋...”







ลูกพลับสุกเปล่งปลั่งสองลูกร่วงหล่นจากมือคิเสะซามะที่เปิดบานเลื่อนเข้ามาในห้องอย่างกระทันหัน หลังจากนั้นก็กลายเป็นการโวยวายฟังไม่ได้ศัพท์อยู่พักหนึ่งเลยทีเดียว...

 








 

“มูราซากิบารัจจี้ ผีน้อยแค่มาอยู่กับเจ้าเฉยๆ เจ้าไปกอดเขาแบบนั้นใช้ได้ที่ไหน” คนที่เพิ่งจะยอมฟังคนอื่นเมื่อครู่ตาขวางมอง ขณะที่คนถูกต่อว่ากลับไร้ซึ่งความสนใจ






“จะว่าไป ใครจะไปคิดล่ะ ว่าผ่านไปวันเดียวเจ้าจะสนิทสนมกับผีน้อยไวขนาดนี้ ปกติออกจะไม่สนใครแท้ๆ” อาโอมิเนะซามะหัวเราะอย่างเปิดเผย






วันนี้พวกเขาทั้งสองอยู่ในชุดแพรสีเทาเลื่อมลายรวงข้าวสีทองอ่อน บนศีรษะสวมรัดเกล้าสีเงิน ส่วนโมโมอิซามะสวมชุดแพรสีขาวทอลวดลายนกกระเรียนสีเงินประดับดอกไม้สีชมพูที่เกือบจะกลืนไปกันสีผม ข้านั่งก้มหน้าอยู่ตรงข้ามอาโอมิเนะซามะ จ้องมองปลายเท้ายาวๆ ของอีกฝ่าย นึกในใจว่าโตขึ้นเขาต้องตัวสูงใหญ่กว่านี้มากแน่ๆ






“ช่างข้าเถอะน่า” มูราซากิบาระซามะพูดเสียงเนือย “ว่าแต่วันนี้พวกเจ้าแต่งตัวดูเป็นทางการทีเดียว”






“เชื่อแล้วว่าเจ้าไม่ได้สนใจอะไรเลยจริงๆ มุคคุง วันนี้คือวันพระราชสมภพของจักรพรรดิ์แห่งราคุซัน พวกเราเอาขนมในงานเลี้ยงมาฝากเจ้าด้วย” โมโมอิซามะกวักมือให้เด็กรับใช้ยกกล่องขนมสองกล่องใหญ่เข้ามา ท่านชายหัวม่วงรับมาพร้อมนัยน์ตาเป็นประกายทันที






 “ผีน้อย เจ้าอยู่กับเขาก็อย่าไปเผลอแอบกินขนมของเขาอีกละ เจ้านี่รู้หมดแหละว่ากล่องไหนเหลือกี่ชิ้นน่ะ” อาโอมิเนะซามะเตือนทั้งรอยยิ้มขัน






“อ่า กล่องขนมข้า ผีน้อยเอาไปทิ้งหมดแล้วล่ะ”






“เอ๋??” อุทานขึ้นพร้อมกันทั้งสามคน ข้าก้มหน้าลงมองพื้นอีกครั้ง






“แต่ข้าหยวนให้ เพราะผีน้อยแนะนำเรื่องดีๆ เรื่องหนึ่งให้ข้า เนาะ?”






“เรื่องดีๆ อะไรเหรอ??” คิเสะซามะถามบ้าง






“ไม่บอกเจ้าหรอก คิเสะจิน เป็นความลับของข้ากับผีน้อยเท่านั้น” ร่างสูงๆ มองท่านชายผมเหลืองแบบเยาะๆ แถมมุมปากยังเชิดขึ้นเล็กน้อยอีกด้วย มูราซากิบาระซามะ ท่านตัวโตที่สุด แต่เด็กที่สุดจริงๆ






“งั้นก็ช่างเถอะ ที่จริงข้ามาที่นี่ยังมีอีกเรื่องหนึ่งจะบอกด้วย เกี่ยวกับผีน้อยโดยตรงเลยละ!” คิเสะซามะเอ่ยเสียงดังฟังชัด ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย จริงสิ พวกเขาก็ยังเด็กกันทั้งคู่นั่นละ กะจะคลานหนีไปนั่งนอกวง แต่ดันเป็นเรื่องเกี่ยวกับข้าเสียได้






“อะไรหรือขอรับ?”






ข้าเอ่ยถาม คิเสะซามะหันมาทางข้าด้วยสีหน้ากระตือรือร้นสุดขีด รู้สึกไม่ดี สังหรณ์ไม่ดีเอาเสียเลย






“ผีน้อย ข้าจะพาเจ้า ไปเที่ยวไคโจกับข้านะ!






“ไปเที่ยว...?”






ฟังดูดีแต่เหมือนมีอะไรแอบแฝง ท่านชายลูกเจี๊ยบดูร่าเริงไร้พิษภัยก็จริง แต่อะไรที่เกี่ยวข้องกับพวกเขามักมีเรื่องอื่นที่เหนือความคาดหมายเสมอ






“บอกไปซี่ ว่ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้นน่ะ แต่จริงๆ ข้าว่าเจ้าก็แค่อยากชวนผีน้อยไปเที่ยวเล่นล่ะนะ” อาโมมิเนะซามะบิดขี้เกียจไปพูดไป






“นั่นสิ คีจังควรบอกเรื่องสำคัญกับผีน้อยก่อนนะ” โมโมอิซามะเอ่ยสำทับทั้งใบหน้าเปี่ยมความกังวล นั่นไงล่ะ มีอะไรไม่ชอบมาพากลจริงๆ






“ใครบอกจะให้ผีน้อยไปกับเจ้ากัน ข้าไม่ตลกด้วยหรอกนะ คิเสะจิน” มูราซากิบาระซามะรั้งเอวข้าเข้าไปใกล้ เขม็งมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ






“เป็นอาคาชิจินเอ่ยปากอนุญาตด้วยตนเอง”






คนพูดเชิดหน้าราวกับนั่นเป็นประกาศิต และมันก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ






“การเจรจาขอตัวผู้ตรวจการทางน้ำของตระกูลข้าไปยังแคว้นโทโอล้มเหลวน่ะ พวกเขาเป็นข้าราชการอาวุโสระดับสูง แต่ตระกูลข้าเป็นเพียงพ่อค้า อำนาจเงินไม่เพียงพอจะซื้อตัวขุนนางเก่าแก่ของที่นั่นได้” คิเสะซามะหัวเราะแห้งๆ ด้วยสีหน้าจนใจ






“ข้าต้องกลับไปดำเนินการที่แคว้นตัวเองตามคำสั่งของอาคาชิจิน พอลองเอ่ยปากถึงชื่อเจ้าขึ้นมา เขาก็...”






“...ขอรับ...”






ข้าก้มหน้ารับชะตากรรมละลอกใหม่ที่พัดเข้ามาเยือน ด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ห้องทั้งห้องเงียบเชียบไปราวกับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอยุติธรรมในใจข้า






ปัญหา เรื่องวุ่นวาย หรือเรื่องที่ถูกจับได้ล้วนเป็นท่านทั้งนั้น









อาคาชิซามะ ท่านเป็นดาวฤกษ์มหาภัยของข้าหรืออย่างไร!




























100% พาผีน้อยไปเที่ยวไคโจ เย้ย้ //โดนผีน้อยต่อย



ขอบคุณทุุกคอมเม้นเลยค่าา ติดงานที่รับมาทำเลยอาจจะตอบเม้นช้านิดนะคะะ ;v;










แอบดำเนินเรื่องช้า กว่าทุกคนจะอินเลิฟกันได้ก็ต้องโตก่อนนี่ซิ Orz (อีกสักพักค่อย time skip)


ยืนยันว่าเค้าอวยแดงดำที่สุดจริงๆ นะ (แต่เปิดมาม่วงดำ 55 ขออภัยค่ะ)


แบบว่าอยากปูความสัมพันธ์ให้ตัวละครตั้งแต่เด็กน่ะค่ะ ;v;


กะให้ผีน้อยได้สนิทกะคนอื่นไปทีละคนนั่นเอง


อย่างไรก็ตาม ขอบคุณทุกคอนเม้นที่เป็นแรงผลักดันเช่นเคยนะคะะ <3





แอบรู้สึกนิดๆ ว่าตัวเองเขียนฟิกอิงการเมืองการปกครองอยู่

//เหนื่อยเบาๆ แอ่ก+.+ //ไม่นะ นี่มันเรื่องรักโรแมนติกต่างหาก TvT











SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #202 fern220551 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 02:18
    เท็ตสึยะ หายหิวแล้วหรอ
    #202
    0
  2. #192 Fifa30152 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 03:27
    ชอบมากค่ะ เนื้อเรื่องดี ภาษาสวย อ่านเข้าใจง่าย อยากให้แต่งจนจบจริงๆค่ะ เราก็ชอบ allดำ เหมือนกันฟินทั่วถึงดี แต่เชียร์ที่สุดต้องยกให้นายน้อยเลยค่ะ แดงดำบันไซ อิอิ
    #192
    1
    • #192-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      24 กันยายน 2560 / 11:56
      ขอบคุณมากค่ะ เช่นกันค่ะ เราก็เน้นคู่แดงดำเหมือนกัน ^^ แต่สุดท้ายก็ตัดใจจากหนุ่มๆ คนอื่นไม่ได้ ยกให้น้องหมดเลย เอิ้กๆ
      #192-1
  3. #108 ปิ่นนะคุคุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:47
    ช่างเป็นเด็กที่ฉลาดและโน้มน้าวคนได้เก่งจริงๆ คุโรโกะ อ่านไปก็ฟินไป 5555
    #108
    0
  4. #105 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 17:09
    มุคคุงเสดก็ต่อด้วยคิเสะเลยรึ *0* ว่าแต่ เรื่องนี้นี่ ฉากสวีทมันจะต้องโดนขัดให้ได้ทุกครั้งใช่ม่ะ ถ้าไม่มีใครมาขัดก้เปนน้องที่เอาตัวรอดเอง ชิ~ -3- ว่าแต่ ครกอย่างเพิ่งหงุดหงิดสิ พี่แดงเค้าอาจจะหวังดีก็ได้ 55555555
    ปล. มุโรจินนี่มิโดริมะ? หรือใครอ่ะ =w=? 
    #105
    1
    • #105-1 ชิราคาอิน มาซึมิ (จากตอนที่ 6)
      23 ธันวาคม 2558 / 21:42
      มุโรจินเป็นชื่อที่มุคคุงใช้เรียกฮิมุโระค่ะ
      #105-1
  5. #88 lalabee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 11:38
    มุคคุงถูกคีจังแย่งน้องไปแล้ว อิอิ มาต่อไวไวนะคะ
    #88
    1
    • #88-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:53
      มาต่อแล้วค่า เย้ >v #88-1
  6. #87 Buka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 19:11
    ฉากหวานน่ารักของมุคคุงกับคุโรจังน่ารัก แต่ว่าคิเสะคุงก็มาพาคุโรจังไปผจญภัยเอ๊ยไปเที่ยวด้วย อาคาชิซามะเนี่ยขยันหางานให้คุโรจังจริงๆเชียว
    #87
    1
    • #87-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:52
      พาไปผจญภัยจริงๆ ค่ะ ท่าน baka พิมพ์ได้ถูกต้องแล้ว 555
      #87-1
  7. #86 Azai Nagamasa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 12:01
    ไปเที่ยวนี่ไปเดทอะป่าว แอบเนียนทำไปเที่ยวพอเผลอก็ฉกหนีกลับบ้าน ประกาศศึกชิงนาง//โดนตบ
    #86
    1
    • #86-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:51
      555ไปเที่ยวนี่จริงๆ คือพามาผจญภัยค่ะ ภัยจริงๆ เลยด้วย อุอุ
      #86-1
  8. #85 Moo-fatZ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 10:43
    ไรท์มาต่อแล้ว เยยยยยยยยย้ ครกก็เพิ่งงอนท่านชาย เค้าอาจจะวางแผนอะไรก็อยู่ได้ อิอิอิอิ
    แต่อาคาจินหายไปไหนเนี่ย เลยอดเห็นฉากครกโดนกอดเลย ถ้าเห็นจะเป็นไงนะ
    ต่อไปก็ไปเที่ยวกับคิเสะเหรอคะ ต้องสนุกแน่เลย~
    แต่ว่า ยังไงเราก็รอแดงดำน้าาา ฮิฮิ
    #85
    1
    • #85-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:49
      ท่านรัชทายาทมีแผนอยู่แล้วค่า ฉากในไคโจคงต้องเจอเรื่องวุ่นๆ อีกเช่นเคย ฝากติดตามต่อด้วยนะค้า ^.^
      #85-1
  9. #84 Rinsan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 10:24
    อ่านไปอ่านมาพึ่งนึกได้ เรื่องนี้น้องเป็นผู้หญิงนี่นา ไรต์แกล้งอ้ะแต่งซะเราลืมเพศน้องไปเลยอ่ะ
    #84
    1
    • #84-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:48
      ให้น้องพูดแต่ขอรับๆ จนนักอ่านลืมเพศจริงของน้องไปเลย แฮะๆๆ ขออภัยค่าา
      #84-1
  10. #83 exokrisyeol (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 08:03
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด รีดหล่ะฟินคร้าาา ไม่ว่าดำจะคู่กับสีใหนหนูก็ฟินหมดเลยคร้าาไรเตอร์ >////< รีดชอบความเป็นเด็กๆขี้อ้อนบ้าง ของสีม่วงมากๆเลยค่ะ แต่เค้าจะดูอ่อนโยนมากๆเลยนะคะ ชอบตอนที่คิเสะบอกว่าจะมาเอาน้องคุโรไปแล้วน้องม่วงแกรีบดึงเอวน้องเข้ามากอดอ่ะค่ะไรเตอร์ รีดแบบฟินนน >[]< เป็นคนเดียวเลยรึเปล่าคะเนี่ยที่อยากเห็นหน้าน้องชัดๆ คึๆๆๆๆๆ ALLKURO นี่ดีแบบนี้นี่เองงง ไม่ว่าจะเป็นม่วงดำ น้ำเงินดำ เหลืองดำ เขียวดำ แดงดำ คู่ใหน ก็ฟินหมดเลยคร้าาา แต่รีดเป็นเหหมือนไรเตอรเลยยค่ะะความจริงก็ชอบแดงดำที่สุดนะ แต่พอเอาเข้าจริง ALLKURO ก็เครหมดเลยคร้าาา ขอจบแบบ ALLKURO ด้วยได้มั้ยคร้าาาคริๆๆๆๆ ก็สงสารน้องคุโรนร้าาา แต่รีดขอฟินมากกว่า 55555 LITTLE GHOST FIGHTING & WRITER FIGHTING นะคร้าาา ติดตามเสมอคร่าา <3
    #83
    1
    • #83-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:47
      แอร๊ ดีใจที่ฟินค้าา เรื่องนี้เป็น all อย่างที่ต้องการเลยค่ะ แต่ก็คิดจะแต่งแบบ all อย่างสมเหตุสมผลเท่าที่จะทำได้ คือเขียนเล่าไปเรื่อยๆ ว่าทำไม ทุกคนถึงมาหลงรักน้องได้ >v< ขอบคุณมากมายที่ติดตามกันนะค้าา <3
      #83-1
  11. #82 VpupinaV (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 01:20
    รอตอนต่อไปค่ะ แอร๊ยยยยย
    #82
    1
    • #82-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      13 มีนาคม 2558 / 17:45
      มาต่อแล้วค่าา ^o^
      #82-1
  12. #81 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 22:29
    อาคาชิซามะกลายเป็นดาวฤกษ์มหาภัยซะละ 5555.
    ม่วงดำน่ารักอ่ะ มุราซากิบารัจจิกลัวผีน้อยหายไปด้วยอ่ะ ><'
    ตอนหน้าเหลืองดำสินะ คู่ที่เค้ารอคอย (แต่ก็ไม่ใช่ที่สุด) -////-
    #81
    1
    • #81-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:37
      555 เพราะฉลาดทั้งคู่ เอาจริงๆ เลยไม่ค่อยไว้ใจกันน่ะค่ะ
      แต่แดงดำน่ะ ลึกซึ้งที่สุด สำหรับเราแล้วค่ะ ดังนั้นไม่ต้องห่วง เป็นแม่ยกคู่นี้เป็นหลักเหมือนกัน
      (แค่ปื่อแผ่น้องให้คนอื่นมั้ง แฮ่ๆ)
      #81-1
  13. #80 Koori (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 21:06
    ตอนหน้าเหลืองดำสินะ กรี๊ดดดดด

    สนุกมากเลย แถมภาษาก็ดีด้วย ชอบมากเลยค่า

    สู้ๆนะคะ
    #80
    1
    • #80-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:36
      ถึงคราวโมเม้นเหลืองดำแล้วค่าา ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากๆ นะคะ ^o^
      #80-1
  14. #79 tityjiu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 20:46
    อาคาชิเนี่ยวางแผนอะไรเอาไว้นะ เหมือนน้องเค้าจะรู้แล้วและกำลังลองเชิงอยู่เลยแถมเหมือนจะหาทางใช้ความฉลาดที่น้องมีด้วย สนุกจริงๆเดาทางยากที่สุดเลย
    #79
    1
    • #79-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:35
      เดาเก่งมากเลยว่าอาคาชิวางแผนอะไรอยู่ ต่างรู้กันเองดีว่าใครเป็นยังไง เรื่องนี้น้องฉลาดแต่ท่านดูเหมือนจะเหนือกว่าอีกค่ะ แต่งยาก แต่จะพยายามต่อไปน้อ ฟี่โกะด้วย ขอบคุณที่ติดตามทั้งสองเรื่องเลยค้า > <
      #79-1
  15. #78 koko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 20:24
    น่าร้ากกกกกกกกมากเลยค่ะ

    สู้ๆนะค่ะ
    #78
    1
    • #78-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:34
      ขอบคุณมากค่าาา <3
      #78-1
  16. #77 SALA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 11:25
    สนุกมากค๊าาาาาาาาาาา. รีดอ่านคุโรโกะเหมือนกัน พอไรท์เอามาแต่งก็คิดยุว่ามันจะเปนไงน๊าาาาาา

    ติดตามยุนะค่ะ....
    #77
    1
    • #77-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:33
      แอ๊ ขอบคุณมากๆ เช่นกันนะคะะ คอมเม้นแต่ละท่านคือแรงผลักดัน เราจะพยายามอัพต่อไปค่าา >v<
      #77-1
  17. #76 l3oss_it (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 09:53
    คุโรโกะคุงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง มุคคุง มุคคุง ระ รีบพาคุจังไปหาหมอด่วนเลยนะ คุจังเองก็ด้วยไม่นึกถึงสังขารของตัวเองเลยถึงจะช่วยเรื่องเรื่องของมุคคุงได้ แต่ที่จุดยอดเขาแบบนั้นกับอากาศเย็นนั้นอีกอยากจะป่วย นอนซมรึไงกัน เดี๋ยวความก็แตกหรอกนะ!
    #76
    1
    • #76-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:33
      หิ้วน้องมาพยาบาลแล้ว ขอโทษแล้วว แต่ก็โดนแย่งน้องไปซะแล้ว เป็นไงล่ะมุคคุง 55
      #76-1
  18. #75 A-aeef (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 23:00
    ง่อววววววววว เขินจุงงงงงงงง รีบมาต่อนะคะไรท์ สู้ๆนะคะ 
    #75
    1
    • #75-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:31
      มาต่อแล้วค่ะะ ขอบคุณที่เข้ามาเเม้นให้นะค้า ^^
      #75-1
  19. #73 maron (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 21:06
    แอบวางแผนหนีเที่ยวกันสองคน

    ระวังนายน้อยโกรธเอาน้าาาา
    #73
    1
    • #73-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:30
      นายน้อยนั่นละเป็นคนอยากทำให้ผีน้อยแสดงความเก่งออกมา เพราะหวังอะไรบางอย่างอยู่ค่ะะ
      ((อุ สปอยย))
      #73-1
  20. #72 tityjiu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 12:50
    สนุกอ่ะๆๆๆไม่มีคำไหนที่สื่อได้มากกว่านี้แล้วชอบเรื่องนี้มากมายคะ น้องเก่งมาก
    #72
    1
    • #72-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:29
      ขอบคุณมากเจ้าค่ะะ แต่ก็แอบแต่งยากเหมือนกัน เพราะน้องเก่ง 55 ^^"
      #72-1
  21. #71 Rinsan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 08:30
    น้อวครกเจ้าเลห์อ่า ติดอาคาชิซามะมารึป่าวน้า ฮิฮิฮิ > <
    #71
    1
    • #71-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:28
      ครกเรื่องนี้ค่อนข้างฉลาดค่ะ เลยพอจะมาหักเหลี่ยมกับอาคาชิซามะได้นะ อิอิ > <
      #71-1
  22. #70 VpupinaV (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 05:25
    ฟิคแนวนี้ชอบมากเลยค่ะ หาอ่านยากมากๆฟิคแนวนี้ รอให้มาต่อนะคะ หวังว่าจะเขียนจนจบนะคะ//ความคาดหวังสูงสุดของนักอ่าน สนุกมากค่ะ จะตั้งตารอดูการพัฒนาของตัวละครในเรื่องนะคะ . . ปล. ชอบออลดำ เชียร์แดงดำค่ะ ^^
    #70
    1
    • #70-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:28
      ขอบคุณมากค่ะะ ถ้ายังมีกำลังใจดีๆ จากนักอ่าน เราก็จะตั้งใจแต่งให้จบให้ได้ค่ะ ^ ^ <3
      #70-1
  23. #68 fFfFrailty_zZ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 00:00
    สนิทกับทุกคนสิดี.  

    ใช่เวลานานถึงจะสนิทยิ่งเข้าใจกันน่ะนะ.  แต่อยากอ่านไวๆอิอิ
    #68
    1
    • #68-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:24
      มาต่อแล้วค่าา ขอบคุณที่เข้าใจน้า อยากให้ทุกคนสนิทกัน จะได้ถ่ายทอดได้ว่าทำไมถึงรักคุโรโกะมากจริงๆค่ะ ^^
      #68-1
  24. #67 Dark Princes (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 19:19
    โถ่มุคคุงตัวเองทำเองทั้งนั้น=___=
    #67
    1
    • #67-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:18
      ผิดแล้วรับผิด มุคคุงยังน่ารักน้า ^ ^
      #67-1
  25. #66 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 17:30
    ยังคงความฟินกับม่วงดำค่ะ ><'
    เค้าก็เหมือนไรท์ อวยแดงดำที่สุดจริงๆ ' '
    แต่คนอื่นชอบทำให้ไขว้เขวอ่ะ ! 55555.
    #66
    1
    • #66-1 dark_violeta(จากตอนที่ 6)
      5 มีนาคม 2558 / 00:18
      จบ part ม่วงดำแล้วค่ะะ //ปาดเหงื่อ ต่อไปก็เหลืองดำละน้า ^0^
      #66-1