[KNB] [All Kuroko] the last Black-tailed gull

ตอนที่ 5 : ท่านชายผู้ไม่ยอมเรียนหนังสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 ก.พ. 58

















ตึกเรียนวิชา ศาสตร์แห่งชนชั้นปกครองตั้งอยู่ไม่ห่างจากเรือนนอนของมูราซากิบาระซามะนัก เด็กรับใช้หนึ่งในสองคนนั้นพาข้ามาส่งที่ริมสะพานซึ่งทอดยาวไปยังศาลากลางน้ำ มีเด็กสิบกว่าคนและชายชราแต่งตัวภูมิฐานนั่งอยู่ในนั้น เด็กรับใช้บอกข้าว่าโต๊ะด้านหลังสุดที่ไม่มีหนังสือซักเล่มคือโต๊ะของท่านชายของพวกเขา






ข้าและเท็ตสึน้อยเดินเข้าไปนั่งเงียบๆ ที่ด้านข้างคือโต๊ะของท่านชายผมเหลือง เขากำลังกอดอก มองตรงไปยังผู้เป็นอาจารย์ และหลับตานิ่งฟังอย่างเคร่งขรึม ข้าหยิบปากกาขึ้นมานั่งจด ผ่านไปซักพักเขาก็ยังนั่งขรึมอยู่ ชะรอยคิเสะซามะจะนั่งหลับเสียมากกว่า






“คิเสะซามะ ที่ข้ากำลังอธิบายเรื่องเขตการปกครองในพื้นที่ของเซย์ริน ท่านได้ฟังอยู่หรือไม่?”






เสียงเอื่อยๆ ของอาจารย์ดังขึ้น เงียบสนิท... อืม ท่านฝันเรื่องใดอยู่กันแน่คิเสะซามะ ข้ากระตุกชายกางเกงเขาแรงๆ หนึ่งครั้ง






“คิเสะซามะ โปรดตอบ”






“หา เอ๋ เอ่อ??” ดวงหน้าหวานของเขาเงยขึ้นเหมือนเด็กเพิ่งตื่นนอน ส่วนสีหน้าของท่านอาจารย์กลับดูทะมึนอย่างยิ่ง






“เซย์รินที่อยู่ทางทิศเหนือเป็นเขตแดนที่อยู่ห่างไกลที่สุดหากนับจากทุกทิศ ท่านคิดว่าหากจะขอแบ่งแร่เหล็กของแคว้นนั้นควรจะทำเช่นไร?” คำถามนี้ท่านอาจารย์ได้ชี้แนะไปแล้วเมื่อครู่ ข้าเหล่มอง ท่านชายลูกเจี๊ยบ ท่านตอบไม่ได้แน่ๆ






“หนึ่งแข็ง สามอ่อน”






“หืม? อ๊ะ ผีน้อย??” ดูเถิด คิเสะซามะเพิ่งจะสังเกตเห็นข้านี่เอง






“ตรงนั้น มีใครพูดอะไรหรือไม่?”






เสียงอาจารย์ถามพลางชะเง้อคอมองมาทางหลังห้อง คิเสะซามะยังคงมองดูข้า ข้ายกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปาก ก่อนจะหันกลับไปจ้องที่ด้านหน้า






“ท่านควรจ้องไปที่ท่านอาจารย์ และตอบไปว่า หนึ่งแข็งสามอ่อนนะขอรับ”






ราวกับเพิ่งได้สติ คิเสะซามะหันกลับไปและตอบตามนั้น






“...ถูกต้อง หนึ่งแข็งสามอ่อน คือกลยุทธ์ที่เราควรนำมาใช้ เพราะเซย์รินมีผู้ปกครองที่ไม่ได้ประนีประนอมนัก แต่มีแร่ล้ำค่าในกำมือ เจรจา ต่อรอง แบ่งสรรผลประโยชน์ ตามลำดับ สามอ่อนนี้เพื่อให้ได้มาซึ่งสนธิสัญญาระหว่างกัน หากผิดเงื่อนไขเมื่อไร ทางนั้นย่อมรู้ดีว่า หนึ่งแข็ง ของพวกเราคืออะไร” อาจารย์บรรยายต่อไป






“ผีน้อย เป็นเจ้ามาเรียนแทนมูราซากิบารัจจี้หรือนี่ โอ๊ะ แล้วที่หัวนั่น เจ้าไปโดนอะไรมาหรือ?” เขาหันมาคุยกับข้าทันทีที่ท่านอาจารย์ละสายตา ดวงตาเรียวตวัดมองผ้าพันแผลเหนือศีรษะอย่างไม่ค่อยสบายใจ






“อุบัติเหตุเล็กน้อยขอรับ” ข้าก้มหน้าจดไปพลางตอบเขาไปพลาง ไม่คิดว่าเขาจะเอื้อมมือมาลูบเบาๆที่หัวข้าได้






“โอ๋ๆ นะ ผีน้อย มูราซากิบารัจจี้ช่างใจร้ายทำกับเจ้าได้ลงคอ” คิเสะซามะทอดถอนใจ






“เอาเช่นนี้แล้วกัน ข้าจะไปขออาคาชิจิให้ยกเจ้าให้ข้าแทน หากเขารู้ว่าผีน้อยถูกทำแบบนี้ เขาต้องไม่ยอมให้เจ้าอยู่ใกล้ๆ หมอนั่นแล้วแน่ ดีหรือไม่?” คิเสะซามะเสนอ






ข้านิ่งคิด อีก 4 วันอยู่กับท่านหรืออยู่กับมูราซากิบาระซามะมีอะไรแตกต่างงั้นหรือ? ท่านดูจะชอบวุ่นวายกับข้ามากกว่าเขาเสียอีก ข้าหลุบสายตาจดต่อไป






“ขอรับไว้เพียงความหวังดีขอรับ”






“โธ่ ผีน้อยอ่า ข้าอยากอยู่กับเจ้านี่นา ข้ามีแต่พี่สาว ข้าอยากได้น้องชายซักคนนี่ ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีเลย ผีน้อยของข้า”






“ชู่ เงียบหน่อย ท่านกำลังรบกวนคนอื่นๆ ที่ตั้งใจเรียนอยู่นะขอรับ”






ท่านชายลูกเจี๊ยบเริ่มงอแงแล้ว ท่านอยากได้น้องชายหรือ ผิดแล้ว อย่างดีข้าก็เป็นได้แค่ผีน้อยกำมะลอไม่ก็เด็กผู้หญิงจืดจางคนหนึ่งเท่านั้นแหละ







 

จบชั่วโมงเรียนเช้าไปอย่างราบรื่น ข้าถือสมุดเรียนและพู่กันลุกจากโต๊ะไปพร้อมเท็ตสึน้อย ท่านชายลูกเจี๊ยบที่ครึ่งหลังมาดูตั้งใจเรียนยิ่งขึ้นเก็บสมุดตามข้ามาติดๆ กลิ่นของเขาคล้ายกลิ่นดอกมะลิ มีทั้งความสดใสและความสดชื่นอบอวลอยู่ในเนื้อผ้า รอยยิ้มของเขาดูแล้วเหมาะจะเอาไว้ยิ้มต้อนรับแสงอรุณจริงๆ






“ผีน้อยจะกลับหรือ ข้าไปส่งนะ” เขาเอื้อมมือมากุมมือข้าเอาไว้ ความอบอุ่นจากอุ้งมือใหญ่ ทำให้ข้าเผลอชะงักฝีเท้าไป






“หวา มือเจ้าเย็นจัง จริงๆ ข้าก็แค่อยากลองจับดูน่ะว่าเจ้ามีตัวตนอยู่จริงหรือไม่” คิเสะซามะหลุบสายตามองข้ายิ้มๆ พลางก้าวไวๆ มายืนเคียงข้า






“แต่เคยได้ยินท่านพี่กล่าวว่าคนที่มือเย็นก็ยิ่งแปลว่ามีหัวใจที่อบอุ่นนะผีน้อย”






“ข้าเพิ่งเคยได้ยินคำกล่าวเช่นนั้นเป็นครั้งแรกขอรับ”






“จริงๆ นะ” เขายังดึงดื้อยืนยัน






“ท่านกับข้าเพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงสองวัน ใช้มือเย็นๆ นี่มาตัดสินไม่ได้หรอกขอรับ” ข้าเห็นว่าไม่สมเหตุสมผลจึงแย้งไป






“งั้นข้ากับเจ้าก็ยิ่งต้องเร่งทำความรู้จักกันน่ะสิ จะได้พิสูจน์ได้ว่าคำพูดนี้ถูกต้องหรือไม่”






ข้านิ่งมองคนที่กระตือรือร้นเสียจนพาให้บรรยากาศยามสายดูสว่างไสวขึ้นกระทันหันคนนี้ ท่านชายลูกเจี๊ยบ ท่านนี่ช่างตื้อเหลือเกิน แต่ข้าดันคิดว่านั่น น่ารักดี เสียได้ เขาเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยเลย อยากลูบหัวเขาจัง...






“คิเสะซามะ ขออภัยที่มาขัดการสนทนาขอรับ”






เสียงทุ้มที่แทรกขึ้นกระทันหัน เป็นเด็กผู้ชายผมดำคนหนึ่งที่เดินเข้ามาใกล้ยิ้มรอยยิ้มเยือน แม้จะทักคิเสะซามะ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องมาที่ข้า






“เด็กน้อย เจ้าคือเด็กรับใช้คนใหม่ของอัตสึชิหรือ?” เขาเรียกมูราซากิบาระซามะด้วยชื่อจริง ข้าเงยมองเขาจึงเห็นว่าที่ใต้ดวงตาซ้ายมีไฝเม็ดเล็กเป็นตำหนิอยู่ด้วย






“ฮิมุโระซัง เด็กนี่เป็นของมุราซากิบารัจจี้อีก 4 วัน หลังจากนั้นเขาจะมาอยู่กับข้า” คิเสะซามะพูดอย่างถือวิสาสะ






“ข้าไม่ใช่ของๆ ใครขอรับ ข้ากินขนมของท่านชายไป 5 ลูก 5 วันนี้เป็นการชดใช้ค่าขนมขอรับ”






ท่านชายคนนั้นได้ฟังก็อมยิ้มขัน “ที่แท้ก็เป็นเรื่องขนมนี่เอง อัตสึชิมีเรื่องที่จริงจังอยู่ไม่กี่เรื่อง เจ้าไปแหย่รังขนมเขาเข้าคงโดนตอแยเข้าจนได้” ดวงตาเรียวสีเทาเข้มเหลือบมองผ้าพันแผลของข้าเงียบๆครู่หนึ่ง






“เจ้าถูกเขาทำร้ายหรือ?”






“เปล่าขอรับ มันเป็นอุบัติเหตุ เช้านี้ข้าเข้าไปปลุกมูราซากิบาระซามะ แล้วเขาก็...”






“เขาทำไมงั้นหรือ?”






เสียงเย็นเยียบแฝงแววโกรธกรุ่นดังขึ้นเบื้องหลัง ฮิมุโระซังเป็นคนแรกที่โค้งกายลงทำความเคารพ หันไปจึงพบกับขบวนเสด็จขององค์รัชทายาท อาคาชิซามะในชุดแพรสีขาวเหลือบมุกลายมังกร หลุบสายตาคมลงจ้องมองข้า






“ถวายบังคมองค์รัชทายาท” ข้าและทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ในที่นี่คือกลางแจ้ง ท่ามกลางสายตานางกำนัลและเด็กรับใช้นับสิบ ข้าต้องพูดกับบรรดาศักดิ์ของเขา






“เงยหน้าขึ้น” เขาพูดเสียงเรียบ ทว่าข้ายังคงก้มมองพื้นหญ้า จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงรัศมีคุกคาม เขากำลังโกรธหรือ ข้าไม่กล้าเงยขึ้นมองแม้แต่นิด






“พวกเจ้าถอยไปซะ”






แว่วเสียงเคร่งขรึมของเขาเอ่ยสั่งเหล่านางกำนัลและคนติดตาม หลงเหลือเพียงความเงียบงันในชั่วอึดใจ เป็นนิ้วของเขาที่ช้อนคางข้าขึ้นมอง ดวงตาของเขาเหมือนเนตรพยากรณ์ที่มองทะลุทุกสิ่ง ข้านิ่งงัน หวาดหวั่นจนตัวแทบสั่น ว่าเขาจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าในเสี้ยววินาทีนี้






นิ้วเรียวแตะลงบนผ้าพันแผล เป็นสัมผัสที่บางเบา กลับชวนให้สะท้านกลัวและหัวใจพองโตไปพร้อมๆ กัน บอกไม่ถูกว่าเขากำลังคุกคามหรือเป็นห่วงข้ากันแน่...






“ตอนนี้มีเพียงข้าและเจ้าแล้ว” เขาเอ่ย ยามลูบฝ่ามืออุ่นลงบนแก้มข้า








“ตอบมา ผีน้อยแผลนี้เกิดขึ้นเพราะ ใคร กันแน่?”         

   







 

............................................................................................................................................ ต่อค่ะ









 

“...” สมองของข้าชาหนึบไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ราชันย์แต่กำเนิดมี การกดดันโดยธรรมชาติ ข้าสบนัยน์ตาคมของเขา แต่แล้วก็อดขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่ได้






จริงๆ ท่านนั่นแหละที่ร้ายกาจ ท่านรู้แต่แรก แต่ก็ยังปล่อยข้าไปกับคนแรงช้างคนนั้นได้ ช่างเถิด ทำใจเสียแต่เนิ่นๆ ดีกว่า ข้าหวังอะไรจากเขากันแน่ ข้ามีความกล้าเช่นนั้นด้วยหรือ?






จู่ๆ หัวใจก็สงบราบเรียบลง ข้าเอ่ยตอบไป “ไม่สำคัญหรอกขอรับ ท่านทราบดีอยู่แล้วว่าอาจจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น ข้าเพียงแค่ตกใจเล็กน้อย ต่อไปจะระวังตัวมากขึ้นขอรับ”






คนๆ นั้นหลุบสายตามองดูข้าอยู่พักหนึ่ง เพียงครู่เดียวก็แย้มยิ้มออกมา บรรยากาศกดดันรอบข้างพลันมลายหายไปสิ้น






“หากเจ้าบอกให้ช่างมันไป ข้าก็จะเชื่อฟังเจ้า”






ริมฝีปากสีชมพูอ่อนของเขาอมยิ้มบางๆ ดูน่ามองจนละสายตาไม่ได้ ข้าทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่ง การมีรัชทายาทคนหนึ่งมาบอกว่าจะเชื่อฟังเรานั่นฟังดูไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่ง เขาคิดสิ่งใดอยู่กันแน่?






“ผีน้อย ปีนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”






“6 ขวบปีขอรับ”






“อายุแค่นั้นเองหรือ เจ้าดู...เยือกเย็นเกินไป”






“ท่านอายุเท่าไรหรือขอรับ?” ข้าถามบ้าง






“11 ย่าง 12” เขาเลิกคิ้วตอบ






“ท่านเองก็ฉลาดเกินไปเช่นกันขอรับ” แถมยังท่าทางจะมากเล่ห์ด้วย






เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ที่ถูกย้อน ไล้ปลายนิ้วโป้งบนแก้มข้าเล่น สายตาทอดมองราวคนกำลังใช้ความคิด ไม่นานนักเขาก็พูดออกมา






“ข้าไม่ชอบที่อัตสึชิทำตามใจชอบกับเจ้า หากมีครั้งหน้า เจ้านั่นต้องเจ็บเท่าๆ กับเจ้า...หรือมากกว่า”






“ข้าจะระวังตัวขอรับ”






ข้าโน้มตัวลงเล็กน้อย หากเป็นคนอื่นฟังอาจจะดีใจที่ได้ยินเช่นนี้ ทว่าข้ากลับรู้สึกว่าเขากำลังหวงของๆ ตัวเอง ไม่ก็หมากตัวหนึ่งมากกว่า  






“ข้าค่อนข้างชื่นชมที่เจ้าทั้งฉลาดและกล้าหาญ แต่เจ้ากลับไม่ยอมบอกชื่อจริงของเจ้า นั่นคงมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ใช่หรือไม่?”






“...”






“เป็นผีน้อยที่จะล่องหนหายตัวไปเมื่อใดก็ย่อมได้สินะ ช่างดีจริงๆ” เขาหรี่สายตาจับจ้องข้า ในคำพูดนี้ดูจะมีความจริงใจแฝงอยู่บ้าง






“เช่นนั้นข้าจะยอมให้เจ้าได้ทำตามใจชอบ ในขอบเขตที่รับได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าฮิมุโระคนนั้นเกี่ยวข้องอย่างไรกับอัตสึชิ?” เขาปล่อยมือ ก้มลงถามข้าด้วยน้ำเสียงน่าฟัง






“ข้าไม่ทราบขอรับ” รู้เพียงเขาคงมีจุดประสงค์บางอย่าง “เท่าที่ดู พวกเขาน่าจะเป็นคนจากแคว้นเดียวกัน”






“พวกเขาคือตัวประกันจากแคว้นโยเซ็น”






ตัวประกัน...? 






“โยเซ็นสวามิศักดิ์ต่อแคว้นเรา ทว่าเบื้องหลังยังมีบุคคลที่สมคบคิดต่อต้าน สองคนนั้น หนึ่งคือบุตรชายมหาอำมาตย์ที่แคว้นขาดไม่ได้ อีกคนคือลูกลับๆ ขององค์ชายแห่งแคว้น ถูกเจ้าแคว้นส่งตัวมาที่นี่เพื่อยืนยันในความภักดี”






“เช่นนั้นเอง”






ภายนอก มูราซากิซามะดูให้ความเคารพอาคาชิซามะอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง แต่ในฐานะตัวประกัน เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ จะว่าไปเหตุใดจึงเป็นลูกลับๆ ขององค์ชายและลูกมหาอำมาตย์กัน? เป็นไปได้ว่าตัวกษัตริย์เองไม่มีบุตรงั้นหรือ?






 “พวกเขาจากบ้านเกิดมาเกือบ 5 ปี ย่อมมีความเป็นห่วงซึ่งกันและกัน ฮิมุโระต้องการให้เขาเล่าเรียน ที่อัตสึชิไม่ยอมเรียนหนังสือ ไม่ใช่เพราะเขาโง่เขลา เพียงแต่เขาไม่อยาก” อาคาชิซามะเอ่ย






“ไม่อยาก...?”






ข้ายิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม วัวสีม่วงตัวนั้นมีโอกาสเรียนกลับไม่พากเพียรเสียได้ เสียของจริงๆ






“เจ้าลองทำให้เขาอยากดูซิ”






“ข้า...?” โอ้ สัมผัสได้ถึงเค้ารางแห่งความยุ่งยากเสียแล้ว






“อัตสึชิเรียนหนังสือ เท่ากับในอนาคตข้าจะได้พันธมิตรที่แข็งแกร่งอีกคน ณ ตอนนี้ ยังไม่เคยมีใครเคี่ยวเข็ญเขาได้มาก่อน”






อาคาชิซามะ ท่านรู้จักแต่มองการณ์ไกลจริงๆ แต่คนๆ นั้นมองว่าตำราคือขยะ ข้าไม่อยากจะเสวนากับเขาเรื่องการเรียนเท่าไร






“เจ้าทำหน้าเหมือนไม่อยาก?”






“ข้าเปล่า...นะขอรับ” ขนาดอำพรางใบหน้าไว้ใต้เส้นผมยังดูออกหรือเนี่ย นี่ท่านมีเนตรพันลี้หรืออย่างไร






“หึๆ ลองดูก็ไม่เสียหายนี่? หากทำสำเร็จ ข้าจะให้รางวัลเจ้าเป็นขนมเปี๊ยะซักร้อยลูกดีหรือไม่?”






เขาหัวเราะอีกครั้ง แตกต่างกับตอนที่อยู่กับข้าราชบริพาร รอยยิ้มของเขายามนี้ช่างดูสมวัย และจับต้องได้ แต่เขาดันขำได้อย่างเป็นธรรมชาติเพราะล้อเลียนข้าเสียนี่ ขนมเปี๊ยะอะไรนั้นไม่เอาอีกแล้ว






“ท่านล้อเลียนข้า” ข้าไม่ค่อยสบอารมณ์นักแต่เท็ตสึน้อยในอ้อมแขนกลับกระดิกหางราวได้ฟังเรื่องน่าสนุก






“อะไรก็ได้แค่เจ้าขอมา ข้าคิดว่ามีให้เจ้าได้ทั้งนั้น ผีน้อยของข้า”






เขาเอ่ยยามกลั้นยิ้ม ดวงตาเรียวโค้งเป็นวงพระจันทร์สีแดงกระจ่างใส นิ้วเรียวเลื่อนขึ้นมาใกล้ใบหน้า ก่อนจะบีบเบาๆ บนปลายจมูกเล็กๆ ของข้า






ชิ ใครเป็นของท่านกัน พวกท่านแต่ละคนล้วนเอาแต่ใจกับผีไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างข้านัก ก็ดี หากให้ลองข้าลองก็ได้ ถึงตอนนั้นจะเป็นเดือนเป็นดาว ท่านก็ต้องมอบให้ข้าแล้ว!

 









 

ข้าทิ้งตัวลงนั่งทันทีที่กลับมาถึงเรือนพัก เสียงกรนฟรี้ๆ ยังคงดังไม่ขาดสายทำให้รู้สึกหนักใจกว่าเก่า ตะวันจะขึ้นเหนือหัวแล้ว สงสัยเหลือเกินว่าคนๆ นี้คงจะแค่ตื่นมากินแล้วนอนต่อเลยหรือไม่ ข้าจะไล่ตัวขี้เกียจออกไปจากท่านได้อย่างไร คิดซิคิด






บางที อาจต้องเริ่มจากการจัดห้องของเขา?






“เท็ตสึน้อย ไปคาบนั่นมาซิ”






ข้าชี้นิ้ว เจ้าตัวน้อยวิ่งหลบซากกล่องขนมไปคาบมาให้ข้าโดยง่าย มันคือกระดาษเปล่าที่เขียนบางสิ่งซึ่งถูกขีดฆ่า คล้ายกับไม่ต้องการจดจำ






รวบรวมกระดาษทั่วห้องมาได้หนึ่งปึก ข้าก็เริ่มแยกกองกล่องขนมของเขา ส่วนใหญ่เป็นกล่องเปล่า ข้าเดินไปเรียกเด็กรับใช้ที่อยู่อีกห้องมาช่วยขนไปกำจัด หวังว่ามันคงไม่ใช่ของสะสมของเขาหรอกนะ?






เหลือแค่กล่องที่ยังมีขนมอยู่ ข้าเริ่มจัดเรียงจากใหญ่ไปเล็ก วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ คนที่หลับก็หลับไป ช่างวัวตัวนั้นไปก่อน ข้าหอบม้วนตำรามานั่งเรียงตามสีและหมวดหมู่ พบว่ามีร่องรอยการอ่านอยู่จริงเสียด้วย






กางกระดาษที่ใช้แล้วออกอ่าน โชคยังดีที่แม้ข้าจะไม่ถนัดอะไรเป็นพิเศษซักอย่างแต่ก็ยังได้เลือดของพ่อผู้ใฝ่รู้มาบ้าง จึงรักแม้แต่กลิ่นน้ำหมึกบนกระดาษเช่นนี้ ขยะงั้นหรือ วัวสีม่วง ท่านพูดเกินไปจริงๆ






“...?...”






หืม กระดาษแผ่นที่ไม่โดนขีดฆ่าแผ่นนี้น่าสนใจอย่างยิ่ง ดูเหมือนนี่จะเป็น...






แผนการตั้งรับ?






พลิกมองด้านหลังคือแผนที่กลศึกที่วาดด้วยหมึก อะไรกัน หากเป็นมูราซากิบาระซามะวาดเอง ย่อมต้องศึกษาภูมิประเทศมาไม่น้อยทีเดียว ข้าหยิบกระดาษทุกแผ่นมาพลิกดูหน้าหลัง แผนการตั้งรับนี้ มีทั้งแบบที่ใช้ได้การที่ราบ ไปจากถึงหน้าผาสูง จุดแต้มแดงพวกนี้น่าจะบ่งบอกถึงทหารฝั่งตรงข้าม...






“กะจะขยี้พวกที่ดาหน้าเข้ามาในเขตตัวเองแบบนั้น...”






เป็นแผนตั้งรับที่โหดมาก เหมือนกับขยี้มดเลยแฮะ...แต่ก็เป็นแผนของอัจฉริยะทางการศึก






ในขณะที่ข้ากำลังทำความเข้าใจสัญลักษณ์ที่อ่านยากอยู่นั่นเอง เงาร่างของใครบางคนก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ ควรจะรู้ตัวตั้งแต่เสียงกรนขาดหายไปแล้ว มือใหญ่ๆ ของเขาคว้าหลังคอเสื้อข้าขึ้นมาจากพื้น แม้แต่เท็ตสึน้อยยังตกใจจนเห่าออกมา เป็นมูราซากิบาระซามะ!






“ใครใช้ให้เจ้ามายุ่มย่ามกับขนมของคนอื่นหา ผีน้อย?” เสียงของเขากดต่ำจนน่ากลัว ว่าแต่ที่โกรธเรื่องขนมอยู่รึ?? ข้าลืมต้นเหตุแรกที่ทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบากไปได้อย่างไร?






“ข้าเปล่ากินนะขอรับ”






“นี่เจ้า...เอากล่องขนมที่ข้าเก็บสะสมไปไว้ไหนแล้ว?”






ของสะสมจริงซะด้วย! ทิ้งไปแล้วน่ะซิ ใจข้าเต้นโครมครามขัดกับใบหน้านิ่งๆ ของตัวเอง






เมื่อเห็นว่าข้าไม่ตอบคำ มูราซากิบาระซามะคนนั้นก็เงียบไป ก่อนจะหิ้วตัวข้าเดินลิ่วๆ ข้ามไปยังเขตห้องนอนโยนข้าลงบนฟูกที่ยังอุ่นๆ ของเขา ก่อนจะโถมตัวลงมาใกล้ จิตคุกคามของเขา อันตรายเสมอเมื่อมีขนมมาเกี่ยวข้องจริงๆ!






“ข้าถามทำไมไม่ตอบ แล้วที่สำคัญ จะนั่งอ่านขยะพวกนั้นไปทำไม”






“มันไม่ใช่ขยะนะขอรับ แผนพวกนั้นของท่าน ใช้การได้จริงด้วยซ้ำ ทำไมท่านถึงไม่ไปเข้าเรียน...”






“มันไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า!






เสียงตวาดของเขากลบสิ้นทุกสิ่งในห้อง เท็ตสึน้อยทำได้เพียงขู่คำราม ส่วนข้า...เบิกตากว้างมองเขาด้วยใจที่เต้นระส่ำ








อะไรทำให้เขาเกลียดการเรียนถึงเพียงนี้กันแน่??   













 





















 

 

[100%]


ตอนนี้น่ะ เหมือนเป็นตอนของนายน้อย

และจบแบบเอสหน่อยๆ กับมุคคุงเลยค่ะ 55

ขอบคุณที่่ติดตามกันนะคะ เฮ้  >v<

 


 

กดลงกับฟูก <3 ภาพนี้จำแหล่งที่มาไม่ได้แล้ว

หากมีท่านใดทราบวานบอกด้วยจะเป็นพระคุณอย่างยิ่งค่ะ ;v;



 

ส่วนตัวเราไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับเรื่องนี้เท่าไร เพราะเปิดเรื่องมาทุกคนยังเด็ก

ดำเนินเรื่องก็ค่อนข้างช้าด้วย แต่งเพราะบ้าหนังจีนชัดๆ เลย ณ จุดนี้ 555

ยังไงก็ตาม ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ดีใจจริงๆ เลย แฮะๆ ^o^

 



 

[50%]



นายน้อยดูเอาเรื่องแฮะ แล้วผีน้อยจะตอบว่ากระไร 


ไว้มาต่ออีกครึ่งคราวหน้าค่า ^ ^


ขอบคุณทุกคอมเม้นที่เป็นแรงผลักดันมากๆ ค้าาา >v<//

 














 










SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #191 Fifa30152 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 03:02
    อาคาชิซามะ อูยย เขิลลลล >< ถึงจะเรือแดงดำ แต่มุราซากิจัด sm ให้น้องได้ไ-ากเห็นนายเล่น sm ใส่น้อง 5555555 ( รู้สึกจิต )
    #191
    1
    • #191-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      24 กันยายน 2560 / 11:55
      sm แบบไม่ได้ตั้งใจค่ะ 555
      #191-1
  2. #107 ปิ่นนะคุคุ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 22:30
    มาถึงตอนนี้ อยากบอกพี่ม่วงว่า เพลาๆมือหน่อยนะจ๊ะ
    #107
    0
  3. #104 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 16:34
    ดูนายน้อยจะสนใจและใส่ใจครกเปนพอเศษจริงๆนะ ตัวเองเปนคนปล่อยน้องไปกับมุคคุงเองแท้ๆ ถ้าหวงน้องมากก้เก็บไว้ข้างๆกายซะเลยสิ แต่ถ้าทำอย่างงั้นก็..ไม่ดีๆ เดี๋ยวน้องไม่ได้ลัลล้า(หรือปวดหัว)กับท่านชายคนอื่นๆ รวมถึงท่านที่ยังไม่โผล่ -..-
    #104
    0
  4. #74 A-aeef (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 22:53
    อรั้ยยยยยยยย ชอบๆๆๆๆ เขินอาคาชิอ้ะ  ฮริ้งงงงง ไรท์แต่งดีมากค่ะ ชอบบบบบบบบ
    #74
    1
    • #74-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      5 มีนาคม 2558 / 00:31
      แอร๊ยย ขอบคุณมากค่ะ ดีใจที่ชอบน้า นี่พิมพ์เลยย > <
      #74-1
  5. #65 l3oss_it (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:20
    เหมือนเรือกองอวยโดนตีล่มกลางอ่าว ตอนแรกที่เขินแดงดำกลับกลายมาเป็นตาโตกับม่วงดำที่เป็นอันดับหนึ่งของใจ แล้วแบบนี้น้องจะทำอย่างไงมุคคุงถึงได้ไปเรียนและรอดจากตรงนั้นกันอ่ะ
    #65
    1
    • #65-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      2 มีนาคม 2558 / 17:58
      นั่นสิ แอบรู้สึกผิดเบาๆ ที่ตีกองอวยแดงดำล่มกลางอ่าวแบบนี้ 55 มาต่อแล้วนะคะ ^^
      #65-1
  6. #62 ยัยนู๋แบ๊วน้อย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:41
    โฮ่ๆตอนนี้ทำแม่ยกแดงดำฟินคะ
    นายน้อยยย ชอบนายน้อยแบบนี้ที่ซู๊ดดด
    ว่าแต่นายน้อยให้งานยากกับผีน้อยซะแรก
    มคคุงก้นะ....ขนมเป็นที่หนึ่งจริงๆเลยนะ
    สู้ๆค่าไรท์เตอร์
    #62
    1
    • #62-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      2 มีนาคม 2558 / 17:46
      ขออภัยแม่ยกแดงดำล่วงหน้า
      เพราะตอนที่ผ่านๆ มาเหมือนจะมีโมเม้นม่วงดำเยอะเป็นพิเศษค่า
      ใกล้จะได้วนไปเล่าถึงคู่อื่นบ้างแล้วค่ะ > <
      นายน้อยน่ะฉลาด และก็แอบเจ้าเล่ห์แต่เด็กเลยน้อ

      ขอบคุณที่ติดตามกันเจ้าคะ
      #62-1
  7. #61 Buka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:12
    แม้แต่จะเป็นกล่องขนมมุคุงก็ไม่อ่ออนข้อให้ งานหนักแล้วล่ะสิคุโรจัง
    #61
    1
    • #61-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      2 มีนาคม 2558 / 17:05
      งานนี้ คลี่คลายแล้ว แน่นอนน้องคิดจะอยู่กะมุคุงอีกแค่ 4 วัน แต่ท่านชายจะยอมมั้ยนะ 55
      #61-1
  8. #60 onlymyid (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:22
    อัตสึชิ ระวังนายน้อยนะ 5555
    #60
    1
    • #60-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      2 มีนาคม 2558 / 16:57
      ขืนทำไรไม่คิด ระวังนายน้อยให้ดี 555
      #60-1
  9. #59 tityjiu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:53
    อือหืองานนี้น้องยุ่งแน่ อ่านแล้วใจเต้นตึกตักเลย มีความสุขจัง
    #59
    1
    • #59-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      2 มีนาคม 2558 / 16:56
      มุคคุงร้ายกะน้องดีไปเถอะ เดี๋ยวพอน้องไม่อยู่แล้วจะรู้สึก หึๆๆ
      ขอบคุณที่ติดตามกันค่าา
      #59-1
  10. #58 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:22
    ทำไมมุคคุงถึงเกลียดการเรียน ?
    แล้วยังมาตวาดใส่เท็ตจังของชั้น (?) อีกนะยะ !
    ไม่ยกเท็ตจังให้แล่ววววว -3-
    #58
    1
    • #58-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      2 มีนาคม 2558 / 16:55
      มาต่อแล้วค่ะ เฉลยแล้วนะว่ามุคคุงไม่ชอบเพราะอะไร

      ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดเลยน้าา > <
      #58-1
  11. #56 se-UKI (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:40
    แอร้ยยยยยยยยย นี่มัน แดงดำชัดๆ อย่าallเลยคะ เเดงดำเลย>////<
    #56
    1
    • #56-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:17
      แดงดำคือคู่เมนหลักค่า พอดีปลื้มน้องดำสุดๆ เลยอยากแต่ง allดำ ด้วยน่ะค่า แฮะๆ ^//^
      #56-1
  12. #55 l3oss_it (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:15
    นายท่านอาคาชิช่างยำ้จังเลยนะค่ะ คำว่า'ใคร'นั้นน่ะ แอบขนลุกขนพองแทนมุคคุงเลยอ่ะ

    เออ...ตรงประโยคที่พูดกับฮิมุโระเนี่ยะ ตรงท่อนที่ว่า
    "ปล่อยขอรับ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ...."
    จรงที่เราเน้นเส้นใต้น่ะ ที่จริงมันคือคำว่า"เปล่าขอรับ"ใช่รึเปล่าอ่ะ เพราะตอนนั้นไม่มีใครแตะตัวคุโรโกะนอกจากคี่จังที่จับมืออยู่...หรือคำนั้นพูดกับคิเสะ แล้วส่วนต่อมาพูดกับฮิมุโระ
    #55
    1
    • #55-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:16
      ใช่แล้วค่า ขอบคุณที่ช่วยดูคำผิดให้นะคะ แก้เรียบร้อยแล้วค่า >v<
      #55-1
  13. #54 Koori (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:34
    นายน้อยไม่ค่อยหวงเลยค่ะ 55555

    คีจังอ้อนน้องตลอดเลย

    พี่ฮิมุมีบทด้วยกรี๊ดดดดด

    สู้ๆนะคะ รออีก 50% อยู่นะคะ
    #54
    1
    • #54-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:15
      มาต่อแล้วค่า ขอบคุณที่ติดตามนะคะะ >v<

      อยากเขียนถึงพี่ฮิมุโระอีกจัง ชอบคุณพี่ แฮะๆ <3
      #54-1
  14. #53 onlymyid (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:00
    50% จ๋าาา เถิดดดด
    #53
    1
    • #53-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:11
      มาต่อแล้วเจ้าค่ะะะ ^v^ //
      #53-1
  15. #52 ๑ดีเซล๑ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:03
    อรั๊ยยยยย มุคคุงจะโดนอาคาชิซามะลงโทษที่มาทำสุดที่รักของเขาเจ็บมั้ยนี้!! แล้วคีจังนี้น่ารักมากเลยคร่าาาา



    แอร๊ยยยยย เหมือนลูกเจี๊ยบลูกหมาน้อยๆเลย ฮืออออ น่าจับกอดที่สุดดดด มีการแย่งคุโรโกะจังกันเต็มที่ 5555



    แบ่งกันดีๆให้ทั่วถึงนะคะหนุ่มๆ // v \ 
    #52
    1
    • #52-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:14
      เพิ่งดูเมะตอนใหม่ไป คีจังน่ารักมากกกก //ดิ้น เวลาแต่งเลยอยากให้ดูร่าเริงแจ่มใสค่ะ อิอิ ทั้งหล่อ ทั้งน่ารักเลย <3
      #52-1
  16. #51 master ta (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:29
    เอาแล้วเอาแล้ว โดนแน่มุราซากิบาระคุง(ชื่อยาวจุง-_-) เรื่องนี้ถึงท่านอาคาชิแล้วค้า น้องครก.ไม่ผิดไม่ได้ไปฟ้องด้วยท่านอาคาชิมาถึงที่เองนะ วะฮะฮ่าๆๆๆ
    #51
    2
    • #51-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:13
      นั่นซิ ชื่อแอบยาวจริงๆ พิมพ์ทีนิ้วรัวเลย TvT อาคาชิซามะมีแผนเสมอ 55 แต่ซักพักคงมีวันที่หัวใจไม่ยอมทำตามแผนแน่ๆ (ฮิ้ว)
      #51-1
    • #51-2 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:13
      นั่นซิ ชื่อแอบยาวจริงๆ พิมพ์ทีนิ้วรัวเลย TvT อาคาชิซามะมีแผนเสมอ 55 แต่ซักพักคงมีวันที่หัวใจไม่ยอมทำตามแผนแน่ๆ (ฮิ้ว)
      #51-2
  17. #50 Azai Nagamasa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:29
    โดนแน่เจ้าค่าาา!! งานนี้มีเฮ มาต่อเร็วๆนะ
    #50
    1
    • #50-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:09
      เหอๆ เกมพลิก คนโดนกดกลายเป็นน้องครกแทน ;v;
      #50-1
  18. #49 Buka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:01
    ต่อจากมุคคุงก็เป็นคิเสะคุงเหรอสงสัยความจืดของคุโรจังจะเป็นเสน่ห์ให้พวกคุณชายทั้งหลายขนาดอาคาจินซามะยังหลงเลย
    #49
    1
    • #49-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:08
      เสน่ห์หรือเปล่าไม่รู้ ที่แน่ๆ คุโรจังไม่ค่อยไว้ใจบรรดาคุณชายเท่าไรค่ะ 55
      #49-1
  19. #48 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:03
    แอร๊ยยย ! อาคาชิซามะ >///<
    #48
    1
    • #48-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:08
      มาต่อแล้วน้า >v<
      #48-1
  20. #47 tityjiu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:56
    อาคาชิดูคุกคาม แต่เรา.....ฟิน คึๆๆๆๆๆ โอ๊ยยยย  ยิ้มแก้มแตกสนุกมากมาย รักอ่าาาา แบบนี้รักเลยยยย
    #47
    1
    • #47-1 dark_violeta(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:07
      แฮะๆ มาต่อแล้วค่ะ อาคาชิคุกคามหนักไป พอรู้ว่าน้องกลัวเลยเปลี่ยนมาใช้แผนไม้อ่อน อุอุ ^0^
      #47-1