NOT online ก๊วนนี้มีแต่คนเพี้ยน

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 คนเพี้ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มี.ค. 58




บทที่ 2 คนเพี้ยน

 

 

ป่าพงไพรเป็นสถานที่แห่งหนึ่งของเมืองเริ่มต้นที่อยู่ทางตอนเหนือของเมือง ซึ่งเป็นที่อยู่ของมอสเตอร์ระดับ 15 ขึ้นไป แต่ถึงแม้ว่าผู้เล่นจะมีระดับที่เกินสิบห้าแล้วก็ไม่ควรจะเข้าป่านี้ตามลำพัง เพราะนอกจากมอสเตอร์จะมีระดับที่เกิน 15 แล้วพวกมันยังชอบอยู่กันเป็นฝูง

และฝูงๆ หนึ่งจะมีจำนวนไม่ต่ำกว่า 15 ตัว

ผู้เล่นคนเดียวไม่เข้ามาในป่านี้ ผู้เล่นเป็นกลุ่มก็ต้องระวังตัวเมื่ออยู่ในป่านี้

หากจะมีนักเดินทางเข้ามาในป่านี้เพียงลำพัง ไม่เขาก็มีอาวุธดีๆ หรือมีระดับที่สูงมากคงอยู่รอดในป่าแห่งนี้ได้

แต่นั่นไม่ใช่กับชายหนุ่มคนนี้

...

“ย๊ากกกก!!!

ลูกหิน ชายหนุ่มที่มีระดับลดเหลือเพียงแค่หนึ่งกู่ร้องออกมาพร้อมตวัดดาบคู่ใจให้ผ่าร่างใหญ่ของหมาป่าเทาให้เป็นสองส่วนซึ่งนี่เป็นมอสเตอร์ตัวที่ 30 นับตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามาในป่าได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ลูกหินถอนหายใจหนักๆ ถึงแม้ว่าเขาจะระดับต่ำแต่มอสเตอร์พวกนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกว่าแข็งแกร่งขึ้น

“ข้าคงต้องเดินลึกเข้าไปในป่าอีก...” ลูกหินล่ะเหนื่อยใจที่ไม่ได้เจอคู่ต่อสู้เหมาะๆ สำหรับการฝึกฝนตัวเองจึงเดินลึกเข้าไปในป่าอีก

แล้วเขาก็เจอสิ่งที่ต้องการ

[ซินเวอร์วูฟ ระดับ 35 ประเภท มินิบอส]

หมาป่าขนเงินที่มีขนาดตัวไม่ใหญ่มาก รูปร่างเรียวดูว่องไว ดวงตาสีเงินคมกริบ รอบๆ หมาป่าตัวนี้มีหมาป่าขนแดงเป็นลูกน้องอยู่รอบๆ ราว 20 ตัว

“หึ! เมื่อตอนที่ข้ายังเป็นเด็กใหม่ยังสู้เจ้าไม่ได้ แต่ว่า...ครั้งนี้แหละข้าชนะแน่!!

ลูกหินตาเป็นประกาย เขาชักดาบขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าหาศัตรูเก่าที่เคยฝากความแค้นในอดีตเอาไว้

 

ตูม!!!

อีกฝั่งของป่าที่อยู่ไกลๆ ออกไป เด็กสาวคนหนึ่งกำลังขมวดคิ้วหยุดมือที่กำลังเขียนรายงานค้างเอาไว้

ใครมาทำอะไรเสียงดังในป่ากันนะ!

เธอหยุดมือเพราะเสียงที่ดังรบกวนจนน่ารำคาญทั้งๆ ที่คิดว่าในป่าแบบนี้จะไม่มีใครแล้วแท้ๆ แต่ก็ผิดหวังเพราะเสียงที่ดังโครมครามนั่น

“รู้อย่างนี้ทำที่อุดหูเอาไว้ก็ดีหรอก!” แต่ปานนี้แล้วจะไปหาไม้มาเลาเป็นที่อุดหูก็ยุ่งยากเกินไป เธอรื้อกระเป๋าแล้วฉีกเศษผ้าเป็นชิ้นเล็กๆ ชุบน้ำแล้วอุดหูแทน

“แค่นี้ก็พอเงียบๆ ได้”

แล้วเธอก็เริ่มทำการบ้านต่อ...

“แกร๊ซ...”

ความจริงแล้วการมาทำงานอยู่ในป่าไม่ใช่เรื่องปกติสามัญที่ควรจะทำ โดยเฉพาะในป่าที่มีมอนสเตอร์อาศัยอยู่

หมาป่าตัวเขื่องขนสีเทาหนา ราชาแห่งหมาป่าสีเงิน วอริออนวูฟท์ ขยับเข้ามาใกล้เด็กสาวที่ก้มหน้าฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอโดยไม่ให้รู้ตัว ผ้าที่ชุบน้ำกั้นเสียงได้ดีพอๆ กับแท่งอุด

มอนสเตอร์เข้ามาจากทางด้านหลัง แต่ตัวเธอนั่นยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากรายงาน

เขี้ยวสีขาวขุ่นแยกออกมาพร้อมที่จะสังหารเหยื่อ

ฉัวะ!!

“เอ๋งๆๆ!!!

ฝูงหมาป่าแดงแตกกระจายเมื่อจ่าฝูงนั่นถูกสังหาร ลูกหินหายใจหอบ เท้าคางกับดาบใหญ่ที่ปักอยู่บนซากของซินเวอร์วูฟท์

เจ้านี่เก่าสมกับเป็นมินิบอส ถ้ามีดาบคู่ใจของข้าล่ะก็...

ชายหนุ่มหวนคิดถึงสมัยที่ยังเป็นอัศวินก่อนสะบัดหน้าหนี เขาตัดสินใจแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องเก่งขึ้นด้วยอาวุธที่มีพลัง

“แต่นี่ขนาดมินิบอสฉันข้ายังบาดเจ็บได้ถึงขนาดนี้ หากเป็นวอริออนแล้วคงสู้ไม่ไหว....” ลูกหินคิดจะกลับไปตั้งหลักที่เมืองอีกครั้ง แต่ทว่า...

โบว่ววววววว

เสียงหอนของเจ้าป่าหมาป่าผู้ที่เป็นบอสของป่าพงไพรดังขึ้นมาใกล้ๆ นี่ ชายหนุ่มเบิกตาโพล่งทันที บางทีหมาป่านั่นอาจจะได้กลิ่นเลือดของลูกน้องตน

“เสียงอยู่ใกล้ๆ นี่...ต่อให้หนีก็คงไม่รอดแล้วสินะ”

ลูกหินกัดฟันกรอด ด้วยศักดิ์ศรีของอัศวิน(อดีต)การหนีเอาตัวรอดไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจ

“เป็นไงเป็นกัน ลองซักตั้งให้มันรู้กันไป”

หากตายไปครั้งหน้าข้าจะมาแก้แค้น

“มาเลย! ข้าพร้อมที่จะสู้จนตัวตาย วอริออนวูฟท์!

 

“เจ้า! หมา! ตะ! กละ!!!!

เพียะ!!

กิ่งไม้เหนียวฟาดเข้ากลางกบาลของหมาป่ายักษ์จนร้องเสียงหลงออกมา เด็กสาวหน้าแดงด้วยความโกรธจนควันออกหู

กระเป๋าย่ามข้างตัวเธอนั่นถูกฉีกขาดกระจัดกระจายไปทั่วพื้นดิน มิหน้ำซ้ำเสียงอาหารที่ตุนเอาไว้ยังถูกกินไปไม่เหลือ!

“แกรู้ไหมว่าเนื้อกระต่ายนี่กว่าฉันจะแหล่มาเอาตากตั้งกี่วันถึงจะได้มันมา! ทั้งค่าเครื่องปรุง เกลือและพริกไทยที่ฉันปลูกเองไม่ได้ แกคิดว่ามันเป็นเงินตั้งกี่เหรียญทองแดง! แล้วนี่แกมาจากไหนมีสิทธิอะไรมาขโมยของเค้ากินกันหา!

เธออดทนฆ่ากระต่ายแล้วนำเนื้อมันมาปรุงอาหาร แทนอาหารที่ต้องจ่ายเงินซื้อจากในร้าน แต่กินทั้งๆ ที่ผ่านการปิ้งมันไร้รสชาติเสียจนน่าเสียดายหากเธอคายทิ้ง ยอมควักเงินที่เหลืออยู่น้อยนิดซื้อเครื่องปรุงอาหารมา อดทนแหล่เนื้อมาตากแดด(ที่ไม่ค่อยจะมี) กว่าเนื้อจะแห้งเธอต้องยอมทนกินเนื้อกระต่ายปิ้งไปพลางๆ แล้วพอได้เนื้อมา..

ก็ถูกเจ้าหมาหน้าขนนี่เอาไปกินเสียหมด!!! (ความแค้นช่างยิ่งใหญ่...)

ฆ่าได้แต่ ขโมยของกินไปนี่ยอมไม่ได้!!

“หึหึหึ..ฉันจะฆ่าแก....จะควักกระเพาะของแกออกมา...จะฉีกเนื้อแกเป็นชิ้นๆ เซ่นไหว้ของกินที่แกขโมยไป!!

เธอกรีดร้องออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่หมาป่าที่มีระดับต่างกับเธอถึงสามสิบกว่า ด้วยอาวุธที่อยู่ในมือของเธอ....กิ่งไม้เหนียวที่หักยาก...

[ไอเทม- กิ่งไม้เหนียว หักยากงอง่าย]

-กิ่งไม้ธรรมดาที่ถูกตัดมาจากต้นยางที่มีความเหนียวสูง เหมาะสำหรับทำเบ็ดตกปลา

ปล. โดนฟาดแล้วเจ็บนะคุณ...
 

 

เพียะ! เพียะ! เพียะๆๆ!!!!

เธอตวัดมือฟาดรัวใส่หมาป่าร่างยักษ์ซึ่งไม่มีค่าดาเมจ(ค่าความเสียหาย)ขึ้นเลยแม้แต่หน่วยเดียว สาเหตุคือกิ่งไม้ไม่ใช่อาวุธจึงไม่อาจสร้างความเสียหายได้ แต่ความเจ็บนั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มี

-ท่านได้รับทักษะหวด....ท่านได้รับทักษะข่มขวัญ...ท่านได้รับทักษะฝึกสัตว์...ท่านได้รับ....-

“เอ๋ง! เอ๋ง!

กิ่งไม้หวดเข้าที่ลำตัวเจ้าหมาป่า พอจะขยับหนีขาหลังก็ถูกฟาด เธอขยับมือเร็วระดมฟาดวอริออนวูฟท์จะระบมไปทั้งตัวและเลือดไม่ลดเลยแม้แต่ขีดเดียว

-ทักษะหวดเพิ่มขึ้น-

-ทักษะใช้แส้เพิ่มขึ้น-

-ทักษะฝึกสัตว์เพิ่มขึ้น-

///วอริออนวูฟท์ขอยื่นเงื่อนไขเป็นสัตว์เลี้ยงของท่าน///

///ยืนยัน/ปฏิเสธ///

“เหอะ สัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ”

เพียะ!

เธอลูบกิ่งไม้ที่แดงเพราะเลือดที่ซึมออกมาจากตัวของวอริออนวูฟท์ ที่นอนหมดสภาพเพราะถูกฟาดหลายร้อยครั้ง ด้วยทักษะที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้การหวดแต่ละครั้งของเธอสร้างความเสียหายได้หน่วยหนึ่งแล้ว

รอยยิ้มแสยะปรากฏบนใบหน้าเด็กสาว เธอแลบลิ้นเลียปากตัวเอง “สัตว์ที่ไม่เชื่อง...ไม่มีคุณสมบัติจะมาเป็นสัตว์เลี้ยงชั้น!

เพียะ!!

“เอ๋ง!

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ดิ้นอีกสิ ร้องให้ดังขึ้นไปอีก! เอาไงยะห๊า ไหนหมาตัวไหนมันแอบกินเสบียงของฉันกัน ต่อให้แกคายคืนมามันก็สายไปแล้ว! ฉันจะฟาดให้เนื้อนิ่มๆ ของแกชุ่มเลือดมากกว่านี้อีก! ฮ่าฮ่าฮ่า!!

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

“คิดว่าเป็นสัตว์เลี้ยงแล้วจะรอดหรือไง ถ้าอยากร้องขอชีวิตล่ะก็ทำให้มันดีกว่านี้หน่อยเซ่!

เพียะ!เพียะ!

“เอ๋ง!!

“เอ๋งอะไร! ประท้วงเหรอ ขอชีวิตเหรอ! ไม่พูดภาษาคนแล้วฉันจะเข้าใจหรือไง! พูดเซ่! พูดออกมาเซ่!

“โบร๋ววววววววว!!!

“หอนเหรอยะ! คิดจะเรียกพวกมาเหรอ เจ้าสัตว์หน้าขนเป็นตัวผู้แล้วคิดจะใช้วิธีรุมเอาใช้ไหม ใช้พวกมากกว่าเข้าว่าสินะ หมาหมู่ใช้ได้เลยนี่หว่า หรือไม่กล้าสู้ตัวต่อตัว? ผิดแล้ว นี่ไม่ใช้การต่อสู้แต่ฉันกำลังสั่งสอนแกอยู่ตั้งหาก!!! เอ้า เรียกมาสิ เรียกพวกของแกมาดูตัวแกที่ถูกประนามอยุ่นี่ไง แสดงความน่าสมเพชของแกออกมาให้พวกของแกเห็นเลยเซ่ กล้าไหม กล้าพอหรือเปล่า ห๊า!!!!

ปะ...ปีศาจ...

เป็นครั้งแรกที่วอริออนวูฟท์หมดสภาพทั้งที่ยังไม่ได้ต่อสู้ ปีศาจในคราบหญิงสาวคนนี้น่ากลัวเกินกว่าที่หมาป่าตัวเล็กๆ อย่างเขาจะรับมือไหว

ถ้าอย่างนั่นก็คงมีทางเดียว...

“โฮ่งโฮ่งโฮ่งโบร๋ววววว!!

“หา? เห่าอะไรของแก...”

-ท่านได้รับข้อความจากวอริออนวูฟท์-

-เรียนท่านผู้งดงามหยาดฟ้าพื้นดินสะเทือน ตัวข้าเป็นสุนัขป่าที่โง่เขลามีตาหามีแววไม่ ชิงอาหารทิพย์จากท่าน ความผิดครั้งนี้ให้ท่านโบยร้อยครั้งก็ไม่สามารถชดใช้ได้(เพราะตอนนี้เกินร้อยไปแล้วนางยังไม่หยุด)ตัวข้า วอริออนวูฟท์ขอมอบตัวเองให้เป็นทาสแก่ท่าน จะมอบกายถวายหัวจวบจนชีวิตนี้จะหาไม่ไม่คิดขอแบ่งค่าประสบการณ์ใดๆ ให้ท่านแม้แต่นิดเดียว...ขอท่านโปรดละเว้นชีวิตอันไร้ค่านี้ด้วยเถอะ-

-ท่านได้รับวอริออนวูฟท์เป็นทาสรับใช้อย่างไม่มีกำหนดเวลา-

เธออึ้ง ไม่คิดว่าผลลัพธ์ที่เลือดขึ้นหน้าจนได้ข้อความแปลกพิลึกมาแบบนี้ นี่มันเกินกว่าที่เธอคิดไว้อีก

หมาเกมนี้มันติดนิยายกำลังภายในหรือเปล่าวะเนี่ย...มาซะลิเกเชียว

“อาๆ ถ้าทำแบบนี้ได้ฉันก็คงต้องยอมสินะ” เธอเก็บมือและกิ่งไม้ โดนข้อความกำลังภายในย้อนยุคอัดจนได้สติเลยตรู “ชื่อของนายคือวอริออนวูฟท์สินะ อืมๆ เป็นชื่อที่ไม่เลว”

หมาป่าที่นอนหมอบกระแตกับพื้นค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างโซซัดโซเซ ตาสีอำพันมองกิ่งไม้ข้างตัวเด็กสาวอย่างหวาดหลัว

เห็นท่าทางแบบนั่นเด็กสาวก็อดสงสารขึ้นมาไม่ได้ เธอโยนยารักษาแผลให้หมาป่าดื่ม “รักษาตัวซะสิ เจ็บแบบนั่นช่วยงานฉันไม่ได้หรอกนะ”

ได้ทาสมาแบบนี้จะใช้ให้จนไม่เหลือแม้แต่ขนสักเส้นเลยคอยดูสิ...หึหึหึ

 

แซ่กแซ่กแซ่ก

เสียงพุ่มไม้ที่ดังขยับเข้ามาใกล้เรียกความสนใจของเด็กสาวและหมาป่าทาสตัวแรกของเธอแบบสดๆ ร้อนๆ

แล้วเสียงตะโกนก็ดังมากจากทางเดียวกันนั่น

“เจ้าหมาป่าวอริออนวูฟท์! วันนี้แหละที่เจ้าจะต้องชดใช้ความผิดของเจ้า!!

“นี่แกขโมยของกินของคนอื่นด้วยเหรอเนี่ย ตะกละจริงๆ เลย” สายตาเอือมระอาของเด็กสาวทำให้เจ้าหมาป่าส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ความผิดของเขาไม่ใช่มีแค่เรื่องขโมยของกินซักหน่อย!

“วอริออนวูฟท์เจ้าอยู่ไหน!! อ๊ะ”

ลูกหินโผล่หน้าออกมาจากพุ่งไม้ ในมือถือดาบใหญ่ สภาพเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ยืนอึ้งมองเด็กสาวและหมาป่าใหญ่ที่เขากำลังตามหา พื้นที่ที่อยู่รอบๆ มีเลือดประเซ็นและแอ่งสีแดงใหญ่ ข้าวของที่กระจัดกระจาย

สมองของเขาวิเคราะห์ออกมาทันที

มอนสเตอร์ที่เป็นบอส+ผู้เล่นที่ดูอ่อนแอ+ข้าวของเละเทะ+เลือด=เกิดการต่อสู้ขึ้น

สรุป!

เกิดการต่อสู้ขึ้นกับผู้เล่นที่ดู(ยังงั้ยยังไงก็อ่อนแอ)จนได้รับบาดเจ็บสาหัส(ดูจากเลือดที่เต็มไปทั่วบริเวณ)โดยวอริออนวูฟท์ที่เป็นบอสจอมชั่วร้ายที่ชื่นชอบการรังแกผู้เล่นที่อ่อนแอกว่า!!!

ยอมไม่ได้แล้ว!! ไฟธรรมะในตัวชายหนุ่มลุกโชน

ลูกหินชักดาบขึ้นมีชี้ไปที่หมาป่ายักษ์แล้วประกาศกร้าว “เจ้าหมาป่าชั่ว! วันนี้แหละที่เจ้าจะกำแหงเป็นครั้งสุดท้าย บลัดดี้..งไม่สิ ลูกหินคนนี้จะเป็นคนกำจัดเจ้าเอง!

เขาหันไปยิ้มปลอบประโลมเด็กสาวที่เก็บข้าวของของตัวเองที่ตกเรี่ยราดอยู่ “สาวน้อยเจ้าไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว ข้าคนนี้จะจัดการเจ้าหมาป่านี้เอง”

“อ่อ..อ้อ เชิญเลยตามสบายเลย” เด็กสาวผายมือเชิญอย่างไม่ใยดี ...คนบ้ากำลังภายในโผล่มาอีกรายแล้ว...รีบเก็บของแล้วชิ่งหนีดีกว่า..


-------65%------

 

 

เห็นเจ้านายทำท่าจะชิ่งหนี(ไม่ใช่แค่ทำท่า แต่จะชิ่งจริงๆ) เจ้าหมาป่าก็แทบร้องครางออกมา แต่มนุษย์ชายที่อยู่ตรงหน้านี่ดูท่าจะไม่ปล่อยเขาให้ไปง่ายๆ ชุดผู้เล่นมือใหม่ทำให้ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะอ่อนแอ แต่สัญชาตญาณของสัตว์ป่ารู้ว่าชายคนนี้ไม่ได้เล่นง่ายแน่ๆ

“ตายซะ เจ้าปีศาจชั่ว!

ปีศาจบ้านแกดิ มอนสเตอร์โว๊ย!

คนชิ่งหนีอยากจะโวยเหลือเกิน แต่ตอนนี้ต้องไปให้ไกลจากพวกบ้านี่ก่อน เธอหาลู่ทางที่ปลอดภัยที่สุด ก่อนจะโดนลูกหลงของคนบ้ากับหมาบ้าตอนต่อสู้กัน

ลูกหินกระโจนเข้าหาวอริออนวูฟท์ ดาบใหญ่เงื้อลงมาฟันอย่างรวดเร็ว แต่ตำแหน่งหัวหน้าของป่าพงไพรใช่ว่ามีไว้ประดับ หมาป่ายักษ์โดดหลบไปด้านข้างอย่างสบายๆ ดวงตาสีอำพันวาวโรจขึ้นมาเตรียมตอบโต้กับ

และทันใดนั่นเอง

ตืดติ๋ง~

เสียงระบบก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะการต่อสู้

-ผู้เล่นลูกหินได้ทำการจู่โจมสินทรัพย์ส่วนบุคคลของผู้เล่นอื่น-

“ห๊ะ?!” ลูกหินร้องออกมาเสียงดังชื่อของเขากระพริบเป็นสีแดงทันทีเนื่องจากติดสถานะผู้มีความผิด(อาชญากร)ชั่วคราว และชื่อจะเปลี่ยนเป็นสีแดงจริงๆ เมื่อทำการต่อสู้อีกครั้ง และจะกลับเป็นสีขาวเช่นเดิมหากยกเลิกการต่อสู้โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของทรัพย์สินส่วนตัวหรือทาสนั่น

และในทางกลับกัน หากวอริออนวูฟท์ต่อสู้กลับไปจะถือว่าได้รับอนุญาตจากเจ้านายแล้วชื่อของลูกหินจะไม่เป็นสีแดง และหมาป่าหนุ่มฉลาดพอที่จะอยู่เฉยๆ ดูปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าว่าจะเอายังไงต่อไป สู้? หรือถอย?

ลูกหินที่ชื่อกระพริบสีแดงตัวสั่น เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะถูกตีหน้าว่าเป็นอาชญากรเพราะการสู้ผิดตัว! นับตั้งแต่เล่นเกมมากเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความอัปยศนี่!

ความผิดครั้งนี่ต่อให้ทำความดีเป็นพันครั้งก็ไม่สามารถลบมันออกจากใจเขาได้!

“ใคร....ใครเป็นเจ้านายของเจ้า...”

ท่าทางของเขาเหมือนคนสติไม่เต็ม วอริออนชักหน้าหวืด บุยป้ายไปทางเด็กสาวที่เห็นด้านหลังไกลๆ

ลูกหินตะโกนเรียก “สาวน้อยท่านนั่นโปรดหยุดก่อน!!

หยุดก็บ้าดิ เธอสาวเท้าให้เร็วยิ่งกว่าเดิมจนจะกลายเป็นวิ่ง แต่ลูกหินกระโดดวูบเดียวก็มาถึงตรงหน้าเธอแล้ว นินจาจากไหนคะคุณ!!=[]=

ดักหน้ากันแบบนี้จะให้เธอหนีไปอีกด้านก็ใช่ที กลั้นใจแล้วเผชิญหน้าก็ได้.... “มีอะไรเหรอ?”

“.....” ลูกหินท่าทางลังเลใจมาก เขาชี้ไปที่วอริออนวูฟท์ที่เดินมาหยุดข้างๆ เด็กสาว “นั่น....ขอเธอเหรอ?”

อยากตอบเต็มแก่ว่าไม่ใช่ “อื้อ....พอดีพึ่งได้มา...เมื่อกี้”

“ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะ!!!

หา????

เธอยืนอึ้งมองคนที่อยู่ๆ ก็โผล่มาหาเรื่องทาสของเธอ แล้วจู่ๆ ก็มาคุกเข่าก้มหัวให้เธอตอนนี้ซะงั้นด้วยอาการเงิบสุดขีด “พะ พูดอะไร?”

“เธอ..ไม่สิ ท่านดูเหมือนจะเป็นผู้เล่นใหม่ แต่มีความสามารถในการสยบสัตว์ร้ายอย่างวอริออนวูฟท์ได้ ข้าน้อยนับถือท่านเป็นอย่างยิ่ง! ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ! ไม่เช่นนั้นข้าจะออกคุกเข่าอยู่ที่นี่ไปจนตาย!!!

 

“งั้นเชิญตายไปเหอะ!!” ยังไงๆ ตูข้าก็ไม่รับคนบ้าเป็นศิษย์เด็ดขาด เธอหันหน้ากลับแล้วเตรียมเดินหนี แล้วมือหนากับคว้าเท้าเธอไว้ให้ก้าวออกไปไม่ได้

แล้วผีตัวไหนบอกว่าจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนตายวะ! หันหนีมาแค่นี้ก็โดดมาเกาะข้าตูซะแล้ว!!

“ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะ!! ท่านอาจารย์!!!

ยังไม่ได้รับโว๊ยย!! “ไม่ต้องมาเรียกอาจารย์เลย ยังไงๆฉันก็ไม่รับคนบ้ามาเป็นภาระเด็ดขาด!

“ถ้าท่านไม่รับข้าเป็นศิษย์ข้าจะฆ่าตัวตาย!!

“งั้นก็เชิญตายให้ดูเซ่!!!

เธอตะโกนออกไปอย่างเหลืออด ก่อนจะสำลักน้ำลายออกมา

ไอ้บ้านี่คว้าดาบมาปาดคอตัวเองตายเฉยเลยอ่ะ!!

ดวงวิญญาณสีขาวที่เป็นสัญลักษณ์ว่าผู้เล่นคนนั่นนั่นได้ตายลงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อไปเกิดใหม่ ทิ้งศพที่ไร้ของตัวเองไว้เป็นของดูต่างหน้าเด็กสาวที่ยืนหน้าซีดปากสั่น

...มัน....บ้าจริงด้วยเว้ยเฮ้ย

“หงิงหงิง..” วอริออนวูฟท์ดมฟุดฟิดที่ศพของชายหนุ่มที่ไร้หัว เงยหน้ามาทำตาใสปิ๊งๆ ให้เจ้านายสาว

“อย่ากินนะโว๊ย เดี๋ยวติดเชื้อบ้า...” เธอเตือนสัตว์เลียงของตนเอง “แต่เดี๋ยวรูดทรัพย์ไอ้หมอนี่ก่อน ดาบนั่นท่าทางจะแพงน่าดู จุ๊ๆ มีเงินตกด้วยเว้ยเฮ้ย ลาบปากแล้วตู ฮุฮุ”

งี้เค้าเรียกฆ่าแล้วชิงทรัพย์นะครับนาย หมาป่ายักษ์มองดูการกระทำของเจ้านายสาวที่ทำหน้าโรคจิตขึ้นมาแล้วเอ่ยในใจเบาๆ

ดูท่าแล้วเจ้านายเขาก็ไม่ปกติเหมือนกันแหละน่า...



 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #7 babycat lovelove (@duangta-bento24) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 00:21
    ฮามากอ่ะ..ไรต์อัพบ่อยๆน้าาาาา
    #7
    0
  2. #6 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 22:12
    โอ้ย ฮาาาาาาาาาาาาา   คุ้มค่าที่รอจริงๆ =w= 
    #6
    0
  3. #5 พี่แว่น[สี]ฟ้า (@P_WanFar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:57
    ค้างงงงงงงงงงงงง
    #5
    0
  4. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:20
    ชอบนางอ่ะ  นางรั่ว
    #4
    0
  5. #3 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 01:46
    ถ้าจะลง มาลงทีละบทเต็มๆเลยเหอะ ขอหละ ลงงี้มันค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง T^T 
    #3
    0