NOT online ก๊วนนี้มีแต่คนเพี้ยน

ตอนที่ 1 : บทนำ ถึงฉันจะเสียดายเวลาแต่ฉันก็เสียดายเงินเหมือนกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ธ.ค. 57

 

บทนำ

 ถึงฉันจะเสียดายเวลาแต่ฉันก็เสียดายเงินเหมือนกัน

 

            “ไม่-ไหว-แล้ว-โว๊ย!!

            ฉันกระแทกด้ามปากกาลงบนโต๊ะอย่างแรงจนกระดาษรายงานข้างๆ ลอยขึ้นพึบหนึ่งแล้วกลับมากองอย่างสงบ

            “งานเยอะหาพ่องอะไรวะเนี่ย ใจคอจะให้ตูติดศูนย์ให้ได้เลยใช่มะวะ ไอ้พวกนั่นทำเข้าไปได้ยังไง ไม่มีวิธีลัดบ้างเรอะเนี่ย เชี่ยเอ๊ยยยยยยย!!

            คำสบถด่ายาวเหยียดออกมาจากปากหนาๆ แต่ใครจะไปสนก็ในเมื่อทั้งห้องมีตูอยู่เพียงแค่คนเดียวทั้งๆ ที่เวลานี้พึ่งจะบ่ายโมงครึ่งเท่านั่น ไม่งั้นมีหรือว่าเจ้า เฉยเมยแห่งห้อง 1 จะเปิดปากพูดออกมา

            “ไม่ไหวแล้ว จะตายแล้ว...อยากตายแล้ว...ฮือ....จะติดก็ติดแม่งให้หมดไปเลย อยู่อีกปีก็ดี ไม่อยากจบ....”

            ฉันพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก งานที่อาจารย์ให้มาแต่ละคนเข้าขั้นโหดนรกหินทั้งนั่น เด็กสมองอนุบาลมีหรือจะสู้ไหว ขอลาตายเหอะ คร่อก!

            “นี่ถ้ามีเวลาอีกซักนิดก็คงดี.....เฮ้อ...อยากซื้อเวลาจังเลยโว๊ย”

 

            รู้ว่าเป็นเรื่องเพ้อฝัน แต่ก็จะขอฝันเพ้อ ก็มันช่วยไม่ได้ในเมื่อโลกแห่งความเป็นจริงนี่มันโหดร้าย แต่จะให้ทำไงได้ ชีวิตมันเปลี่ยนไม่ได้แล้วนี่น่า

            “....ไปพักสมองดีกว่า”

 

            ร้านหนังสือและเกมคือสถานที่พักผ่อนอันศักดิ์สิทธิ....ฉันทำหน้าที่พวกวัยรุ่นสมัยนี้เรียกว่า ฟินอยู่หน้ากองหนังสือท่านชายสีม่วงทั้งหลายที่ออกมาใหม่

            ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าไม่ใช่เพราะเป็นรสนิยม แต่เพราสนุกตั้งหากล่ะถึงได้อ่าน ความจริงก็อ่านหมดแทบทุกชนิด ทั้งโดจิน วาย ยาโอย ยูริ โลลิ โชตะ เกม กีฬา....เรียกได้ว่าอ่านหมด ถ้ามันสนุก

            แต่ที่ชอบที่สุดคือแนวแฟนตาซี

            “ไม่เห็นน้องนานเลยนะ การบ้านเยอะเหรอเรา?” พี่เจ้าของร้านที่ยังหนุ่มและหล่อ หน้าตาเหมาะเป็นฝ่ายรับถามยิ้มๆ

            “เยอะโคตรเลยอ่ะพี่ ชนิดถ่มหัวให้มิดได้เลย” ฉันบ่นทันทีที่มีการเริ่มเรื่องแบบนี้ “อยากมีเวลาเยอะๆ ไว้พักบ้างชะมัด เหนื่อยจนอยากตายขึ้นมายังไงไม่รู้”

            “ทำไมน้องไม่เอาการบ้านไปทำในโลกคลื่นสมองล่ะ” จู่ๆ พี่แกก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำเอาฉันไม่บ่นต่อ

            “เอาการบ้านไปทำ...ในโลกคลื่นสมอง?” แต่สีหน้าก็บอกได้ว่า งง

            “อ้าว นี่น้องไม่รู้เหรอว่าเดี๋ยวนี้เขาเอางานหรือการบ้านเข้าไปทำในเกมได้? พี่คิดว่าพวกครูก็รู้ว่าเด็กๆ สมัยนี้มันเข้าเกมกันบ่อยจะตายเลยให้การบ้านเอาไปทำในเกมน่ะสิ”

            เด็กๆ สมัยนี้แล้วตูมันสมัยไหนว้า

            แม่ง เจอครูเอาบรรทัดฐานเด็กวัยรุ่นมาใช้

            “เวลาในเกมน่ะมันเยอะกว่าข้างนอกน้า บ้างเกมก็ชั่วโมงหนึ่งต่อหนึ่งวันในเกม บ้างเกมก็หนึ่งชั่วโมงต่อสองวัน...ก็แล้วแต่เกมอ่ะนะ แต่แค่นั่นก็กำไรเวลาเหนอะๆ แล้ว ขนาดน้องๆ โรงเรียนดังข้างนี่ยังใช้เวลาเรียนกับโลกจำลองนั่นเลย”

            แม่งงงง!! ทำไมไม่มีใครบอกตูเลย นี่ทำเอาตูเป็นไอ้โง่ที่ใช้เวลาจริงในการทำการบ้านนะสิวะ ฮ่วยยยยยย!!

            “พี่จ๋า พี่คร้าบ ท่านพี่สุดหล่อ ช่วยแนะนำเกมที่เวลาเยอะๆ ให้น้องหน่อยจิ แล้วน้องจะมาอุดหนุนหนังสือใหม่พี่ ไม่นอนอ่านฟรีอีกแล้วอ่ะ”

            ร้านหนังสือก็เหมือนบาร์ของพวกวัยรุ่น เด็กๆ คุยอะไรกันพี่แกรู้หมด ข้อมูลอยู่ใกล้ตัวนี่แล้ว ใยจะต้องไปหาที่อื่นอีก

            “หือ? พูดจริง พี่คิดว่าถ้าคิดเวลาที่น้องอ่านฟรีแล้วล่ะก็...อื้ม..เยอะกว่าที่น้องยืมเป็นพันเท่าอีก...”

            อุย หรือว่าเราจะกำลังเดินไปทางสูญสิ้นทรัพย์สินในตัว.....จะว่าไปแล้วก็จริง อ่านฟรีมันเยอะยิ่งกว่าเช่าซะอีก

            กลับลำตอนนี้จะยังทันไหมวะ?

            “ถ้าน้องอยากได้เวลาออนไลน์เยอะๆ ล่ะก็ พี่แนะนำนี่นะ แต๊นแต้น NOT online เกมนี่เวลาออนไลน์อยู่ที่ 1 ชั่วโมงในโลกจริง ต่อ 7 วันในเกม รับรองว่าเวลาคุ้มสุดๆ แต่นี่นอกจากเวลาเล่นจะเยอะแล้ว ยังสามารถต่ออินเตอร์เน็ต ดาว์นโหลดข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ไปใช้ในการทำงานในเกมก็ได้ด้วย สำหรับมือใหม่เข้าเกมครั้งแรกจะมีพื้นที่จัดเก็บข้อมูลแค่ 10 ดาต้า แต่ถ้าใช้งานมากๆ เข้าพื้นที่จะก็เพิ่มขึ้นที่ละนิด แต่พื้นที่เองก็สามารถใช้เงินซื้อได้ อัตราแลกเปลี่ยนเงินจริง อยู่ที่ 1 โกลด์ ต่อ หนึ่งบาท แต่ถ้าใช้เงินจริงเปลี่ยนเป็นเงินในเกมล่ะก็ 100 บาท ต่อ 5 โกลด์นะจ๊ะ”

            “อ้าว นี่กะสูบเงินคนเล่นด้วยเหรอเนี่ย” ฉันอุทานออกมา

พี่แกหัวเราะ “แต่คงจะสูบเงินจากน้องยากหน่อย เพราะทางนี่เหนียวเงินยิ่งกว่าอีก”

งะ มุกนี้แทงฉักเข้าอกตูเลย “ก็คนมันตังน้อยนี่น่า...”

“แต่น้องคงจะมีเงินซื้อเกมนะ ราคาเกมนี่ตกอยู่ราวๆ 3 พัน ส่วนเครื่องคลื่นสมอง...รุ่นที่ถูกที่สุดน่าจะ สองหมื่นห้า”

แค่สามพันตูก็กระอักแล้ว....

“แต่พี่มีเครื่องเกมเก่านะ ถ้าน้องสนใจเดี๋ยวพี่ให้เช่า เอาไหม?”

            พี่เจ้าของร้านจ๋า...พี่คือพระเจ้าของน้อง...

            “ขอผ่อนจ่ายนะพี่”

            พี่แกหัวเราะทันที “เออๆ แต่ต้องจ่ายจริงๆ น้า ถ้าน้องชิ่งล่ะก็พี่แจ้งตำรวจจับแน่ รู้ไหม”

            ฉันยืนตบะให้พี่แกทันที “ขอรับรองด้วยเกียรตินักอ่านดีเด่นตลอด 15 ปีเลยพี่!

 

 

            ฉันกลับบ้านมาด้วยอาการทีเหมือนกับคนบ้า แต่ถ้าจะบ้าก็ไม่ว่า ยังไงฉันก็กำลังจะได้เวลาอันมีค่าจำนวนมหาศาลมาอยู่ในมือแล้ว อา...แล้วที่นี่ในโลกแห่งความจริงฉันจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ซักที....

            ลาก่อน โลกแห่งความเป็นจริงเอ๋ย!!!

 

 

            ///NOT Online ขอต้อนรับสู่โลกแห่งจินตนาการ///

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น