The Dream Devourers : นักกินฝัน

ตอนที่ 11 : [ฝันที่ 2] บทที่ 9 : คนใช้ส่วนตัวของนายผู้ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62

ลีอาร์ยังคงสีหน้าสงบตามหน้าที่ “เกรงว่าความทรงจำจะทรยศตัวกระผมเอง ที่ไหนหรือครับ”


“สโมสรสำหรับผู้ที่ประสงค์จะรักษาความเป็นนิรนาม” ไวลด์ตอบ จิบบรั่นดี แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะเล็กข้างเก้าอี้โซฟา


ลีอาร์มองไวลด์อย่างหยั่งเชิง ก่อนจะเข้าไปช่วยถอดเสื้อนอกให้ตามหน้าที่เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้น พลางว่า “หากได้เข้าไปในสโมสรที่จำเป็นต้องรักษาความเป็นนิรนาม กระผมคงไม่อาจหาญเอ่ยได้ว่ากระผมเคยพบท่านจากสถานที่ดังกล่าว”


“หรือก็คือแม้แต่จะยอมรับว่าตัวเองได้ไป อย่างนั้นสินะ โรเชสเตอร์” ไวลด์ว่า


“ครับ เป็นเช่นนั้น”


“เย็นชาจริง”


“ขออภัยครับท่าน ไม่ได้หมายความจะแสดงกิริยาเช่นนั้น กระผมเพียงแต่มองว่าไม่สมควรจะคุยอะไรเช่นนี้ในฐานะต้นห้อง” ลีอาร์ว่าเสียงเรียบ


ไวลด์หัวเราะกึก “อวดดี ยิ่งทำหน้าปลาตายเช่นนั้นยิ่งดูโอหัง”


มุมปากของลีอาร์ยกยิ้มขึ้น ยากจะดูออกว่าประชดหรือขำไปด้วย เขาช่วยถอดกระดุมข้อมือให้ไวลด์ ลีอาร์มองลายกระดุมที่มีลวดลายเป็นหน้าปัดนาฬิกาที่มีเลขโรมัน พื้นหลังสีอำพันคล้ายคลึงกับดวงตาเจ้าของ เขาสังเกตว่ามันสลักเป็นเข็มบอกเวลา 6 นาฬิกา 5 นาที ซึ่งดูเจาะจงจนชวนฉงนสงสัย


“แต่จากคำพูดของนาย ก็ดูเหมือนจะไม่ได้รังเกียจสโมสรดังกล่าว”


นิ้วมือของลีอาร์ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะปลดกระดุมข้อมือแล้วนำมันไปจัดวางในกล่องของมัน เขาเอียงศีรษะมองไวลด์ที่นั่งลงจิบบรั่นดีบนเก้าอี้ต่อ แล้วคุกเข่าลงไปถอดรองเท้าให้อีกฝ่ายทีละข้าง


“ถูกแมวขโมยลิ้นไปแล้วรึไง โรเชสเตอร์” ไวลด์แย้มยิ้มบางเบา


“กระผม...” ลีอาร์เริ่มอย่างระมัดระวัง “ไม่อาจรังเกียจในสิ่งที่ไม่แน่ใจในรายละเอียดได้ครับท่าน” ความเงียบเข้าปกคลุม เขาขอตัวไปเตรียมน้ำในอ่างก่อนที่จะดึกไปมากกว่านี้ แล้วผละไปที่ห้องน้ำ ขณะที่ไวลด์กระดกดื่มบรั่นดีจนหมดแก้ว


ลีอาร์กลับไปแจ้งไวลด์เมื่อเตรียมการเสร็จ ไวลด์รบกวนขอให้เขาช่วยสระผมให้ แม้จะไม่ใช่กิจวัตรที่ต้นห้องทำเป็นปกติ แต่ก็มิได้เกินหน้าที่ โดยเฉพาะยามที่นายท่านต้องการเป็นพิเศษ (เช่น ยามเครียด) หรือยามที่นายท่านช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ (เช่น ยามป่วย)


หลังจากที่ไวลด์ลงไปนั่งแช่น้ำในอ่างได้สักพัก เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ค่ำพรุ่งนี้รบกวนนายเข้าเมืองไปกับฉันได้ไหม”


ลีอาร์มองด้านหลังศีรษะของไวลด์ นิ้วบรรจงนวดแชมพูเข้ากับเส้นผมสีทองสั้น ซึ่งชวนให้รู้สึกไม่คุ้นชินอย่างประหลาด มิใช่ด้วยหน้าที่ที่ทำอยู่ แต่เป็นเรือนผมที่เขาคิดว่าควรจะยาวกว่านี้—ช่างไร้เหตุผลนัก ลีอาร์คิด คงเพราะท่านลอร์ดเหมาะกับรูปลักษณ์เทพกรีกโบราณกระมัง


“หากท่านลอร์ดมีความจำเป็นต้องให้กระผมรับใช้ อย่างไรก็ตาม ได้โปรดให้โอกาสกระผมขออนุญาตคุณลอว์ก่อน” เขาตอบ


“อ้อ คุณหัวหน้าพ่อบ้าน”


“ครับท่าน”


“แล้วนายก็จะช่วยไปที่สโมสรดังกล่าวกับฉันได้”


ลีอาร์สูดหายใจเข้ายาว ๆ อย่างเงียบงัน แล้วว่า “อย่างที่กระผมได้ตอบรับท่านไปว่า หากท่านเล็งเห็นว่ามีความจำเป็นต้องมีต้นห้องไปด้วยครับท่าน”


“หากเราจะใช้คำว่าจำเป็นในที่นี้ล่ะก็ ทั้งฉันและนายในฐานะมนุษย์คนหนึ่งย่อมรู้ว่า คนเราไม่ได้จำเป็นต้องมีคนรับใช้ หลายสิ่งที่เรามีนั้นเป็นเพียงตัวแทนอัตลักษณ์” ไวลด์พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “ไม่ใช่ว่าชื่อของนายเหมือนกับ ‘กษัตริย์ลีอาร์’ ในบทละครของเชคสเปียร์หรอกรึ”


ลีอาร์นิ่งงันไปชั่วขณะ ท่านลอร์ดผู้นี้กำลังเริ่มพูดถึงมุมมองส่วนตัวและพยายามจะกระตุ้นไต่ถามมุมมองของเขาเสียด้วย “ครับ ชื่อของผมสะกดเฉกเดียวกันกับ ‘กษัตริย์ลีอาร์’” เขาตอบ แม้นไวลด์จะมิได้เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน และแม้นบทละครดังกล่าวจะมีเรื่องราวมากมาย ลีอาร์ก็คิดว่าไวลด์คงหมายถึงถ้อยวาจาของกษัตริย์ลีอาร์ที่ตรัสว่า หากไม่อนุญาตให้ความจำเป็นในธรรมชาติของมนุษย์มีมากไปกว่าความจำเป็นในธรรมชาติของสัตว์ ชีวิตมนุษย์จักไร้ค่าเทียบเท่าสัตว์เดรัจฉาน


Allow not nature more than nature needs,


Man’s life’s as cheap as beast’s.


ลีอาร์รำพึงถึงท่อนที่เขาชอบ น่าแปลก เขารู้สึกราวกับรู้จักบทละครนี้มาไม่นาน แต่กลับยังนึกไม่ออกว่าครั้งแรกที่รู้จักมันคือเมื่อใด เขาไม่ได้คิดว่าไวลด์พยายามกดข่มฐานะของเขา แต่เขาจักพยายามคงคำพูดให้เป็นกลางอยู่นั่นเอง “ขออภัยครับท่าน ผมไม่ได้ต้องการจะสื่อว่าต้นห้องไม่มีความจำเป็นต่อยศศักดิ์ของท่าน อยากทราบว่า จะมีสมาชิกแบบใดในสโมสรดังกล่าวหรือครับท่าน ผมจะเตรียมเครื่องแต่งกายที่เหมาะสมไว้ให้”


“เป็นสโมสรสำหรับสุภาพบุรุษเฉพาะแบบ”


“ครับท่าน”


“ที่ใฝ่หาการอยู่กับสุภาพบุรุษด้วยกันเอง”


“ครับท่าน”


ไวลด์ผินมองใบหน้าปลาตายของลีอาร์ แล้วเอ่ยเสริมว่า “บนเตียง”


ลีอาร์สบดวงตาสีน้ำผึ้ง เขาไม่ได้คิดว่าบรั่นดีแก้วเดียวจะเป็นสาเหตุเดียวที่นำบทสนทนามาถึงจุดนี้ได้ “ในสถานการณ์ที่รูปแบบการจัดงานของสถานที่นั้น ๆ อาจคลุมเครือ กระผมขอเสนอว่าเนคไทสีดำน่าจะเหมาะครับ เกรงว่าสีขาวจะเป็นทางการเกินไป”


“ฉันแน่ใจว่านายมีคำถาม โรเชสเตอร์” ไวลด์เท้าแขนกับขอบอ่าง มองตาคู่สนทนาตรง ๆ


กล้ามเนื้อบริเวณไหล่ของลีอาร์เกร็งขึ้นมาอย่างเสียมิได้ ทว่าท่าทีภายนอกยังคงนิ่งเฉย “กระผมไม่อาจแนะนำให้ท่านไปสถานที่ที่สุ่มเสี่ยงต่อการพบเจอคนที่ขู่จะเปิดโปงความลับหรือตำรวจนอกเครื่องแบบ ยิ่งชวนต้นห้องที่ท่านเพิ่งพบไปด้วยแล้ว ว่ากันตามตรงกระผมหวั่นเจตนาที่แท้จริงของท่าน”


“นายจะปฏิเสธไม่ไปก็ได้ ฉันไม่มีเจตนาจะใช้อำนาจโดยมิชอบ”


“หากให้พูดตามตรง” ลีอาร์เริ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางล้างแชมพูออกจากผมสีทอง ราวกับต้นห้องที่สระผมให้นายที่กำลังป่วยไข้กระนั้น “กระผมหวั่นว่าจะถูกพาตัวไปเป็นแพะรับบาปให้สถานการณ์บางอย่างครับท่าน”


“หากให้พูดตามตรง” ไวลด์เอนศีรษะไปด้านหลัง ตามองเพดาน “สโมสรดังกล่าวปลอดภัยจากพวกแบล็คเมล์และตำรวจมากกว่าซ่อง และหากเป็นไปได้ ฉันก็อยากมีเพื่อนไปด้วย จะขอพูดอย่างโหดร้ายเลยแล้วกันว่า หากชวนคนที่อยู่ในฐานะใกล้เคียงไป ฉันมองว่าเสี่ยงกว่าพาต้นห้องไปเสียอีก เพราะหากมีกรณีที่นายจะขู่เปิดโปงฉัน ความเป็นไปได้คือ คนจะเชื่อคำพูดของท่านลอร์ดมากกว่าคนรับใช้ชาย และอีกอย่าง… ฉันก็สนใจว่านายจะรังเกียจรึเปล่า เมื่อฉันบอกว่าสโมสรดังกล่าวมีสมาชิกแบบใด”


ลีอาร์ไม่ได้ตอบ ตัดสินใจปล่อยให้ถ้อยคำของไวลด์เป็นคำถามเชิงโวหารที่มิต้องการคำตอบ เขาผละออกห่างเมื่อไวลด์ลุกออกจากอ่างน้ำมาเช็ดตัวและสวมเสื้อชุดนอนด้วยตัวเอง ลีอาร์รู้ว่ารสนิยมของบุรุษเช่นไวลด์นั้นผิดกฎหมาย และมีคนมากมายที่พร้อมจะหาหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อมาแบล็คเมล์สิ่งที่ไวลด์เพิ่งเปิดเผย แม้กระนั้น เขาก็ยอมรับว่าเขาใคร่รู้


และเขาก็ยอมรับว่า เขาเองก็มิได้ไร้เดียงสาเสียทีเดียวในเรื่องดังกล่าว


เขาส่งท่านลอร์ดเข้านอน เมื่อไวลด์รบกวนให้เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งไปให้ที่หัวเตียง เขาก็ปฏิบัติตาม พร้อมเอ่ยปากเบาพอให้ได้ยินเพียงสองคน แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่ในห้องกับพวกเขาเลยก็ตาม “ท่านอาจแตกต่างจากผู้อื่น แต่กระผมไม่อาจถือว่ามันเป็นความแตกต่างที่เป็นมลทินครับ”


ไวลด์รับหนังสือมา พลางมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ บังเกิดความเงียบระหว่างพวกเขา มิใช่ความเงียบที่ชวนอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้ หากแต่เป็นความเงียบของการใช้ความคิดอย่างสงบของทั้งคู่ ในที่สุด ลีอาร์ก็เอ่ยด้วยลักษณะที่เหมือนแพทย์พูดกับเด็กน้อย “หลับให้สบายเสียก่อนเถิด แล้วพบกันพรุ่งนี้ครับ”


“แล้วพบกันพรุ่งนี้”


ลีอาร์ปราดตามองตรวจของที่ไวลด์ควรจะใช้สำหรับการแต่งตัววันพรุ่งนี้ สะดุดตากับเข็มบนกระดุมข้อมือที่ชี้เป็นเวลา 5 นาฬิกา 55 นาที—


พลันขนที่หลังคอตั้งชัน เขาตวัดกายหันไปมองข้ามหัวไหล่ ไม่ทันได้ปล่อยให้ความคิดตกผลึก เขาก็ออกจากห้องสีแดงไป



_



ลีอาร์ลืมตาเห็นแสงยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีแดงเป็นขีดเส้นแสงบนพรมสีเดียวกัน เขาเบิกตาโพลงและลุกพรวดขึ้น พบตัวเองอยู่บนเตียงที่ควรจะเป็นของท่านลอร์ดไวลด์!


พลันหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกหูอื้อ ดวงตาสีดำกวาดมองไปรอบเตียง รอบห้อง ไม่พบร่องรอยของอาคันตุกะของคฤหาสน์แห่งนี้เลย เขายกมือขึ้นลูกหน้าอก สัมผัสชุดนอนอันสบายตัว เขาตื่นโดยธรรมชาติ มิได้มีเสียงตะโกนปลุกจากใคร อีกทั้งยังมาอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีสิทธิ์จะอยู่ หากมีใครพบเข้า เขาย่อมถูกไล่ออกอย่างไม่ต้องสงสัย


ลีอาร์ลุกออกจากเตียง เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า พยายามหาชุดที่ตัวเองสามารถสวมใส่ออกไปนอกห้องสีแดงนี้ได้


พลันมีเสียงเคาะแผ่วเบาที่ประตู


“ท่านลอร์ดโรเชสเตอร์ กระผมขออนุญาตเข้าไปได้ไหมครับ” เสียงของคนที่ควรจะเป็นท่านลอร์ดเอลเลียต ไวลด์ลอดผ่านประตูไม้มา




จบบทที่ 9






ตอนนี้ได้เริ่มนำนิยายไปอัพไว้อีกที่หนึ่งด้วย คือที่ minimore ล่ะค่ะ : https://minimore.com/b/PhTmU

หากใครใช้ platform นี้ก็ไป subscribe กันได้ตามสะดวกนะคะ XD แต่ส่วนใหญ่แล้วเราจะมาอัพที่เด็กดีก่อนค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #6 โหจริงเหรอ (@konkanok123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:00
    มีความพิศวงระดับปานกลาง ติดตามอยู่นะคะ <3
    #6
    1
    • #6-1 Daiong (@daiong) (จากตอนที่ 11)
      18 มีนาคม 2562 / 09:57
      /ดีใจ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ หวังว่าจะชอบความพิศวงในบทถัด ๆ ไปค่ะ <3
      #6-1