Detective my dear มาสืบรักที่ร้านเสริมสวย (YAOI)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 390 Views

  • 1 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    390

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 อย่าออกห่างผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

บทที่ 5 อย่าออกห่างผม

ผ่านมาอาทิตย์กว่าๆ กับร้านบิวตี้พีโมโนที่ผมมาทำงานด้วย บอกตามตรงว่าช่วงแรกผมทำอะไรก็ขัดหูขัดตาทุกคนไปหมด แต่เพราะความพยายามที่จะเรียนรู้ของผมทำให้หลังๆ มาเริ่มปรับตัวได้ แต่งานที่โดนใช้ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกไปซื้อของและไปรับของเสียมากกว่า ซึ่งก็เหมือนกับวันนี้ที่ไปรับขนมเค้กเพื่อมาขายที่ร้านและรับของที่เจเจสั่งกับทางร้านไป

พอได้เรียนรู้กับการซื้อของทำให้ผมรู้เรื่องเครื่องสำอางหลายอย่างและหลายยี่ห้อ แต่ใช่ว่าผมจะเรียนแต่งหน้ากับเจเจอย่างเดียวหรอก ผมตระเวนไปขอความรู้กับทุกคนในร้าน จนตอนนี้หลายคนรำคาญผมไปแล้วว่าไม่รู้จะสอนอะไรผมแล้ว

พี่โด่ง วันนี้ช่วยไปรับของให้เจหน่อยสิ เจจะใช้ตอน ห้าโมงเย็นอะ”

โอเคๆ”

ไม่รู้ว่าผมทำงานหนักและนอนน้อยด้วยหรือเปล่าไม่ค่อยได้เจอหน้าโฟนเท่าไหร่นัก แต่ก็ดีเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะผมแอบไปจัดเอกสารให้เขาทุกเช้าจนพอเวลางานเลยไม่มีอะไรเรียกใช้ จริงๆ นั้นก็เป็นแผนของผมนั่นแหละ

 

วันนี้เป็นวันที่ผมออกทำงานนอกสถานที่ เลยขอรองหัวหน้าออกมาตั้งแต่สายๆ กะว่าตอนเที่ยงจะนัดเจอไซน์สักหน่อย และที่ว่ารองหัวหน้านั้นนะ ทุกคนรวมใจกันสถาปนาขึ้นมาคือ เจ้ตาล เพราะช่วงนี้เจเจบอกว่าโฟนไม่ค่อยเข้าร้าน คงหนีไม่พ้นที่ไม่พัวพันกับคดีอะไรสักอย่างอยู่แล้ว

ว่าแล้วผมก็ติดต่อหาไซน์ทันที หวังว่าเขาจะว่างนะ แต่ตั้งแต่แต่งงานได้ทำงานที่เครือบริษัทของพ่อแฟนตัวเอง ไซน์ก็ถูกเลื่อนขึ้นเป็นผู้บริหาร

มึง ว่างปะ เที่ยงนี้เจอกันหน่อยดิ”

/เออ เอาดิ เบื่อๆ อยู่พอดี/

ปกติ ไซน์ไม่ใช่คนเบื่อง่ายหรอกหลุดปากพูดคำว่าเบื่อออกมาต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ละ

ร้านเดิมนะ”

พอนัดกับเพื่อนสนิทเสร็จสรรพผมก็เดินทางไปยังร้านขายเครื่องสำอางครบวงจรก่อนจะไปหาไอ้ไซน์ ผมเดินออกจากร้านวินาทีแรกที่รู้สึกคือเสียวสันหลังคล้ายกับว่ามีคนมาตามตลอดเวลา แต่พอหันหลังกลับไปดูก็ไม่เห็นใคร หรือผมจะอยู่ที่ร้านมากเกินไปพอออกมานอกร้านรู้สึกแปลกๆ

พอไม่มีอะไรผมก็ใช้เวลานานพอสมควรมาถึงที่ร้านและก็ทำการซื้อของตามที่เจเจบอก คราวแรกที่มาซื้อให้เจเจจะต้องตามผมมาด้วยเพราะผมเคยซื้อผิดไปหลายอย่างจนหลังๆ มาน้องมันก็เริ่มไว้ใจผมให้มาเองได้

จ่ายเงินจ่ายอะไรเรียบร้อยก็ไม่รีรออยู่ต่อ คงไปตามที่นัดเลยเพราะป่านนี้ก็ได้ตามเวลาที่นัดไอ้ไซน์แล้ว ดีหน่อยที่ร้านอยู่ในย่านเดียวกัน

ขวับ

แต่แปลกนะ ผมเหมือนมีคนสะกดรอยตามผม ตลอดตั้งแต่ออกจากร้าน คงต้องรีบไปเจอไซน์ ไปเอาขนมเค้กและรีบกลับร้านแล้วละ

ร้านกาแฟร้านเดิมคนเดิมๆ แต่ต่างไปที่ความรู้สึกระแวงหลัง

มึง เป็นเชี่ยไร เดินหน้าเสียเดินเข้าร้านมาเลย” ไซน์ทักผมก่อนผมจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขาและจัดการสั่งเครื่องดื่มที่ต้องการ

เปล่า ไม่มีไร แล้วมึงเป็นไรเบื่อๆ ปกติไม่เบื่ออะไรนิ ทะเลาะกับผัว?” ผมถามเพื่อนสนิทแบบตรงๆ

อืม นิดหน่อย ก็แค่เรื่องงี่เง่า”

เออ ปัญหาครอบครัวเคลียร์กันเองแล้วกัน” จริงแหละ เรื่องปัญหาภายในครอบครัวไม่ยุ่งจะเป็นการดีที่สุด

 

ว่าแต่มึง เป็นไรงานใหม่ โดนใจมึงมั้ย” ไซน์พูดพร้อมกับหัวเราะผม เออเอาที่มึงสบายใจเลย

โดนใจกับผีสิ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง เกือบจะไปทำร้านเขาพัง เพราะมึงคนเดียว” พอพูดเรื่องเก่ามันก็ย้อนกลับไปที่ตัวเอง แหมะ หางานให้มันก็ดีใจอยู่หรอก แต่ให้ทำงานกับ...เฮ้อ ช่างมันเถอะมันผ่านมาแล้ว ถึงตอนนี้กลับไปแก้ไขเรื่องที่สนามบินและเลิกที่จะไม่ทำงานกับโฟนมีหวังนอนเฝ้าเป็นเพื่อนยามแน่

นั้น กูช่วยไม่มึงมีงานทำนะเนี้ย ต้องขอบคุณกูมั้ยละ...”

ผมไม่พูดอะไรตอบได้แต่พยักหน้าตอบว่าเอ่อ ขอบใจ

ว่าแต่ เป็นไงบ้างวะ”

ผมที่กำลังดูดน้ำเข้าปากถึงกลับช็อกไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงดี และที่แย่ที่สุดจะบอกเรื่องโฟนกับไซน์ดีมั้ยหรือถ้าไม่บอกตัวผมเองก็จะคิดอะไรบ้าๆ บอๆ แบบนี้ไปเรื่อยๆ หรือถามอ้อมๆ ดี

ก็ดี คนที่ร้านน่ารักดี”

ได้ข่าวว่ามีแต่ผู้ชาย?”

แฮกๆ ๆ” พอเจอคำพูดนั้นเข้าไปผมเองถึงกับสำลัก

มีเรื่องอะไรดีๆ ที่เกิดขึ้นแล้วกูไม่รู้หรือเปล่าเพื่อน” ไซน์หยิบทิชชูให้ผมก่อนจะเปลี่ยนแววตาเป็นนักสืบจำเป็น จ้องหน้าผมเพื่อค้นหาความจริงนี้มันกลับมันกับเมื่อ 10 ปีที่แล้วที่ผมเค้นเอาความจริงเรื่องที่ไซน์ชอบผู้ชายไม่มีผิด ผมกำลังโดนประวัติซ้ำรอยหรือนี้

ไม่มี๊ ไม่มีอะไรมึง อืมทุกอย่างปกติดี”

มึงรู้ตัวมั้ย ว่าโคตรจะไม่เนียน เอาเถอะถ้ามึงยังไม่อยากเล่ากูก็ไม่อยากจะก้าวกายอะไรมึงมาก”

“..”

ผมเงียบและรอฟังต่อว่าไซน์จะพูดอะไรต่อ

แต่มึงมีอะไร หรือเจออะไรที่มึงไม่สบายใจ มึงต้องบอกกูคนแรก โอเคนะ”

ขอโทษนะไซน์แต่กูคงบอกตอนนี้กับมึงไม่ได้จริงๆ เพราะกูเองก็ยังไม่แน่ใจว่าความรู้สึกบ้าๆ นี่มันเหมือนกับที่มึงรู้สึกกับชินหรือเปล่า กูไม่รู้ใจตัวเองแบบนี้ คนอื่นจะรู้ใจกูได้ไงวะ

ขวับ

ทำไมความรู้สึกที่มีคนตามมายังมีอยู่นะ ขนาดอยู่ในร้านกาแฟกับไซน์ยังมีความรู้สึกระแวงอยู่อีกเหรอ สงสัยจะระแวงโฟนจนติดเป็นนิสัยแน่ๆ

ตึก ตึก ตึก

แต่ทำไมกัน ทำไมได้ยินเสียงฝีเท้านี้ถึงรู้สึกกลัวขึ้นมานะ

พึ่บ

การงานไม่ทำ มานั่งดื่มชาผมว่าที่ผมระแวงไปเองตั้งแต่ออกจากร้านอาจจะเป็นเพราะเขาก็ได้ พอโฟนพูดเสร็จก็หย่อนก้มตัวเองนั่งลงข้างๆ ผม เขาทำให้ผมระแวงเกือบทั้งวันแถมยังจะทำให้รู้สึกแปลกๆ อีก

สวัสดีครับคุณไซน์”

ครับ” ไอ้ไซน์แม่งก็ดูงงๆ ที่เจอโฟน ไม่ใช่แค่มันที่งง ผมก็งงว่าแม่งเกิดอะไรขึ้นวะ

มาทำอะไร?” ผมถามเขาพร้อมกับขยับตัวเองให้ห่างจากอีกคนที่พอผมขยับออกเขาก็ขยับเข้ามา เป็นแมงมุมมีหลายขาหรือไงวะ

ผมต้องถามคุณมากกว่าหรือเปล่าว่ามาทำอะไรข้างนอกคนเดียว แล้วทำไมเจเจไม่ออกมาด้วย” คือโฟนพูดครั้งหนึ่งบ่นมาเป็นชุดเอาง่ายตอนนี้เขาเหมือนพ่อผมที่ดุลูกชายตอนหนีเที่ยวอย่างนั้นแหละ

มารับขนมเค้กครับ”

เอ่อ มึงงั้นกูกลับก่อนนะ มึงจะได้คุยงานกับคุณโฟนเขา”

อ้าวไอ้ไซน์” ผมเรียกเพื่อนไว้แต่เหมือนจะไม่ได้ผลนะ เพราะไอ้บ้านั้นรีบเดินอย่างฉับๆ ออกจากร้านอย่างรวดเร็ว

เพราะมึ..เพราะนายคนเดียวเลย” ผมทำหน้าบูดใส่เขา ก็นั้นสิน่าหงุดหงิดจริงๆ เวลานัดรับมัน บ่ายโมงนี่มันเที่ยงจริงๆ มันคือเวลาพักด้วย แล้วเขาตามผมมาตลอดเลยงั้นสิ

นี่อย่าบอกนะว่าตั้งแต่ผมออกจากร้านคุณตามผมมาตลอด เหอะ”

ไม่รู้ทำไมพอผมบอกว่ามีคนตามผมมา เขาถึงนิ่งและแววตาเขาก็เปลี่ยนไปจากผู้ชายทะเล้นกวนตีนกลายเป็นสีหน้าของผู้ชายที่ดุดันทันที ผมพูดอะไรผิดไปเหรอ แถมเขายังจับแขนผมแน่นขณะที่ผมพยายามจะลุกหนีแต่เขากลับจับแขนรั้งไว้

ตั้งแต่เมื่อไหร่”

อะ..อะไรเมื่อไหร่เล้า”

ที่บอกว่ามีคนตาม ทุกที่ที่ไปหรือเปล่า”

ผมได้แต่พยักหน้าบอกว่าใช่ แล้วมันเรื่องอะไรกันเขาไม่ได้เป็นคนตามผมมาตั้งแต่เช้าเหรอ

ระหว่างที่ยังไม่ถึงร้าน อย่าออกห่างผม เข้าใจมั้ย!” อยู่ๆ โฟนก็เข้าโหมดจริงจัง เกิดอะไรขึ้นกันแน่แล้วใครกันที่ตามผม ไม่ใช่เขาแล้วใคร

ผมและโฟนจอมเผด็จการที่บอกว่าห้ามให้ผมออกห่างเขาไม่ว่าผมจะไปไหนเขาก็เดินไปกับผมทุกที แถมยังถือของให้อีก พอได้เวลาไปเอาขนมเค้กที่ร้าน และกำลังจะกลับร้านแต่เหมือนเขาบอกว่าต้องให้ผมไปทำงานนอกสถานที่อีกหน่อยเลยจำใจฝากขนมเค้กแช่ไว้ที่ร้านก่อน

จะไปไหน งานเสร็จหมดแล้วนะ” ผมถามเขาแต่มันช่างน่าหงุดหงิดนะเพราะปกติแล้วผมไม่ค่อยมีเพื่อนที่ตัวสูงกว่าผมเท่าไหร่ที่มีจริงๆ มีไอ้เดียร์ที่สูงกว่าผม และมันไม่คุ้นชินกับการที่ต้องเงยหน้าคุยกับอีกคน

ไปร้านดอกไม้”

หะ ว่าไงนะร้านดอกไม้?”

ยังไม่ทันตกลงอะไรเขาก็ลากผมไปทันที

 

โด่งไม่รู้เลยว่าคนที่ตามตั้งแต่เช้าและจนถึงตอนนี้ไม่ใช่โฟน และไม่ใช่ลูกน้องของโฟนแต่อย่างใด ชายฉกรรจ์หน้าไม่รับแขกที่เต็มไปด้วยรอยสักทั้งแขนสองข้าง เขาหลบอยู่มุมเสาของห้างอยู่นานและสิ่งที่เป็นเป้าหมายของเขา คือ ตัวโด่ง

เขายกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายถึงใครบางคน

เป้าหมายอยู่กับเป้าหมายหลักแล้วครับ เอาไงครับนายให้ตามต่อมั้ย” เขาถามปลายสาย

/กลับมาก่อน ก่อนที่มันจะรู้ตัว/

ครับนาย”

เขาวางสายทันทีเมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้านาย และเดินออกจากตรงนั้น เขาคิดว่าเขาทำสำเร็จและคิดว่าโฟนไม่รู้ตัวที่ตัวเขาตามได้อย่างแนบเนียน แต่เปล่าเลย

ระหว่างที่เขาเดินออกมาจากโฟนที่ลากโด่งออกจากตรงนั้นได้หันหลังกลับไปมองอยู่ ไม่ใช่โฟนไม่รู้ตัวแต่เพราะเขารู้ตัวนานแล้ว ไม่อย่างนั้นโฟนคงไม่ตามไซน์มาจนถึงที่แบบนี้ และต้องขอบคุณสร้อยข้อมือที่โด่งยังไม่ถอดออกเพราะนั้นมีสัญญาณติดตามตัวที่โฟนซ่อนเอาไว้อยู่

โฟนรู้ตัวว่าต่อจากนี้ถ้าโด่งยังไปไหนมาไหนคนเดียวหรืออยู่กับเขาบ่อย โด่งจะไม่ปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขาอีกแล้ว

 

ร้านดอกไม้ Nana

จริงๆ โฟนไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อดอกไม้หรือมาดูยังไงมันก็ไม่ใช่แนวของเขาเท่าไหร่ เพราะแค่ที่ร้านมีขนมเค้กค่อยบริการลูกค้าก็เกินพอสำหรับความหวานนี้แล้ว ความจริงที่เขามาเพื่อต้องการเข้าร้านที่เปิดโล่งและเห็นผู้คนจากด้านนอกจึงเลิกร้านนี้ แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่ปฏิเสธว่าไม่อยากมา กลับมีความสุขที่ได้เข้าร้านดอกไม้เสียอย่างนั้น

ไปกันเถอะ” โฟนบอกโด่งที่กำลังเพลินกับดอกไม้มากมายหลายชนิด

บ้าหรือไง เป็นคนลากเข้าร้านดอกไม้ อยู่ไม่ถึง 5 นาที จะไปแล้ว ตามอารมณ์ไม่ทันแล้วนะ” พอเจ้าตัวบ่นเสร็จก็ทำหน้าบูดเป็นตูดลิงอีกรอบของวัน ทำเอาคนเห็นอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ให้อยู่ต่อ

ชอบดอกไม้เหรอ”

อือ เมื่อก่อนตอนทำงานกับแม่ใหญ่ ท่านมักจะชอบให้เราเลือกดอกไม้แล้วนำไปตั้งโชว์ที่โรงแรมแต่ละวันหน่ะ”

แล้วทำไมต้องเรียกแม่ตัวเอง ว่าแม่ใหญ่” โฟนถามโด่งไปด้วยขณะที่โด่งเองก็เพลินกับการตอบคำถามอีกคนเพราะได้อยู่กับพวกดอกไม้

เพราะแม่ดูแลโรงแรมและควบคุมคนหลายพันด้วยตัวคนเดียว ดูยิ่งใหญ่ใช่มั้ยนั่นแหละเหตุผลที่เรียกแม่ใหญ่” คนที่เล่าชีวิตให้กับโฟนฟัง แต่โด่งไม่รู้หรอกว่าโฟนรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้วขืนบอกไปว่าตัวเองรู้เรื่องราวของเขาหมด ได้เป็นอันแตกหักแน่ แต่ใครจะไปรู้ว่าคนปากร้ายแบบเขาจะมีมุมที่น่ารักแบบนี้กับเขาเหมือนกัน

ไปเถอะ ไม่ซื้อไม่ใช่เหรอ”

อืม”

สุดท้ายก็เหมือนพาน้องชายมาเที่ยวและฆ่าเวลาด้วยการชมนกชมไม้ แต่ก็ยังดีที่ไม่ปล่อยให้อีกคนอยู่คนเดียวและมาบ่นว่ามีคนมาสะกดรอยตามเขา เรื่องนี้มันต้องมีอะไรอีกแน่ อาจจะเกี่ยวข้องกับคดีเมื่อหลายปีก่อน

           

[PHONE]

ผมไม่รู้ว่าที่โด่งโดนพวกไหนสักพวกสะกดรอยตามจะเกี่ยวข้องกับผมหรือเปล่า แต่งานที่โด่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับผมก็เห็นจะมีแต่ตอนที่คุณไซน์หายตัวไปแล้วช่วยกันตามหา แต่นั่นก็ไม่น่าจะใช่ประเด็นที่พวกมันตามโด่งไปทุกที เห็นทีจะปล่อยให้ไปไหนคนเดียวไม่ได้แล้วสิ เจเจนะเจเจ บอกให้ดูโด่งแต่กลับปล่อยให้โด่งออกไปซื้อของคนเดียว

เป็นเวลาที่ร้านปิดแล้ว เพราะไม่มีลูกค้ามากเท่าไหร่ ทุกคนก็เริ่มทยอยกลับบ้านบ้าง แต่ช่วงนี้ผมขอเจเจไว้ว่าให้นอนทีนี้เป็นเพื่อนโด่งหน่อย และเขาฟังผมดี

เจเจอยู่ไหน”

ผมถามเตอร์ที่กำลังเก็บของอยู่

ไม่รู้วะพี่ เข้าห้องน้ำมั้ง..นั้นไง” เตอร์ชี้ไปทางด้านหลังผม ที่เจเจกำลังจัดการกับตัวเองไม่เสร็จดีหลังจากออกจากห้องน้ำ

เจเจ มาเจอพี่ที่ห้องทำงานโซนสีแดง เร็วๆ ด้วย”

 

บรรยากาศค่อนข้างเงียบเมื่อผมจ้องหน้าเจเจ เขาเป็นคนแรกๆ ที่เข้ามาทำงานและรู้เรื่องของผมมากพอสมควรถ้าเทียบกับคนอื่นๆ ในร้านเขาคือคนที่ผมไว้ใจมากที่สุด

ทำไมวันนี้ให้ โด่งไปซื้อของคนเดียว”

อ้า เรื่องนั้น คือพี่เขาอยากลองไปซื้อเครื่องสำอางด้วยตัวเองบ้างเลยขอไปคนเดียว...จริงๆ ผมขอไปด้วยแล้ว แต่พี่เขาบอกว่าจะไปทำธุระด้วยเลย..” เจเจอธิบาย

อืมๆ พอแล้ว แต่หลังจากนี้อย่าให้โด่งไปข้างนอกคนเดียวอีก แม้ว่ามันจะอยากไปคนเดียวมากแค่ไหน แต่แกต้องไปกับน้องมัน ถือว่าพี่ขอนะเจ”

ไม่รู้ว่าเขาจะรู้อะไรมากหรือเปล่า เพราะผมไม่เคยเป็นห่วงใครมากเท่าไหร่นอกจากน้องที่ร้านแต่ก็ไม่ถึงกับหวงขนาดนี้ หรือผมจะคิดกับโด่งมากกว่าน้องที่ร้านกัน

พี่โฟน ผมขอถามหน่อยสิ” อยู่ๆ เจเจก็เปิดประเด็นถามผมในรอบหลายปี เขาแถมจะไม่เคยถามอะไรผมก่อนเลย

อืม ว่ามาสิ”

พี่กับพี่โด่ง ถึงขั้นไหนแล้วอะ”

หะ..”

เอาจริงๆ ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของผมกับเขามันคืออะไร ผมรู้แค่ผมเป็นห่วงเขา กังวลว่าจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมา ค่อยแอบตามดูบ่อยๆ มันคงไม่ใช่เพราะคืนนั้นที่เผลอมีอะไรกันจนมีความรู้สึกแบบนี้แน่ๆ เพราะทุกคนที่ผมนอนด้วย ผมจะลืมทันทีเมื่อตื่นเช้ามา แต่กับเขามันไม่ใช่ หรือเพราะเขาห่วยเรื่องเซ็กส์จนผมลืมไม่ได้กันนะ

พี่โฟน “

หะ ว่าไงนะ”

คำถามผมอะ”

เออ พี่ไม่รู้วะ ก็แค่น้องที่ร้านไงมั้ง”

จะใช่แค่ความรู้สึกน้องที่ร้านจริงๆ เหรอโฟน

**************************

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น