เกมร้ายร่ายปรารถนา ( รีอัปเดต / มี e-book )

ตอนที่ 16 : เกมร้ายร่ายปรารถนา - 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62



ลิงก์ E - book เกมร้ายร่ายปรารถนา >>>คลิก<<<




เมื่อทุกอย่างเริ่มเลยเถิด ความปรารถนาบางอย่างจึงแทรกตัวเข้ามาแทนที่ความกรุ่นโกรธที่เกิดขึ้นในใจของเจตน์ เขาจูบซับแก้มนุ่มและปากอิ่มด้วยแรงปรารถนาเมื่อมือน้อยๆ ของมัลลิกาจิกเกร็งบนเนื้อต้นแขนด้วยความหวาดกลัว

กลิ่นตัวของหล่อนหอมกรุ่นราวกลิ่นดอกไม้ในยามราตรีกาล พอสูดเข้าไปทำให้เจตน์รู้สึกสดชื่น หอมละมุนละไมไปในคราวเดียวกัน เขาหยุดที่จะจูบปากอิ่มและโจนจ้วงเข้าใส่------------------------------อันอ่อนนุ่มคับแน่นนั้นไม่ได้ แต่แล้วเจตน์ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมันคับแคบเกินกว่าจะดันทุรังเข้าไปต่อ

เจตน์ชะโงกหน้าขึ้นมามองดวงหน้าเหยเกของคนใต้ร่าง มันซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว หล่อนสะท้านไปทั้งตัวด้วยความเจ็บลึกแทบขาดใจแต่ไม่ยอมร้องออกมา

เขารู้ว่าหล่อนบริสุทธิ์ รู้ว่าตัวเองได้ทำลายพรหมจารีของหล่อนไปจนสิ้นแล้วในตอนนี้

แต่มันดีแล้วเหมาะสมแล้วกับผู้หญิงลวงโลกไร้ศักดิ์ศรีที่หวังสบายไปทั้งชาติอย่างหล่อน คราวนี้คงจะรู้ซึ้งแล้วว่าไม่มีอะไรที่ได้มาโดยง่าย โลกใบนี้ไม่มีของฟรีที่แสนดีสำหรับหล่อน

เจตน์เคลื่อนสะโพกเข้าหาความอ่อนนุ่มอย่างไม่ใจร้ายนัก ขณะปากบางทว่าหยักลึกประกบจูบลงบนปากอิ่มสวยที่เผยออ้าด้วยความเจ็บอย่างไม่ยอมให้มีโอกาสได้หายใจ เท่ากับไม่เปิดโอกาสให้หล่อนได้ร้องออกมานั่นเอง

มือหนึ่งกดมือบางจนจมฟูก อีกมือสอดเข้าไปทึ้งผมยาวดำขลับเบาๆ ไม่ให้หล่อนขยับหน้าหนี จนในไม่ช้ามัลลิกาก็อ่อนไปทั้งตัว ปล่อยให้เขากระทำต่อตนโดยไร้การขัดขืนใดๆ

ทุกอย่างจบสิ้นแล้วสำหรับหล่อน ชีวิตที่เคยสดใสสวยงามต่อไปนี้ต้องตายทั้งเป็นไปจนกว่าเขาจะยอมปล่อยหล่อนไปคนละทางอย่างที่เคยว่าไว้




ตัดเลิฟซีนกันโดนแบนค่ะ




 เขาแน่นย้ำด้วยการกระแทกกระทั้นเน้นหนักสองสามครั้งแล้วถอนตัวออกมาอย่างรวดเร็วราวหล่อนคือขยะแสนโสมม ปล่อยให้นอนจมอยู่กับความเหน็ดเหนื่อยบนเตียงนอนด้วยการเดินหายเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ

พอออกมาเห็นหล่อนนอนฟุบหน้าอยู่ในท่าเดิม เพิ่มเติมคือผ้าห่มที่ถูกถลกขึ้นมาคลุมกาย เจตน์ก็ออกปากเสือกไสไล่ส่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวไม่ใส่ใจแทบทันที

ออกไปได้แล้ว”

มัลลิกากัดปากแน่นอนนิ่งไม่ขยับพลางนึกตัดพ้อในใจ เคยคิดบ้างไหมว่าหล่อนขยับตัวลุกขึ้นมาไม่ได้จนต้องนอนนิ่งอยู่แบบนี้ก็เพราะความป่าเถื่อนของเขา

บอกให้ลุกไง...” เขากระชากแขนหล่อนขึ้นมาราวตุ๊กตาไร้ชีวิต “…เธอไม่มีสิทธิ์นอนที่นี่ หมดหน้าที่ก็ต้องลุกไปอย่าโอ้เอ้”

มัลลิกายังคงนั่งเงียบ มีเพียงสิ่งเดียวที่โต้ตอบออกมาคือความเย็นชาเช่นเดียวกับแววตาของเขาที่ทอดมองมาอย่างไร้ความเห็นใจ จะเจ็บปวดร่างกายหรือหัวใจจนแทบขาดใจตายมันก็เรื่องของหล่อน

ตอนนี้เขาสั่งให้ไปก็ต้องไป ลุกไม่ไหวก็ต้องพาตัวเองลุกออกไปให้ได้






ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายเช่นเคยค่า
ขอให้สนุก และมีความสุขกับการอ่านน้า

ดารารินทร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

385 ความคิดเห็น

  1. #374 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 21:26

    นิสัยแย่มากๆ เลย เวรกรรมของเมย์

    #374
    0
  2. #373 Go_Aey (@Go_Aey) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 21:15
    สนุกจังค่ะสงสารเมย์ก็สงสารเห็นใจนายเจตก็เห็นใจแต่ถ้านายนี่ฟังคนเป็นแม่บ้างก็จะดีนะเล่นทำตัวเหมือนมีคนเดียวไม่มีใครให้แคร์ แม่ถูกด่าว่าขนาดนี้ยังเฉยได้ไง เห็นผู้หญิงที่ทิ้งไปดีกว่ารึ มาต่ออีกนะคะ
    #373
    1
    • #373-1 dararinwriter (@dararinwriter) (จากตอนที่ 16)
      30 มิถุนายน 2562 / 11:34
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #373-1