เกมร้ายร่ายปรารถนา ( รีอัปเดต / มี e-book )

ตอนที่ 7 : เกมร้ายร่ายปรารถนา - 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62



ลิงก์ E - book เกมร้ายร่ายปรารถนา >>>คลิก<<<





ไม่ต้องทำท่ากลัวผมขนาดนั้นหรอก อยากได้อะไรก็เข้ามาหยิบเอาไปสิ ผมไม่ใช่ยักษ์ใช่มาร”

ขอบคุณค่ะ”

เสียงหวานเอ่ยแผ่วๆ แล้วก้าวตรงไปยังเครื่องกรองน้ำ เจ้าของบ้านแอบมองตามแล้วถามอย่างใส่ใจกันเป็นครั้งแรก

ไม่ชอบน้ำเย็นหรือ”

ไม่ค่ะ เมย์ชอบดื่มเปล่าธรรมดามากกว่า”

ถ้าได้น้ำแล้วขอคุยด้วยหน่อยนะ ผมจะไปรอที่ห้องทำงาน”

มัลลิกาไม่ทันรับปากรับคำเจ้าของบ้านก็พาร่างสูงกำยำเดินดิ่งออกไป หล่อนจึงรีบเดินตามไปพร้อมกับขวดน้ำส่วนตัวขนาดหนึ่งลิตร

 

ห้องทำงานของเจตน์โอ่อ่ากว้างขวาง ข้าวของทุกอย่างดู รกตาที่สุดสำหรับคนรักความสะอาดอย่างมัลลิกา

หล่อนก้าวเข้ามานั่งที่โซฟาติดผนัง ส่วนเขานั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน

จบอะไรมาเรา” ถามพลางจิบกาแฟไปด้วย

มัลลิกาอยากจะตีเสียให้เข็ดที่เขาดื่มกาแฟขมๆ ตอนสี่ทุ่มแบบนี้ มันไม่ดีต่อสุขภาพเลย แต่ด้วยทำอะไรแบบนั้นไม่ได้จึงเอ่ยตอบไปตามตรง

จบครูประถมวัยมาค่ะ จบมาได้ปีหนึ่งแล้ว เคยทำงานที่โรงเรียนเอกชนในกรุงเทพฯ แต่ถูกเลิกจ้างกะทันหันเลยตกงาน”

อ้อ…” แบบนี้นี่เอง คุณนายจิตราถึงพามาอยู่ด้วยความเอ็นดูหนักหนา “…แล้วไม่คิดจะสอบบรรจุไปสอนอยู่ที่โรงเรียนรัฐบาลอย่างครูคนอื่นๆ หรือ” วางแก้วกาแฟลงแล้วหันมากอดอกมองหญิงสาวที่อายุอานามห่างกันเกือบรอบ

เขาเพิ่งมองหล่อนถนัดๆ ก็วันนี้เอง นัยน์ตาของหล่อนดำขลับรับกับดวงตากลมโต มีแพขนตาหนามากๆ โค้งงอนและยาวราวติดขนตาปลอม ริมฝีปากอิ่มบางยังมีสีชมพูระเรื่อโดยธรรมชาติ เครื่องหน้าหวานคมเหล่านั้นเมื่อรวมกันอยู่บนดวงหน้าเรียวรีเนียนละเอียดลออแล้ว... ทำให้เจ้าหล่อนดูดีมีเสน่ห์มากทีเดียว เรียกว่าตราตรึงใจใครต่อใครได้ไม่อยากเพียงแรกพบสบตากัน

ส่วนรูปร่างก็เจตน์ลอบกวาดตาต่ำลงมาอีกนิดเพื่อสำรวจ หล่อนดูอรชรเพราะตัวบางมากๆ ผิวขาวเหลืองเนียนละเอียดลออ มือเท้าเรียวสวยอย่างลูกผู้ดี ไม่สูงจนเกินพอดีทำให้หล่อนดูกลมกลึงน่าถนอม

เจตน์เหลือบขึ้นไปมองดวงหน้าหวานคมของหญิงสาวดังเดิมเมื่อสำรวจทุกสัดส่วนจนพอใจ ทว่าสาวเจ้ากลับดูไม่พอใจนักที่ถูกลอบมองเช่นนั้น หล่อนดูปั้นปึ่ง เขาจึงหยิบกาแฟขึ้นมาจิบแก้เก้อแล้วผายมือให้หล่อนตอบคำถามที่ยังคาค้าง

มัลลิกาข่มอารมณ์ไม่พอใจให้ลึกลงไปแล้วตอบคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นธรรมชาติ

คิดค่ะ ไปสอบมาแล้วแต่ไม่ได้ น้าจิตเลยพาไปสมัครงานที่โรงเรียนหนูผิง พรุ่งนี้เขาเรียกให้ไปสัมภาษณ์ ยังไงก็ขออนุญาตเลยนะคะ”

ตามสบาย จะไปพร้อมหนูผิงเลยก็ได้ ลุงป้ายแกจะมารับตอนเจ็ดโมงทุกวัน อ้อ… เธอรู้แล้วนี่นา”

เขาลืมไปว่าหล่อนมาอยู่ที่นี่สามวันแล้ว

ไปนอนเถอะ… ฉันมีเรื่องจะถามแค่นี้แหละ”

มัลลิกาเดินออกไปเกือบจะพ้นประตูแล้วเชียว แต่ต้องหันกลับมาอีกอย่างนึกขึ้นได้ว่า

คุณเจตน์จะว่าอะไรไหมคะ ถ้ากลับจากสัมภาษณ์งานที่โรงเรียนแล้วเมย์จะขอทำความสะอาดห้องนี้”

ถ้าไม่กลัวเหนื่อยก็ทำได้เลย แต่แฟ้มในตู้พวกนั้น” เขาชี้ไปที่ตู้เอกสารสามหลังติดผนังฝั่งประตูทางเข้าที่เรียงชิดกัน “อย่าไปโยกย้าย มันเคยอยู่ตรงไหนก็ให้มันอยู่ตรงนั้น จัดเรียงให้เป็นระเบียบก็พอ”

เท่านี้แหละที่มัลลิกาต้องการ หล่อนเดินยิ้มออกมาอย่างอยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ คันไม้คันมืออยากจัดการมันให้เป็นระเบียบเหลือเกินแล้ว





ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายเช่นเคยค่า
ขอให้สนุก และมีความสุขกับการอ่านน้า

ดารารินทร์




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

385 ความคิดเห็น