เกมร้ายร่ายปรารถนา ( รีอัปเดต / มี e-book )

ตอนที่ 19 : เกมร้ายร่ายปรารถนา - 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62



ลิงก์ E - book เกมร้ายร่ายปรารถนา >>>คลิก<<<




6

 

 

ประตูห้องทำงานถูกเคาะ พอเจตน์เงยหน้าขึ้นมันก็ถูกผลักเข้ามาโดยมารดา ร่างอวบอัดก้าวฉับๆ ตรงมาหาพร้อมกับหนูผิงและปิ่นโตอาหารเถาใหญ่

ซึ่งน่าจะเป็นอาหารกลางวันของเขา

เจตน์คิดแล้วยิ้มให้กับลูกสาวที่พุ่งเข้ามากอด เขาอุ้มร่างจ้ำม่ำขึ้นมานั่งตัก คนเป็นแม่ก็วางปิ่นโตอาหารลงบนโต๊ะด้วยอาการกระแทกกระทั้นทันที

หนูผิงบอกแม่ว่าหนูเมย์ไม่สบาย”

ครับ”

เจตน์ตอบรับเรียบๆ อย่างไม่เดือดร้อนไปกับอาการของคนเป็นแม่ที่ดูจะร้อนอกร้อนใจเหลือเกิน

แล้วแกยังจะลากเขามาทำงานอีกรึ ใจดำ!”

เจตน์สบตาตัดพ้อของมารดาอย่างเย็นชาไร้หัวใจผมบอกหนูผิงแล้วให้บอกหนูเมย์ที่แสนดีของแม่ให้ขึ้นไปนอนพัก แต่เธอรั้นจะมาเอง จะให้ผมทำยังไง”

คุณจิตราค้อนขวับ ลูกชายก็ก้มลงไปหอมแก้มหนูผิงอย่างไม่สะทกสะท้าน จนคนเป็นแม่เอ่ยขึ้นเขาถึงชะงักเงยหน้าขึ้นมามอง

งั้นแม่ขอตัวหนูเมย์เลยแล้วกัน แกก็กินข้าวไปกับความใจดำของตัวเองให้อร่อยล่ะ”

จะไปไหนครับ”

ฉันไม่พากลับไปส่งกรุงเทพฯหรอกย่ะ”

นางละหมั่นไส้ท่าทีเข้มๆ น้ำเสียงเข้มๆ วางอำนาจของเจ้าลูกชายเหลือจะกล่าว รีบกวักมือเรียกหลานสาวให้ไปรับมัลลิกาที่ในไร่ด้วยกันก่อนจะหมั่นไส้ไปกว่านี้

 

มัลลิกาถูกพาตัวมาถึงในเมือง คุณจิตราพาหล่อนแวะหาหมอที่คลินิกแล้วพาไปยังห้องเสื้อเจ้าประจำ เมื่อคุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก กินยาแล้วนอนพักสักประเดี๋ยวก็หาย

คุณแคนดี้ดีไซเนอร์รุ่นราวคราวเดียวกันเห็นเข้าก็รีบออกมาต้อนรับขับสู้ด้วยความยินดีเช่นทุกครา

คนนี้หรือคะ”

ค่ะ”

มัลลิกายังงงอยู่เลยว่าเขาพูดตอบโต้เรื่องอะไรกัน เจ้าของร้านก็หันมาเชิญแล้วบังคับจูงมือเข้าไปในห้องลองชุดทางด้านหลังแล้ว

ของเมย์หรือคะ”

มัลลิกาถามพลางกวาดตามองชุดราตรียาวเปิดไหล่เรียบหรูอย่างไม่เข้าใจ

ค่ะ คุณจิตราสั่งตัดไว้หลายวันแล้ว ลองสักหน่อยนะคะ เผื่อคับเผื่อหลวมยังไงจะได้แก้ให้”

คุณแคนดี้แขวนชุดไว้ข้างผนังห้องแล้วเดินออกมาให้เจ้าของลองสวมใส่ มัลลิกาค่อยๆ ถอดเสื้อเชิ้ตสีพื้นออกแต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่อเห็นรอยช้ำจากน้ำมือคนใจร้ายที่ฝากฝังไว้ไร้ซึ่งความปรานี

แบบนี้จะลองชุดเข้าไปได้อย่างไร ถ้าใส่เดินออกไปทุกคนก็คงรู้ไม่เว้นแม้แต่เด็กเล็กๆ อย่างหนูผิง

มันเป็นอะไรที่คิดไม่ตก มัลลิกาจึงปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไปชั่วครู่ก่อนตัดสินใจออกมาด้วยเสื้อผ้าชุดเดิมเมื่อถูกเรียก

อ้าว… ไม่ลองล่ะจ๊ะ”

คือ… เมย์ลองแล้วค่ะคุณป้า ไม่คับไม่หลวมค่ะ ใส่พอดีเลย”

ว้า… อดเห็นครูเมย์ใส่ชุดสวยเลย” หนูผิงยืนกุมมือคุณย่าว่าอย่างแสนเสียดาย

มัลลิกาจึงเอื้อมมือไปโยกหัวของเด็กหญิงไปมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานเป็นการปลอบใจ

ฝีมือจริงๆ นะคะคุณแคนดี้ นี่ขนาดไม่ได้มาวัดตัวอย่างละเอียดนะคะเนี่ย” คุณจิตราชื่นชมด้วยความพอใจ แล้วหันไปคุยกับมัลลิกาต่อ “เดี๋ยวกลับไปเลือกเครื่องประดับที่บ้านกัน” หันมาลาเจ้าของร้านอีกที “...ไปก่อนนะคะ ส่งบิลล์ไปเก็บเงินที่ตาเจตน์ได้เลย” 





ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายเช่นเคยค่า
ขอให้สนุก และมีความสุขกับการอ่านน้า

ดารารินทร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

385 ความคิดเห็น