ผลงานรวมเรื่องสั้น HARRY POTTER : Yaoi [All HP]

ตอนที่ 2 : Do you have happy? [lupin x harry]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    23 ม.ค. 57

Do you have happy? [lupin x harry]

 

เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น บอกว่าหมดเวลาสำหรับการเรียนการสอนสำหรับวันนี้

 

 

“ O.K.  งั้นพอก่อนสำหรับวันนี้  ครูต้องการให้พวกเธอทำรายงานเกี่ยวกับตัวกริ้นดี้โลว์  ส่งครูวันจันทร์เหมือนเดิม

 

 

เด็กๆต่างทยอยเก็บของแล้วออกไป เพื่อจะไปทานอาหารเย็นพร้อมกับเสียงพูดคุยเกี่ยวกับบทเรียนที่เพิ่งเรียนมา 

 

 

พวกเธอไปกันก่อนนะ ชั้นมีเรื่องจะคุณกับอาจารย์นิดหน่อยแฮร์รี่บอกเพื่อนรักทั้งสองและเดินกลับไปที่ห้องเรียน

 

 

อาจารย์เสียงเรียกทำให้ชายหนุ่มเงยหนาขึ้นจากกองเอกสารหนาเตอะแล้วก็พบ คนที่ กำลังรอ

 

 

 ว่าไง  แฮรรี่  มีอะไรรึเปล่า

 

 

ครับเรื่องผู้คุมวิญญาณแฮรรี่มีสีหน้าไม่ดีนักเมื่อพูดถึง

 

 

 อ๋อ..ใช่ ขอครูดูก่อน   สองทุ่มวันพฤหัส  ห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทย์มนตร์  ที่นั่นน่าจะกว้างพอเงียบ  แล้วก็เป็นส่วนตัว..  ไว้เจอกันวันพฤหัสนะแฮรรี่ลูปินไร้นิ้วเรียวกับใบหน้าของเด็กชายเบาๆ

 

 

อ่าครับแฮร์รี่ดูงงๆกับท่าทีของลูปินที่ดูร่าเริงผิดปกติ และรู้สึกแปลกๆกับบริเวณที่ลูปินสัมผัสเขาเด็กชายรีบถอยออกมา เขากล่าวขอบคุณแล้วรีบออกมาจากห้อง พลางนึกสงสัยว่า วิชาที่เขาเรียนคงจะยากน่าดูละมั๊ง ..ถึงต้องใช้ห้องกว้างๆแล้วก็เงียบๆแบบนั้น  แต่ด้วยความที่ต้องการจะเรียนวิชาทำให้เขาเลิกสนใจในข้อนี้ไป  เด็กชายเร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อจะไปให้ทันเวลาอาหารเย็น

 

                                                            //---//---//---//---//---//---//---//

 

แฮร์รี่ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง อย่างหมดแรง มองชายหนุ่มจัดการบ็อกการ์ตให้กลับลงกล่องแล้วจึงกลับมายืนข้างๆและส่งช็อกโกแลตให้

 

 

เอาล่ะ ..แฮร์รี่ ..เธอทำได้ดีมากสำหรับการเริ่มต้น แต่ชั้น  อยากรู้จริงๆเธอไม่เคยมี มีความสุขในชีวิตบ้างเลยเหรอ?” อาจารย์ลูปินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด หลังจากเด็กชายส่งช็อกโกแลตสิ้นสุดท้ายเข้าปาก

               

 

เด็กชายถอยออกมานิดหนึ่ง ก็ครับ..ผมไม่ค่อยเจอเรื่องดีๆ เท่าไร?”  เขาตอบอย่างเพลียๆ สมองเขายังเบลอๆอยู่  แล้วก็รู้สึกเหนื่อยมากจนไม่ต้องการขยับตัวไปมากกว่านี้  ทั้งๆที่กินช็อกโกแลตเข้าไปแล้วนะเนี่ย

 

 

งั้นเหรอลูปินยิ้มอย่างพอใจนิดๆ  หือ..เอ๊ะ!! ..ทำไมอาจารย์ถึงทำท่าดีใจอย่างนั้นล่ะ? ดีรึไงที่คนเราไม่เจอเรื่องที่ทำให้มีความสุขนะ..  เด็กชายคิดอย่างไม่พอใจ คิ้วเรียวเลยขมวดยุ่งอย่างไม่สบอารมณ์ท่าทางลูปินจะเดาความคิดเขาออก..เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

 

 

ว่าไง..แฮรรี่  ชั้นสอนให้เอาไหม?  วิธีการ มีความสุขนะลูปินยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน  แล้วค่อยๆเชิดคางของอีกฝ่ายให้เงยขึ้นสบตา   แต่เด็กชายรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันแปร่งๆและดูขัดกับการกระทำยังไงไม่รู้

 

 

มะ..มี..วิธีแบบนั้นด้วยเหรอครับ  แฮร์รี่ถามอย่างแปลกใจปนสงสัยนิดๆ  พลางแกะมือที่มาเกาะแกะบริเวณเอวเขาออก  โดยไม่นึกเฉลียวใจสักนิดกับสถานการณ์ปัจจุบันอันล่อแหลมของตน

 

 

มีสิ  นอกจากจะมีความสุขแล้วยังสนุกอีกด้วยมือของลูปินเริ่มจับนู่นจับนี่อีกครั้ง ขณะทีใบหน้าก็เลื่อนต่ำลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

 

 

เหรอครับ  น่าสนใจดี  ..แต่ผมว่าผมควรจะกลับหอได้แล้ว นี่ก็ดึกมากแล้ว..นะครับแฮร์รี่ที่พอจะเดาๆสถานการณ์ออกแล้วพยายามหาทางปลีกตัวออกมาแต่ไม่สำเร็จ   ลูปินดูเหมือนจะกลายเป็นคนละคนเมื่อเทียบกับตอนกลางวัน  แขนสองข้างจับที่เท้าแขนไว้ กันไม่ให้เด็กชายลุกออกจากเก้าอี้ได้

 

 

เธอไม่อยากรู้เหรอลูปินถามเสียงแผ่ว  ริมฝีปากเลื่อนมาขบเม้มที่ใบหู  เด็กชายหน้าแดง

 

ยะ ..อยากรู้สิครับ  แต่วันนี้คงไม่เหมาะ   นะฮะอาจารย์ให้ผมกลับนะฮะนะแฮร์รี่ส่งลูกอ้อนมาให้  ใช้ไม้แข็งไม่ได้ก็ต้องเล่นไม้อ่อนนี่แหละ   ..แต่ผิดถนัด

 

 

 

ไม่หรอกแฮรรี่  วันนี้แหละเหมาะที่สุดชายหนุ่มก้มลงประทับริมฝีปากเรียวเล็กนั่นอย่างอ่อนโยน  แฮรรี่เบิกตาโตอย่างตกใจ  ขณะที่เขาอ้าปากจะส่งเสียงร้อง ทำให้ชายหนุ่มกลับฉวยโอกาสนั้นประกบริมฝีปาก ส่งลิ้นเข้าไปลิ้มรสความหวานภายใน

 

 

 

อุ๊อื๊อ!!” ชายหนุ่มสอดลิ้นเข้าไปผัวพันเนิ่นนาน  ด้วยการที่อีกฝ่ายมีประสบการณ์ด้านนี้เป็นศูนย์ทำให้การปลุกเร้าดำเนินไปได้ง่ายยิ่งขึ้น  เขาส่งจูบเนิ่นนานจนแฮรรี่ทุบไหล่เขานั่นแหละจึงได้รู้ตัว  และถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดายนิดๆ

 

ฮ้าแฮ่ก..อาจารย์..ทะ..ทำไม?” เด็กชายหน้าแดงจัด  พยายามหอบหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอดให้มากที่สุด  ลูปินไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้พัก  เขาไม่ตอบแต่ไล้ริมฝีปากไปตามซอกคอ  ทิ้งรอยแดงจางๆเอาไว้   ขณะที่มือหนึ่งก็ไล่ปลดกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียน 

 

 

ปลายลิ้นชื้นๆที่ไล้ไปตามเนินอกแบนเรียบ และปลายนิ้วเรียวที่เล่นอยู่กับติ่งเล็กๆสีชมพู ทำให้

เด็กชายอยากจะไปพักไสร่างสูงออกไปแต่เรียวแรงที่เขามี ทำได้เพียงจับยึดศรีษะของอีกฝ่ายไว้  เสียงที่ควรจะร้องห้ามก็ทำได้แต่ส่งเสียงครางแผ่วหวาน

               

 

 

..อาจารย์เด็กชายรู้สึกเหมือนกำลังอยู่บนอากาศ ด้วยความไม่เคย ทำให้ไม่สามารถจะปฏิเสธความรู้สึกแบบนี้ได้  และไม่รู้จะทำอะไรได้ดีกว่าปล่อยให้เป็นไปตามครรลองของมัน

 

 

เธอน่ารักมาก..แฮรรี่ลูปินละการกระทำจากเบื้องหน้า เลื่อนตัวขึ้นมาจุมพิตที่ริมฝีปากก่อนจะก้มลงไปจักการกับจุดอ่อนไหวที่สุดของเด็กชาย

 

 

               

อะ .. อ๊า..อืออ ..ฮ้า..”เด็กชายครวญครางอย่างหมดความอดกลั้น  สัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้

เขาไม่เคยสัมผัสได้จากที่ไหนมาก่อน  ประสบการณ์ทำให้ชายหนุ่มมอบความสุขสุดๆให้กับเด็กชายได้อย่างไม่ยากเย็น  ..ในที่สุดแฮรี่ก็ปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมา  ชายหนุ่มกลืนกินเข้าไปจนหมด ปลายลิ้นเรียวไล้ไปตามฝีปากช้าๆ แล้วจึงช้อนร่างเล็กขึ้นจากเก้าอี้  พาไปที่โต๊ะเรียนที่อยู่ข้างๆ 

 

 

เด็กชายเหนื่อยจัดและไม่เคยเหนื่อยเท่านี้มาก่อนแม้แต่การซ้อมควิชดิชก็ไม่เหนื่อยเท่า  จึงได้แต่ปล่อยให้ลูปินทำอะไรได้ตามอำเภอใจ

               

 

 

ผ้าคลุมถูกปูลงบนโต๊ะ  ลูปินวางร่างแฮรรี่ลงบนเตียงชั่วคราวก่อนก้มจูบแฮรรี่อีกครั้ง  รสชาติที่ยังคงอยู่ในปากของชายหนุ่มจางๆทำให้เด็กชายรู้สึกร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

              

 

 

อ๊ะอา.าา...อา.อาจารย์แฮรี่บิดตัวอย่างทรมาน  ส่วนนั้นของเด็กชายถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยสัมผัสชื้นๆจากปลายลิ้น  ทำให้สติกระเจิดกระเจิง  ครั้งนี้ร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งแรกมากนัก 

 

 

 

 

ขณะที่เขามีทีท่าจะถึงจุดสิ้นสุดของอารมณ์อีกครั้ง ชายหนุ่มก็หยุดการกระทำทั้งหมด!

 

 

 

 

 

เด็กชายปรือตามองอย่างสงสัยเขาร้องขอ อาจารย์?  ได้โปรดอาจารย์ผมต้องการ  เสียงเรียกร้องและท่าทีเชิญชวนนั้นแทบทำให้ชายหนุ่มตอบสนองคำขอนั้นทันที….ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกๆเป็นการข่มอารมณ์  เขาต้องการให้เด็กชายพร้อมซะก่อน..ปลายนิ้วเรียวจ่อเข้าที่ริมฝีปากเล็กของเด็กชาย 

 

 

 

..อือฟันซี่เล็กๆขบกัดนิ้วเบา  ปลายลิ้นเล็กดูดเลียเพื่อระบายอารมณ์ปรารถนา..แต่กับเป็นการเติมไฟให้ลูปินโดยไม่รู้ตัว

              

 

 

ชายหนุ่มถอนมือออกมา เขาใช้นิ้วที่ชื้นน้ำลายเป็นตัวนำทาง  อือ..อ๊ะ...” สัมผัสของปลายนิ้วที่ลุกล้ำเขามาในร่างกาย ทำให้เด็กชายครางระงม  เมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมกับการกระทำขั้นต่อไปแล้วก็ถอนสิ่งกระตุ้นออก

             

 

 

ลูปินดึงแฮรรี่ให้ลุกขึ้นและจับให้นั่งตัก ขอชั้นนะ..แฮรรี่เด็กชายพยักหน้า โดยไม่รู้ว่าลูปินจะขออะไร  แล้วทันใดนั้นเด็กชายก็ได้รับคำตอบ  ชายหนุ่มยกสะโพกเขาขึ้นและจับให้แขนโอบคอของชายหนุ่มไว้ แล้วกระแทกกายเข้าไปอย่างแรง!!

             

 

 

“!!!” เด็กชายเจ็บจนพูดไม่ออก ถึงเขาจะผ่านการกระตุ้นให้พร้อมกับสิ่งแปลกปลอมแล้ว..แต่ขนาดมันผิดกัน..เขาโอบแขนกอดคอชายหนุ่มแน่น ร่างกายแอ่นเกร็ง ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่หายไปหมด 

            

 

 

เจ็บ..หยุด..ขอร้อง.. อาจารย์! ..ผมเจ็บ!”  แฮรรี่สะอื้น  ดวงตาสีเขียวมรกตรื้นไปด้วยน้ำตา  ลูปินหยุดชะงัก พยายามหักห้ามอารมณ์ปรารถนา  ช่องทางของแฮรรี่ที่บีบรัดเขาอยู่  ทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง!!

 

 

 

ใจเย็นแฮรรี่  ..อย่าเกร็ง..อย่างนั้น..เด็กดี  เขาปลอบประโลมเด็กชายด้วยน้ำเสียงและจุมพิตที่อ่อนโยน  เขาเลื่อนฝ่ามือไปกระตุ้นอารมณ์ส่วนหน้าของเด็กชาย

              

 

 

อะ..อื๊อ.” ชายหนุ่มรู้สึกถึงแรงบีบรัดที่คลายลง และฉวยโอกาสนั้นกดสะโพกเล็กลงจนสุด

              

 

 

อึ๊กแฮรรี่กระตุก  ร่างกายบิดเกร็ง ไม่เป็นไรนะ  แฮรรี่?” ลูปินถาม เขาขยับกายเข้าออกเบาๆ   ความรู้สึกเจ็บยังไม่หายไป แต่ก็มีความรู้สึกอย่างอื่นแทรกขึ้นมาด้วย  เจ็บแต่ก็รู้สึกดี

              

 

 

อะ.อาจารย์..อาา.อือแฮรรี่บิดกายเร่าๆด้วยความเสียวซ่าน  เสียงครางแผ่วแสดงถึงความสุขสม ..แต่นั้นยังไม่ถึงจุดที่เด็กชายต้องการ

                

 

 

อาจารย์..ระ..เร็วอีก.”เด็กชายขอร้องเสียงแผ่ว

               

 

เรียกชื่อชั้นสิ  แฮร์รี่ ..แล้วชั้นจะให้สิ่งที่เธอต้องการลูปินตอบด้วยอารมณ์ที่ไม่แพ้กัน

               

 

 

“…อือ..อา..อาจารย์.ขะ.ขอร้องเด็กชายร้องของ และกรีดร้องเสียงดังเมื่อลูปินหยุดการกระทำทุกอย่าง

               

 

 

ไม่!!! ได้โปรด อาจารย์แฮร์รี่สะอื้นไห้  ความปรารถนาที่ไม่ถูกเติมเต็มทำให้เด็กชายทรมานยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด

               

 

 

เรียกชื่อชั้นชายหนุ่มยังย้ำคำเดิม

               

 

 

..อึก..รี..รีมัสอ๊ะ..อื๊อ.!!” แค่นี้ชายหนุ่มก็พอใจ เขากดร่างเด็กชายลงบนพื้นโต๊ะ ยกขาเรียวพาดบ่าแล้วกระแทกกายเข้าสุดแรง  เขาขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ  

 

 

                

 

 

อะ.อ๊า....อือ..อ๊าาา!!!” เด็กชายกรีดเสียงร้องอย่างสุขสม ช่องทางที่บีบรัดเป็นจังหวะทำให้ชายหนุ่มเร่งความเร็วขึ้นอีก

                 

 

 

ระ..รีมัส..ผมแขนเรียวโอบไปรอบคอชายหนุ่มและกอดไว้แน่น  ลูปินกระแทกกายเข้าแรงๆเป็นครั้งสุดท้าย  ส่งมันเข้าไปจนลึกสุดๆ  ร่างกายทั้งสองก็กระตุกเกร็ง

                 

 

 

อ๊าา!!”

                 

 

 

อืออ!!”  ทั้งสองถึงจุดส้นสุดของความสุขพร้อมๆกัน  น้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาเปื้อนต้นขาขาว  ลูปินค่อยๆถอนกายออก ร่างของแฮรรี่สะดุ้งเล็กน้อย

                 

 

 

เป็นไง..รู้สึกดีไหม ?”เขาถาม  เด็กชายพยักหน้าเบาๆเพราะเขาเหนื่อยเกินกว่าจะพูดหรือขยับตัว

ลูปินก็รู้ดีเลยไม่เซ้าซี้มากนัก (เดี๋ยวงอน แล้วคราวหน้าจะแย่)

                  

 

เขาใช้ผ้าผืนใหญ่คลุมตัวเด็กชายแล้วพาไปที่ห้องพัก เนื่องจากเด็กชายเหนื่อยเกินไปที่จะกลับไปหอนอน แล้วลูปินก็คิดเข้าข้างตัวเองนิดหน่อยว่าบางทีคืนนี้อาจจะได้ต่ออีกรอบก็ไม่แน่

                 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #29 หนูรักน้องรี่! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 16:27

    โง้ยยยย เรือนี้! เรือโปรดนุ้งงงง

    #29
    0
  2. #28 EngEnglish (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 21:36

    คู่แรร์มาก ๆ
    #28
    0
  3. #27 ChIRoKiTSune (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 16:47
    หามานาน อะเฮอะ~~~
    ฟินวนไป
    #27
    0
  4. #18 โคโกโร่ นิทรา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:39
    แปลกอะไม่ค่อยเห็นคู่นี้เท่าไร แต่ฟินเวอรรรรรร์
    #18
    0