ผลงานรวมเรื่องสั้น HARRY POTTER : Yaoi [All HP]

ตอนที่ 1 : Do whatever you want [ron x harrry]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    23 ม.ค. 57

เช้าวันหนึ่ง ที่ดูหมือนกับทุกๆวันรอนกับแฮร์รี่ เดินออกมาจากหอนอน และพบกับเฮอไมโอนี่

 

ช้ามาก  พวกเธอทำอะไรกันอยู่ฮึ  รู้มั๊ยฉันยืนรอพวกเธอตั้งสิบห้านาที เด็กสาวเอ่ยปากบ่นทันทีที่ได้เห็นหน้าเพื่อนทั้ง สอง

 

 

อย่าโทษพวกเรานะ  ไม่มีใครขอร้องให้เธอรอเรานี่นา รอนลอยหน้าลอยตาตอบ ทั้งสองทำท่าจะเปิดสงครามปากครั้งที่เท่าไรไม่รู้ แต่แฮร์รี่ต้องการหาอะไรใส่ท้องมากกว่าที่จะใส่หู เขาจึงจำต้องสวมบทคนห้ามทัพชั่วคราว

 

 

น่า นะ รอน ทำไมต้องหาเรื่องเฮอไมโอนี่ด้วยนะ เขาตีสีหน้าดุใส่รอน ซึ่งรอนก็แค่ยักไหล่ แต่ยังส่งสายตาล้อเลียนไปให้เฮอไมโอนี่ เขาจึงได้แต่ถอนหายใจ ตัวโตจะตายอยู่แล้วรอนยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่ดี เมื่อจักการรอนไม่ได้เขาจึงหันไปขอร้องเฮอไมโอนี่แทน 

 

 

ขอโทษนะ เฮอไมโอนี่ วันนี้ชั้นตื่นสายนะ รีบไปกินข้าวเหอะชั้นหิวมากเลย

 

 

อืม หล่อนจ้องหน้าแฮรี่สลับกับรอน แล้วจึงพยักหน้าเห็นด้วย แต่ไม่วายส่งสายตาพิฆาตไปที่รอน

 

แล้วเด็กทั้งสามจึงตรงไปที่ห้องโถง เพื่อหาอาหารลงท้อง

 

...............................................

 

 

ที่ห้องโถงกลางบรรดานักเรียนฮอกวอตส์ กำลังรับประทานอาหารมื้อเช้า เพราะวันนี้เป็นวันหยุดเนื่องจากคณะกรรมการจากกระทรวงเวทย์มนต์ได้ส่งจดหมายเรียกประชุมพ่ดมดแม่มดที่ผ่านการคัดสรรจากการสอบ  วิชาพ่อมดแม่มดอันดับ 3 ทั้งหมดเนื่องในสาเหตุอะไรไม่มีใครทราบ ดังนั้นที่โรงเรียนจึงเหลือแค่ฟิลช์ เท่านั้น

 

 

เนื่องจากวันนี้อาจารย์ในโรงเรียนไม่อยู่จึงงดการเรียนการสอนทั้งหมด ดังนั้นวันนี้ทั้งวันเป็นวันว่าง นักเรียนจะทำอะไรก็ได้เหมือนกับวันหยุด

 

 

จะไปไหนดี?”รอนถามหลังจากจัดการอาหารมื้อเช้าเสร็จ

 

 

ไปเดินเล่นที่ทะเลสาปไหมเฮอไมโอนี่ออกความเห็น รอนมองเธอย่างแปลกใจนิดๆแต่ไม่ทันจะพูดอะไรก็โดนเฮอไมโอนี่พูดขัดซะก่อน

 

อย่าบอกนะรอนว่า ฉันนึกว่าเธอไปไหนไม่เป็นนอกจากห้องสมุดซะอีกนะ  รอนทำตาโตแล้วพึมพำอะไรบางอย่างที่พอจับได้ว่า รู้ก็ดี 

 

 

เมื่อตกลงกันได้ทั้งสามจึงตรงไปที่ทะเลสาป เนื่องจากเป็นวันหยุดที่ไม่ได้ประกาศล่วงหน้า..นักเรียนที่มีความคิดตรงกับพวกเขาทั้งสามจึงมีเยอะไม่ใช่เล่น  หนึ่งในนั้นก็รวมถึงเดรโก..มัลฟอย 

 

 

ทั้งสามเลี่ยงที่จะเดินผ่านตรงนั้นเพราะไม่อยากทำให้วันหยุดที่มีค่าเสียไปโดยเปล่าประโยชน์  แต่ดูเหมือนจะมีใครเข้าใจท่าทีนั้นผิด

 

 

ไงพอตเตอร์..มีอารมณ์มาเดินแถวนี้ด้วยหรือแล้วนั้นเห็นชั้นก็จะหนีเลยรึไงเดรโกลากเสียงพูด นั้นทำให้ดูน่ารังเกียจเข้าไปอีก แต่ก่อนที่เด็กชายจะตอบอะไรไป

 

 

แล้วไง..มัลฟอย..ลูกผู้ดีอย่างนายทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ตกอับแล้วรึไงฮึ..นั่นไงแม้แต่คนคุ้มกันก็ไม่เอามารอนโต้กลับด้วยน้ำเสียงยียวนบวกประชดประชัน

         

 

มัลฟอยหรี่ตาลงเล็กน้อย อย่าพูดดีวีสลีย์ชั้นรู้ดีว่าทำไมนายถึงปกป้องพอตเตอร์นัก..อยากให้ชั้นแฉไหม?”  แฮร์รี่งงกับคำพูดโต้กันของทั้งสอง เขาหันไปหาเฮอไมโอนี่ที่มองมาด้วยสายตาอยากรู้เช่นกัน

 

 

รอนอึ้งไปพัก ยังไงก็ยังดีกว่านาย มัลฟอย นิสัยแบบเด็กๆของนายอย่านึกว่าคนอื่นไม่รู้

 

 

มัลฟอยดูเหมือนจะโกรธมากเมื่อเจอคำพูดแบบนี้ เขาทำท่าเหมือนสะกดกลั้นเต็มที่ ก่อนจะกล่าวอาฆาต

 

 

ระวังตัวไว้เถอะวีสลีย์..แล้วเราจะได้เห็นดีกัน  แล้วก็นายพอตเตอร์..หัดระวังซะบ้างประโยคท้ายดูเหมือนจะแม่งๆในความรู้สึกของแฮร์รี่  แต่ด้วยความเป็นศัตรูทำให้เขาไม่ใส่ใจในคำพูดนั้นนัก

 

 

 

เมื่อเจอเหตุการณ์อย่างนี้แต่เช้าทำให้ทั้งสามหมดอารมณ์จะเดินเล่น เลยตัดสินใจกลับไปใช้เวลาว่างที่เหลือทำการบ้าน(อันนี้ เป็นความคิดของเฮอไมโอนี่  โธ่ อีกแล้ว  ในที่สุดก็เข้าอีหรอบเดิมรอนท้วง )

 

 

ทั้งสามตรงกลับไปยังหอนอนบ้านกริฟฟินดอร์  แต่เฮอไมโอนี่ขอตัวแวะห้องสมุดซะก่อน ( โทษทีชั้นจะยืมหนังสือไปอ้างอิงรายงานหน่อย พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ)

           

 

 

หอพักกว้างมากเพราะนักเรียนกริฟฟินดอร์ส่วนใหญ่เลือกที่จะออกไปข้างนอกมากกว่าขุกตัวอยู่ในห้อง

 

 

รอนถอนหายใจอย่างเซ็งๆเมื่อไม่รู้จะทำอะไรดี เค้าหันมาถามเด็กชามผมดำอย่างขอความเห็น

 

 

“..ไม่รู้สิ..ชั้นจะนอน..นายจะทำอะไรก็ทำสิ" เขาบอกเพื่อนอย่างไม่สนใจอะไรนัก..โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดประโยคนั้นทำเอาอีกฝ่ายคิดไปถึงไหน(?) เด็กชายเดินขึ้นบันไดไปยังห้องพัก รอนยืนนิ่งอยู่ครู่นึง ก่อนจะเดินตามแฮร์รี่ไป

 

 

 

 แฮร์รี่จัดการเปิดผ้าม่านที่คลุมเตียงเขาออกให้แสงอาทิตย์อ่อนยามเช้าส่องเข้าไปบรรยากาศน่านอนแฮะ เด็กชายคิดพร้อมกับตาปรือ เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้เด็กชายหันกับไปดู  ..รอน นั่นเอง

 

 

จะนอนเหรอ..รอน?” แฮร์รี่ถามอย่างงงๆ เมื่อกี้ยังคึกจะเล่นอยู่เลย..ง่วงแล้วหรือไง..ทำไมอารมณ์เปลี่ยนง่ายจัง เด็กชายคิดอย่างสงสัยในพฤติกรรมแปลกของรอน  แต่ก็ไม่ได้หวังคำตอบอะไรจริงจังนัก (ง่วงละสิ)

 

 

เขาละความสนใจจากเด็กชายอีกคน เพราะอยากนอนมากกว่า  แฮร์รี่ถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วเอนกายนอนลงบนเตียงก่อนจะถอนหายใจอย่างมีความสุขเตียงที่ฮอกวอตส์ น่านอนที่สุดจริงๆ แล้วความคิดก็สะดุดกึกเมื่อรู้สึกได้ว่าเตียงของเชายุบยวบเพราะน้ำหนักของใครอีกคน

 

 

 

รอน..ออกไปนะ..จะนอนก็ไปนอนเตียงนายสิแฮร์รี่บ่นอย่างหงุดหงิด แต่ยังไม่ยอมลืมตาเพราะรู้ดีว่าในห้องมีอยู่เขาเขากับรอนจะให้เป็นคนอื่นได้ไง?

 

 

รอนไม่ขยับ เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเพื่อนรักเบาๆ ไม่ลุก..เมื่อกี้นายบอกเองนี่..จะให้ชั้นทำอะไรก็ทำซะ..ไม่ใช่เหรอ  แฮร์รี่ขมวดคิ้วแต่ไม่ยอมลืมตาอยู่ดี..

 

 

ก็ใช่..แต่ชั้นหมายถึงให้นายไปทำอะไรก็ได้แต่อย่าเอาชั้นไปเกี่ยวเขาบอกด้วยน้ำเสียงเกือบจะตวาด ด้วยอารามหงุดหงิดจึงพลิกตัวไปอีกข้าง แต่ก็ไปชนกับแขนของอีกฝ่ายที่กั้นเอาไว้ 

 

ไม่ลืมตาหน่อยหรือ..แฮร์รี่..”

 

 

ไม่!” เด็กชายชักเริ่มโกรธ แรงทิฐิมีมากพอที่จะไม่ทำตามคำพูดนั้น  เสียงรอนหัวเราะเบาๆ เหรอ..แล้วแบบนี้ล่ะแล้วก็เงียบไป เด็กชายสงสัย อะไรอีกล่ะ..

 

ขณะจะอ้าปากถาม สัมผัสแผ่วเบาที่กระทบริมฝีปากของเขาทำให้ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจดูเหมือนอีกฝ่ายจะเตรียมพร้อมมาสำหรับสถานการณ์อย่างนี้อยู่แล้ว เด็กชายผมแดงเพลิงกดอีกฝ่ายให้นอนราบลงกับเตียง เมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่ายทำให้รอนอดหัวเราะเบาๆไม่ได้ ก็ตอนแรกนึกว่าอาจจะโดนต่อยกลับมาแต่ผิดคาด

 

 

 

แฮร์รี่ดูเหมือนจะงง ว่าอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อครู่ ดวงตาสีเขียวจ้องตรงมาเหมือนยังไม่หายสงสัย และยังไม่เฉลียวใจในท่าอันหล่อแหลมนี่..

 

 

 

ไง..ลืมตาแล้วหรือ ..ที่รักคำพูดแปลกๆ พิลึกนั่นทำเอาแฮร์รี่เสียวสันหลังวาบ

 

 

 

อะ..เอ่อ..รอน  เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างนึกสงสัยว่าหมอนี่คือรอน จริงๆหรือ

เปล่า?

 

 

 

 

ว่าไง?..” ง่ะ..ตัวจริง แฮะ รอนมักจะพูดแบบนี้เสมอเวลาที่เขาเรียกชื่อ….รอนมองคนข้างล่างอย่างขำๆ ดูเหมือนว่า เด็กชายจะ เอ๋อ ไปซะแล้ว.. อืม ..ต้องเรียกสติ..ว่าแล้ว..การกระทำเร็วเท่าความคิด เด็กชายฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังเผลอประกบจูบ ปลายลิ้นเรียวแทรกเข้าไปทันทีที่ร่างบางนั่นอ้าปากหมายจะส่งเสียงประท้วง

 

ปลายลิ้นยุ่นนิ่มควานหาความหวานไปทั่ว หัวสมองแฮร์รี่ชักเบลอๆ ความรู้สึกแปลกๆทำให้เขาหัวหมุน..ถ้าไม่ทำอะไรบ้างละก็เขาต้องแย่แน่ สติที่เหลืออยู่น้อยนิดสั่งการอย่างรวดเร็ว

 

 

ผู้บุกรุกชะงักเมื่อปลายลิ้นของเจ้าบ้านเริ่มตอบสนองสัมผัสของเขา เด็กชายครางอย่างพึงใจ มือเริ่มเปะปะไปทั่วร่างเนียน ถอดเสื้อของอีกฝ่ายออกเผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนของอีกฝ่าย มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนั้นอย่างย่ามใจ

 

 

 

รอนถอนริมฝีปากออกช้าๆ ก้มลงจุมพิศหน้าผากมนอย่างหวงแหน แล้วไร้ริมฝีปากเรื่อยไปยังซอกคอขาว เนินอกหน้าท้องแบนเรียบ

 

 

 

แฮร์รี่ครางรับสัมผัสต่างๆที่เขาได้รับจากเด็กชายร่างสูง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อมือของอีกฝ่ายไล้เข้าไปในกางเกง  อ๊ะตรงนั้น....อย่า..อื๊มเด็กชายยันตัวขึ้นหมายจะหนีแต่ไม่รวดเร็วเท่ารอน..ร่างสูงกว่าจับยึดต้นขาของร่างเล็กไว้ บังคับให้แยกออกก่อนจะครอบริมฝีปากลง..

 

 

“.อ๊ะ..อือ..ฮ้าา..รอน!!” เด็กชายสะอื้น กับสัมผัสที่ไม่เคยได้รับมาก่อนร่างกายบิดเกร็ง..เขาจับยึดไหล่อีกฝ่ายไว้..เสียงหวานกรีดร้องลั่นเมื่อถึงจุดสุขสม.….

 

 

 

รอนยันตัวขึ้นจากตัวของอีกฝ่าย นิ้วเรียวปาดเอาส่วนที่เหลือจากร่างกายของอีกฝ่าย จ่อมันเข้าที่ริมฝีปากบางชิมสิ..ของนายไงแฮร์รี่ใช้ทั้งสองมือจับข้อมือของเด็กชายอีกคนไว้เลียส่วนที่เหลือของเขาจากปลายนิ้วแกร่งอย่างว่าง่าย..รอนสูดลมหายใจลึกๆ กลั้นอารมณ์ ท่าทางและสายตาเชื้อเชิญ ยั่วยวนแบบนั้น ..แล้วสติก็ขาดผึง เขาโถมตัวลงไป กดร่างยั่วยวนนั้นลงกับเตียง กระซิบ

 

 

 

ยั่วชั้นเกินไปแล้ว แฮร์รี่

 

 

 

ใครยั่วกัน?” เสียงหวานค้านกับมาเบาๆ เลิกกวนโมโหกับชั้น..ซะที..ต่อ.เร็วๆรอนไม่ตอบแต่ใช้ร่างกายและการกระทำตอบสนองอีกฝ่าย….

 

 

 

....................…….

 

 

แฮร์รี่ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย..กี่โมงแล้วเขาถามตัวเอง ก่อนควานหาแว่นตามาใส่..”อ๊ะ!!”เด็กชายอุทานอย่างตกใจเมื่อสังเกตร่องรอยที่รอนทิ้งไว้ทั่งร่างเขา ยิ่งนึกยิ่งอาย..ว่าแต่ตัวปัญหานั่นหายไปไหนแล้วล่ะ..

 

 

 

แฮร์รี่ ตื่น...ยั....”เสียงเรียกขาดหายไปเมื่อเห็นสภาพของคนที่อยู่บนเตียง..แฮร์รี่นั่งอยู่บนเตียง ร่างกายมีร่องรอยจากกิจกรรมตอนเช้าอยู่ประปรายและเรือนร่างเปลือยเปล่าไม่ใส่อะไรสักชิ้น..มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ปิดท่อนล่างไว้หมิ่นเหม่..

 

 

อะไร?” เด็กชายถามเมื่อเห็นเพื่อนรักนิ่งอึ้งไป..รอนพึมพำอะไรเบา..ก่อนเดินมาที่เตียง..เสียงโวยวายเล็กๆดังขึ้น..แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงครางผะแผ่วแทน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #30 -คนขายโดจิน- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 08:12
    อยากได้คู่นี้อีกอะ//////
    #30
    0
  2. #24 Chulity (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 21:30
    คู่นี้หาอ่านยากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~ก
    #24
    0
  3. #22 P-A-I-N (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 18:35
    ตาย..ตายยย..ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย..ทำมัยยน่ารักกกกหาอ่านคู่นี้อยู่พอดีเเต่หายากมากกกกเเทบไม่มีเลยยยชอบค่ะะ
    #22
    0
  4. #21 ink sans (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:28
    ง๊อยยยยยยยยยยยย อยู่ดีๆมาชอบคู่นี้ย์///7/////
    #21
    0
  5. #17 โคโกโร่ นิทรา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:39
    กรี๊ดดดดดดด ชอบบบบบบ>/////<
    #17
    0
  6. #8 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 18:29
    เพื่อนรัก รักเพื่อน 555+
    #8
    0
  7. #4 ซึมิเระ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 21:11
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ฟินมากค่ะ >w<
    #4
    0