ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เป็นหนึ่งในส่วนร่วมของการรับน้องขึ้นดอย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ปีนี้พยาบาลขึ้นไปถึงที่เท่าไรไม่รู้ แต่เท่าที่รู้คือ วิศวะได้ที่ 1 ที่ 2 ไม่แน่ใจว่าอก. หรือเกษตร หรือ Pol Sci แต่ก็สนุกมากเลย เราเหนื่อยมากๆเลยล่ะ นี่ขนาดไปวิ่ง 6 โมงเช้าทุกวันนะเนี่ย ยังเหนื่อยขนาดนี้ แต่ก็ยังดี เพราะถ้าไม่วิ่ง ตอนนี้ขาอาจปวดมากเลยก็ได้
ปีนี้คณะพยาบาลเรามีคอสตูมเสื้อขาว กางเกงแสด สวยมาก หมวกมีตะเกียงแสดประดับด้วย พวกเราและเพื่อนๆร้องเพลงกันไปเกือบตลอดทาง ขอสารภาพว่ามีบางช่วงที่แอบกินแรงเพื่อน ไม่อร่อยหรอก แต่โคตรเหนื่อยอ่ะ มันหอบ ขาไม่มีแรง ตาลายสุดๆ ตอนนั้นไม่ได้ร้องเพลง แต่เวลาที่พี่ทศตะโกนว่า “ ส้มเข้ม ” พวกเราก็รับพร้อมกันว่า “ เข้มข้น ” มันน่าขนลุกมากเลย ไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเรามีความสามัคคีที่แน่นแฟ้นกันมากๆเลย ประทับใจจริงๆ
อีกอย่างคือ พอถึงโค้งสปิริต เราไม่ได้วิ่งขึ้นไปเหมือนคณะอื่น แต่เราบูมเสร็จก็กอดคอกันเดินขึ้นไปอย่างห้าวหาญ เพราะเราร้องเพลงคณะของเรา “ พยาบาลเกรียงไกร ” ซึ่งเป็นเพลงแนวปลุกใจขึ้นไปด้วย ตอนนั้นแบบว่า เราต้องฮึดๆ เราต้องสู้ๆ เราต้องทำให้ได้ๆ กรูกันเข้ามาในหัว
และแล้ว…พวกเรา นักเรียนพยาบาล ปี 1-2-3-4 ก็ขึ้นไปถึงดอยสุเทพกันอย่างปลอดภัย
พี่ๆเทคแคร์ดีมากๆจริงๆ ตั้งแต่ที่ไฟป่าแล้ว ขอบคุณพี่ๆทุกคนเลยนะคะ
ขอบคุณพี่แคร์ พี่บลู พี่เอส พี่แยม พี่วอร์ม พี่โต้ง…พี่ๆสายรหัส สายเทคที่น่ารักของจูนด้วย สำหรับกำลังใจและอาหารเครื่องดื่มดับร้อน
ขอบคุณเจ๊ดา ยัยหลิว ยัยทิพย์ และเพื่อนๆที่คอยช่วยฉุดกระชากลากถูเพื่อนคนนี้ให้ไปถึงฝั่งฝันด้วยกัน ขอบคุณที่จับมือกัน ขอบคุณที่แบ่งน้ำให้ดื่ม ขอบคุณที่มอบความสนุกสนานให้
รับน้องขึ้นดอย มช. …ต้องมาพิสูจน์เอง แล้วจะรู้ว่า น่าขนลุก น่าตื่นเต้น โหด มัน ฮา แค่ไหน !!!
ความคิดเห็น