The Nothingness แดนสวรรค์ของผู้หลงลืม

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 เธอคือใคร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ต.ค. 56

    “แอนนาเบล"

     เสียงของใครบางคนกำลังเรียกฉันอย่างแผ่วเบา เป็นเสียงที่ฉันรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ใครกัน!? แล้วที่นี่มันที่ไหน มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด ดูร่มรื่นมาก คงจะเป็นสวนที่ไหนสักแห่ง ภาพเหตุการณ์บางอย่างกำลังปรากฏให้ฉันได้เห็น หญิงสาวคนนึ่ง กำลังนั่งร้องไห้อยู่มุมนึงของสวนเหมือนกำลังหลบใครบางคน และเมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา เอ๊ะ!!!! นั่นมันตัวฉันนี่

     “แอนนาเบล เธออยู่ที่ไหน ตอบฉันหน่อย แอนนาเบล"

     เสียงของชายหนุ่มคนเดิมที่ฉันได้ยินในตอนแรกดังขึ้นอีกครั้ง เขากำลังวิ่งวุ่นอยู่ในสวน เหมือนว่าเขากำลังตามหาตัวหญิงสาว เขาวิ่งมาถึงตรงที่ที่หญิงสาวกำลังนั่งร้องไห้เหมือนรู้ดี ว่าเธอต้องอยู่ที่นี่

     “เธอตามฉันมาทำไม กลับไปนะ"

     เขาพยายามจะเข้าไปปลอบเธอ แต่หญิงสาวกลับผลักเขาออก และ ร้องไห้มากกว่าเก่า

     “ไม่ แอนนาเบล ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ฉันจะไปกับเธอ ต่อให้เธอไม่ต้องการ ฉันก็จะตามเธอไป"

     เด็กหนุ่มตอบกลับเสียงแข็ง พลางโน้มตัวลงพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน

     “เธอจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม โจชัวร์"

     หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่ม ชายหนุ่มค่อยๆปาดน้ำตาบนใบหน้าเธอ เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ

     “แน่นอน แอนนาเบล ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว ฉันสัญญา"

     “เธอสัญญาแล้วนะ ถ้าเธอผิดคำสัญญา ฉันจะหนีเธอไปตลอดกาล"

     หญิงสาวกอดชายหนุ่มไว้แน่น พร้อมกับยื่นคำขาด

     “เธอหนีฉันไปไม่ได้หรอก เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันจะตามหาเธอ และพนันได้เลย ฉันต้องเจอเธอแน่"

     ชายหนุ่ม ยิ้มบางๆ ก่อนจะโอบกอดหญิงสาวไว้

 

     นี่มันอะไรกัน สองคนนี้เป็นใครทำไมฉันต้องมารับรู้เรื่องนี้ แล้วโจชัวร์คือใคร? ในขณะที่ฉันกำลังสับสนภาพทั้งหมดก็เปลี่ยนไป จากสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้กลายเป็น ร้านไอศครีม สีสันสดใส ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว เอ๊ะ!? แต่คราวนี้ทำไมมากับผู้ชายอีกคนล่ะ? ผู้ชายคนนั้นก็หน้าตาคุ้นๆนะ ทำไมพอฉันพยายามจ้องมองหน้าฝ่ายชาย ภาพมันกลับเบลอจนดูไม่ออกว่านั่นคือใคร รวมถึงผู้ชายที่ชื่อ โจชัวร์ด้วย หญิงสาวเลือกที่นั่งตรงมุมด้านในของร้าน ฝ่ายชายที่เดินตามเธอมา ก็นั่งลงตรงข้ามเธอ หญิงสาวกำลังขะมักเขม้น กับ เมนูไอศครีม ส่วนชายหนุ่มก็เอาแต่จ้องมองหญิงสาว

     “เอาอันนี้ค่ะ"

     หญิงสาวหันไปบอกพนักงาน ก่อนจะยื่นเมนูให้ฝ่ายชาย

     “เอาแบบเดียวกันครับ"

     “สั่งเหมือนกันอีกแล้วนะอีธาน คิดเองบ้างสิ"

     หญิงสาวต่อว่า พลางทำหน้าดูใส่เขาอย่างไม่พอใจ แต่ดูเหมือนเขาก็ยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิมแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้า เพราะอะไรกันนะ?

     “แอนนาเบล ฉันชอบเธอนะ"

     ชายหนุ่มเริ่มต้นพูดขึ้นก่อน สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที ชายหนุ่มหุบยิ้มลง เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูจริงจัง ส่วนหญิงสาวก็สะอึกขึ้นมาทันทีกับคำพูดของเขา

 

     ก่อนที่หญิงสาวจะได้ตอบอะไร ภาพนั้นก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง หญิงสาวกำลังนั่งอยู่ในห้องนอน จ้องมอไปยังหนังสือเล่มหนึ่งบนโต๊ะของเธอ

     “เธอจะตามหาฉันจริงๆใช่ไหม"

     หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ข้างหนังสือเล่มนั้น มีกระดาษใบเล็กๆใบหนึ่ง มีข้อความซึ่งถูกเขียนด้วยหมึกสีดำว่า "ฉันรักเธอนะ แอนนาเบล" และลงท้ายด้วยชื่อ "โจชัวร์" หญิงสาวจ้องมองของสองสิ่ง จากนั้นน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง

     ใช่!!! เธอรักผู้ชายคนนั้นจริงๆ ผู้ชายคนที่ชื่อ โจชัวร์ แต่เค้าหายไปไหนกันล่ะ ทำไมถึงทิ้งให้เธออยู่คนเดียว แล้วนี่ฉันจะมาคิดแทนผู้หญิงคนนั้นทำไมล่ะ!?

     ภาพมันเปลี่ยนไปอีกแล้ว ตอนนี้เป็นภาพหญิงสาวกำลังคุยกับชายหนุ่มคนที่ชื่อ อีธาน

     “ขอโทษนะ"

     หญิงสาวดูรู้สึกผิดต่อผู้ชายคนนั้นเป็นอย่างมาก ส่วนสีหน้าของฝ่ายชายก็ดูเศร้าไม่แพ้กัน เขาลูบหัวเธอเบาๆ แล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

     “ไม่เป็นไร เธออย่ารู้สึกผิดเลย คนผิดคือฉันต่างหาก ที่ไม่ยอมเข้าใจ"

     หญิงสาวได้แต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับเขา เขาก็คงเป็นคนที่สำคัญพอๆกับผู้ชายที่ชื่อ โจชัวร์ สินะ

 

. . . ไม่ทันที่ฉันจะรู้ถึงเรื่องราว ดูเหมือนภาพทุกอย่างมันกำลัง "จางหายไป" ไม่นะ! เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่เข้าใจ 

     “ฉันจะตามหาเธอ ฉันจะตามหาเธอ"

     ตอนนี้ทุกอย่างขาวโพลนไปหมด ฉันได้ยินแค่เพียงเสียงของเค้าคนนั้น

     นี่มันอะไรกันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงมีหน้าตาเหมือนฉัน ชื่อก็เหมือนกัน แล้วผู้ชายสองคนนั้นเป็นใครกันแน่ ความคิดของฉันกำลังตีกันอยู่ในหัว

     "ท่านหญิงคะ ท่านหญิงคะ ท่านหญิงคะ"

     ฉันสะดุ้ง ตื่นขึ้นบนที่นอนของตัวเอง เสียงของรีเบคก้าปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ นี่ฉันฝันไปงั้นหรือ?

     “ท่านหญิงฝันร้ายหรือคะ”

     รีเบคก้ามองฉันที่เหงื่อท่วมตัว จึงเอ่ยถามขึ้น

     “ใช่จ้ะ ขอโทษนะ ที่ทำให้ตกใจ กลับไปนอนเถอะ"

     “งั้นท่านหญิงจะรับน้ำสักแก้วไหมคะ"

     “ดีจ้ะ"

     รีเบคก้าคงสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีของฉัน เธอหายออกไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมน้ำดื่มแก้วหนึ่ง

     “ขอบใจจ้ะ ไม่มีอะไรแล้ว กลับไปนอนเถอะ"

     ฉันรับแก้วมาจากรีเบคก้า ก่อนจะบอกให้เธอกลับไปนอนอีกครั้ง เธอเดินกลับออกไปอย่างช้าๆ และ ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ฉันไม่อยากรบกวนเธอจริงๆ

     “เฮ้อ~ ~ ~”

     ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อนึกถึงฝันเมื่อกี้นี้ ฝันอะไรกันนะ วุ่นวายไปหมด มีแต่เรื่องที่ไม่รู้ และก็ไม่เข้าใจทั้งนั้น ใครเป็นใครก็ไม่รู้ แล้วผู้ชายคนนั้นหายไปไหนกันนะ? แล้วสุดท้ายจะเป็นยังไงกันนะ คิดแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ หรือว่าฉันจะกินมากเกินไป จนฝันเป็นตุเป็นตะ ฉันนั่งคิดทบทวนความฝันอยู่นานสองนาน ก่อนจะดื่มน้ำจนหมดแก้ว แล้วเดินกลับมาที่เตียงนอน

     ฉันทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง หลับตาลงพลางนึกในใจ

     “ขออย่าให้ฝันแบบนั้นอีกเลย"

 

 

 

 

0 ความคิดเห็น