Detective my dear มาสืบรักที่ร้านเสริมสวย (YAOI)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 729 Views

  • 4 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    302

    Overall
    729

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 พ.ย. 61

บทนำ

[DONG]

ผมชื่อโด่ง เป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าแม่การโรงแรมอย่าง ธีณารัตน์ และสถานที่จัดงานแต่งงานเพื่อนผมก็คงหนีไม่พ้น โรงแรมของแม่ผมเอง และไหนๆ แล้วงานไหนจะขาดแอลกอฮอล์ไม่ได้เด็ดขา ถ้าขาดโด่งคนนี้ไปคงจะเหงาไม่น้อย

มึงดีใจด้วยนะ พวกมึงรักกันนานๆ เหลือเพื่อนสาวสวยๆ ก็แวะมาแนะนำกูบ้างนะ” ผมกล่าวยินดีกับเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมจริงๆ ไอ้ไซน์มันก็แอบรักเจ้าบ่าวมันมานานมาก รักๆ เลิกจนมาถึงตอนนี้

ถ้ามึงว่าเมียไม่ได้นะ โด่ง กูแนะนำหาผัวแบบเพื่อนๆ มึง สบายเชื่อกู” ไอ้ต้าร์เคยจับไอ้ไซน์ไอ้หมอนี้ไปๆ มาๆ ได้ผัวมาซะงั้น

มึงก็ว่าไป ถ้ามันมีขึ้นมาจริงๆ มึงเตรียมหูไว้ฟังมันระบายได้เลย” ไซน์เองก็พูดเห็นดีเห็นงามกับมันเสียอย่างนั้น เพื่อนกู

พวกมึงแม่ง พอมีผัวก็ใส่กู กันเต็มเลยนะ” ผมได้โอกาสพูดกลับบ้าน อย่างน้อยมันก็ทำให้พวกแม่งรู้ว่าจริงๆ พวกมันมีผัวก็ไม่ได้แย่แต่สำหรับผมไม่รู้หรอก เพราะขนาดแฟนคนรักยังไม่เคยมี นับประสาอะไรที่จะมีแฟนเป็นผู้ชายว่ะ

ก็คนไร้น้ำยา ก็ไม่แปลกหรอกเนอะ”

ฉึก

เสียงที่แม่งน่าหงุดหงิด และสายตาผมไม่สะดุดอยู่ที่มันทีไร แม่งโคตรน่ารำคาญเลย แล้วมาพูดใส่ผมอีกว่าผมไร้น้ำยาเนี้ยนะ แม่งมันหาเรื่องผมชัดๆ นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเคยช่วยตามหาไซน์และมีบุญคุณกับเพื่อนผมนะไอ้หมอนี้ แม่งจะกัดไม่ให้ฟื้นตัวเลย ค่อยดูเถอะ หรือจัดการตอนนี้ดี แต่เดี๋ยวก่อนนะโด่ง มึงไม่ใช่หมานะ หรือกูเมา บ้าน่า ดื่มไปไม่กี่แก้วเอง

แม่ง” ผมสบถก่อนจะเดินตามไอ้เชี่ยคุณโฟนไป แต่เพราะไซน์ทำให้ผมไปต่อไม่ได้

ไอ้ไซน์ปล่อยกู กูจะต่อยแม่งมัน ดูมันพูดดิสัส ไว้หน้ากูสักนิดก็ไม่มี” ผมโกรธไอ้บ้านั้น แต่เพราะเพื่อนผมรั้งผมไว้ ให้ตายเถอะจะรั้งทำไมกันว่ะ

เฮ้ย มึงใจเย็นๆ คุณโฟนเขาก็แซวมึงเล่น”

แซวเชี่ยไรล่ะ ดูมัน ว่ากูเสร็จก็เดินหนีเฉย เฮ้ย แน่จริงมาตัวต่อตัวมั้ย ว่ากูไร้น้ำยาจริงมั้ย!”

แต่อยู่ๆ ไซน์ก็ปล่อยผมไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอยากจะปล่อยก็ไปเสียอย่างนั้น แต่ก็ดีเหมือนกันนะ

เฮ้ย อย่าหนีนะเว้ย” ผมว่าผมไม่ได้เมานะ ผมจำได้ผมมีสติ

ผมเดินตามผู้ชายกับชุดสีน้ำตาลจัดขาวทั้งตัว จริงๆ มันก็ดูดีในระดับหนึ่งอยู่หรอก แต่ผมว่าผมดูดีกว่าอยู่แล้ว ผมเดินไปออกจากงานและตรงไปยังทางเดิน ตามผู้ชายที่กล่าวหาผม ไม่รู้ว่าทำไมพนักงานมองผมแปลกๆ คงตะลึงในความหล่อของผมวันนี้เป็นแน่

เฮ้ย กูบอกว่าให้หยุดไง”

เขาหยุดเดิน และหันหน้ามาคุยกับผม

คุณเนี้ย ตื้อจริงๆ เลยนะ” เขามองผมพร้อมกับแสยะยิ้มให้ ผมยอมรับว่ามันสูงกว่าผมนิดหน่อยแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่ามันเหนือกว่าผมเลยสักนิด

เดี๋ยวก่อนจะว่า มึงดูตัวเองก่อนมั้ย ว่าคนอื่นไร้น้ำยาแล้วตัวเองมีดีนักรึไง”

ผมว่าคุณเมาหนักแล้วนะ เริ่มพูดอะไรเพ้อเจ้อ” ผมไม่ได้เมา และผมก็ไม่ได้คออ่อนขนาดนั้น (?)

เหอะ”

เหอะ ไรว่ะ” ด้วยความหงุดหงิดและความอารมณ์ร้อนของผมเลยจัดการผลักนักสืบปากดีติดกับผนังกำแพงของทางเดิน

ผมว่าคุณควรไปพักนะ คุณเมามากแล้วนะ”

ปากดีนักนะมึง กูไม่ได้เมา กูยังมีสะ...”

หมับ

เขาจูบผม ไอ้บ้านักสืบมันจูบผมแถมยังพยายามดันลิ้นตัวเองเข้าโพรงปากผม และที่ผมทำได้ก็คือหุบปากให้มากที่สุดให้ตายสิ ยังไม่ทันจะพูดจบเลย แม่งนี่กูเสียจูบแรกให้กับไอ้นักสืบบ้าๆ คนนี้เหรอว่ะ แถมยังเป็นผู้ชายอีก โถ่ปากกู

พอได้สติผมเลยรับผลักอีกคนออกทันทีพร้อมกับเช็ดที่ปากตัวเอง

เชี่ย มึงทำไรกูเนี้ย” ผมโวยวายเขา

หึ ไร้น้ำยาจริงๆ ด้วยขนาดจูบยังจูบไม่เป็น”

ไอ้เหี้ย มึงว่ากูหลายรอบแล้วนะว่าไร้น้ำยา แน่จริงมึงก็พิสูจน์สิวะ!” เชี่ยผมพูดอะไรออกไปว่ะเนี้ย

หึ แน่ใจนะ”

ไม่รู้ว่ามันมาลงเอยแบบนี้ได้ยังไง ผมกวักมือเรียกพนักงานถือแชมเปญเดินผ่านมา

ไปเอาคีย์การ์ดห้องผมให้หน่อย อยู่ที่เคาน์เตอร์” ไปเด็กพนักงานท่าทางงงๆ กับงานที่ผมสั่ง

แต่ผมกำลัง เออ แชม..เปญ..” เขาตอบแบบตะกุกตะกัก

ผมหยิบแชมเปญที่อยู่ในมือไอ้เด็กนั้นออกมา “เร็ว!”

หึ”

ผมอยากจะซัดหน้าไอ้หมอนี้เสียที่นี้ตอนนี้เลยจริงๆ แล้วแม่งใครต่อใครต่างก็บอกว่าผมเมาๆ บ้าน่า คนเมาอะไรจะพูดฉะฉานแบบนี้ให้ตายเหอะ

ระหว่างรอพนักงานมาไม่นาน เด็กพนักงานที่ท่าทางจะเป็นเด็กใหม่ก็กลับมาพร้อมกับคีย์การ์ด จริงๆ แล้วตอนนี้เป็นเวลาใกล้เลิกงานกันแล้วถ้าหายไปตอนนี้สักคนสองคนคงจะไม่มีใครสังเกตเอาหรอกมั้ง

มานี้ มึงตามกูมา” ผมตะคอกอีกคนที่อยู่เยาะเย้ยผมอยู่ ระหว่างทางไม่ว่ามันจะพูดอะไรมาผมจะพยายามไม่สนใจ ให้มันรู้หรอกว่าผมไม่ได้ไร้น้ำตาแบบที่มันพูด

ชั้น 26

ผมเดินมาถึงชั้นส่วนตัวผมทั้งชั้นมีแค่ ห้องผมห้องเดียว ก็ทำงานก็ทำที่นี้จะหลับจะนอนก็หลับที่นี่ ส่วนบ้านก็ไม่ค่อยอยากจะกลับนักเท่าไหร่ ขี้เกียจฟังแม่ใหญ่บ่น

หึ ถามจริงๆนะ นี่คือเมา พอเมาก็จะขอให้ผมไปนอนด้วย ไม่กลัวบ้างเหรอ” อยู่ๆ ไอ้บ้านั้นก็พลักผมติดกับประตูห้องอีกครั้ง

ใครกันแน่ที่กลัว” ผมดึงคอเสื้อเขาก่อนจะใช้มืออีกข้างดันประตูห้องเข้าไปพร้อมกับลากอีกคนเข้าไปด้วย

กับผู้หญิงยังไม่เคยลอง แล้วคิดว่าลองกับผู้ชาย” จุกสิครับเจอเข้าไปแบบนี้

นี่มึงแม่งรู้เรื่องกูเยอะเกินไปแล้วนะ ไม่ใช่ว่าเป็นเพื่อนสนิทของคนที่มึงสืบอยู่ จะมาสืบเรื่องของกูละเอียดแบบนี้ง่ายๆ นะเว้ย” เดี๋ยวก่อนนะถ้าผมพูดแบบนั้นออกไป เหมือนกับว่าผมยอมรับแล้วสิ ว่าเรื่องที่โฟนกล่าวหาคือเรื่องจริง ให้ตายเถอะ ผมน่าจะคิดอะไรก่อนพูดนะ

หึ”

ผมไม่รู้ว่าเอาตัวเองเข้ามาเสียงกับอะไรที่ไม่ใช่เรื่องรึเปล่า เป็นอย่างที่มันว่าจริงๆ ผมโสดและยังไม่เคยผ่านการมีอะไรกับใครมาก่อนในชีวิต ส่วนเรื่องผู้หญิงก็เคยจีบมาบ้างแต่ก็หมาคาบไปแดกทุกรายคงไม่ใช่เพราะผมว่าหวานเกินไปหรอกมั้ง

แล้วตอนนี้ผมคิดอะไรโง่ๆ อยู่ละเนี้ย

หมับ

โฟนจับเข้าที่แขนทั้งสองข้างของผมก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ จนไปถึงหัวเข็มขัดแต่มันก็ต้องชะงักไว้ด้วยมือของผม

มึง กูว่า.”

เขาไม่ฟังผม เท่านั้นไม่พอ เขาอุ้มผมทั้งอย่างนั้นเลย

ตุบ

เขาโยนผมลงเตียงทั้งสภาพนั้น แบบไม่มีความนุ่มนวลเลย เชี่ย นี่ผมเอาตัวเองมาเจอกับเสือที่หิวกระหายอยู่หรือไงกัน ฉิบหายแล้ว โด่ง.. มึงหนีไม่พ้นแล้ว

***************************


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น