Detective my dear มาสืบรักที่ร้านเสริมสวย (YAOI)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 676 Views

  • 4 Comments

  • 47 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    249

    Overall
    676

ตอนที่ 13 : ​บทที่ 12 ดื้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ธ.ค. 61

​บทที่ 12 ดื้อ

“อยากออกไปข้างนอกโว้ย”

เสียงโวยวายดังลั่นให้ห้องนอนชั่วคราวของชายหนุ่ม โด่งกุมขมับหลังจากไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการถึงแม้ว่าเขาจะได้ออกไปนอกร้านมาแล้วกับเจ้าของร้านจอมเผด็จการแต่นั้นมันก็ใช้เวลาแป๊บเดียวเพราะอยู่ๆ ก็เกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้นทำให้เขาต้องกลับมาที่ร้านเจ้ากรรมอีกรอบ

โด่งเดินขึ้นมาข้างบนห้องตัวเองหลังจากที่ตนพยายามจะออกนอกร้านจนพี่ๆ และพนักงานในร้านไม่ให้เขาออกไป จะว่าไม่ให้หงุดหงิดก็ได้แต่มันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไม

เขาล้างหน้าล้างตาเรียกสติกลับคืนมาให้ใจเย็นมากที่สุดก่อนจะเช็ดหน้าและลงไปทำงานด้านล่างต่อ

“เจเจ อย่าลืมไปเอาของนะร้านเดิม” เจ้ตาลเจ้าแม่ดีไซเนอร์ของร้านตะโกนคุยกับเจเจที่อยู่หน้าห้อง ซึ่งมันก็เป็นจังหวะเดียวกันที่โด่งเดินเข้ามาพอดี

“ไม่ลืมหรอกน่า”

พอชายหนุ่มผู้ซึ่งไม่เคยได้ทำอะไรอย่างใจได้ยินดังนั้นจึงขอเข้าร่วมวงกับเจเจเพื่อจะตามเขาออกไปด้วย

“นี้ๆ เจเจ จะออกไปข้างนอกเหรอให้พี่ไปด้วยมั้ย” ชายหนุ่มทำตาปริบๆ ใส่ผู้เป็นน้องเล็กของร้านพร้อมกับพูดจาอ้อนวอนอีกฝ่ายด้วยความอยากไปเที่ยว

“ไม่ได้หรอกพี่โด่ง ถ้าพี่โฟนมารู้เขาเอาผมตายแน่”

จะอะไรนักหนากับไอ้แค่ออกไปนอกร้านวะ

โด่งพลางคิดในใจพร้อมกับว่าบุคคลที่สามที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นในใจ ไม่รู้ว่าเขามาทำงานชั่วคราวที่ร้านหรือมาเป็นนักโทษคุมขังกันแน่ จะออกไปไหนมาไหนจะต้องมีผู้คุมออกไปด้วยทุกทีหรือไงกัน

“ไม่รู้หรอกน่า ถ้าเจเจไม่บอกพี่ไม่บอกก็ไม่มีใครรู้” โด่งพูดกระซิบเบาๆ โดยไม่หวังให้คนอื่นมาได้ยินกับเจเจหวังว่าเด็กมันจะเห็นใจและยอมให้เขาไปด้วย

“อืม.. ผมกลัวตกงานมากกว่าพี่ไปก่อนนะ” เจเจปฏิเสธโด่งพร้อมกับใช้ฝ่ามือตบเบาๆ ที่ไหลของอีกฝ่ายอย่างเห็นใจ

ความคลุมเครือเข้าครอบงำทั้งร้านเมื่อโด่งแสดงออกทางสีหน้าเหมือนไปโกรธใครสักคนมาและมันก็จริงตามที่คนอื่นมองมา โด่งกำลังโกรธโฟนอยู่ลึกๆ ว่าทำไมถึงห้ามเขาคนเดียวออกจากร้านแถมยังบอกให้เชื่อใจเขาทั้งที่เหตุผลก็ไม่ยอมบอก

“ไอ้เฉา พี่ไปเข้าห้องน้ำฝากด้วยนะ” เตอร์ฝากงานไว้กับเฉาพร้อมกับจัดการกับเครื่องมือทำมาหากินของตัวเองก่อนจะเดินหายไปหลังร้าน

เฉาที่มีหน้าที่ทำผมต่อจากเตอร์ซึ่งทั้งตัดแต่งทรงผมให้ก่อนจะส่งหน้าที่ต่อให้กับรุ่นน้องคนสนิท เฉาเองก็ได้แต่มีสมาธิอยู่กับงานของตัวเอง ปกติแล้วทุกวันเวลาโด่งแอบออกไปนอกร้านจะมีเตอร์ค่อยห้ามไม่ก็เฉา ส่วนคนอื่นๆ มักจะอยู่โซนของตัวเองอีกทั้งวันนี้กัสเองก็มีลูกค้ามารอทำเล็บเพียบ เจ้ตาลเองก็ไม่น้อยเพราะต้องออกแบบชุดให้ทันงานแข่งกีฬาของมหาวิทยาลัยใกล้เคียง ดังนั้นวันนี้คงจะยุ่งๆ กันหมดยกเว้นเขา

“พี่เฉา” เจเจทักพี่ที่ร้านก่อนจะหันซ้ายหันขวา “ไอ้พี่เตอร์อะไปไหน”

“ห้องน้ำโน้น ไม่รู้ไปแดกอะไรมาเข้าๆ ออกๆ ตั้งแต่เช้า”

โด่งได้แต่เงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งสองหนุ่ม ขณะที่เจเจกำลังจะออกจากนอกร้านซึ่งเหมือนเจ้าตัวจะลืมอะไรสักอย่าง

“พี่ผมฝากแป๊บ ลืมโทรศัพท์ที่ห้องเมคอัพ” ว่าเสร็จเจเจก็เอากระเป๋าใส่ลิสต์ของที่ต้องไปเอาและไปซื้อวางทิ้งไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์

ช่างเหมาะอะไรอย่างนี้นะ หึหึ

ชายหนุ่มเช่นโด่งวางแผนแอบออกไปนอกร้านอย่าไม่ค่อยใสสะอาดเท่าไหร่นัก เขาสังเกตการทำงานของเฉาอยู่บ่อยๆ เขามีสมาธิกับงานและไม่ค่อยให้ใครมาขัดใจเวลากำลังทำผมให้กับลูกค้าเพราะเขาคิดเสมอว่าลูกค้าคือพระเจ้า...

เมื่อเจเจทิ้งห่างออกไปขณะเดียวกันกับที่เฉาก็ตั้งใจทำงานในส่วนของตัวเอง โด่งจึงค่อยๆ หยิบกระเป๋าที่เจเจฝากไปและเดินออกจากร้านให้อีกฝ่ายไม่รู้ตัวและมันก็เป็นโชคดีของโด่งที่ลูกค้ามีน้อยและไม่ได้สังเกตถึงเขาเท่าไหร่บวกกับเตอร์ที่ท้องเสียและเข้าห้องน้ำบ่อย โด่งจึงออกมานอกร้านได้สำเร็จ

ทว่าในด้านของเจเจที่ลงมายังข้างล่างร้านหลังจากไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นเพราะทั้งกระเป๋าและตัวคนฝากไปอยู่แล้ว เจเจลืมตัวว่าคำสั่งของโฟนคือห้ามให้โด่งออกจากร้านแต่เพราะลืม ทีละนิดทีละหน่อยจนตัวลืมตัวว่าทิ้งของแบบนั้นให้โด่งไว้มีหวังแอบออกไปนอกร้านรอบที่นับด้วยนิ้วมือทั้งสิบก็ไม่ไหว

“ไอ้..พี่เฉา” เจเจทักเฉาด้วยเสียงสั่นคลอนพร้อมกับชี้ไปที่เคาน์เตอร์ที่ว่างเปล่า

“อะไร เห็นมั้ยเนี่ยทำผมอยู่” ซึ่งเฉาเองก็ไม่รู้เลยว่าโด่งแอบออกไปตอนไหนเพราะปกติแล้วเตอร์จะเป็นห้ามโด่งแต่วันนี้มีเหตุวิสัยที่ทำให้เตอร์ไม่อยู่หน้าร้านตลอดเวลามันจึงทำให้เกิดช่องโหว่ขึ้นมา

“มีอะไรกัน เจเจตะโกนดังไปถึงข้างในเลยเดี๋ยวเจ้ตาลก็มาบ่นเอาหรอก” เตอร์ที่เพิ่งเสร็จภารกิจของตัวเองออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับบ่นน้องไปด้วย

“พี่เตอร์ๆ ๆ ๆ ๆ พี่โด่ง” เจเจพูดพร้อมกับชี้ไปที่เคาน์เตอร์

“ไอ้โด่งทำไมวะ..” เตอร์และเฉามองไปที่เคาน์เตอร์พร้อมกับพบว่าว่างเปล่า ซึ่งปกติเวลาโด่งจะไปไหนมันจะบอกตลอดแม้กระทั่งตอนงอแงอยากออกไปข้างนอกมันก็จะโวยวายและด้วยความที่เตอร์ออกมาจากห้องน้ำเขาไม่เห็นวี่แววของโด่งเลยว่าจะเดินสวนทางกับตน

“เชี่ยยยย” ทั้งสองหนุ่มต่างพากันอุทานเป็นเสียงเดียวกัน

“ไอ้เจ ไปตามไอ้โด่งให้รีบกลับมาที่ร้านเดี๋ยวนี้ ส่วนทางร้านถ้าพี่โฟนกลับมาจะหาถ่วงเวลาให้ถ้าถามถึงโด่ง ไปเร็วๆ” ผู้นำจำเป็นอย่างเตอร์สั่งการน้องเล็กก่อนจะส่งสายตาพิฆาตไปที่เฉา

ชายหนุ่มเดินหน้าตาระรื่นพร้อมกับกระเป๋าในงามที่ช่วยชีวิตให้ออกจากร้านเสริมสวยที่เสมือนเป็นห้องคุมขังสำหรับเขา โด่งไม่รู้ว่าข้างนอกมันอันตรายกับตัวเองมากแค่ไหน

เสียงฝีเท้าเร่งเข้ามาใกล้ตัวของโด่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าตัวได้ยินว่าเหมือนมีคนกำลังจะวิ่งหรือตามเขาอยู่จนเขาได้แต่เดินเร็วขึ้นกว่าเดิมแต่มันก็ไม่สำเร็จผลเมื่อมือปริศนาของใครบางคนจับเข้าที่ไหล่ของเขาพร้อมกับเสียงหอบแฮกๆ ตามหลัง

“พะ..พี่..” เสียงหอบผสมกับเสียงเรียกว่าพี่ ทำให้โด่งหันไปดูบุคคลดังกล่าว

“เจเจ!”

โด่งประคองเจเจขึ้นที่กำลังหอบเหนื่อยจากการวิ่งเมื่อแรงของอีกฝ่ายอ่อนล้าลง โด่งพาเจเจไปนั่งยังม้านั่งที่อยู่ใกล้ๆ ที่สุด

“พี่..กลับร้านกับผมเถอะ” เจเจพูดพร้อมกับเตรียมฉุดมือของโด่งเพื่อให้เดินทางกลับร้านกับตนแต่ด้วยแรงของเจเจมีไม่มากพอจะสู้แรงของโด่งได้ทำให้เจเจดึงมืออีกคนไปไหนไม่ได้

“ไม่เอาอะ ไหนๆ ก็ออกมาแล้วซึ่งของก่อนค่อยกลับร้านก็ได้” โด่งอธิบายกับน้องที่ร้าน

“ไม่ได้พี่ ถ้าพี่โฟนรู้นะ มีหวังผมตกงานแน่”

มันถึงขนาดต้องตกงาน?

เจเจอธิบายถึงเหตุผลว่าถ้าให้โด่งออกจากร้านเขาอาจถึงขั้นต้องตกงาน มันขนาดนั้นเลยงั้นเหรอสำหรับโด่งคนเดียวโฟนต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องกันไม่ได้ออกมานอกร้านด้วย

ชายหนุ่มพลางคิดในใจว่ามันไร้เหตุผลสิ้นดี โฟนไม่เคยบอกเขาว่าทำไมห้ามออกจากร้านแต่ถ้าทำถึงขนาดที่ไล่พนักงานออกเพราะเขา เขาไม่ยอมให้น้องที่ทำงานดีแบบนี้โดนไล่ออกเด็ดขาด

“ไม่เป็นไร เรื่องนี้พี่รับผิดชอบเองทั้งหมด” โด่งยิ้มให้กับเจเจที่กำลังหน้าเสีย

“แต่ว่า..”

“ไม่ต้องแต่แล้ว ถ้าคนที่จะโดนไล่ออกคนนั้นก็คือพี่ ทีนี้สบายใจได้แล้วนะ” ความจริงเวลาที่ทำงานอยู่ที่ร้านมาดำเนินมานานเกือบจะเดือนกว่าๆ แล้วให้เขาออกยังดีกว่าช่างแต่งหน้าฝีมือดีแบบเจเจ เพราะยังไงเมื่อถึงเวลานั้นเขาก็ต้องลาออกอยู่ดี

เพราะความดื้อและความที่ไม่ชอบให้ใครมาบังคับของโด่งทำให้ตัวเขาเองมีอันตรายโดยไม่รู้ตัว

ความสุขที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของโด่งทำให้เจเจเองก็ปฏิเสธจะลากตัวกลับไปที่ร้านไม่ได้ เจเจภาวนาเพียงอย่างเดียวว่าขอไม่ให้โฟนสืบคดีเสร็จไว พวกพี่ๆ ที่อยู่ที่ร้านจะได้ไม่ต้องโดนในสิ่งที่เขาไม่อยากให้เจอ

การเดินทางของสองหนุ่ม ทั้งไปรับผ้าของดีไซเนอร์ที่ร้าน อุปกรณ์ทำเล็บของกัสจนครบทุกร้านสุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็เหลือแค่ไปซื้อของที่ร้านเครื่องสำอางประจำของเจเจ

“ที่สุดท้ายแล้ว เฮ้อ” เจเจถอนหายใจก่อนจะลากโด่งเข้าร้านเพื่อจับจ่ายซื้อของที่ตนต้องการ

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มที่เจเจกับโด่งยังอยู่ในร้านขายเครื่องสำอางครบวงจร ทั้งสองคนไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาออกจากร้านเสริมสวย อาจจะมีใครบางคนไม่รอดกลับร้านก็ได้

ใครบางคนที่ไม่กล้าเข้าร้านของเครื่องสำอางสำหรับผู้หญิงได้แต่อดรอค่อยความอดทนที่จะจัดการ เด็กของนักสืบโฟน ขุนพันธ์ อดีตนักโทษลักทรัพย์หลังจากออกจากคุกไม่นานก็ไปทำงานให้กับ มาเฟียใหญ่อย่างไอ้มิกซ์ และงานแรกของมันก็คือทำร้าย โด่ง ผู้ที่เป็นหมายหัวเอาไว้ว่าคือคนสำคัญของโฟน

แกร็ก

ขวดน้ำอัดลมที่ถือบีบด้วยแรงมหาศาลทำให้ขวดเปลี่ยนรูปร่างไปจากเดิม ความอดทนที่ต้องทนรออยู่หน้าร้านขายเครื่องสำอางมันคือเรื่องน่าเบื่อสำหรับเขา

“ไอ้พวกนี้จะอยู่อีกนานมั้ยวะ”

ตุบ

เขาพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับโยนขวดน้ำอัดลมทิ้งลงในถังขยะเสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้แต่มองด้วยความสงสัย

“ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ”

เสียงพนักงานสาวเปิดประตูส่งลูกค้าคนแล้วคนเล่าจนขุนพันธ์ฟังแล้วรู้สึกรำคาญ แต่พอเขารู้ว่าลูกค้าที่ออกมาคือคนที่เขาตามอยู่ทำให้เจ้าตัวรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นและสะกดรอยตามทั้งสองคนไปอย่างแนบเนียน

“พี่เรากลับร้านกันเถอะ” ในด้านของเจเจก็พยายามจะให้โด่งกลับร้านให้เร็วที่สุดเพราะเขารู้ตัวว่าทั้งเขาและโด่งเสียเวลากันในร้านขายเครื่องสำอาง

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงเรียกเข้าจากเตอร์ดังขึ้นทำให้เจเจต้องรีบรับสายเพราะบางทีโฟนอาจกลับมาและโวยวายเป็นแน่เมื่อไม่เห็นว่าโด่งแอบออกมานอกร้านกับเขา

“รับสายสิ เดี๋ยวพี่ขอเข้าห้องน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวกลับร้านเลย” เมื่อโด่งพูดเสร็จจึงเดินเข้าห้องน้ำไปและมันก็เป็นประโยคที่ทำให้เจเจรู้สึกใจชื้นขึ้นมา

แต่ใครจะไปคิดว่าจะมีชายฉกรรจ์เข้าห้องน้ำตามโด่งไปทันทีที่เจเจรับสายโทรศัพท์คุยกับเตอร์...

ทันทีที่โด่งออกมาจากห้องน้ำ เขาทำการล้างมือทำความสะอาดปกติตามกิจวัตรที่คุ้นเคยและเมื่อมองผ่านกระจกเข้าไปก็เห็นชายรอยสักจ้องมองเขาอยู่ โด่งคิดอย่างเดียวว่าชายคนนี้อาจจะคิดว่าตนหน้าตาเหมือนเพื่อนของเขาก็ได้

ซ่าๆ

เสียงน้ำไหลประกอบกับความเงียบ บรรยากาศเริ่มไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่เมื่อชายที่ยื่นจ้องหน้าเขาผ่านกระจกเดินเข้ามาใกล้ตัวโด่ง

“เอ่อ จำคนผิดหรือเปล่า..อึก”

ขุนพันธ์ไม่รีรอให้คนอื่นมาเจอการกระทำของตัวเองที่กำลังใช้กำปั้นชกไปที่ท้องของชายที่ตัวเล็กกว่า

“จำไม่ผิดหรอก เด็กไอ้โฟน”

ตุบ

“อยากจะรู้นักว่าถ้าหน้าเกิดเหี้ยขึ้นมา ไอ้โฟนยังจะเก็บมึงไว้มั้ย” สำหรับขุนพันธ์แค่ชักไปที่ท้องมันยังไม่สะใจเท่าไหร่แต่สติของโด่งเองก็เริ่มจะเลือนหายไปเขาไม่ใช่คนออกกำลังกายที่จะมีความอดทนกับสิ่งที่เจอ ชายฉกรรจ์ชกเขาไปที่ใบหน้าของโด่งซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเลือดสีแดงไหลออกมาตามขอบริมฝีปากที่ถูกชก

“มีคนโดนทำร้าย ตำรวจๆ !”

จากที่ขุนพันธ์คิดว่าจะไม่มีใครเข้ามาเจอเขาแต่ก็ห้ามไม่ได้ เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงหยุดการทารุณกรรมกับโด่งพร้อมกับผลักพลเมืองดีที่เข้ามาตะโกนช่วยเอาไว้

ด้านนอกที่ค่อนข้างวุ่นวายทั้งยามที่ไล่ตามขุนพันธ์กับความผิดสังเกตของเจเจที่ไม่เห็นโด่งออกมาจากห้องน้ำสักที

“เห็นว่ามีคนโดนซ้อมในห้องน้ำด้วยแหละแก” เสียงซุบซิบนินทาที่มันไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระอีกต่อไป

“เชี่ยแล้วไง”

เจเจรีบวิ่งฝ่าผู้คนจำนวนมากมายที่ยื่นมองในห้องน้ำ เขาเข้าไปยังเข้าในพบว่าบุคคลที่ใครต่อใครว่าโดนทำร้ายนั้นคือโด่งที่นอนหมดสติอยู่

“พี่โด่งๆ ๆ พี่ตื่นสิ”

แม่งเอาไงดีวะ

เจเจหยิบโทรศัพท์มือถือ เขาลังเลระหว่างโทรหาโฟนกับรถพยาบาลจะโทรหาอะไรก่อน

“ไอ้หนู พวกพี่โทรเรียกรถพยาบาลให้เพื่อนหนูแล้วนะ” ชายวัยกลางคนท่าทางใจดี สะกิดไหล่ของเจเจพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา

“ขอบคุณครับ”

ในเมื่อรถพยาบาลถูกเรียกมาแล้ว มันก็ต้องโทรหาพี่โฟนสินะ

“เอาวะ”

ตู้ด ตู้ด ตู้ด...

/ฮัลโหล/

“พี่โฟน ...” เจเจได้แต่เรียกชื่ออีกฝ่าย เขาไม่รู้จะบอกเจ้านายตัวเองว่าอะไรดี ในเมื่อคนที่เขาต้องห้ามดันเกิดมาบาดเจ็บได้

/มีอะไร เจเจ? /

“คือว่า...พี่โด่ง โดนทำร้ายครับ”

/ว่าไงนะ ส่งตำแหน่งที่อยู่มา เร็ว/

เมื่อเจเจได้รับคำสั่งเสร็จ ปลายสายก็ตัดไปทันที จะโดนไล่ออกก็คงจะเป็นวันนี้ เจเจพลางคิดในใจว่างานนี้เขาคงไม่รอดแค่ยอมให้พี่โด่งออกนอกร้านยังไม่หนักเท่าที่เขาพูดทำร้าย

หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ในด้านของโฟนเขากำลังปรึกษาหารือกับนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่เรื่องของมาเฟียที่หาทางจับตัวยากมากที่สุด การปรึกษาหารือนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากเพียงแค่คนสนิทที่สามารถไว้ใจกับงานนี้ได้

“คุณคิดว่าครั้งนี้จะจับตัวหมอนี้ได้มั้ย” นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ถามโฟน

“เปอร์เซ็นต์ที่จับได้มีครับ แต่ผมคงต้องให้ท่านช่วย”

คดีของมิกซ์เป็นคดีที่ใหญ่ ตำรวจไม่สามารถออกหมายจับมิกซ์ได้เพราะหลักฐานแทบจะไม่มี อีกอย่างนายตำรวจบางรายก็กินเงินใต้โต๊ะจากไอ้มิกซ์จะมีคนที่ไว้ใจได้ก็แค่ไม่กี่คน นั้นก็คือ พันตำรวจเอก อย่างท่านตุลธร ผู้เป็นอาของ กร เพื่อนสนิทของโฟนที่ทำงานให้กับคุณชิน

“ได้สิ ขาดเหลืออะไรก็บอกผมนะ ไม่ก็บอกไอ้กรทิ้งไว้เผื่อผมไม่ว่าง”

“ครับท่าน”

การสั่งเสียงานเรื่องของพวกไอ้มิกซ์ไปเป็นชั่วโมงกว่าๆ ไม่ใช่ว่างานนี้โฟนจะทำได้เลยถ้าหากไม่ผ่านกฎหมายบ้านเมืองเสียก่อน

“งานนี้กูว่า ได้อากูมาช่วย จับไอ้บ้ามิกซ์ได้อยู่แล้ว” กรเดินมาส่งโฟนหน้าสถานี

“กูก็หวังว่าเป็นแบบนั้น”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์ของโฟน เมื่อเขาเปิดเบอร์ขึ้นมาดูพบว่าเป็นพนักงานที่ร้าน แล้วทำไมถึงโทรมาในเวลางานที่ร้านเกิดปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือว่า..ไอ้โด่งมันไปสร้างปัญหาไว้อีกล่ะเนี่ย

“ไว้เจอกัน” กรตบไหล่โฟนเบาๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่สถานี

“ฮัลโหล”

เมื่อโฟนรับสายอีกฝ่ายข่าวที่รู้มันไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับร้านเสริมสวยที่เขาเป็นเจ้าของเลยสักนิดเดียวแต่มันเกี่ยวข้องกับโด่ง..

พวกมันเล่นสกปรกอีกแล้วสินะ ทำไมต้องเป็นโด่งที่โดนเกือบจะวางแผนจับพวกมันได้อยู่แล้วเชี่ยว เขากำโทรศัพท์แน่นก่อนจะเปิดแจ้งเตือนดูตำแหน่งที่อยู่ที่เจเจส่งมาให้

JJ : พี่โฟน ตอนนี้โด่งกำลังถูกส่งไปยังโรงพยาบาลที่คุณชินทำงาน ไปที่โรงพยาบาลเลยก็ได้ครับ

พอเห็นข้อความดังนั้น โฟนก็รีบขับรถไปยังโรงพยาบาลทันที

“ไอ้เด็กดื้อ บอกอะไรไม่เคยฟัง” โฟนบ่นกับตัวเองก่อนจะเร่งเครื่องไปพาโด่งทันที

โฟนนึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมบอกทุกเรื่องให้เขารู้ยิ่งโด่งเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นอะไรบ่อย แถมยังขี้สงสัยอะไรไม่เข้าเรื่องเขาลืมนึกถึงความดื้อของอีกคนไปได้ยังไงกัน จะผิดก็คงจะผิดที่เขาเองที่ไม่ยอมดูแลอีกคนให้ดีๆ

****************

มาต่อแล้วจ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 thitana (@thitana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:25

    ส่งสารโด่ง
    #1
    0