[KNB] [All Kuroko] the last Black-tailed gull

ตอนที่ 4 : ท่านชายที่ทั้งตัวหนักและเอาแต่ใจคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    22 พ.ค. 59

















รอยยิ้มเยือนของคนตรงหน้าคล้ายราชห์สีกำลังหยอกเย้ากับเหยื่อไม่ผิด น่ากลัว คนๆ นี้น่ากลัวยิ่งกว่าท่าทีป่าเถื่อนของอาโอมิเนะ หรืออาการอยากขยี้ของมูราซากิบาระเสียอีก ข้านิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากหยุดหายใจได้...อาจจะทำไปแล้ว






“โฮ่ เจ้านี่หรือผีที่ว่า? พอตั้งใจดูแล้ว เจ้านี่มันจืดจางเป็นบ้าเลยนะ” อาโอมิเนะก้มลงมานั่งยองตรงหน้าข้า นัยน์ตาเรียวดุของเขายิ่งจ้องเขม็งก็ยิ่งชวนให้หวาดหวั่น






“ลูกหมานี่นา เจ้าหมาน้อยกับเจ้าผีน้อยนี่เอง” โมโมอิยิ้มร่าเข้ามาคว้าอุ้งมือของเท็ตสึน้อยไว้ มันไม่ได้ขืนกายหลบ เพราะรู้โดยสัญชาติญาณว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นคนรักสัตว์






“ดูอย่างไรว่าน่ารักกันอาคาจิน เล็กจิ๋วแบบนี้น่ะ น่าขยี้ซะมากกว่า” มือใหญ่ๆของมูราซากิบาระโยกคลอนหัวข้าไปมา






“เจ้าผีน้อยๆ เป็นเด็กหลงมาจากไหนกันหนอ ขนมข้าเจ้าจะชดใช้อย่างไร หึ?”






“โหย มูราซากิบารัจจี้ เจ้านี่น้า ขนาดนี้ยังมิวายแค้นฝังลึกเพียงเพราะขนมไม่กี่ก้อนอีกหรือ นี่ผีน้อย เจ้าคิดอะไรอยู่หรือถึงมาแอบฟังพวกข้าน่ะ สนใจข้าหรือ?” คิเสะก้มลงมาส่งยิ้มให้ข้าข้างๆ อาโอมิเนะ อืม เริ่มรู้สึกหน่อยๆ แล้วคนๆ นี้ท่าทางจะหลงตัวเองไม่ใช่น้อย






“ยังเด็กขนาดนี้ ดูแล้วไม่น่าจะใช่สายลับจากแคว้นอื่นนะ?” มิโดริมะที่ดูไร้ความสนใจที่สุดปรายสายตามาทางข้า สายลับงั้นหรือ หากมีข้อสงสัยนี้ ข้าต้องตกที่นั่งลำบากแน่ๆ






“เสื้อที่มันสวมไม่ได้บ่งบอกว่าสังกัดหน่วยใด หากเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ลืมสวมคลุม ก็คงจะเพราะไม่ต้องการลากสังกัดของตนมาเกี่ยวข้องด้วยละมัง?” มิโดริมะ เขาฉลาดมากจริงๆ






“ผีน้อย เจ้ามานั่งฟังมาก็ตั้งนาน จับความอะไรได้บ้าง?” อาคาชิยิ้มถาม พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่สูงศักดิ์ อันที่จริงข้าควรจะต้องเรียกเขาว่าองค์ชายรัชทายาทมากกว่า






“ข้าว่าน่าจะถามว่า เจ้าเป็นใคร มากกว่านะ อาคาชิ” ดูท่ามิโดริมะจะเป็นคนที่ไม่ไว้ใจข้ามากที่สุด






“มิโดริมะ ตัวเขายังเล็กเพียงแค่นี้ เจ้าไม่ควรจะขู่ให้มากนักนะ”






คนๆ นั้นหัวเราะเบาๆ เขาสิน่ากลัวกว่าใคร เพียงแค่กำลังหลอกให้ข้าตายใจและคลายความจริงออกมาเท่านั้น ราชสำนักราคุซันนิยมผู้ชำนาญยุทธ์ รังเกียจหัวขโมยและผู้ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม รวมถึงคนไร้ประโยชน์ ข้ายังจำคำเตือนของหัวหน้าเรือนเด็กรับใช้เบื้องล่างได้






ในสถานการณ์เช่นนี้หากข้ายังแกล้งโง่ คนๆ นี้คงไม่ใจดีไว้ชีวิตข้าแน่ แต่ก็เปิดเผยตัวจริงไม่ได้เช่นกัน






“สถานการณ์ทางน้ำของโทโอ...ขอรับ” ข้าก้มหน้าตอบ






“หือ เจ้านี่มันฟังอยู่จริงๆ หรือเนี่ย?” สุ้มเสียงของอาโอมิเนะฟังดูประหลาดใจอย่างยิ่ง






“ลองเล่ามาสิ พวกข้าคุยกันถึงไหนแล้ว?” ทั้งที่ถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ข้ารู้ว่าอาคาชิกำลังไล่ต้อนข้า ลองเชิงว่าข้าใช้ประโยชน์ได้ หรือไม่?






“โทโอชำนาญการศึกบนหลังม้า เป็นต่อในที่ราบ อีกทั้งภูเขาสูงยังมีพลธนูที่เก่งกาจ ทว่าทางน้ำยังอ่อนประสบการณ์อยู่มาก เนื่องจากแม่ทัพน้ำที่อายุยังน้อยไม่เคยมีประสบการณ์จริงสักครั้ง” ข้าพูดไปตามเรื่องที่พวกเขาคุยกันเมื่อครู่






“น่าประทับใจ” อาคาชิยิ้มให้ข้า เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นแววความพึงพอใจที่แท้จริงบนใบหน้าของเขา “แล้วทางแก้เล่า?”






ทางแก้...






“อาคาชิจี้ คำถามนี้พวกเรายังไม่ทันได้พูดถึงคำตอบ ท่านถามผีน้อยไปก็เท่านั้นละ อย่าแกล้งเขาอีกเลย” คิเสะโผเข้ามาลูบหัวข้า ส่วนข้า...กำลังประมวลผลทางความคิดอย่างหนัก






“ข้าว่าคนที่ขู่เขา เห็นจะเป็นท่านเสียมากกว่าละมัง?” มิโดริมะถอนใจหน่ายๆ อาคาชิยังคงยิ้มบาง ทอดมองข้าด้วยสายตานิ่งสนิท






“หากตอบได้ท่านต้องปล่อยข้าไป”






ข้าเชื่อว่ายิ่งเป็นคำถามที่ยาก ก็ยิ่งควรมีเดิมพัน คำตอบที่กำลังจะพูด อาจเป็นคำตัดสินชีวิตข้าก็ได้ ทุกคนในห้องเงียบไป ทุกสายตาหันมองที่คนๆ เดียว






“หากเจ้าตอบได้ ข้าจะไม่ถามว่าเจ้าคือใคร และเจ้าจะได้รับอนุญาตให้นั่งฟังร่วมกับเราได้” อาคาชิให้คำตอบ






“โฮ่ ที่แท้ท่านก็สนใจเด็กนี่” อาโอมิเนะสรุปรวบรัด “ก็ลองดูซิ หากตอบไม่ได้เขาเอาเจ้าไปต้มแน่ ผีน้อย”






“ข้าว่าเขาตอบไม่ได้หรอก ยกเขาให้ข้าตัดสินเถอะนะ ข้าอยากเล่นกับเขา...ในแบบของข้าอ่า” ประโยคสุดท้ายของมูราซากิบาระฟังดูไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่ง






“สู้ๆ นะผีน้อย ข้าเอาใจช่วยเจ้า แต่ถ้าเจ้าตอบไม่ได้ ข้าจะดูแลหมาน้อยแทนเจ้าเอง” โมโมอิเท้าคางมองข้าอย่างสนอกสนใจ ในประกายดวงตามีทั้งความสนใจและความไร้เดียงสา






“ทางแก้ก็คือ...” ข้าหลับตาลง แม่ทัพน้ำอ่อนประสบการณ์ ทางแก้ที่เป็นรูปธรรมคือ ผู้ชี้แนะ “ขอตัวผู้รักษาการณ์ทางน้ำจากแคว้นไคโจมากช่วยชี้แนะขอรับ”






“แคว้นข้าน่ะเหรอ เพราะเหตุใดกัน??” คิเสะเบิกตากว้างมองข้าอย่างกังขา






“จากที่พวกท่านคุยกัน ไคโจเป็นแคว้นการค้าที่คึกคัก และปราศจากสงครามเนื่องจากผลประโยชน์หลายอย่าง ที่มีร่วมกัน” ข้าหยุดเพื่อสูดหายใจ






“แต่ก็เป็นแคว้นที่ติดน้ำ ในอดีตก่อนที่จะติดต่อกันราคุซัน ไคโจเคยเป็นป้อมปราการทางน้ำมาก่อน ผู้รักษาการณ์ทางน้ำสืบทอดกันโดยสายเลือด ย่อมต้องมีการถ่ายทอดวิชายุทธ์ทางน้ำต่อกันแน่”






“อ่ออ เช่นนี้เองหรือ?”






“คนไคโจอย่างเจ้านี่น้า ข้าละอับอายแทนบิดาเจ้าจริงๆ” อาโอมิเนะแขวะเสียงเยาะ






“ก็วันที่พวกท่านคุยกันเรื่องนี้ข้าไม่ได้มาร่วมด้วยนี่นา พลาดไปวันเดียวเองอ่า แถมเรื่องมันก็ตั้งแต่สมัยท่านปู่ทวดของข้าด้วย” คิเสะพึมพำ ข้าพยายามกลั้นยิ้ม หากรู้ตัวว่าจะโดนแขวะเขาก็ไม่น่าพยักหน้ารับรู้อย่างกระตือรือร้นเช่นนั้นซิ ท่าทางเขาคงซื่อบื้ออยู่นิดๆ จริงๆ






“อย่าลืมเรื่องนี้ละ เรียวตะ” อาคาชิเอ่ยทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากข้า “ส่วนเจ้า เจ้ามีชื่อหรือไม่?”






“ข้าคือผีน้อย” ข้าตอบรวดเร็ว เส้นผมสีฟ้าอ่อนช่วยบดบังแววแห่งความยินดีในดวงตา คำถามของเขาไม่ได้บีบบังคับเอาคำตอบจากข้า






“ผีน้อย นับจากวันนี้เจ้าได้รับอนุญาตให้มานั่งฟังได้ จะมีขนมในส่วนของเจ้าให้ด้วย” เขาเอ่ยอย่างใจดี “เฉพาะในกระท่อมนี้ เราคือกลุ่มเพื่อน แต่หากเจ้าเจอพวกเราที่ข้างนอก เจ้าต้องพูดกับ บรรดาศักดิ์ ของพวกเรา”






“ขอรับ” หมายความว่าต่อหน้าผู้อื่น ข้าต้องเรียกเขาว่าองค์รัชทายาทนั่นเอง






“จะอะไรก็ไม่รู้ละ อาคาจิน เด็กนี่ติดค้างข้าเอาไว้ ตามกฏแล้วต้องชดใช้จริงหรือไม่?” มูราซากิบาระทำหน้ามู่อย่างไม่ค่อยพอใจหนัก






“เจ้าต้องการให้ผีน้อยชดใช้อะไร?” อาคาชิถาม






“เขาต้องมาคอยรับใช้ข้า 5 วัน ตั้งแต่วันนี้ไป!” 5 วัน แทนขนม 5 ลูกงั้นหรือ ข้าก้มหน้ามองพื้น เด็กนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ แฮะ






“ก็ได้ ตามนั้น”






“อาคาชิซามะ! ข้าก็อยากได้เขาบ้างอ่า ข้าอยากดูตอนเขาหายตัว” คิเสะ ข้าอยากเรียกเขาว่า เจ้าโง่จริงๆ






“เอิ่มม เขาเป็นของข้าแล้ว เขาไม่ได้แย่งขนมเจ้าหนิ จะเอาไปได้อย่างไร”






มูราซากิบาระยืนกราน ข้าค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าเบาๆ ควรเรียกเรื่องนี้ว่า แค้นของขนมเปี๊ยะแท้ๆ






“ผีน้อย เจ้าไปรับใช้ที่เรือนของมูราซากิบาระ 5 วัน เขาไม่ทำอะไรมากนอกจากนอนกินขนม คงไม่ยากเกินไปสำหรับเจ้า” อาคาชิหันมามองข้า โชคดีที่มีผมม้าบังหน้าไว้ ไม่เช่นนั้นเขาคงได้เห็นคิ้วของข้าที่พันกันยุ่งแน่ๆ






“ไหนดูสิ ผีน้อย โอ้ ข้าจับต้องเจ้าได้ด้วย?”







แค้นของขนมเปี๊ยะ อุ้มข้าตัวลอยสูงขึ้นเหมือนอุ้มลูกหมา เสียวที่ท้องชั่วแวบหนึ่ง ใบหน้าของทุกคนในห้องเงยขึ้นมองข้าด้วยสีหน้าขำขัน ตกอยู่ในอุ้งมือของมูราซากิบาระเสียแล้ว ก็แค่ 5 วันเท่านั้นละ!






 

...............................................................................................................ต่อค่าา











 

มูราซากิบาระตัวโตกว่าข้ามาก พินิจมองมือและไหล่อันใหญ่โตหากเทียบกับเด็กวัยเดียวกันนี้ ข้ารู้สึกคล้ายตัวเองเป็นปุยนุ่นในหมอนที่เขาสามารถฉีกขย้ำได้ทุกเมื่อ ราวกับรู้ว่ากำลังถูกสังเกต จู่ๆ เขาก็อุ้มข้าวางพาดบนไหล่ พลางหาวออกมาหวอดใหญ่






“ง่วงแล้วอ่า อาคาจิน ข้าจะกลับละ” เสียงเนือยๆ ของเขาชวนให้เชื่อเช่นนั้นจริงๆ






“อืม คืนนี้คงได้เวลาแยกย้ายกันแล้ว” อาคาชิวางถ้วยชาลง ก้มปิดฝาครอบแก้วเงียบๆ






“ท่าน...จะไม่วางข้าลงหรือ?” ข้าถาม แม้จะนิ่งสนิทเหมือนเป็นตุ๊กตาผ้าอยู่บนไหล่ของเขา เช่นเดียวกับเท็ตสึน้อย  






“ม่ายละ เจ้าตัวเบ๊าเบาขนาดนี้ ข้าไม่คิดว่าแบกอะไรไว้บนบ่าด้วยซ้ำ นะ?” คนๆ นี้เอ่ยออกมาด้วยอารมณ์เด็กได้ของเล่นหรือสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ชัดๆ






“อัตสึชิ” อาคาชิเงยหน้าขึ้น ชั่ววูบหนึ่งที่ในดวงตาของเขาเป็นประกายคมกล้าดุจพญาเหยี่ยว






“ข้าเป็นคนเจอผีน้อย เขาคือ ของๆ ข้า ห้ามเจ้าทำอะไรรุนแรงกับเขา เข้าใจใช่มั้ย”






นั่นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่งที่เอ่ยชัด จู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง มูราซากิบาระเงียบไปราวชั่งใจ ครู่หนึ่งจึงตอบออกมาด้วยเสียงราบเรียบ






“อา เข้าใจแล้ว” แขนใหญ่โอบเอวข้าแน่นขึ้น “กลับละ กลับห้องกัน เนาะผีน้อย?”






พูดเองเออเองเสร็จสรรพ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ไม่แม้แต่จะร่ำลาใครๆ ในห้อง สมแล้วที่อาคาชิบอกว่าเฉพาะในกระท่อมพวกเขาคือ กลุ่มเพื่อน มิเช่นนั้นมูราซากิบาระคงไม่อาจมองข้ามบุคคลที่ศักดิ์สูงที่สุดในกลุ่มอย่างรัชทายาทแห่งราคุซันไปได้

 






 

ถูกอุ้มฝ่าหิมะโปรยปราย ผ่านลานหินและพุ่มไม้เลื้อยมาจนถึงประตูโค้งผนังหิน จุดนี้ถือว่าพ้นจากเขตของเรือนเด็กรับใช้เบื้องล่างแล้ว แม้จะใจหายเล็กน้อย แต่ข้าก็เงยมองสำรวจทิศทางต่างๆ เท่าที่เขาเดินผ่านไปด้วย เด็กชายอีกสองคนเป็นบ่าวรับใช้ของเขาไม่ผิดแน่ ทว่ากลับทิ้งระยะไม่เข้ามาใกล้เกิน 5 ก้าว ยิ่งคิดถึงคำเตือนที่อาคาชิพูด ก็ยิ่งสังหรณ์ไม่ดี เท่าไรนัก






พื้นระเบียงขัดมันที่เรือนแห่งนี้สะอาดแวววับกว่าพื้นที่เรือนนอนเด็กรับใช้หลายขุม ข้าเหม่อมองลวดลายของดอกหลี้จื่อสีม่วงสลับขาวบนผนังทางเดินแล้วให้คิดว่าคนๆ นี้คงจะชอบสีม่วงมากแน่ๆ






มูราซากิบาระเปิดบานประตูเลื่อนเข้าไปในห้องที่อยู่ด้านในสุดระเบียง เด็กรับใช้อีกสองคนไม่ได้ตามเข้ามาด้วย ที่นี่คงจะเป็นห้องพักของเขา เมื่อถูกวางลงกับพื้นจึงได้รู้ว่าตนเองสูงเลยเอวเขามาเล็กน้อยเท่านั้น






“ผีน้อย...”






จู่ๆ ก็ถูกขานชื่อ ข้าเงยมองหน้าเขา นิ้วเรียวยาวจิ้มลงบนแก้มของข้า เจ็บนิดๆ แถมยังเย็นอีกต่างหาก... ดวงตาสีม่วงของเขาหลุบมองดูข้า






“อืม จะทำอะไรกับเจ้าหนูแบบเจ้าดีน้า ง่วงแล้วคิดไม่ออกเลย”






“เช่นนั้นก็นอนเถอะขอรับ” ข้ารีบเสนอ จะทำอะไรดีงั้นหรือ? ท่านนั่นแหละ จะทำอะไรกับข้ากันแน่??






“อื้ออ นอนก็ดีอยู่หรอก แต่มันน่าเบื่อนี่นา เจ้าทำอะไรสนุกๆ ให้ดูหน่อยซิ เจ้าหายตัวได้มั้ย?”






“ไม่ได้ขอรับ” ข้าตอบ






ดูจากสายตาก็รู้ว่าเขาเพียงแค่ล้อเลียนชื่อ ผีน้อย ของข้าเท่านั้น ข้าปล่อยเท็ตสึน้อยลงกับพื้น เหลียวมองไปรอบๆ ก็พบว่าห้องนอนของคนๆ นี้ช่าง...รกสุดๆ






ของส่วนใหญ่ในห้อง นอกจากกล่องขนมและโหลแก้วบรรจุลูกอมหลากสีแล้ว ยังมีกองตำราและกระดาษที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกดำอยู่เต็มไปหมด ที่เดียวที่ยังว่างพอจะนั่งได้ คือบนฟูกนอนเท่านั้น






“โอ้ รู้แล้ว พรุ่งนี้เจ้าเก็บกวาดห้องนี้แล้วกัน” พูดกับข้าพลางเดินทอดน่องไปที่ฟูก “ห้ามยุ่งกับกล่องขนมของข้า ส่วนตำรา เจ้าอยากเอาไปทำอะไรที่ไหนก็ตามใจเลย เพราะข้าอ่านขยะพวกนั้นหมดแล้วอ่ะนะ”






ขยะงั้นรึ? ข้าก้มลงหยิบตำราเล่มที่ใกล้ตัวที่สุดขึ้นมาดู ไล่สายตาอ่านจึงรู้ว่ามันคือ ตำราพิชัยสงครามสำหรับพื้นที่ราบสูงนั่นเอง ตื่นเต้นในใจ รู้สึกอยากอ่านอย่างยิ่ง ข้าไม่มีวันเรียกของพวกนี้ว่าขยะเด็ดขาด






“เอ้า มานี่ซิ”






“หา?” ข้าละสายตาจากกองข้าวของไปมองเขา






“มามะ มานี่...”






เสียงเนือยๆ นั้นลากยาวอย่างจงใจ คนๆ นั้นทำท่าอ้าแขนต้อนรับ บนที่นอนที่พอจะนอนได้สามสี่คนนั่น ข้ายืนตัวแข็งเป็นรูปสลัก มองเขาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ






“ข้า เอ่อ คือว่า ...ขอรับ”






อยู่เรือนนอนเด็กรับใช้ มีฟูกของตัวเองก็ดีอยู่แล้ว เหตุใดวันนี้จึงได้หาเหาใส่หัว จนต้องมานอนร่วมฟูกกับคนตัวใหญ่เอาแต่ใจนี่ด้วยเล่า??






จำนนต่อโชคชะตา ข้าเดินคอตก ข้ามกองขนมเกะกะไปที่ฟูกของมูราซากิบาระ






กลิ่นหอมติดจมูกของดอกกุ้ยเฟยอบอวลอยู่บนฟูก เขามองข้า ส่วนข้าก้มหน้าลงมองด้ายทองบนหมอน ไม่พูดอะไรซักคำ จู่ๆ มือใหญ่ๆ นั่น ก็โยกหัวข้าให้สั่นไปมาอีกครั้ง






“เจ้าเด็กโง่ เจ้านี่โง่หรือฉลาดกันแน่? ห้องนี้มีฟูกอยู่อันเดียว ข้าไม่กล้าปล่อยให้ผีน้อยของอาคาจินเป็นหวัดหรอกนะ” พูดจบแขนใหญ่ๆ ก็ตวัดร่างข้าลงนอนเคียงข้าง เสียงเนือยๆ เอ่ยพึมพำ






“นอนซะน้า นอนๆ พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกันเนอะ ต้องสนุกแน่เลยเจ้าผีน้อย”






อย่าว่าแต่พรุ่งนี้ แค่วันนี้ก็ไม่สนุกแล้ว นี่ข้าต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานะ ผีน้อยเป็นของเล่นที่มีชีวิตของคนๆ นี้ถึง 5 วันหรือเนี่ย ไหนจะบุคคลอันตรายอย่างรัชทายาทแห่งราคุซันคนนั้นอีก ชีวิตเป็นของตัวเองอยู่ดีๆ กลับโดนเขากำไว้ในอุ้งมือเสียนี่






ได้แต่ขอขมาท่านแม่อยู่ภายในใจ วันนี้ลูกทำพลาดต้องมาข้องเกี่ยวกับบรรดาเชื้อพระวงศ์อย่างจริงจังไปแล้ว รีบทำใจให้สงบ ตักตวงความรู้และเงินทองให้ไว แล้วหนีจากพวกเขาทุกคนไปแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า!           








 

หลังจากที่นอนกระสับกระส่ายอยู่นานเพราะเจ้าหัวม่วงตัวหนักเอาแต่ใจ หลับไปก่อนไม่พอดันเอาขาหนักๆ ของตัวเองมาก่ายตัวข้าซะได้ แต่แล้วเพราะความอบอุ่นบนฟูกผืนใหญ่ทำให้ข้าหลับตามไปในไม่ช้า รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงกระซิบเรียกแผ่วๆ ที่หน้าห้องนั่นเอง






“มูราซากิบาระซามะๆ นายท่าน...”






แว่วดังอยู่เช่นนี้หลายครั้ง จนข้าทนไม่ไหวแงะซุงท่อนใหญ่ที่พาดวางอยู่บนตัวออก คลานไปเปิดบานเลื่อนเงียบๆ






“มูราซากิบาระซามะ ชะเอ้ย!?” เด็กรับใช้คนนั้นสะดุ้งสุดตัวตอนที่เห็นข้า






“นะ นึกว่าบานเลื่อนเปิดเองเสียอีก ท่านคือเด็กคนเมื่อคืนนั่นเอง”






เด็กน้อยที่ดูจะรุ่นราวคราวเดียวกับข้าเป่าปากถอนใจ ข้านิ่งมองเขา ก่อนค่อยๆ ก้มตัวลงขออภัยในความจืดจางแต่กำเนิดของตัวเอง






“ต้องการปลุกมูราซากิบาระซามะหรือ? ข้าว่าท่านจำต้องออกเสียงให้ดังกว่านี้นะขอรับ” ข้าแนะนำด้วยความหวังดี






“เช้านี้ท่านชายของเรามีเรียนเช้า เรื่องศาสตร์แห่งชนชั้นปกครองขอรับ ใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว...” เด็กคนนั้นใช้ถ้อยคำสุภาพกับข้า






“เชิญท่านเข้ามาบอกเองด้านในเถิดขอรับ ท่านชายของท่านยังหลับไม่ตื่นเลย” ข้าผายมือ โค้งกายอีกครั้ง






“เอ่อ แฮะๆ รบกวนท่านไปปลุกให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?” ข้านิ่วหน้าให้กับคำขอร้องนี้ ค่อนข้างจะรู้สึกยุ่งยากใจ เป็นเด็กรับใช้ส่วนตัวของเขาแท้ๆ เหตุใดจึงไม่เข้าไปปลุกเองเล่า?






“โปรดรอสักครู่” ตัดปัญหาด้วยการเดินกลับไปที่ฟูก แตะที่ไหล่คนขี้เซาเบาๆ แน่นอนว่าเพียงเท่านั้นย่อมไม่เกิดผล






“มูราซากิบาระซามะๆ” ข้าเรียก






“ท่านชายขอรับ”






ท่านชายขี้เซา ตัวท่านหนักเหมือนวัวท้ายสวนบ้านข้าเลย เหตุใดจึงไม่ทำแม้แต่กระพริบตา หืม?






“อืม...”






“มูราซากิบาระซามะ ตื่นเถิด มูรา...!...






โครม!






แขนที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อของคนๆ นั้นปัดสิ่งรบกวนการนอนทิ้งไป ดุจหางของวัวแก่ปัดไล่แมลงวัน แมลงวันตัวเล็กจิ๋วอย่างข้ากระเด็นกระดอนไปด้านข้างอย่างแรง หัวกระแทกเอาโต๊ะวางแท่นหมึกเข้าโครมใหญ่






“อิ๋ง..” เสียงเท็ตสึน้อยที่นอนอยู่ไม่ห่างจากฟูกครางดังขึ้น มันวิ่งมาเลียที่แก้มข้าเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง ข้าพยุงตัวขึ้นนั่ง เสียงดังไม่น้อย แต่ท่านชายปีศาจหัวม่วงนี่กลับยังไม่ตื่นอีกรึเนี่ย!     






ข้าเดินไปเปิดบานเลื่อนอีกรอบ เด็กคนนั้นสะดุ้งมองข้าหวาดๆ ก่อนจะอุทานออกมาเมื่อเลื่อนสายตาไปทางขมับด้านขวาของข้า






“ทะ ท่านบาดเจ็บ เลือด...”






“ข้ารู้ขอรับ ขออภัย ปลุกอย่างไรก็ไม่ตื่นจริงๆ”






ข้าโน้มกายลงเล็กน้อย เลือดที่ขมับหยดติ๋งลงบนพื้นระเบียงสามแหมะ






หลังจากนั้นเด็กรับใช้ประจำตัวของท่านชายแรงยักษ์ก็วิ่งวุ่นทำแผลที่หัวให้ข้าพักใหญ่ ในใจข้าตอนนี้ โคตรจะขุ่นเคืองอย่างยิ่ง จึงไม่เอ่ยปากพูดกับใครแม้แต่คำเดียว แม้เด็กทั้งคู่จะขอโทษข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก






“นายท่านของพวกเราแรงเยอะมาแต่กำเนิด หากเป็นการปลุกเช้าจะอันตรายอย่างยิ่ง ขออภัยที่พวกข้าไม่ได้กล่าวเตือนแต่แรกขอรับ”






“...”  ปีศาจม่วงแรงช้าง ข้าจะไม่เข้าใกล้ท่านนอกจากตอนนอนอีกแล้ว!






“ขออภัยอย่างยิ่ง พวกเราต้องไปเข้าเรียนแทนมูซากิบาระซามะ เพราะฉะนั้นกิจยามเช้าจนถึงเที่ยงวันนี้ รบกวนท่านแล้ว”






ไม่นะ ต้องอยู่กับคนที่เรียกเลือดให้ข้าแต่เช้าคนนี้ทั้งวันเลยหรือ ข้าร่ำร้องในใจ






“วิชาการพวกนั้นน่าเบื่อยิ่ง พวกท่านไม่ต้องลำบาก ข้าขออาสาไปแทนจะได้หรือไม่?” กระพริบตาปริบๆ มอง ได้โปรดให้ข้าไปแทนเถอะ






“ลำบากท่านจริงๆ งานของพวกเราเพียงคัดลอกถ้อยคำของอาจารย์ลงกรดาษ ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แต่กระนั้น ข้าเกรงว่าท่านที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บจะ...”






“ข้ายินดีขอรับ”








ข้าค้อมกายยืนยันอีกครั้ง จะน่าเบื่อ เมื่อยมือหรืออะไรก็ช่าง ข้าและเท็ตสึน้อยก็แค่อยากลี้ภัยไปให้ไกลจากเจ้าบ้าที่ทำข้าโมโหแต่เช้า ก็เท่านั้น!













 


















ปกติเราอัพเดตนิยายในเพจ แต่ส่วนใหญ่จะเป็น one piece ค่ะ 

เรื่องนี้ก็จะอัพเดตในเพจเช่นกัน สนใจฝากติดตามด้วยน้า ขอบคุณมากค่า ^^
















ตกอยู่ในเงื้อมมือคุณชายเอาแต่ใจซะแล้ว ;v;

ภาพนี้เป็นตอนโตค่ะ เอามาจากภาพปกฟิคชั่น ม่วงดำ ค่ะ

credit ตามนี้เลยค่ะ >>  
link







 

 








 

 

[100%]


ครบแล้วค่าา ท่านชายแผลงฤทธิ์ ทำกันได้นะ น้องดำโกรธแล้วด้วย 55






 

[50%]



มาต่อแล้วค่า มันส์ไปนิด ลงติดๆ กันเลยสำหรับเรื่องนี้


เรื่องนี้ปูเรื่องตั้งแต่ทุกคนยังเด็กเลย


หากมีคนอ่านแล้วชอบก็น่ายินดีมากค่า //ดีจังจุง


ตอบคอมเม้นไว้ใน reply ด้านล่างคอมเม้นนะคะะ


ส่วนตัวเราเป็นคนชอบตอบคอมเม้นงะ


หากทำให้รำคาญหรือไม่ชอบใจก็ขอโทษด้วยค่ะ ;v; <3



 











 










SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #190 Fifa30152 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 02:34
    ไม่เคยจะจิ้นม่วงดำเลยนะขอสารภาพ แค่พอมาอ่านฟิคเรื่องนี้+เห็นภาพนี่ โอ้ววว เราจิ้นขึ้นมาทันทีเลยค่ะ! ถึงจะเป็นสาวกแดงดำก็เถอะ 5555
    #190
    1
    • #190-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      24 กันยายน 2560 / 11:55
      ฮา ม่วงดำ เราก๊าวตรงขนาดตัวน่ะค่ะ คนตัวเล็ก โดนคนตัวใหญ่กอดน่าจะฟินดี ///v///
      #190-1
  2. #185 Muggle-G (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 00:42
    ฮืออออ ถึงจะออลก็เถอะแต่ตอนนี้ลงเรือแดงดำเรียบร้อยแล้วค่ะ
    #185
    1
    • #185-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      24 พฤษภาคม 2560 / 00:39
      เราก็ชอบแดงดำค่ะะ ชอบมากก ถึงจะออลกูเถอะ 5555 >///<
      #185-1
  3. #129 ชิราคาอิน มาซึมิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 21:16
    มุคคุงเหมือนกาคุโปะเลยอ่ะ
    #129
    0
  4. #128 ชิราคาอิน มาซึมิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 21:15
    มุคคุงเหมือนกาคุโปะเลยอ่ะ
    #128
    0
  5. #103 fall4U [Forgotten] > (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 16:06
    ประกาศความเป็นเจ้าของซะแบบนี้ แถมหวงซะขนาดนั้น เดาว่ารู้สินะ ว่าเท็ตจังเป็นผู้หญิงน่ะ =_= นายน้อยช่างน่ากลัววว~
    ว่าแต่ไม่ทันไรก็ทำให้น้องรัก(?)ขนาดนี้แล้ว ช่างเป็นคู่ที่น่ารักจริมๆ :v 
    ปล.ชอบเวลาครกหงุดหงิดแล้วหลุดหยาบ ฮาดี 55555
    ปล2. กรี๊ดกับรูปมากกกกก มันจะเพอเฟคมากๆท่าไม่รุว่ามุคคุงนิสัยเด็กขนาดไหนอ่ะนะ =w=
    #103
    0
  6. #46 maron (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:30
    น้องดำโกรธแล้ววววว ไปนั่งสงบใจก่อนสินะ

    ได้แผลแล้วท่านอาคาชินจะว่าไงล่ะเนี่ย

    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #46
    1
    • #46-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:51
      มาต่อแล้วค่ะ น้องงอนมุคคุง ส่วนท่านอาคาชินก็กำลังจะได้รู้แล้ว ชะตากรรมมุคคุงจะเป็นอย่างไรต่อไป ไว้มาต่ออีกครึ่ง ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่า ^^
      #46-1
  7. #45 l3oss_it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:34
    มุคคุง!!! 
    นายทำคุโรโกะเลือดออกแบบนั้นได้ไงอ่ะ จะขี้เซาเกินไปขนาดไหน แต่อย่าแรงช้างสารของนายมาทำร้ายคุโรโกะแบบนั้นสิย่ะ!
    ว่าแต่คุโรโกะเวลาโกรธเนี่ยะ....จะเมินชาวบ้าน และสุภาพแบบเฉือดเฉือนคนอื่นแบบสุดๆเลยไม่ใช่เหรอไง
    ถึงจะโกธรมุราซากิบาระก็จริง แต่ก็ชักห่วงความปลอดภัยทางสุขภาพอยู่นะ...
    #45
    1
    • #45-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:50
      55 มุคคุงไม่รู้ตัวเลยไม่ได้ยั้งแรงไว้เลย เอิ้กๆ คุโรโกะโกรธแต่ท่าทางจะมีคนโกรธกว่าแล้วค่ะ มา 50% ก่อนไว้จะมาต่อทีเหลือนะคะ ^^
      #45-1
  8. #44 Sawada Cartoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:53
    อัพต่อ!!ๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #44
    1
    • #44-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:49
      มาต่อแว้ว >v<
      #44-1
  9. #43 Buka (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:14
    มุคคุงโหดมาก ขี้เซาด้วย คุโรจังเลยขยาด ยังเหลืออีก 4 วัน สภาพของคุโรจังจะเป็นยังไงเนี่ย
    #43
    1
    • #43-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:48
      เรื่องถึงหูอาคาชิแล้ว มุคคุง จะโดนคิดบัญชีไหมหนอ ต่ออีกครึ่งที่เหลือเจ้าค่าา
      #43-1
  10. #42 Azai Nagamasa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:40
    หวา!! โดนแต่เช้าเบยคุโรจัง
    #42
    1
    • #42-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:47
      น่าสงสารเนาะ มุคคุงก้อไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่คนมันแรงเยอะ 55
      #42-1
  11. #41 Tabbybear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:14
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก มุคคุงแรงเยอะจริงๆคะ นอนดิ้นขนาดนี้คุโรโกะจังปลิวกระเด็น 555555

    ยิ่งขนาดตัวนี้ต่างกันแบบไม่ต้องพูดถึง สู้เขานะคุโรโกะจัง
    #41
    1
    • #41-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:47
      น้องปลิวเลย มุคคุงแย่ย่ย่ 555 ต้องเผชิญกับคนแรงเยอะต่ออีกสักพักเลยค่ะะ > <
      #41-1
  12. #40 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:58
    หนุกอ่า..มาต่ออีกเร็วๆน๊า!!!!
    #40
    1
    • #40-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:45
      ต่อแล้วค่าา :D
      #40-1
  13. #39 ยัยนู๋แบ๊วน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:53
    เอิ่ม มคคุงถึงจะไม่รู้สึกตัวแต่นะแรงเยอะจริงพ่อคุณณ
    นู๋ครกได้กำไรแอบไปเรียนด้วย ดีใจ
    แต่เอาจริงๆที่ชอบที่สุดในฐานะแม่ยกแดงดำคือประโยคที่นายน้อยบอกว่า
    ผีน้อย เป็นของตัวเอง นี่แหละ
    กรี๊ดๆๆๆ

    ขอบคุณสำหรับตอนนี้นะค่า สู้ๆค่า

    #39
    1
    • #39-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:46
      แฮะๆ มาต่อแล้วค่า ^^ ได้กำไรจริงๆ นั่นละ แลกกับการเจ็บตัว ;v;
      #39-1
  14. #38 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:29
    มุคคุงง้อเลย เท็ตจังโกรธแล้ววววว
    #38
    1
    • #38-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:45
      มุคคุงจะงานเข้ามั้ย เรื่องถึงหูรัชทายาทแล้ว 55
      #38-1
  15. #37 l3oss_it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:15
    จะ จะรอดตายมั้ยล่ะนั้นมุคคุงยิ่งอารมณ์แปรปวนได้ง่ายๆอยู่ด้วย หวงความปลอดภัยคุโรโกะ100000%

    #37
    1
    • #37-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      18 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:51
      ได้น้องมาวันเดียวก็สร้างเรื่องเลยค่ะ มุคคุง 55
      #37-1
  16. #36 Azai Nagamasa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:23
    หน้าเด็กใสซื่อลอยหายไปเมื่อเจอภาพนี้ อร้าาา มองมุมไหนกะหล่อจริงๆมุระจัง
    #36
    1
    • #36-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      18 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:48
      ภาพนี้หล่อจริงๆ มุคคุงตัวสูงที่สุดในแก็ง แต่นิสัยเด็ก มีเสน่ห์ไปอีกแบบค่าา > <
      #36-1
  17. #35 ยัยนู๋แบ๊วน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:52
    โอม จงมา โอม จงมา อีก50% จงมา 5555
    รอดตัวไปทีนะน้องครก อย่างน้อยพวกท่านชายท่านหญิงเค้าจะเอ็นดูกันน๊า
    แหม เรียกตัวเองว่าผีน้อย น่ารักจริงเชียวว
    อิอิ ว่าแต่มุระ นายนี่แค้นฝังหุ่นเรื่องขนมจริงนะ
    1ลูก=1วัน ไม่ค่อยเลยนะ 
    มารอติดตามชะตาของผีน้อยต่อไปค่าาาไรท์เตอร์สู้ๆนะคะอิอิ
    #35
    1
    • #35-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:56
      ตอนคิดถึงชื่อผีน้อยก็คิดค่ะ ว่า หวาา น่ารักอ่ะ น้องน่ารักจริงๆ รู้ตัวมั้ยย //อยากฟัด #เดี๋ยวๆ
      มุคคุงก็ยังเด็กอยู่มาก เรื่องหวงขนมนี่ น่ากลัวกว่าใครในวังเลยค่ะ 55
      ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ >v< <3
      #35-1
  18. #34 nonono (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:34
    ค้างงงงงงงงง !

    ชอบการเดินเรื่องฟิคนี้มาก น้องฉลาดและดูเป็นผู้ใหญ่ดี

    ตอนแรกอ่านเรื่องย่อก็แบบ แนวพีเรียดธรรมดาาาาา

    พอมาอ่านจริงๆแล้วชอบคาแรกเตอร์น้องเรื่องนี้มาก เราชอบตัวเอกที่คิดเป็น เป็นผู้ใหญ่ ไม่วี้ดว้ายไปวันๆ

    ตกหลุมรักเรื่องนี้ มาอัพไวๆนะคะ <3
    #34
    1
    • #34-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:49
      เอ๋ ขอบคุณมากเจ้าค่ะะะ

      เรื่องนี้นางเอกนิ่งๆ หน่อยเพราะอยากอิงคาแรกเตอร์ตัวจริง 55 ก็ได้แต่หวัง ว่าจะมีคนอ่านแล้วชอบ

      ซึ่งง พอเจอคอมเม้นแบบนี้ก็ปลื้มปริ่มและดีใจสุดๆ เลยค่ะะ แฮ่ ><

      #34-1
  19. #33 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:36
    อ๊ายยย ! เท็ตจังต้องไปรับใช้มุคคุงด้วยอ่าาา
    ม่วงดำอ่ะ น่ารักจุงงงง คู่รักส่วนสูงต่าง (?) 5555
    #33
    1
    • #33-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:47
      เพราะส่วนสูงต่างเลยฟินแบบแปลกๆ
      อวยคู่นี้อยู่ในใจ จริงๆ อวยหลายคน เลือกไม่ถูก แต่ง allดำ ซะเลยค่ะะ 55
      #33-1
  20. #29 Rin Civiear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:16
    เห็นรูปแล้วก็ฟิน แต่ว่ามุคคุงจะแค้นน้องอะไรขนากน้านนน=[]= 
    มาต่อที่เหลือเร็วๆนะคะ><
    #29
    1
    • #29-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:42
      เรื่องของกินโดยเฉพาะขนมสำคัญที่สุดด << มุคคุงได้กล่าวไว้ อิอิ
      จะพยายามค่าา ^o^
      #29-1
  21. #28 AlisseLord (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:33

    มุคคุงน่ารัก เอาป้ายม่วงดำมาชูรัวๆ 

    #28
    1
    • #28-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:41
      แอบปลื้มม่วงดำอยู่ในใจนานแล้วค่า อิอิ
      #28-1
  22. #27 onlymyid (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:29
    50% จงมาๆๆๆๆ//โดนถีบ
    #27
    1
    • #27-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:40
      งี๊ดๆ รอเค้าก่อนนะะ ค้างงานอย่างอื่นไว้ค่าา > <
      #27-1
  23. #26 ..SadistZaa.. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:02
    กรีสสสส เห็นรูปมุคคุงกะน้องแล้วฟินอ่าาาา
    #26
    1
    • #26-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:40
      เราเห็นครั้งแรกเราก็ฟินมากเหมือนกานน <3 <3
      #26-1
  24. #25 Sawada Cartoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:01
    อ๊ากกก!!!!!!!!ค้างอ่ะะะะะะะไรท์มาอัพต่อเร็ว!!!!
    #25
    1
    • #25-1 dark_violeta(จากตอนที่ 4)
      16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:39
      จะพยายามรีบปั่นค่ะะ //ทำท่าตะเบ๊ะะ >o<
      #25-1