อาลัยรัก นิยายครั้งสุดท้าย

จากวันที่ฉันเกิดความคิดที่จะเริ่มเขียนนิยายเรื่องเรื่องหนึ่ง 
ที่ได้ไอเดียมาจากนิยายอียิปต์ทั้งหลายที่เคยได้อ่าน ใช่ ตอนนั้นมันมีความสุขมากมายเหลือเกิน
ที่ฉันจะได้สร้างตัวละครของฉันออกมาโลดแล่น แทนที่จะอยู่แค่ในจินตนาการของฉันเอง

และแล้วฉันก็ได้เริ่มพิมพ์ลงไปในเวิร์ดของฉัน จัดการเซฟใส่แฮนดี้ไดรฟ์ตัวโปรดลงไป
เพื่อเอาไว้พิมพ์ต่อที่มหาวิทยาลัย
ฉันไม่รู้ว่าวันไหนที่เริ่มเขียน แต่เท่าที่รู้คือ ทุกๆวันที่ฉันได้เขียน...
ฉันมีความสุขมาก ฉันลืมทุกสิ่งรอบตัว
ฉันทึ้งในการเรียบเรียงภาษาของตัวเอง (ค่อนข้างหลงตัวเองไปหน่อย)
แต่ทุกวินาทีที่ได้ทำ ความสุขมันช่างมากมายเหลือเกิน

แต่ตอนนี้ สิ่งเหล่านั้น โดนไวรัสในคอมเฮงซวยกินไปหมดแล้ว
ฉันไม่มีโอกาสได้บอกลา ไม่มีโอกาสได้เอามาลงเด็กดี

วันนี้ฉันร้องไห้ ดูเหมือนท้องฟ้าก็จะเศร้าเหมือนฉันล่ะมั้ง
ทั้งฟ้าร้อง ฟ้าแลบ ฝนตก ลมแรง สารพัดเลย +555

...

ฉันคิดถึงคีตากับต้นเหลือเกิน
คิดถึงฟาโรห์อาเมนเซคาเร กับ ราชินีเนเฟรนามุนมากเลยด้วย
คิดถึงฟาโรห์เวปพาเวทโมส กับ ราชินีเมอรินานู
คิดถึงฟาโรห์เมนทูคาเร กับ ราชินีนามิพาเทน
คิดถึงพี่ลูกหว้า คิดถึงน้องต้นกล้า
คิดถึงคุณปู่ คุณย่า น้าแพร แล้วก็คุณพ่อ คุณแม่ของคีตาด้วย ป้ารุ้งด้วย
คิดถึงคุณตา คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ของต้นด้วย
อ้อใช่ คิดถึงยัสฟา กับ ซิสฟา สองพี่น้องด้วย
 ป่านนี้จะไปถึงลักซอร์หรือยังนะ...จะเจอนาติฟาของมาร์วีหรือยัง

...

คิดถึงราชินีมีอา 
คิดถึงคุณภูวิช คุณหมออารยา

ทุกๆคนขา...จูนขอโทษนะ ที่ไม่อาจกู้ทุกคนคืนมาจากการถูกลบได้

......................................................................................

จูนเสียใจค่ะ...

อาลัยรักทุกคนเสมอ...