NOT online ก๊วนนี้มีแต่คนเพี้ยน

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 มันเป็นกรรมที่ได้เจอกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 มี.ค. 58




บทที่ 3 มันเป็นกรรมที่ได้เจอกัน

 

ประโยดที่ว่าพลาดพลั้งครั้งเดียวต้องคั่งแค้นนับพันปี ตอนนี้เด็กสาวรู้ซึ้งถึงแก่นใน

“ท่านอาจารย์!!

“....”

“ท่านอาจารย์!!

“....”

“ท่านอาจารย์!!!!!!

“หนวกหูเฟ๊ย!! ไอ้บัดซบ ไส้หัวไปไกลๆ เลยนะ!!!

สามวันแล้ว...สามวันที่หลังจากไอ้หนุ่มคนบ้าปาดคอตัวเองตายต่อหน้าเธอก็ตามมารังควานได้ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยทำเอาเด็กสาวประสาทหลอนขึ้นมาทันที ได้ยินแค่เสียงหักกิ่งไม้ก็สะดุดเฮือกอาการหวาดหลัวยิ่งว่าโดนเจ้าหนี้ตามทวงหนี้ซะอีก

“ไอ้เวรนั่น...ฉันก็คืนดาบไปแล้วแต่ยังตามมาอยู่ได้ แถมมางี่เง่าว่าฉันเป็นเจ้าฝีมืออะไรไม่รู้อีก บ้า..มันบ้าไปแล้วแน่ๆ” เธอแทบอยากจะมุดดินหนี ไม่ว่าจะไปซ่อนตัวที่ไหนเจ้านั่นก็ตามมาได้ทุกเมื่อ จะให้ฆ่าแล้วฆ่าอีกจนอีกฝ่ายยอมแพ้ไปก็ไม่ได้ผล เธอเหนื่อยยิ่งกว่าโหมงานหนักมาติดต่อกันทั้งอาทิตย์ซะอีก

“ท่านอาจารย์!

นั่น..มันมาอีกแล้ว....เธอซุกหน้ากับฝ่ามือ ฮือๆ เธอจะไม่ทนอีกแล้ว เธอจะไม่ทนนนนนนนนนน!!!!!

“แก....”

“ข้าชื่อลูกหินขอรับ!” ลูกหินตาวาววับเป็นครั้งแรกเลยที่อาจารย์เค้าเอ่ยถามชื่อของตนเอง(ไม่ได้ถามเฟ๊ย) “ท่านอาจารย์มีอะไรให้ศิษย์รับใช้หรือขอรับ”

หยุดใช้คำพูดที่ชวนน่าขายหน้านั่นทีได้ไหม...ได้ยินเมื่อไรขนลุกทุกที

“อยากเป็นศิษย์ฉันจริงๆ น่ะเหรอ?”

“ครับ!!

“ถ้างั้นเอาชนะเจ้าหมานั่นให้ได้สิ” หมาที่ว่าหันขวับมา เจ้านายจะโยนขี้ให้ผมเหรออออ! “ถ้าชนะได้ฉันจะให้นายเป็นศิษย์ แต่ถ้าแพ้....”

เธอค้านิ้วโป้งลงพื้น “ก็ไสหัวไป”

อยากเป็นศิษย์ต้องเก่งกว่าหมา แพ้มาก็เป็นทาสหมาไปซะ!!! นี่แหละวิธีขับไล่ที่ไม่ต้องเปลืองแรงซักนิด

แต่ดูเหมือนเธอจะประเมิน(ความบ้า)ของชายหนุ่มผิดไป...

สองวันถัดมา...

“ลูกพี่!!!!

“....”

เสียงที่เคยตะโกนปล่าวๆ ว่าอาจารย์ตอนนี้กลับกลายเป็นคำว่าลูกพี่ไปซะแล้ว...เด็กสาวหันไปมองทางต้นเสียง เจ้าบ้าลูกหินตอนนี้กำลังวิ่งตามต้อยๆ ตามหลังสุนัขตัวโตที่ทำตาโหลหนัก อื้ม สภาพนี้เรียกว่าซอมบี้หมายังน้อยไป

ฤทธิ์ไอ้บ้านี่มันแรงจริงๆ วุ้ย!
 

 

เจ้าหมาป่าตัวโตที่ดูตอนนี้จะตัวเล็กลงกว่าแต่ก่อนเยอะเพราะโดนลูกน้องที่มันอุปมาเองตามหลอกหลอนเข้ามาซบแข้งขาเด็กสาวส่งสายตาอ้อนวอนว่า ช่วยไล่ไอ้บ้านี่ไปทีเถอะ ตูบขอร้อง~

ฉันเองก็ไม่ได้อยากได้ผีตุ๊กแกนี่นักหรอกยะ!

เธอเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน เจ้าบ้านี่ทำเธอประสาทเสียจนไม่มีสมาธิจะทำอะไรเลย

“ช่วยไม่ได้...ฉันคงต้องรับมันเป็นศิษย์เข้าแล้วจริงๆ” เด็กสาวถอนหายใจ แต่วอริออนวูฟท์ได้ยินแล้วแทบจะถลนตา นี่เจ้ยังจะรับมันเป็นศิษย์อีกเรอะ!

“รับไว้ก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยหาทางไล่มัน ใช้ขออ้างว่า แค่นี้ก็ทำไม่ได้ เจ้าไม่มีคุณสมบัติเป็นศิษย์ข้าหรอกอะไรแบบนี้ไง เข้าใจไหม?”

อ๋อ ประมาณว่ากลั่นแกล้งให้ถอยออกไปเองสินะ วอริออนวูฟท์ทำหน้าเข้าใจ ซึ่งเด็กสาวก็สงสัยเหมือนกันว่ามอสเตอร์ระดับบอสนี่มันลาดเหมือนคนไปไหม

“แกเองก็ต้องช่วยฉันแกล้งด้วยเข้าใจไหม หรือแกอยากจะมีผีตามหลอกหลอนอยู่แบบนี้ไปตลอดกัน?”

คำตอบคือการส่ายหน้าที่รัวจนขนปลิว

“ดี! ถ้าอย่างนั่นเรามาเริ่มกลยุทธ์ การกลั่นแกล้งนักเรียนใหม่ กันเถอะ!

หนึ่งมนุษย์ หนึ่งหมาป่าหัวเราะหึๆ อย่างน่าขนลุก

วันต่อมา เธอก็เริ่มต้นด้วยการรับเด็กหนุ่มเข้าเป็นศิษย์เสียก่อน

แน่นอนว่าลูกหินดีใจจนร้องไห้ออกมา ตะโกนร้อง “อาจารย์!!!” เสียลั่นแถมเอาหัวโขกพื้นสามครั้งเป็นธรรมเนียมของหนังกำลังภายในอีก

ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ เธอกลัวเชื้อบ้าของศิษย์คนแรกมากจริงๆ ขอบอกเลย

“ถ้าเช่นนั่นท่านอาจารย์ ไม่ทราบว่าข้าควรจะเรียกสำนักของท่านอาจารย์ว่าเช่นไรดี?”

สำนักห่าเหวอะไรของแก? ว่าตามตรงแล้วครั้งสุดท้ายที่เธอดูหนังจีนคือเมื่อตอนป. 5 ได้ แต่สายตาวิบวับของลูกหินที่คาดหวังสุดฤทธิ์แล้วทำให้เธอต้องหาชื่อสำนักเป็นการด่วน

“ชื่อ..เอ่อ...ชื่อ...” เธอมองหาสิ่งรอบตัวที่พอจะช่วยเธอคิดชื่อได้ ก่อนที่จะสะดุดที่เจ้าหน้าขนที่ทำหน้าแบ้วอยู่ข้างเธอ “หมาป่าเงิน...สำนักของเราคือ สำนักหมาป่าเงิน!

“สำนักหมาป่าเงิน...” ลูกหินทวนคำ ก่อนจะยิ้มร่าด้วยความถูกใจ “ช่างเป็นชื่อที่ห้าวหาญมากขอรับท่านอาจารย์!

“เอ่อเหอะๆ แน่นอน แน่นอน”

เด็กสาวหัวเราะแห้ง นี่ฉันตั้งชื่อบ้าอะไรไปวะเนี่ย!!! ลิเกชิบ!

“อาจารย์ เรามาเริ่มฝึกกันเถอะขอรับ!

ไอ้นี่ก็พูดเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนจริง แต่ก็ดี งั้นมาเริ่มแกล้งมันกันเถอะ!!

“ถ้างั้นก่อนอื่น! เจ้าต้องเริ่มฝึกร่างกาย!!” ในนิยายหรือการ์ตูนมันหรือเบสิกที่คนต้องลอกเลียนแบบ “แก้ผ้าซะ!

“ครับ?!

“ข้าหมายถึงถอดอุปกรณ์ของเจ้าออกให้หมดทุกชิ้น” ฉันเปล่าหื่นยะ! แค่ผิดเร็วเกินไปจนพูดผิดเท่านั่น “เครื่องประดับเป็นของเกะกะ นักสู้นอกจากกำลังแล้วสิ่งอื่นคือของไร้ค่า!

ลูกหินฟังแล้วถอดของทั้งหมดออกจากตัวทันที เขามองอาจารย์ของตนด้วยความเลื่อมใส “ศิษย์เข้าใจแล้ว! ถ้าเช่นศิษย์ขอฝากของทั้งหมดกับอาจารย์ทีนะขอรับ”

เจ้าตัวถอดของทุกชิ้นออกหมดไม่จนทั้งตัวเขาเหลือแต่ชุดผู้เล่นมือใหม่ แม้แต่ดาบก็ต้องถอดออกและถูกวางไว้ข้างกองข้าวของของเขา

“ดี! ถ้าอย่างนั่นข้าจะเริ่มทดสอบเจ้า” เด็กสาวหยิบมีดสั้นที่เป็นของเธอส่งให้เด็กหนุ่ม มีดนี้ฝ่าร้อนฝ่าหนาวกับเธอมาเยอะ จนเกือบจะหมดสภาพแล้ว “ลูกหินเอ๋ย เจ้าจงวิ่งรอบป่านี้ให้ครบ 20 รอบแล้วกลับมา มีดนี่จงใช้เป็นสิ่งกำจัดสิ่งที่ขวางทางเจ้า แต่จงจำไว้ นี่แค่เป็นการทดสอบเท่านั่น ถ้าเจ้าทำไม่ได้เจ้าก็ไม่สำควรเป็นศิษย์ข้า!

ด้วยประโยคที่ว่า ทำไม่ได้ก็ไม่ได้เป็นศิษย์ ทำให้ลูกหินเกิดแรงกระตุ้นขึ้นมา “ข้าจะทำให้ได้ขอรับ!!

“ถ้างั้นจงไปซะ!

“ครับ!!!

ลูกหินก้มศีรษะให้แล้ววิ่งเข้าไปในป่าพร้อมมีดสั้นทื่อๆ ในมือ

เด็กสาวมองลูกศิษย์คนแรกวิ่งเข้าไปในป่าแล้วแสยะยิ้มชั่วร้าย “ใครบ้าที่ไหนจะวิ่งรอบป่าได้ ป่านี้สิ้นสุดตรงไหนฉันยังไม่รู้เลย ดีไม่ดีอาจจะเลยออกนอกเมืองไปเลยก็ได้ ฮุฮุ งานนี้หมอนั่นทำไม่ได้แน่นอน”

แต่ยี่สิบรอบเหมือนจะน้อยไป รู้งี้บอกให้เป็นห้าสิบก็ดี แต่ช่างมันเถอะ “แค่นี้มันก็จะได้เลิกบ้าซักที”

เธอหัวเราะยินดี และยิ่งมองกองข้าวของของลูกหินที่วางอยู่แล้ว...

“ฮ่าฮ่าฮ่า! งานนี้โชคดีจริงๆ ได้ทั้งแกล้งคนได้ทั้งของ เอ้าๆ เจ้าตูบ ไหนมาช่วยหาซิว่าถุงเงินของหมอนั่นอยู่ตรงไหนกัน” เธอกระโจนเข้าสู่กองเงินกองทอง “เข็มขัดหนังนี่ท่าจะขายได้ราคาดี อ๊ะๆ เจ้าหมอนั่นมีกำไลทองซะด้วย เงินดีแน่นอน ปลอกดาบนี่ก็เลื่อมทองซะด้วย โฮะโฮะ!

งานนี้เธอได้ลอกทรัพย์เด็กหนุ่มไปเต็มๆเลย!!!



 

 

...วันถัดมา....

“อาจารย์คร้าบบบบบบบบบบบ!

ลูกหินกลับมาพร้อมเนื้อตัวที่ยับเยินสุดขีด ชุดผู้เล่นเก่าๆ นั่นแปรสภาพเป็นผ้าขี้ริ้วชนิดรอทิ้งได้เลยในทันที เธอลืมตาขึ้นมามองช้าๆ ไอ้บ้านี่ยังไม่ตายอีกเหรอวะเนี่ย....

“ท่านอาจารย์ ข้าวิ่งรอบป่าครบ 20 รอบแล้วขอรับ” ลูกหินวิ่งมารายงานพร้อมรอยยิ้มกว้างก่อนจะสลดลงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยต่อ “แต่ว่ามีดสั้นที่ท่านอาจารย์ให้มานั่นข้าทำมันจนพังแล้ว ศิษย์ต้องขออภัยด้วยขอรับ”

เยินขนาดนั่นไม่พังก็แปลกล่ะคุณ...เธอคิดถึงมีดเก่าๆ เล่มนั่น “แล้ว...เจ้าเอาไปใช้ทำอะไรล่ะ?”

“ป้องกันตัวขอรับ”

นั่นแหละคือคำตอบที่เป็นไปตามที่เธอคิดแต่ว่า...

นั่นไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการกลั่นแกล้งชายหนุ่มตรงหน้า!

“ผิดแล้ว!! มีดนั่นข้าให้เจ้าไว้ถ่างป่าตั้งหากล่ะ!!

“ห๊ะ?” =[]=

“ข้าตั้งใจให้เจ้าตั้งใจขัดเกลาจิตใจที่ช่วยเหลือผู้อื่น การถ่างป่าเพื่อให้ความสะดวกแก่ผู้อ่อนแอที่ต้องเดินทาง และเป็นข้อพิสูจน์ว่าเจ้าได้เดินทางตามเส้นทางที่ข้าให้ไปตามที่ข้าสั่ง” นางเริ่มร่ายยาวพร้อมทำเสียงจริงจังให้ดูน่าเชื่อถือ “ลูกหินเอ๋ย ตลอดเส้นทางทั้ง 20 รอบที่เจ้าผ่านไปนั่นเจ้าได้ต่อสู้หรือไม่?”

“ขอรับ” ลูกหินยอมรับ การวิ่งผ่านป่าโดยที่ไม่เจอกับมอนสเตอร์ตัวไหนเลยเป็นเรื่องที่ไม่ฝันก็ปาฏิหาริย์

เป๊าะ!

เธอดีดนิ้ว “เอาล่ะ นี่คือเงื่อนไขใหม่ของเจ้า จงคิดหาทางผ่านป่านี้ไปได้โดยห้ามการต่อสู้ใดๆ จำกัดเวลาในหนึ่งอาทิตย์ หากครั้งนี้เจ้าทำไม่ได้ก็เลิกคิดที่จะเป็นศิษย์ข้าซะ!!!

เอ้า! จงสรรเสริญฉันแล้วมอบโล่หน้าด้านแห่งชาติมาให้ฉันซะ!

นางเหยียดยิ้มมองดูลูกหินที่คุกเข่าก้มหน้าตัวสั่นหงิกๆ นี่คงจะรู้แล้วล่ะสิว่าฉันกำลังกลั่นแกล้งเขาอยู่ น่าเสียดายทั้งทีเป็นเด็กใสซื่อจนโง่แท้ๆ ถ้าไม่บ้าเกินไปก็อยากจะเก็บไว้ใช้งานอยู่...

“ขอบพระคุณมากท่านอาจารย์!!!

...หรอก...หือ????

“ท่านอาจารย์ ข้าผิดเองที่ไม่สามารถตีความหมายของคำสั่งท่านได้ เพราะข้ามุ่งแต่จะทำตามคำสั่งท่านโดยลืมคิดถึงพื้นฐานของความเป็นนักสู้ จิตใจที่ต้องช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอกว่านั่นข้าลืมเลือนมันจนท่านอาจารย์ได้เอ่ยเตือนสติ! อีกทั้งท่านยังให้อภัย(?)และมอบโอกาสแก้ตัวให้ศิษย์อีกครั้ง ศิษย์ขอขอบพระคุณ!!

“เอ่อ...มะ ไม่เป็นไร”

“ศิษย์ขอสัญญา! ครั้งนี้ศิษย์จะไม่ทำให้ท่านอาจารย์ต้องผิดหวังอีก!

ลูกหินเงยหน้าขึ้นมา แววตาแน่วแน่นั่นรุนแรงจนเธอเผลอถอยห่าง

“เอ่อ...ดีมาก! ถ้างั้น 1 อาทิตย์...แล้วข้าจะกลับมาดูผลงานของเจ้าล่ะกัน” นี่ก็นานมากแล้ว เธอควรจะออฟไลน์กลับไปทำงานในโลกจริงได้แล้ว “ถ้างั้น...เจ้าตูบ ฝากทางนี้ด้วยล่ะ”

เจ้านายยยย! อย่าทิ้งโผ้มไว้กับไอ้นี่น้า!!

วอริออนวูฟท์ร้องโหยหวน แต่คนเป็นนายหรือจะใส่ใจ เธอชิ่งหนีไปในทันทีโดยไม่รอฟังเสียงร้องใดๆ ทั้งนั่น

เอาล่ะ...อีกหนึ่งอาทิตย์ จะอยู่หรือไปก็ขึ้นอยู่กับว่าในสมองของลูกหินนั่นจะมีรอยหยักหรือเปล่าเท่านั่น!

 

 

[บันทึกของลูกหิน]

 

ความคาดหวัง(?)ของท่านอาจารย์ช่างยิ่งใหญ่นัก ผมไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนั่นจะมีความตั้งใจที่ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ โลกนี้คงเปลี่ยนไปแล้วสินะ

ตอนที่ผมอยู่กิลด์...ความตั้งใจของผมคือการปกป้องกิลด์และได้ต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่สูสีแต่หลังจากที่ออกจากกิลด์แล้วผมรู้สึกสูญสิ้นเป้าหมายและความตั้งใจ...

ที่บอกว่าอยากต่อสู้น่ะก็แค่เป้าหมายที่มีไว้งั้นๆ -__-

แต่หลังจากที่ผมเจอกับผู้หญิงคนนี้แล้ว...

ความตั้งใจที่ยิ่งใหญ่ผิดกับร่างเล็กๆ นั่น...ดวงตาร้อนแรงที่มองมาที่ผม(ดาบนายท่าจะราคาแพง..) มือเล็กที่ว่องไว(ยามฉกของ) กลยุทธ์ที่แม้จะอยู่ในป่าเธอก็ไม่ติดขัด(ก็คนมันประหยัด) อาหารที่เป็นของง่ายๆ แต่รสชาติดีเยี่ยม(ใครมันจะไปกินของรสชาติเดิมๆซ้ำสองสามมื้อกันล่ะ) ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความสามารถ เธอสยบบอสของป่านี้อย่างวอริออนวูฟท์ได้โดยไม่มีแม้แต่บาดแผล!

เห็นไหม!! ผู้หญิงคนนี้สุดยอดมาก!!!!

ผมตัดสินใจแล้ว

ผู้หญิงคนนี้..ไม่สิ

ท่านอาจารย์..

ผมจะต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่อย่างคุณให้ได้!!!

 

 

“ฮัดเชย!!

รู้สึกคันจมูก แถมยังหนาวๆ “ดิน หันพัดลมไปทางอื่นหน่อย หนาว”

ชายหนุ่มที่หน้าตาคล้ายเด็กสาว...เพียงเสี้ยวเดียวหันแวบมาจากหน้าจอคลิปอย่างฮาเอือมมือไปจับหน้าพัดลมให้ออกห่าง งี้สิ ค่อยอุ่นขึ้นมาหน่อย

เมื่ออุ่นขึ้นแล้วเธอก็เงยหน้าไปมองนาฬิกา นี่ก็ผ่านไปเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว น่าจะใกล้เวลาที่กำหนดกับเจ้าลูกศิษย์บ้านั่นแล้วสินะ “เฮียออกไปร้านเกมแปปหนึ่ง”

“จะไปไหน” ถามนี่เงยหน้ามองคนพูดหน่อยได้มะ

“ไปแกล้งคน”

“สันดารเสียนะมึง”

เหมือนเอ็งนั่นแหละวะ ไอ้พี่เชี่ย

เธอรู้นะว่าคลิปที่พี่แกดูอยู่นั่นเป็นคลิปที่ฮาในสายตาเขา แน่นอนว่าเจ้าของคลิปหรือตากล้างก็คือเจ้าของมือถือที่ดูอยู่ตอนนี้ ส่วนนักแสดงในคลิป...ก็คงเป็นใครซักคนที่เขาเหม็นขี้หน้า

“เออน่า เดี๋ยวก็มา”

ร้านเกมอยู่ไม่ไกล เดินไปก็ถึง ไม่อยากจะซื้อเครื่องมาติดไว้ที่บ้านด้วย เปลื้องตังค์!!

“การบ้านก็ใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวไปดูหน้าหง่อยๆของเจ้าบ้านั่นที่ทำงานไม่ได้ จากนั่นก็ไล่มันไป ฮิฮิ เท่านี้ความสงบสุขก็คืนสู่โลกแล้ว”

โอ๊ย ช่างมีความ....

“โอ๊ะ ท่านอาจารย์ ข้าทำตามที่ท่านสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ”

สุข...

....

“ข้าทำได้แล้ว ที่นี้ข้าก็เป็นศิษย์ท่านอย่างเป็นทางการได้แล้วสินะขอรับ”

“....”

“ฝากรบกวนด้วยนะขอรับท่านอาจารย์ ^-^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #8 DarkDevilZ_OryonHD2 (@ripper1200) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 20:06
    ผมโว้ยยยยย!!!!!!!!!! อย่างงี้เงินเก็บเยอะแหงม
    #8
    0