Decimo's Lover(s) :: All27 [rewrite]

ตอนที่ 4 : กระสุนนัดที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    25 พ.ค. 58


 

ปี เฮเซ ที่ 26 (ค.ศ. 2014) ประเทศญี่ปุ่น เมืองนามิโมริ

บ้าน
2 ชั้น ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น ขนาด 60 ตารางวา ทั้งหลังถูกทาด้วยสีฟ้าอ่อน แลดูสบายตา ล้อมรอบด้วยรั้วอิฐ มีพื้นที่สวนเล็ก ๆ ที่หลังบ้าน มีต้นไม้ขนาดย่อม และแปลงดอกไม้เล็ก ๆ ประดับอยู่ พอดูสวยงาม และมีที่ว่างพอให้เด็กตัวเล็ก ๆ วิ่งเล่นกันแบบสบายๆ  ภายในประกอบด้วย 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ มีครัว ติดอยู่กับห้องนั่งเล่น ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยข้าวของวางระเกะระกะ เพราะเจ้าของบ้านเพิ่งย้ายเข้ามายังไม่ได้จัดเก็บให้เป็นระเบียบ เข้าที่เข้าทาง   

 

ขณะที่นานะทำหน้าที่แม่บ้านจัดเก็บข้าวของให้เป็นที่เป็นทางให้คล้ายกับบ้านหลังเก่า เพราะง่ายต่อการหยิบจับ และสะดวกในการหา ฝ่ายสึนะโยชิก็ไม่ได้อยู่เฉย กำลังคุยโทรศัพท์กับผู้เป็นพ่อที่หายหัวไปอีกแล้ว

 

โรงเรียน?ทำไมต้องไปโรงเรียน คิดว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว?!” เสียงหวานห้วนเสียจนอีกฝ่ายหัวหด ดังขึ้นอย่างไม่พอใจ ขณะคุยโทรศัพท์กับอิเอมิสึ

 

ไปเถอะครับ จะได้ไม่ดูน่าสงสัยไงคำพูดที่ได้ยินมาตามสาย ทำให้ใบหน้าหวานงอง้ำอย่างไม่พอใจหนอย...พอยอมให้หน่อยทำเป็นได้ใจเลยนะ ไอ้ทาสคนนี้

 

เหมือนรู้ตัวว่าจะถูกด่า อิเอมิสึรีบชักแม่น้ำทั้งห้ามาชักจูงทันที

 

ถึงเคยเรียนมาแล้ว แต่ยุคสมัยนี้ก็เปลี่ยนไปเยอะนะครับ ลองไปเรียนดูหน่อยก็ไม่เสียหายนี่น่า ดีไม่ดีอาจจะได้เพื่อนมาด้วยนะครับ

 

“...แกยังไม่ทันที่เด็กชายจะเริ่มบทสวด...

 

พ่อเตรียมเอกสารเข้าเรียนไว้ให้เรียนร้อยแล้วนะลูกรัก ตอนนี้ใกล้เวลาทำงานแล้ว ฝากบอกแม่ด้วยนะว่าพ่อคิดถึง จุ๊บ ๆจู่ ๆ บทสนทนาก็เปลี่ยนไป ทำให้สึนะรู้ว่าคงมีใครบางคน เข้ามารับฟังบทสนทนานี้ด้วย จึงกล่าวเสียงใส

 

ได้ฮะ...โครม!!!” ไม่ทันขาดคำ ร่างบางวางหูโทรศัพท์ดังโครม โดยไม่กลัวว่ามันจะพังช่างเป็นการกระทำที่ขัดกับน้ำเสียงอย่างสิ้นเชิง

 

อูย...อิเอมิสึเอาโทรศัทพ์ออกจากหูแทบไม่ทัน

 

ฮะ ฮะ ทะเลาะกับลูกอีกแล้วเหรอรุ่นที่เก้าแห่งวองโกเล่ ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง พลางเอ่ยอย่างขำ ๆ ... ถึงจะได้ดูรูปแล้วก็เถอะ แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูได้ขนาดนั้น คงได้เชื้อแม่มาอย่างเต็มเปี่ยมเลยที่เดียวจะว่าไปชักอยากเห็นตัวจริงของ ซาวาดะ สึนะโยชิ จริงๆ ซะแล้วสิ  หึหึหึ

 

 

 

................................................................

 

 

 

นานะ ขอเอกสารที่อิเอมิสึส่งมาให้หน่อยสึนะที่นั่งกินของว่าง อยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เอ่ยขึ้นมาหลังจากนึกขึ้นได้ว่า วันจันทร์ที่จะถึงนี้ตนต้องไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนอะไรสักอย่างหนึ่งนี่แหละ

 

ได้ค่ะหญิงสาวละมือจากการล้างชาม แล้วเดินไปหาเอกสารตามที่เจ้าชีวิตสั่ง

 

นี่ค่ะสึนะรับเอกสารจากหญิงสาวมาเช็คดู

 

 

...โรงเรียนมัธยมนามิโมริ? เด็กชายอ่านประวัติ (ปลอม) ของตัวเองคร่าว ๆ และไล่ไปถึงข้อมูลโรงเรียน อาจารย์ บุคลากร และนักเรียน ก่อนสะดุดที่เอกสารแผ่นหนึ่ง

ฮิบาริ เคียวยะ หัวหน้าคณะกรรมการรักษากฎระเบียบโรงเรียนนามิโมริ ว่าแต่ทำไมแต่งชุดกักคุรัน? เครื่องแบบโรงเรียนนี้ที่เขาอ่านไปมันไม่ใช่แบบนี้นี่...

 

...รู้สึกแปลก ๆ...เด็กชายเปิดหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของฮิบาริ  เคียวยะอีกครั้ง เกิด  5 พฤษภาคม ของกินที่ชอบ แฮมเบิร์ก ประวัติอื่นๆ ไม่ทราบ...อะไรกัน แม้แต่อิเอมิสึก็หาข้อมูลไม่ได้งั้นเหรอ... เด็กชายหันมาพิจารณารูปถ่ายที่แนบมาด้วย เด็กหนุ่มร่างสูงผมสีดำราวกับขนอีกา แต่งเครื่องแบบกักคุรัน แต่ใช้เสื้อนอกมาคลุมไหล่ ดวงตาเรียวชำเลืองมองมาที่กล้องเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกแอบถ่าย...น่าสนใจแหะ...อาวุธทอนฟาคู่ ทำไมโรงเรียนนี้ถึงได้พกอาวุธ? นี่มันอะไร? ความสงสัยทำให้สึนะสนใจในบุคคลคนนี้ขึ้นมา

 

...เอาเถอะ ถือว่าเล่นเกมแล้วกัน เด็กชายคิด...ว่าแต่เขาจะสวมบทเป็นอะไรดี?

 

 

 

...................................

.......................................................................

 

เมื่อวานเด็กชายมัวแต่ศึกษาข้อมูลที่อิเอมิสึทำขึ้น ฝ่ายนานะก็จัดของกว่าจะเป็นที่พอใจของสึนะ ก็ปาไปห้าทุ่มเสียแล้ว วันนี้จึงตื่นสายกว่าปกติ แต่ด้วยวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สึนะที่ยังไม่ต้องไปเรียน จึงพอมีเวลาทำความคุ้นเคยกับบริเวณรอบๆ ตัวบ้าน พอตกบ่ายก็ ไม่มีอะไรทำจึงออกไปข้างนอกเพื่อสำรวจที่ทางสักหน่อย

 

ตัวเมืองนามิโมริ ชีวิตประจำวันของผู้คนในนามิโมริดำเนินไปอย่างกระฉับกระเฉง แลดูมีชีวิตชีวา ผู้คนต่างออกมาจับจ่ายใช้สอย ซื้อหาของในตลาด เสียงแม่ค้าพ่อค้าดังเรียกลูกค้าให้เข้าร้านของตน หลังจากเดินผ่านย่านตลาดสด สึนะก็ตรงไปยังย่านการค้า ร้านรวงแถวนี้จัดตั้งเป็นระเบียบเรียบร้อย แลดูสวยงาม และมีระดับ ไม่ถึงกับหรูหราจนเกินไป จนไม่กล้าแวะ แถวนี้เปลี่ยนไปเหมือนกันแฮะ...ดูเจริญขึ้นมากเลย...ร่างบางคิดพลางเดินชมวิวไปรอบๆเมือง

 

ยังมีเวลาเดินเที่ยวอีกนาน  ไหน ๆ แล้วก็สำรวจเมืองให้ทั่วเลยละกัน และเวลาทั้งวันก็หมดลงไปกับการเดินเที่ยวชมเมือง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #19 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 19:20
    เอ้า สึนะ ฮิบาริน่าสนใจใช่ไหมละ หึหึหึ

    (เป็นบ้าอะไร - -*)
    #19
    0