Decimo's Lover(s) :: All27 [rewrite]

ตอนที่ 7 : กระสุนนัดที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    27 พ.ค. 58

 

สึนะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ฉับพลันนั้น ใบหน้าหวานก็กลายเป็นสีแดงจัดเมื่อพบว่าตนเองกำลังนอนหนุนแขนของร่างสูงที่ตนแกล้งไว้เมื่อคืน สึนะนิ่งทบทวนอยู่นาน ว่าตนเองเข้าไปกอดอีกฝ่ายตอนไหน แต่ก็นึกไม่ออก จึงได้แต่บ่นในใจ พลางขยับตัว ลุกขึ้นจากเตียงเบาๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนอีกฝ่าย แต่กระนั้นร่างสูงก็ยังรู้สึกตัว สมกับที่เป็นนักฆ่ามือหนึ่ง...

 

ขอโทษ ทำให้ตื่นเหรอสึนะรู้สึกเหมือนตัวเองกระทำผิด ใบหน้าหวานสลดลง ...รู้อยู่หรอกว่าคนกำลังนอนสบายๆ ใครจะอยากตื่นกัน... ซึ่งรีบอร์นก็สังเกตเห็น ก็อดยิ้มไม่ได้ รีบอร์นพูดกับสึนะเบาๆว่า

 

ขอบใจที่ปลุกนะก่อนฉวยโอกาสหอมแก้มเนียนไปฟอดใหญ่  สึนะที่เจอแบบนี้เข้าไปถึงกลับอาย ใบหน้าหวานปรากฏรอยแดงจางๆ

 

“...เจ้าบ้า...”

 

.................................................................

 

อ้าว? ตื่นกันแล้วเหรอจ๊ะนานะเอ่ยปากเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินลงมาข้างล่างแทบจะพร้อมกัน

 

ทานข้าวเช้ากันเถอะ ซือคุง รีบอร์นคุงช่วงเวลาของการทานข้าวเป็นเวลาที่แสนสงบและมีความสุขมากสำหรับรีบอร์น เขาชอบกินอาหารที่แม่ลูกคู่นี้ทำ

 

กินเลอะแล้วสึนะยิ้มก่อนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดที่มุมปากของรีบอร์นเบาๆ

 

ขะ...ขอบใจรีบอร์นหน้าแดง แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างระมัดระวังกว่าเดิม

 

คิก คิกสึนะหัวเราะเบาๆ กับท่าทีนั้น...หึ ไม่เห็นพยศเหมือนเมื่อวานเลยนะ อัลโกบาเลโน่...

 

ผมออกไปข้างนอกนะครับ

 

จ้า ระวังตัวด้วยนะซือคุงนานะตะโกนตามหลังร่างบางที่วิ่งออกจากบ้านอย่างกระฉับกระเฉง

คร้าบบบบ!!” เสียงตะโกนตอบรับดังแว่วมา

 

 

....................................................................

……………………………………………….

 

ร่างบางเดินไปเรื่อยๆไม่มีจุดหมาย นึกเซ็งหน่อยๆ ที่ไม่มีใครให้แกล้งเล่น(?) จนมาถึงสวนสาธารณะของเมือง ได้กลิ่นหอมๆโชยมาแต่ไกล สึนะตามกลิ่นเย้ายวนชวนหิวไปจนพบกับต้นตอ

 

อา ทาโกะยากินี่เอง ไม่ได้กินนานแหละ หอมจังสึนะตัดสินใจว่าของว่างวันนี้ของเขาคือเจ้านี่แหละ ว่าแล้วก็ตรงไปยังรถกระบะคันเล็กที่เปิดท้ายทำเป็นร้านทาโกะยากิเล็กๆ มีลูกค้านั่งทานอยู่สองสามคน

 

ขอทาโกะยากิ ที่หนึ่งครับสึนะเมื่อถึงคิวตัวเอง เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็จ่ายเงินไป มองหาที่นั่งก็พบว่าร้านเล็กมีที่นั่งแค่สามโต๊ะเท่านั้น และก็ถูกจับจองเต็มไปแล้ว ร่างบางมองหาเก้าอี้ว่างแถวๆนั้นเพื่อนั่งกิน เด็กชาย(?)เป็นคนถือเรื่องมารยาท แต่ก็ไม่ถึงกับเคร่งครัดอะไรมาก แต่ยืนกินเดินกินมันดูไม่ดีเท่าไร เมื่อหาที่เหมาะๆได้แล้วก็จัดการใช้ไม้จิ้มเอาทาโกะยากิขึ้นมาหนึ่งลูก  เป่าให้หายร้อน ด้วยกลัวว่าจะลวกปากเอาเพราะทาโกะยากิที่แคะเสร็จใหม่ๆ มันร้อน(มาก)พอดูเลยละ จากประสบการณ์เมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่เค้ากินมันครั้งแรกทำเอาจำไปนานจนถึงบัดนี้เลย

 

เมื่อหนังท้องตึง เด็กชายก็เริ่มเบื่อ(อีกแล้ว) แต่ยังไม่ทันตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงเอะอะมาจากทางด้านหลัง ด้วยความไม่มีอะไรทำบวกกับความอยากรู้อยากเห็นอีกเล็กน้อย สึนะจึงค่อยๆเดินไปแอบดู

 

กลุ่มอันธพาล (ดูจากการแต่งกายก็รู้ เจาะห่วงตามหน้าตา หู จมูก เสื้อผ้าที่ใส่ก็เสื่อมซะ) กำลังล้อม คนคนหนึ่งไว้ เห็นหัวสีเงินๆน่าจะเป็นชาวต่างชาติ หรือไม่ก็พวกกุ๊ยเหมือนกัน เพราะไม่มีใครหัวเงินที่ประเทศญี่ปุ่นหรอก นอกจากจะย้อม และพวกที่ย้อมผมสีนี้ก็มีแต่พวกนี้ละนะ

 

เฮ้ย เดินชนแบบนี้หาเรื่องหรือไงว่ะพวกที่ล้อมหน้าล้อมหลังคนหัวเงินคนหนึ่งพูดขึ้น และยกมือหมายผลักไหล่คนคนนั้น แต่ก็ถูกปัดเข้าเสียก่อน

 

ฉันเดินอยู่ดีๆ พวกแกต่างหากที่เดินมาชน

 

พูดงี้ก็สวยดิว่ะหนึ่งในกลุ่มพวกอันธพาลทั้งห้าคนนั้นเอ่ย พลางเอามือล้วงกระเป๋าก่อนชักเอามีกพับออกมา ไม่อยากตายก็ส่งเงินค่าทำขวัญมา

 

...กรรม จะปล้นแต่แรกก็บอกมาเลยไม่เห็นต้องอ้างอะไรเลย..สึนะที่แอบดูอยู่นึกอย่างเซ็งๆ น่าเบื่อจริง โลกชักไม่น่าอยู่ขึ้นทุกวันแล้วสิ วันนี้เจออันธพาลหาเรื่องถึงจะไม่ใช่คนโดนเองก็เหอะ นึกอะไรเพลินๆ เจ้าพวกนั้นก็รุมคนหัวเงินคนนั้นไปแล้ว

 

ผัวะ!! อั๊ก!!! โอ๊ย!!

 

ตูม!!

 

อ๊ากกกก

 

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ก่อนเสียงระเบิดจะดังกลบเสียงพวกนั้น ดังเสียจน สึนะหลุดออกจากห้วงภวังค์ แล้วหันไปมองต้นเสียง

 

พวกกลุ่มอันธพาลลงไปนอนกันเกลื่อนพื้น บริเวณโดยรอบมีร่องรอยการเสียหายจากระเบิด เห็นได้จากพื้นที่ไหม้เกรียม

 

เด็กชายหัวเงินที่เป็นเจ้าทุกข์ยืนมองพวกนั้นอย่างเย็นชา ท่าทางจะเป็นนักเลงเหมือนกันแหะ แถมฝีมือยังดียิ่งกว่าเจ้าพวกกลุ่มอันธพาลข้างถนนพวกนั้น ที่อาศัยพวกมากเข้ารุมเสียอีก พวกนั้นหาเรื่องผิดคนแล้วสินะ

 

เจ้าหนุ่มหัวเงินใช้เท้าเขี่ยตัวคนที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม แล้วก็เอ่ยอะไรบางอย่าง

เฮ้ย พวกแกนะ เอาเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี่

 

พรืด คิกสึนะหลุดขำออกมาไม่ได้ เหตุการณ์สลับกันซะแล้ว อ่า แย่ละสิ ดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วแฮะ คิก คิก ขอโทษนะ แต่อดขำไม่ได้จริงๆสึนะกล่าวพลางเปิดเผยตัวออกไป รอยยิ้มของสึนะทำเอาอีกฝ่ายตะลึงแข็งค้าง

 

 

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #42 noblesse_1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 09:29
    เหตุการณ์สลับซะแล้ววว
    #42
    0
  2. #22 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 20:03
    เหตุการณ์สลับกันเเล้ว 555

    เห็นด้วยกับหนูซือนะ ขำ
    #22
    0